Αρχική

Δύο μέτρα και σταθμά

Σχολιάστε

Η αιφνιδιαστική προκήρυξη προεδρικών εκλογών από τον Ερντογάν προκάλεσε, πέραν των αντιδράσεων του τμήματος εκείνου της αντιπολίτευσης που τελεί σε… ημιπαρανομία, και πλήθος επικριτικών ή ειρωνικών σχολίων από πλευράς των δυτικών ΜΜΕ. «Ο Ερντογάν θα κερδίσει διότι διαθέτει τρία μεγάλα ατού», γράφουν οι New York Times: «ένα μαχητικό εθνικισμό, μια ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, και μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης η οποία του επιτρέπει να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις ασφαλείας για να τσακίσει την αντιπολίτευση και να αποκτήσει πλήρη έλεγχο των τουρκικών ΜΜΕ». «Για έβδομη φορά, κι ενώ η χώρα μπήκε σε προεκλογική περίοδο, παρατάθηκε στην Τουρκία η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης», ενημερώνει το Reuters. Περισσότερα

Advertisements

Ουάσιγκτον καλεί… Σόφια

Σχολιάστε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Από το αβέβαιο παζάρι στη σύνοδο του ΔΝΤ στο Eurogroup της 27/4 –Το γερμανικό σενάριο «τεχνικής παράτασης» του Μνημονίου και η συνάρτηση χρέους και «εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου»

Η ολική επαναφορά της γερμανικής ηγεσίας στις ευρωπαϊκές εξελίξεις είναι πια αισθητή σε όλα τα ανοικτά θέματα, με τη γνωστή γερμανική τακτική: επιβράδυνση, φρένο, αναβολή, πάγωμα. Ο Γάλλος πρόεδρος Ε. Μακρόν πήρε ήδη μια γεύση στη συνάντησή του με τη Μέρκελ στο Βερολίνο. Από το περίφημο σχέδιό του για τη μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης είναι άγνωστο τι θα επιβιώσει μέχρι τον Ιούνιο, οπότε οι ηγέτες της Ε.Ε. καλούνται να πάρουν αποφάσεις.

Της ίδιας γερμανικής τακτικής αποτέλεσμα είναι και η εμφάνιση σεναρίων για παράταση του τρίτου Μνημονίου, που απορρίπτονται κατηγορηματικά από την κυβέρνηση, την Κομισιόν και τον πρόεδρο του Eurogroup. Αλλά στην πραγματικότητα οι τελικές επιλογές θα προκύψουν μόνο εφόσον αποσαφηνιστεί σε τι είδους συμβιβασμό θα καταλήξουν –αν καταλήξουν– ΔΝΤ και Ευρωπαίοι δανειστές για το θέμα του ελληνικού χρέους, ίσως αυτές τις ώρες που είναι σε εξέλιξη η σύνοδος του Ταμείου στην Ουάσιγκτον. Όλοι οι παίκτες είναι εκεί μέχρι την Κυριακή, ενώ το επόμενο ραντεβού τους είναι την ερχόμενη Παρασκευή, στο Eurogroup της Σόφιας.  Περισσότερα

«Η λαϊκή συνοχή επανεμφανίστηκε με σαφήνεια»

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2015/04/alvaro-garcia-linera-21-1.jpg

Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, αντιπροέδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας

Συνέντευξη στον Μαρτσέλο Τεντέσκι

Πρόπερσι τέτοιες μέρες πραγματοποιούνταν στη Βολιβία ένα δημοψήφισμα για τροποποίηση του Συντάγματος, ώστε να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις εκλογές του 2019 ο νυν πρόεδρος Έβο Μοράλες. Γράφαμε τότε ότι το οριακά αρνητικό αποτέλεσμα (51,3% Όχι και 48,7% Ναι) «δεν αποτελεί μια αποφασιστική ήττα για το λαϊκό στρατόπεδο και την κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, αλλά σίγουρα είναι μια προειδοποίηση»*. Λίγους μήνες αργότερα ο αντιπρόεδρος της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα επεσήμαινε: «Αυτό που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια στη Βολιβία είναι μια άμπωτη. Εξακολουθούμε βέβαια να έχουμε την ηγεμονία, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική ικανή να αμφισβητήσει τον τύπο κοινωνίας που σταδιακά οικοδομούμε. Όμως σε όλες τις επαναστάσεις παρουσιάζονται υποχωρήσεις, εξαιτίας ενός απλού γεγονότος: οι άνθρωποι δεν μπορεί να κινητοποιούνται αιωνίως! Μετά από κάποιο καιρό ηρωισμού, επιστρέφουν στις καθημερινές τους ασχολίες… Γι’ αυτό είναι καθήκον του επαναστάτη να σπρώξει όπως μπορεί, ξανά και ξανά, ώστε να οικοδομηθούν και πάλι τα “κοινά”»**. Περισσότερα

