Αρχική

Εύγε κυρία Μέρκελ! Μας υποχρεώσατε!

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Δεν έφτανε ο Τραμπ, δεν έφτανε το Brexit, δεν έφταναν οι ξενοφοβικοί ηγέτες σε Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχία, δεν έφτανε η Λε Πεν και ο Βίλντερς, τώρα έχουμε και επισήμως τους (κρυφο;)ναζιστές στη γερμανική βουλή.

Δώδεκα χρόνια στο τιμόνι της ατμομηχανής της Ευρώπης, της Γερμανίας, και ο απολογισμός είναι πραγματικά πικρός. Η Άνγκελα Μέρκελ έκανε τα πάντα για να «προστατέψει» τη χώρα της (κατά κύριο λόγο εις βάρος των υπολοίπων), ευνόησε τους βιομήχανους (κυρίως της αυτοκινητοβιομηχανίας), έδωσε τον πρώτο λόγο στις τράπεζες (και στις ντιρεκτίβες τους), έπνιξε τον Νότο της Ευρώπης στα πλεονάσματα του Βορρά (ας πρόσεχαν οι τεμπέληδες), επέβαλε λιτότητα και περικοπές στους πλέον ευάλωτους στη χώρα της και αναγόρευσε σε μέτρο των πάντων τις δημοσκοπήσεις (στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή). Περισσότερα

Advertisements

Την επομένη των εκλογών αρχίζουν τα δύσκολα για την Μέρκελ

Σχολιάστε

Ομοσπονδιακές κάλπες λοιπόν στη Γερμανία και το ενδιαφέρον είναι λιγότερο στραμμένο στο αποτέλεσμα και περισσότερο στο τι θα γίνει την επομένη των εκλογών.

Γιατί, το κυριότερο ζήτημα δεν είναι το αν θα επικρατήσει η Άνγκελα Μέρκελ με τον χριστιανοδημοκρατικό συνασπισμό (CDU/CSU) ή ο Μάρτιν Σούλτς των σοσιαλδημοκρατών (SPD). Αυτό έχει ήδη κριθεί, καθώς ο Σούλτς δεν κατάφερε να αναστρέψει την καθήλωση του κόμματος του, παρόλη την αρχική δημοσκοπική εκτίναξη του SPD πριν 8 μήνες όταν και ανέλαβε την ηγεσία του. Άλλωστε και οι δύο μεγάλοι «παίκτες» των γερμανικών εκλογών δείχνουν να αιμορραγούν σε ψήφους που κατευθύνονται σε μικρότερα κόμματα. Περισσότερα

Υπάρχουν φασίστες στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της λαϊκής υποστήριξης στο φασισμό στις συνθήκες της κρίσης

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Λαγού

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα, γίναμε μάρτυρες της οργανωμένης επανάκαμψης του χρυσαυγίτικου λόγου και δράσης στη δημόσια σφαίρα. Ταυτόχρονα,  επανεμφανίστηκε στη δημόσια συζήτηση μια προβληματική που είχε υποχωρήσει (έως και εξαφανιστεί) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για την άποψη που εκφράστηκε πάλι πρόσφατα από συμπολιτευόμενο βουλευτή, ο οποίος υποστήριξε σε συνέντευξή του, ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ «δεν έχουν σχέση με το ρατσισμό και τον φασισμό», αλλά είναι «απλοί άνθρωποι» που έχουν «παρασυρθεί» στην υποστήριξη του φασισμού», καθώς «αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης».[1] Η άποψη αυτή εκφράστηκε εν πολλοίς και από άλλους συμπολιτευόμενους πολιτικούς που προσπάθησαν να εξηγήσουν την κυβερνητική απόπειρα προσέγγισης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής μέσω της συμπερίληψής της στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που αποκαλείται «εθνικά θέματα», κατά την πρόσφατη κοινή επίσκεψη μελών της κυβέρνησης και βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης επανενεργοποίησαν ένα, εδώ και καιρό, απαξιωμένο στη δημόσια συζήτηση, εξηγητικό-ερμηνευτικό σχήμα για την ενίσχυση του φασισμού στο πλαίσιο της κρίσης. Το σχήμα αυτό είχε εμφανιστεί κατά τη φάση του σοκ που προκάλεσε η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή και, για ένα διάστημα, είχε επικρατήσει στον δημόσιο λόγο γύρω από τα αίτια και το νόημα της εκλογικής ενίσχυσης του φασισμού στην Ελλάδα της κρίσης. Είχε όμως σταδιακά εγκαταλειφθεί, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρόκειται για την απόπειρα εξήγησης και ερμηνείας της λαϊκής ψήφου στο ναζιστικό κόμμα μέσα από την επίκληση της οργής και της απελπισίας των πολιτών μπροστά στις καταστροφικές, για την κοινωνία, πολιτικές λιτότητας. Περισσότερα

