του Στέλιου Ελληνιάδη

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1960 που άρχισε να σχηματίζεται η παρέα μας, ήμασταν όλοι είτε στην τελευταία τάξη του δημοτικού είτε στις πρώτες του γυμνασίου. Χωρίς καν να το σκεφτούμε, χωρίς να έχουμε ιδέα τι γινόταν αλλού, είχαμε γίνει μια παρέα από αγόρια και κορίτσια που μαζευόμασταν στην πλατεία και πολύ γρήγορα μπαινοβγαίναμε στα σπίτια των περισσότερων παιδιών. Ο πιο βασικός λόγος που μας έφερνε κοντά ήταν το παιχνίδι, η ζωτική μας ανάγκη να τρέξουμε, να φωνάξουμε, να κλωτσήσουμε, να σκαρφαλώσουμε, να πηδήξουμε, να μαλώσουμε, να γελάσουμε, να συναγωνιστούμε, να μονιάσουμε, να συγκινηθούμε και να ευχαριστηθούμε, ψάχνοντας, ανακαλύπτοντας και μαθαίνοντας. Από κλέφτες κι αστυνόμους και γκαζάκια μέχρι ποδόσφαιρο με σπρωξίματα και ξύλο και πολέμους «συμμοριών» με σπαθιά, ασπίδες, αλυσίδες, πέτρες και σφεντόνες με δίπροκα. Ο δεύτερος λόγος, που αναδυόταν ύπουλα μέσα από την συνύπαρξη, ήταν το σκίρτημα, το ερωτικό. Και ο τρίτος λόγος ήταν η τάση μας να ξεφύγουμε από τα ασφυκτικά οικογενειακά και κοινωνικά πλαίσια, που ήταν πολύ πιο ασφυκτικά για τα κορίτσια, αλλά και για τα αγόρια που οι γονείς τους απέτρεπαν από το να μπλεχτούν μαζί μας που ήμασταν ή φαινόμασταν υπερκινητικοί, αθυρόστομοι και ανυπότακτοι. Οι δύο τελευταίοι λόγοι, όσο μεγαλώναμε, μήνα με το μήνα, ούτε καν χρόνο με το χρόνο, επηρέαζαν όλο και πιο έντονα τις συμπεριφορές, τις κλίσεις και τις επιλογές μας. Και σ’ αυτή την κρίσιμη διαδικασία, η μουσική και ο χορός εμφιλοχώρησαν σαν καταλύτες. Μας συνδέανε με τον έξω κόσμο, που φαινόταν πιο ελεύθερος και χρωματιστός και μας έδιναν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να σμίγουμε πιο πολύ, να έχουμε ένα δικό μας κώδικα επικοινωνίας και σύγκλισης, να αμβλύνουμε τις διαφορές, να διασκεδάζουμε πιο τολμηρά και να εντάσσουμε την ύπαρξή μας σε ένα μεγαλύτερο ρεύμα που μας έσπρωχνε προς τα έξω και προς τα πάνω ταυτόχρονα∙ σε απόσταση από την οικογένεια και σε αντιπαράθεση με το σχολείο που τα χρόνια εκείνα λειτουργούσε πολύ καταπιεστικά. Γενικά στα παιδιά, τα μοντέλα ήταν οι ηθοποιοί του κινηματογράφου και, στα αγόρια, επιπροσθέτως, οι καλοί ποδοσφαιριστές, που τότε πήγαιναν στα γήπεδα με το λεωφορείο της γραμμής. Μέχρι που προκύψανε οι ποπ τραγουδιστές. More