Ιταλία: και τώρα, τί;

Σχολιάστε

Κατά το διήμερο 22-23 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε στις Βρυξέλλες μια εκδήλωση από το Κέντρο Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής (Centre for European Policy Studies), με υψηλούς καλεσμένους, οι οποίοι θα συζητούσαν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ενωμένη Ευρώπη. Την εκδήλωση άνοιξε ο πρόεδρος της Κομμισσιόν Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, από τον οποίο ζητήθηκε να κάνει και μια εκτίμηση για τις -επικείμενες τότε- προχτεσινές ιταλικές εκλογές. Ως συνήθως, ο Γιούνκερ δεν πολυσκέφτηκε πριν απαντήσει:

Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σενάριο και το χειρότερο σενάριο θα μπορούσε να είναι μια μη λειτουργική κυβέρνηση.

Στην αψυχολόγητη τοποθέτηση του Γιούνκερ έσπευσε να απαντήσει ο ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι: «θα τον καθησυχάσω λέγοντάς του ότι σε κάθε περίπτωση όλες οι κυβερνήσεις είναι λειτουργικές, οι κυβερνήσεις κυβερνούν». Βέβαια, ο πρόεδρος της Κομμισσιόν θα έπρεπε να ήταν από μόνος του ιδιαίτερα προσεκτικός μιλώντας για την Ιταλία. Δεν θα έπρεπε να ξεχνάει ότι η Ιταλία στα 157 χρόνια τής σύγχρονης ιστορίας της (από το 1861 όταν ο Γαριβάλδης δημιούργησε το πρώτο ενωμένο «Βασίλειο της Ιταλίας»), μετράει 128 κυβερνήσεις. Αυτό σημαίνει ότι, αν εξαιρέσουμε τα 21 χρόνια φασιστικής διακυβέρνησης του Μουσσολίνι, οι ιταλοί αλλάζουν κυβέρνηση σχεδόν μια φορά τον χρόνο κατά μέσον όρο. Και όμως, αυτή η χώρα εξακολουθεί να κυβερνιέται. Ίσως όχι με τρόπο αρεστό στο κύριο Γιούνκερ αλλά κυβερνιέται. Περισσότερα

Ιταλικές εκλογές: Αναξιοπιστία, αβεβαιότητα και «πλειστηριασμός» απελάσεων μεταναστών

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/italy1519209172.jpg

Του Μιχάλη Γιαννεσκή

Εν όψει των εκλογών της 4ης Μαρτίου στην Ιταλία, ο πρόεδρος της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας στη ΕΕ προέτρεψε τον Δεκέμβριο τα πολιτικά κόμματα της χώρας να προσφέρουν στους ψηφοφόρους «συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις» για την αντιμετώπιση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων του κράτους. Παρόλα αυτά, όλα τα κόμματα προτείνουν φαινομενικά γενναιόδωρα αλλά στην ουσία μη πραγματοποιήσιμα και ακοστολόγητα μέτρα για να καλοπιάσουν τους ψηφοφόρους, ενώ τρία από τα μεγαλύτερα κόμματα συναγωνίζονται ποιο θα απελάσει περισσότερους μετανάστες εάν πάρει την εξουσία.

Η προεκλογική καμπάνια για τις εκλογές της 4ης Μαρτίου στην Ιταλία όντως χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη συγκεκριμένων και ρεαλιστικών προτάσεων. Τα κόμματα προσπαθούν να προσελκύσουν ψηφοφόρους με υποσχέσεις για μείωση των φόρων, και αύξηση των συντάξεων και του κατώτατου μισθού. Δελεαστικές υποσχέσεις, εάν παραβλέψει  κανείς το γεγονός ότι η οικονομική πολιτική των εν λόγω κομμάτων ενόσω κατείχαν την εξουσία σε κρατικό ή δημοτικό επίπεδο στο παρελθόν ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που προτείνουν σήμερα. Περισσότερα

Ακροδεξιά ατζέντα στην Ιταλία στο δρόμο προς τις κάλπες

Σχολιάστε

145

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Υπό κανονικές συνθήκες, η δολοφονική επίθεση εναντίον έξι μεταναστών από έναν 28χρονο που είναι τυλιγμένος με την ιταλική σημαία, έχει διατελέσει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της Λίγκας του Βορρά και στο σπίτι του οποίου βρίσκεται σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό και το βιβλίο του Χίτλερ Ο Αγών μου, έπρεπε να γυρίσει μπούμερανγκ στη Δεξιά και την αντι-μεταναστευτική ρητορική που κατακλύζει τα Μέσα Ενημέρωσης.

Μάλλον όμως συνέβη το αντίθετο, ως μαρτυρία και αυτό ότι μόνο κανονικές δεν είναι οι συνθήκες που ζει η Ιταλία κι όλος ο κόσμος.