Με το κεφάλι στο χώμα

Σχολιάστε

Είχα ακριβώς έναν χρόνο να γράψω. Έναν ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο ο Τσίπρας εφαρμόζει μνημόνια με κοινωνικό πρόσημο, ο Μητσοτάκης ονειρεύεται παλινόρθωση της εθνικοπατριωτικής Ελλάδας, η αριστερά περνάει την ώρα της με μνημόσυνα, το ΠΑΣΟΚ είν’ εδώ ενωμένο δυνατό, το πρωτογενές πλεόνασμα χαρίζει πολλαπλούς οργασμούς στα πλήθη, η ανεργία πέφτει βαριά, οι ναζί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους, η Ευρώπη εξακολουθεί να ελέγχει τον αέρα που αναπνέουμε, ο ουρανός παραμένει ιδιοκτησία της Εκκλησίας και ο πλανήτης έρμαιο στα χέρια πυρομανών. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα μέσα σε έναν χρόνο τώρα που το σκέφτομαι. Κι αν έμεινα και λίγο πίσω, να με συγχωράτε, θα σας προλαβαίνω. Ραντεβού στην Τρίτη αξιολόγηση.

Πέρασε ένας χρόνος που δεν έγραψα τίποτα, ή καλύτερα, που δεν δημοσίευσα τίποτα. Η μία μετά την άλλη οι ειδήσεις μπορεί να χτυπούσαν στο κεφάλι μου, εκείνο να έδινε εντολή στο χέρι μου να τα βάλει στο χαρτί, αλλά πάντα το χαρτί κατέληγε να καίγεται στη φωτιά της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. «Και τι έγινε», «Και τι θα αλλάξει», «Σιγά το νέο», «Έτσι γίνεται πάντα», «Μ’ αρέσει που πέφτεις από τα σύννεφα» και άλλα τέτοια ευφάνταστα.

Κάθε φορά και μια άλλη φωνή, κάθε φορά με λιγότερη έκπληξη. Κι έτσι δεν έγραψα… Περισσότερα

London calling

Σχολιάστε

Μα καλά. Τόσον κόσμο σκότωσε («εκ των ενόντων»…) ο isis για να καταφέρει η κυρά Τερέζα να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και τίποτα; (Κάποιοι ήδη λένε: σκέψου και να μην είχαν παρακινηθεί οι ψήφοι «του νόμου και της τάξης»… Αντιπολίτευση θα ήταν οι συντηρητικοί…) Περισσότερα

Ο μεγάλος ηττημένος των βρετανικών εκλογών

Σχολιάστε

Η Τερέζα Μέι μπορεί να κέρδισε μια… εκλογική πανωλεθρία στις Βρετανικές εκλογές αλλά ο μεγάλος ηττημένος της χθεσινής βραδιάς είναι ο Τόνι Μπλερ και ο λεγόμενος Μπλερισμός.

Τα δεκάδες μικρά και μεγάλα «πραξικοπήματα» που πραγματοποίησαν στο εσωτερικό των Εργατικών οι οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού απέτυχαν παταγωδώς.

Για να δώσουν αυτήν τη μάχη, οι σκληροί νεοφιλελεύθεροι των Εργατικών έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τον Τόνι Μπλερ και άρχισαν να τον «φρεσκάρουν» και να τον «σιδερώνουν», με την ελπίδα ότι όσοι τον θυμούνται ως έναν από τους σημαντικότερους εγκληματίες πολέμου του 21ου αιώνα θα ξεχάσουν αίφνης το παρελθόν του. Περισσότερα

It rules ok!

Σχολιάστε

Τέλειο το timing των τρομοκρατών: μόλις η κυρά Τερέζα και το κόμμα της άρχισαν να απειλούνται στα σοβαρά με απώλεια της πλειοψηφίας (αν και όχι και της πρώτης θέσης) στις εκλογές της ερχόμενης Πέμπτης, «τσουπ»!!! Να η υπενθύμιση της αναγκαιότητας του ρατσισμού, του νόμου και της τάξης!