Το περιστατικό στην πόλη Ματσεράτα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, που ήρθε ως απάντηση στη σύλληψη και το χαρακτηρισμό ως βασικού υπόπτου για τη δολοφονία και τον τεμαχισμό μιας έφηβης Ιταλίδας ενός Νιγηριανού, ανέδειξε κι επίσημα το μεταναστευτικό ως κεντρικό θέμα των πολιτικών αντιπαραθέσεων, εν όψει των εκλογών της 4ης Μαρτίου. Μεγαλύτερος πλειοδότης μέχρι στιγμής αναδεικνύεται ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι που εξήγγειλε σε περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές την καθημερινή παρουσία του στρατού στους δρόμους των ιταλικών πόλεων και την απέλαση 600.000 μεταναστών. Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτός ο αριθμός συμπίπτει με τους μετανάστες που έχουν φτάσει στην Ιταλία την τελευταία τετραετία. Περισσότερα

Κάλπες στην Καταλονία πίσω από …155 σίδερα

Σχολιάστε

του Βαγγέλη Μόσχου

Το ισπανικό κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι το ρήγμα που προκλήθηκε στις κοινωνικές συνειδήσεις μετά τα γεγονότα του δημοψηφίσματος, ο αγώνας για αυτοδιάθεση που μετετράπηκε σε ένα ιδιόμορφο λαϊκό ρεύμα υπέρ της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, μπορεί να προβεί άκρως επικίνδυνο αν ριζοσπαστικοποιηθεί περαιτέρω.

Στη σκιά της εφαρμογής του άρθρου 155 του ισπανικού συντάγματος από την κυβέρνηση Ραχόι διεξάγονται οι εκλογές της 21ης Δεκεμβρίου στην Καταλονία, αφού μέσω αυτού ανετράπη η προηγούμενη κυβέρνηση και ο πρόεδρός της Κάρλες Πουτζδεμόντ, ο οποίος βρίσκεται «αυτοεξόριστος» στο Βέλγιο. Και ενώ το ήρεμο κοινοβουλευτικό κλίμα έχει επιστρέψει για τα καλά τον τελευταίο μήνα, τίποτα δεν λέει να σβήσει τη μνήμη όσων προηγήθηκαν. Στο φόντο του δημοψηφίσματος και της άγριας καταστολής και αυταρχικότητας που επέδειξε το ισπανικό κράτος, η Μαδρίτη έχει εφαρμόσει και αυτή, όπως συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με πολλά κράτη της ΕΕ, μια δική της μόνιμη κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης». Περισσότερα

Ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές κι έχασε τον κόσμο

Σχολιάστε

Δημοτικές εκλογές στη Βενεζουέλα

του Άρη Χατζηστεφάνου

ΑΠΟΣΤΟΛΗ στη ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί κάποιος να θέλει να τορπιλίσει ένα πλοίο το οποίο βυθίζεται από μόνο του – ιδιαίτερα αν μια τέτοια κίνηση θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την εικόνα του σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας όμως τα κατάφερε αυτή την Κυριακή όταν ανακοίνωσε ότι τα κόμματα που μποϊκοτάρισαν τις δημοτικές εκλογές χάνουν το δικαίωμα συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές του 2018.

Τη στιγμή λοιπόν που η δεξιά αντιπολίτευση βρισκόταν αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της, οι δηλώσεις Μαδούρο την έφεραν και πάλι στο προσκήνιο. Η λέξη «δικτατορία» γέμισε και πάλι τους τίτλους των διεθνών μέσων ενημέρωσης, για μια χώρα που έχει πραγματοποιήσει 23 εκλογικές αναμετρήσεις σε διάστημα 18 χρόνων – τις τρεις τελευταίες μέσα σε λιγότερο από 12 μήνες. Περισσότερα

Ζήσε… Μάρτη μου να φας τριφύλλι

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/12/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CF%82.jpg

του Ερρίκου Φινάλη

Πολιτική κρίση και αστάθεια συνεχίζονται στη Γερμανία

Ο Μάικ Μέρινγκ, εκ των ηγετών του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Μέρκελ (CDU), ζήτησε χθες από τους Σοσιαλδημοκράτες του Σουλτς (SPD) να επισπεύσουν τη λήψη απόφασης για το αν θα συμμετάσχουν ή όχι σε νέο «Μεγάλο Συνασπισμό». Παραδέχτηκε όμως ότι το πιθανότερο, εάν βέβαια υπάρξει μια καταρχήν θετική απάντηση από πλευράς του SPD, είναι οι επίσημες διαπραγματεύσεις να ξεκινήσουν μετά την Πρωτοχρονιά. Και, υπό την προϋπόθεση ότι θα ευοδωθούν, προέβλεψε ότι η νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα αναλάβει τα καθήκοντά της τον… Μάρτιο του 2018 – δηλαδή μισό χρόνο μετά τη διεξαγωγή των εκλογών! Μπορεί να φανταστεί κανείς τα οργίλα και απαξιωτικά πρωτοσέλιδα των γερμανικών ΜΜΕ εάν αυτό συνέβαινε σε κάποια «τριτοκοσμική» χώρα του ευρωπαϊκού Νότου… Πέρα όμως από την εύλογη χαιρεκακία που νιώθουν όσοι δεν διάκεινται φιλικά στο κράτος που θέλει να συνεχίσει τη σιδηρά ηγεμονία του επί της ευρωπαϊκής ηπείρου, παραμένει το πρωτοφανές για τα γερμανικά δεδομένα γεγονός της τεράστιας πολιτικής κρίσης και αστάθειας. Περισσότερα

Το τζόκινγκ του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον δείχνει πως πάμε για εκλογές

Σχολιάστε

Αίσθηση έχουν προκαλέσει οι φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα να κάνει τζόκινγκ στην Ουάσιγκτον και ασκήσεις στο Σικάγο, αφού ο Αλέξης είναι γνωστός για την τεμπελιά του και το άραγμα στον καναπέ με το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως οι φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα να γυμνάζεται αποτελούν προϊόν Photoshop ή ότι ο πρωθυπουργός πόζαρε με αθλητικό στιλ για επικοινωνιακούς λόγους.

Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς ένας άνθρωπος που περπατούσε μόνο για να πάει από τη μια καρέκλα στην άλλη -και έκανε έναν κοιλιακό την ημέρα, την ώρα που σηκωνόταν από το κρεβάτι-, το έριξε ξαφνικά στο τρέξιμο.

Τα πράγματα, όμως, είναι διαφορετικά. Περισσότερα

Εύγε κυρία Μέρκελ! Μας υποχρεώσατε!

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Δεν έφτανε ο Τραμπ, δεν έφτανε το Brexit, δεν έφταναν οι ξενοφοβικοί ηγέτες σε Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχία, δεν έφτανε η Λε Πεν και ο Βίλντερς, τώρα έχουμε και επισήμως τους (κρυφο;)ναζιστές στη γερμανική βουλή.

Δώδεκα χρόνια στο τιμόνι της ατμομηχανής της Ευρώπης, της Γερμανίας, και ο απολογισμός είναι πραγματικά πικρός. Η Άνγκελα Μέρκελ έκανε τα πάντα για να «προστατέψει» τη χώρα της (κατά κύριο λόγο εις βάρος των υπολοίπων), ευνόησε τους βιομήχανους (κυρίως της αυτοκινητοβιομηχανίας), έδωσε τον πρώτο λόγο στις τράπεζες (και στις ντιρεκτίβες τους), έπνιξε τον Νότο της Ευρώπης στα πλεονάσματα του Βορρά (ας πρόσεχαν οι τεμπέληδες), επέβαλε λιτότητα και περικοπές στους πλέον ευάλωτους στη χώρα της και αναγόρευσε σε μέτρο των πάντων τις δημοσκοπήσεις (στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή). Περισσότερα

Την επομένη των εκλογών αρχίζουν τα δύσκολα για την Μέρκελ

Σχολιάστε

Ομοσπονδιακές κάλπες λοιπόν στη Γερμανία και το ενδιαφέρον είναι λιγότερο στραμμένο στο αποτέλεσμα και περισσότερο στο τι θα γίνει την επομένη των εκλογών.

Γιατί, το κυριότερο ζήτημα δεν είναι το αν θα επικρατήσει η Άνγκελα Μέρκελ με τον χριστιανοδημοκρατικό συνασπισμό (CDU/CSU) ή ο Μάρτιν Σούλτς των σοσιαλδημοκρατών (SPD). Αυτό έχει ήδη κριθεί, καθώς ο Σούλτς δεν κατάφερε να αναστρέψει την καθήλωση του κόμματος του, παρόλη την αρχική δημοσκοπική εκτίναξη του SPD πριν 8 μήνες όταν και ανέλαβε την ηγεσία του. Άλλωστε και οι δύο μεγάλοι «παίκτες» των γερμανικών εκλογών δείχνουν να αιμορραγούν σε ψήφους που κατευθύνονται σε μικρότερα κόμματα. Περισσότερα

Υπάρχουν φασίστες στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της λαϊκής υποστήριξης στο φασισμό στις συνθήκες της κρίσης

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Λαγού

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα, γίναμε μάρτυρες της οργανωμένης επανάκαμψης του χρυσαυγίτικου λόγου και δράσης στη δημόσια σφαίρα. Ταυτόχρονα,  επανεμφανίστηκε στη δημόσια συζήτηση μια προβληματική που είχε υποχωρήσει (έως και εξαφανιστεί) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για την άποψη που εκφράστηκε πάλι πρόσφατα από συμπολιτευόμενο βουλευτή, ο οποίος υποστήριξε σε συνέντευξή του, ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ «δεν έχουν σχέση με το ρατσισμό και τον φασισμό», αλλά είναι «απλοί άνθρωποι» που έχουν «παρασυρθεί» στην υποστήριξη του φασισμού», καθώς «αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης».[1] Η άποψη αυτή εκφράστηκε εν πολλοίς και από άλλους συμπολιτευόμενους πολιτικούς που προσπάθησαν να εξηγήσουν την κυβερνητική απόπειρα προσέγγισης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής μέσω της συμπερίληψής της στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που αποκαλείται «εθνικά θέματα», κατά την πρόσφατη κοινή επίσκεψη μελών της κυβέρνησης και βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης επανενεργοποίησαν ένα, εδώ και καιρό, απαξιωμένο στη δημόσια συζήτηση, εξηγητικό-ερμηνευτικό σχήμα για την ενίσχυση του φασισμού στο πλαίσιο της κρίσης. Το σχήμα αυτό είχε εμφανιστεί κατά τη φάση του σοκ που προκάλεσε η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή και, για ένα διάστημα, είχε επικρατήσει στον δημόσιο λόγο γύρω από τα αίτια και το νόημα της εκλογικής ενίσχυσης του φασισμού στην Ελλάδα της κρίσης. Είχε όμως σταδιακά εγκαταλειφθεί, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρόκειται για την απόπειρα εξήγησης και ερμηνείας της λαϊκής ψήφου στο ναζιστικό κόμμα μέσα από την επίκληση της οργής και της απελπισίας των πολιτών μπροστά στις καταστροφικές, για την κοινωνία, πολιτικές λιτότητας. Περισσότερα

Με το κεφάλι στο χώμα

Σχολιάστε

Είχα ακριβώς έναν χρόνο να γράψω. Έναν ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο ο Τσίπρας εφαρμόζει μνημόνια με κοινωνικό πρόσημο, ο Μητσοτάκης ονειρεύεται παλινόρθωση της εθνικοπατριωτικής Ελλάδας, η αριστερά περνάει την ώρα της με μνημόσυνα, το ΠΑΣΟΚ είν’ εδώ ενωμένο δυνατό, το πρωτογενές πλεόνασμα χαρίζει πολλαπλούς οργασμούς στα πλήθη, η ανεργία πέφτει βαριά, οι ναζί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους, η Ευρώπη εξακολουθεί να ελέγχει τον αέρα που αναπνέουμε, ο ουρανός παραμένει ιδιοκτησία της Εκκλησίας και ο πλανήτης έρμαιο στα χέρια πυρομανών. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα μέσα σε έναν χρόνο τώρα που το σκέφτομαι. Κι αν έμεινα και λίγο πίσω, να με συγχωράτε, θα σας προλαβαίνω. Ραντεβού στην Τρίτη αξιολόγηση.

Πέρασε ένας χρόνος που δεν έγραψα τίποτα, ή καλύτερα, που δεν δημοσίευσα τίποτα. Η μία μετά την άλλη οι ειδήσεις μπορεί να χτυπούσαν στο κεφάλι μου, εκείνο να έδινε εντολή στο χέρι μου να τα βάλει στο χαρτί, αλλά πάντα το χαρτί κατέληγε να καίγεται στη φωτιά της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. «Και τι έγινε», «Και τι θα αλλάξει», «Σιγά το νέο», «Έτσι γίνεται πάντα», «Μ’ αρέσει που πέφτεις από τα σύννεφα» και άλλα τέτοια ευφάνταστα.

Κάθε φορά και μια άλλη φωνή, κάθε φορά με λιγότερη έκπληξη. Κι έτσι δεν έγραψα… Περισσότερα

London calling

Σχολιάστε

Μα καλά. Τόσον κόσμο σκότωσε («εκ των ενόντων»…) ο isis για να καταφέρει η κυρά Τερέζα να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και τίποτα; (Κάποιοι ήδη λένε: σκέψου και να μην είχαν παρακινηθεί οι ψήφοι «του νόμου και της τάξης»… Αντιπολίτευση θα ήταν οι συντηρητικοί…) Περισσότερα

Ο μεγάλος ηττημένος των βρετανικών εκλογών

Σχολιάστε

Η Τερέζα Μέι μπορεί να κέρδισε μια… εκλογική πανωλεθρία στις Βρετανικές εκλογές αλλά ο μεγάλος ηττημένος της χθεσινής βραδιάς είναι ο Τόνι Μπλερ και ο λεγόμενος Μπλερισμός.

Τα δεκάδες μικρά και μεγάλα «πραξικοπήματα» που πραγματοποίησαν στο εσωτερικό των Εργατικών οι οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού απέτυχαν παταγωδώς.

Για να δώσουν αυτήν τη μάχη, οι σκληροί νεοφιλελεύθεροι των Εργατικών έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τον Τόνι Μπλερ και άρχισαν να τον «φρεσκάρουν» και να τον «σιδερώνουν», με την ελπίδα ότι όσοι τον θυμούνται ως έναν από τους σημαντικότερους εγκληματίες πολέμου του 21ου αιώνα θα ξεχάσουν αίφνης το παρελθόν του. Περισσότερα

It rules ok!

Σχολιάστε

Τέλειο το timing των τρομοκρατών: μόλις η κυρά Τερέζα και το κόμμα της άρχισαν να απειλούνται στα σοβαρά με απώλεια της πλειοψηφίας (αν και όχι και της πρώτης θέσης) στις εκλογές της ερχόμενης Πέμπτης, «τσουπ»!!! Να η υπενθύμιση της αναγκαιότητας του ρατσισμού, του νόμου και της τάξης!

Γιατί η κυρά Τερέζα άρχισε να χάνει τόσο έντονα λάδια με κίνδυνο να μην μπορεί να φτιάξει μονοκομματική συντηρητική κυβέρνηση, πράγμα που θα είχε διάφορες συνέπειες; Επειδή ανακοίνωσε στα τέλη Απρίλη ότι οι συντάξεις θα αρχίσουν να μειώνονται. Κι έτσι ένας καλός αριθμός δεξιών ψηφοφόρων ψυχανεμίστηκε ότι η αγαπημένη και εθνικά υπερήφανη (καπιταλιστική) κυβέρνησή τους, παράλληλα με την απελευθέρωση απ’ τα ευρωπαϊκά δεσμά, έχει και κάτι ράματα για τις δικές τους γούνες. Περισσότερα

Τα διδάγματα των γαλλικών εκλογών

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Οι ελίτ φοβήθηκαν, αλλά πέτυχαν μία έστω και προσωρινή διέξοδο

Οι ευρωπαϊκές ελίτ και συνολικά το στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης μπήκαν με φόβο στο 2017, μια χρονιά με σημαντικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία κ.α. μετά την ταραχή που προκάλεσε η εκλογή του Τραμπ και η υπερψήφιση του Brexit πέρυσι. Έτσι, τα συστημικά επιτελεία ανασκουμπώθηκαν για να αντιμετωπίσουν την απειλή που δημιουργεί η συγκεχυμένη αλλά ισχυρή αμφισβήτησή τους από ευρέα τμήματα των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αυτή την επιχείρηση χρησιμοποίησαν κάθε όπλο που είχαν στη διάθεσή τους – από τον κρατικό μηχανισμό ως τα ΜΜΕ, όλο το συστημικό πλέγμα δούλεψε για την αποτροπή ενός «ατυχήματος». Την επαύριο του 2ου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, Βρυξέλλες και Βερολίνο μπορούν να κάνουν ένα γενικά θετικό γι’ αυτούς απολογισμό: δίχως να σημειώσουν κάποια τεράστια επιτυχία (είναι χαρακτηριστικό το πόσο γρήγορα μετριάστηκαν οι αρχικές θριαμβολογίες), σίγουρα απέφυγαν τα χειρότερα, έστω και προσωρινά. Αυτό είναι ένα πρώτο γενικό συμπέρασμα.

Φυσικά η μάχη αυτή είχε και απώλειες μεταξύ των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, και συνολικά για το δικομματισμό που επί δεκαετίες κυβερνούσε ανενόχλητος το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όπως συνέβη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι και στη Γαλλία πιο ευάλωτος αποδείχτηκε ο ένας από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, η Κεντροαριστερά: το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατέρρευσε, και μάλλον όχι προσωρινά. Ήδη πολλοί μιλούν για «πασοκοποίηση». Η παραδοσιακή γαλλική Κεντροδεξιά, που σήμερα εκφράζεται από το σχηματισμό «Ρεπουμπλικάνοι», δείχνει ότι θα επιβιώσει, αν και αρκετά λαβωμένη. Είναι χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη ότι, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γαλλίας, κανένα από τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα δεν εκπροσωπούνταν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ότι ο παραδοσιακός (και πλέον μάλλον «αντιπαραγωγικός») δικομματισμός υπέστη σοβαρό πλήγμα και στη Γαλλία, είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα. Περισσότερα

Το ΠΑΣΟΚ και ο Μακρόν…

Σχολιάστε

του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς αντιστρέφουν ένα σκεπτικό δεκαετιών οι αντιφασίστες της …φακής  

«Λύσσαξαν» εναντίον του Μελανσόν οι απανταχού καθεστωτικοί. Τυπικά, αυτό γίνεται επειδή δεν κάλεσε τους ψηφοφόρους της «Ανυπότακτης Γαλλίας» να στηρίξουν τον …εμετικά νεοφιλελεύθερο Μακρόν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Δηλαδή εξ’ αιτίας μιας πολιτικής επιλογής αυτονόητα ορθής, για ένα κίνημα που φιλοδοξεί (με τον τρόπο του) να εκφράσει τη σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, στη Γαλλία. Τυπικά…

Ουσιαστικά, το «ούτε Λεπέν, ούτε Μακρόν» είναι απλώς το έναυσμα, που μερικοί θεωρούν «βολικό», εύληπτο. Το παγόβουνο διαθέτει μπόλικο όγκο κάτω από τούτη την κορυφή. Ανάλογο του οδυνηρού «παγώματος» που ένιωσαν  διάφορες δυνάμεις, παρακολουθώντας τη συντριβή των πολιτικών τους «αντίστοιχων» στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών. Και την κατακόρυφη άνοδο του Μελανσόν, που πρεσβεύει θέσεις άκρως «ενοχλητικές». Περισσότερα

Η ευρω-καταστροφή αναβάλλεται

Σχολιάστε

Όλοι όσοι, και δεν ήταν λίγοι (σίγουρα στα μέρη μας) εύχονταν στις αρχές της χρονιάς εκλογικές επιτυχίες των φασιστών στο Άμστερνταμ, στο Παρίσι και αργότερα στο Βερολίνο, έτσι ώστε να προκληθεί σοβαρή κρίση στο project europe, θα αναγκαστούν να περιμένουν. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι το ευρω-φασισταριό, που αντικειμενικά (και γιατί όχι; και υποκειμενικά) εκτός απ’ τα ντόπια συμφέροντα των πιο καθυστερημένων τμημάτων του όποιου «εθνικού» κεφάλαιου δουλεύει και για τα συμφέροντα της «αγγλόσφαιρας», της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Οι εκλογικές επιτυχίες των ευρωπαϊστών, αντιστοιχούν μεν σε άλλα αντίπαλα (καπιταλιστικά) συμφέροντα καθώς και σε μια δύσθυμη μεν αλλά υπαρκτή συνείδηση «ευρωπαϊκής ενότητας» σε σημαντικά τμήματα των ψηφοφόρων, αλλά σαν τέτοιες είναι μόνο στιγμές. Το project europe δεν θα την γλυτώσει απλά πηδώντας τις «κεντρικές» εκλογικές ημερομηνίες. Περισσότερα

Τα ρέστα τους για Μακρόν…

Σχολιάστε

του Γιώργου Παπαιωάννου

Οι συστημικοί κύκλοι της Ε.Ε. «έσπρωξαν» τον εκλεκτό τους στο δεύτερο γύρο και «τα δίνουν όλα» για την άνετη επικράτησή του – Ψευδεπίγραφο το «πανδημοκρατικό μέτωπο» των «αγορών» και των ευρωπαϊστών

 Δεν είναι ένα «φάντασμα που πλανιέται», αλλά μια βαθιά ανάσα αυτό που ακούγεται τις τελευταίες μέρες πάνω από την Ευρώπη. Είναι η ανακούφιση των ευρωπαϊκών ελίτ, των χρηματιστηρίων και του Βερολίνου για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Όλοι θυμόμαστε ότι οι εκλογές στη Γαλλία αποτελούσαν ορόσημο στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων της Ευρώπης. Με ποιον τρόπο θα κατάφερναν να εμποδίσουν την «λαϊκιστική παρέκκλιση», αποφεύγοντας να ενισχυθεί ο ευρωσκεπτικισμός μέσα από τις κάλπες της δεύτερης σημαντικότερης δύναμης της Ε.Ε.; Περισσότερα

Ακραίος γκωλλισμός κατά ακραίου νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Tου Δημήτρη Μπελαντή

Το πρώτο συμπέρασμα από τις γαλλικές εκλογές είναι η επιβεβαίωση της μεγάλης κρίσης έως και χρεωκοπίας των παραδοσιακών πολιτικών και κομματικών συστημάτων στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Το είδαμε στις ΗΠΑ με την επικράτηση του Τραμπ και την υποχώρηση τόσο του Δημοκρατικού κατεστημένου όσο και των πιο παραδοσιακών και mainstream όψεων των Ρεπουμπλικάνων. To είδαμε στη Βρετανία με την επικράτηση του Brexit to 2016 και την παράλληλη ήττα της ηγεσίας των Συντηρητικών αλλά και της ηγεσίας των Εργατικών, χάρη στη λαθεμένη στρατηγική του Κόρμπυν. Το βλέπουμε τώρα για τρίτη φορά στις προεδρικές της Γαλλίας, όπου ο παραδοσιακός δεξιός χώρος καταγράφηκε αρκετά χαμηλά (λίγο πάνω από το 19%), ενώ ο επίσημος σοσιαλιστής υποψήφιος, και άνθρωπος του προέδρου Ολάντ, Αμόν καταποντίστηκε.

Ταυτόχρονα, ένα αντιπολιτευτικό προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκηρυγμένο από τη γαλλική μιντιακή δημόσια σφαίρα, τα βασικά πολιτικά κόμματα και τη διανόηση λαϊκοδεξιό σχήμα, όπως αυτό της Λεπέν, «αποκαθαίρεται» από το μισοφασιστικό παρελθόν του και καταγράφεται αρκετά ψηλά στη δεύτερη θέση, ενώ η υποψηφιότητα Μελανσόν, με δεδομένο το στίγμα της στα αριστερά των Σοσιαλιστών, πήγε εξαιρετικά καλά. Το ότι η Λεπέν δεν «σάρωσε» δεν ανατρέπει την έντονη και πολύμορφη «αντισυστημικότητα» της γαλλικής ψήφου. Περισσότερα

Άριστοι και φασιστάκια… γίνανε ένα

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν γράφαμε πριν από μερικά χρόνια ότι σε αρκετά κοινωνικά θέματα στελέχη της ΝΔ εκφράζουν τις ίδιες ή πιο ακραίες θέσεις με το νεοφασιστικό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, δεν φανταζόμασταν ότι η επιβεβαίωση θα ερχόταν από την Γαλλία.

Σε πρόσφατη ομιλία της η Λεπέν αντέγραψε λέξη προς λέξη μεγάλα αποσπάσματα παλαιότερων δηλώσεων του δεξιού, υποψηφίου Φιγιόν, τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσίαζε σαν ομόσταυλό του στην πολιτική – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ταπεινώθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, αφού πρώτα αποδείχθηκε ότι ήταν και αυτός ένας ακόμη κρατικοδίαιτος νεοφιλελεύθερος, που βόλευε τα μέλη της οικογένειάς του και δεχόταν δώρα από επιχειρηματίες. Περισσότερα

Εκλογική γαλλία

Σχολιάστε

Πριν 15 χρόνια τέτοια εποχή, τέλη Απρίλη του 2002, στον πρώτο γύρο των τότε γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο φασίστας Ζαν Μαρί Λεπέν είχε έρθει δεύτερος, με 17% των κουκιών, πίσω απ’ τον δεξιό Σιράκ (19,6%) και μπροστά απ’ τον σοσιαλδημοκράτη Ζοσπέν (16%). Τότε, όμως, δεν υπήρχαν οι διάφορων ειδών και ειδικοτήτων δημαγωγοί και απατεώνες, ντόπιοι και μη, για να παπαρολογούν (κλείνοντας το μάτι στους γάλλους – και όχι μόνο – φασίστες) ότι «φταίει η ε.ε.» και, ακόμα πιο καθαρά, «φταίει το Βερολίνο». Όχι. Τότε «η διάλυση της ε.ε.» δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη των αμερικάνων, των άγγλων, και των ανά τον κόσμο (και στα μέρη μας με ιδιαίτερη πυκνότητα) εξωτικών παπαγάλων τους. Συνεπώς, η πρόκριση ενός φασίστα στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών αντιμετωπίστηκε με την «γενική κινητοποίηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών». Πέρα απ’ τους καθαρόαιμους φασίστες και τους συνοδοιπόρους τους κανένας άλλος δεν ψήφισε τον φασίστα στον δεύτερο γύρο· ακόμα κι αν πολλοί, που ψήφισαν αναγκαστικά τον δεξιό Σιράκ, έπρεπε να κρατήσουν την μύτη τους μπροστά σην κάλπη. Περισσότερα

Αν οι εκλογές…

Σχολιάστε

Ο δράστης της πιο πρόσφατης «τρομοκρατικής επίθεσης» στο Παρίσι, την περασμένη Πέμπτη, «ήταν γνωστός στις αρχές»… Όμως ακόμα πιο γνωστό (οπωσδήποτε σ’ εμάς) είναι το τι είναι οι «αρχές», δηλαδή το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα και στη γαλλία. Καμία έκπληξη: ό,τι είναι παντού! Βουτηγμένες ως τις ρίζες των μαλλιών στην προβοκατόρικη, εγκληματική δράση.

Τι να θυμίσουμε σε λίγες αράδες; Όχι την κατασκευή των «ισλαμιστών τρομοκρατών» αλγερινής προέλευσης – αυτό χρειάζεται περισσότερα λόγια… Ας θυμίσουμε την ανατίναξη και βύθιση του πλοίου Rainbow Warrior (“Opération Satanique”!!), του πλοίου της greenpeace, με νεκρό τον Fernando Pereira, στις 10 Ιούλη του 1985, μέσα στο λιμάνι του Auckland, στη νέα ζηλανδία. Για να εμποδιστεί την διαμαρτυρία / σαμποτάζ που σχεδίαζε η οργάνωση εναντίον μιας γαλλικής πυρηνικής δοκιμής στο νησί Moruroa, στον Ειρηνικό. Περισσότερα

Older Entries