Γιατί η κυρά Τερέζα άρχισε να χάνει τόσο έντονα λάδια με κίνδυνο να μην μπορεί να φτιάξει μονοκομματική συντηρητική κυβέρνηση, πράγμα που θα είχε διάφορες συνέπειες; Επειδή ανακοίνωσε στα τέλη Απρίλη ότι οι συντάξεις θα αρχίσουν να μειώνονται. Κι έτσι ένας καλός αριθμός δεξιών ψηφοφόρων ψυχανεμίστηκε ότι η αγαπημένη και εθνικά υπερήφανη (καπιταλιστική) κυβέρνησή τους, παράλληλα με την απελευθέρωση απ’ τα ευρωπαϊκά δεσμά, έχει και κάτι ράματα για τις δικές τους γούνες. Περισσότερα

Τα διδάγματα των γαλλικών εκλογών

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Οι ελίτ φοβήθηκαν, αλλά πέτυχαν μία έστω και προσωρινή διέξοδο

Οι ευρωπαϊκές ελίτ και συνολικά το στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης μπήκαν με φόβο στο 2017, μια χρονιά με σημαντικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία κ.α. μετά την ταραχή που προκάλεσε η εκλογή του Τραμπ και η υπερψήφιση του Brexit πέρυσι. Έτσι, τα συστημικά επιτελεία ανασκουμπώθηκαν για να αντιμετωπίσουν την απειλή που δημιουργεί η συγκεχυμένη αλλά ισχυρή αμφισβήτησή τους από ευρέα τμήματα των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αυτή την επιχείρηση χρησιμοποίησαν κάθε όπλο που είχαν στη διάθεσή τους – από τον κρατικό μηχανισμό ως τα ΜΜΕ, όλο το συστημικό πλέγμα δούλεψε για την αποτροπή ενός «ατυχήματος». Την επαύριο του 2ου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, Βρυξέλλες και Βερολίνο μπορούν να κάνουν ένα γενικά θετικό γι’ αυτούς απολογισμό: δίχως να σημειώσουν κάποια τεράστια επιτυχία (είναι χαρακτηριστικό το πόσο γρήγορα μετριάστηκαν οι αρχικές θριαμβολογίες), σίγουρα απέφυγαν τα χειρότερα, έστω και προσωρινά. Αυτό είναι ένα πρώτο γενικό συμπέρασμα.

Φυσικά η μάχη αυτή είχε και απώλειες μεταξύ των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, και συνολικά για το δικομματισμό που επί δεκαετίες κυβερνούσε ανενόχλητος το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όπως συνέβη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι και στη Γαλλία πιο ευάλωτος αποδείχτηκε ο ένας από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, η Κεντροαριστερά: το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατέρρευσε, και μάλλον όχι προσωρινά. Ήδη πολλοί μιλούν για «πασοκοποίηση». Η παραδοσιακή γαλλική Κεντροδεξιά, που σήμερα εκφράζεται από το σχηματισμό «Ρεπουμπλικάνοι», δείχνει ότι θα επιβιώσει, αν και αρκετά λαβωμένη. Είναι χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη ότι, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γαλλίας, κανένα από τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα δεν εκπροσωπούνταν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ότι ο παραδοσιακός (και πλέον μάλλον «αντιπαραγωγικός») δικομματισμός υπέστη σοβαρό πλήγμα και στη Γαλλία, είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα. Περισσότερα

Το ΠΑΣΟΚ και ο Μακρόν…

Σχολιάστε

του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς αντιστρέφουν ένα σκεπτικό δεκαετιών οι αντιφασίστες της …φακής  

«Λύσσαξαν» εναντίον του Μελανσόν οι απανταχού καθεστωτικοί. Τυπικά, αυτό γίνεται επειδή δεν κάλεσε τους ψηφοφόρους της «Ανυπότακτης Γαλλίας» να στηρίξουν τον …εμετικά νεοφιλελεύθερο Μακρόν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Δηλαδή εξ’ αιτίας μιας πολιτικής επιλογής αυτονόητα ορθής, για ένα κίνημα που φιλοδοξεί (με τον τρόπο του) να εκφράσει τη σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, στη Γαλλία. Τυπικά…

Ουσιαστικά, το «ούτε Λεπέν, ούτε Μακρόν» είναι απλώς το έναυσμα, που μερικοί θεωρούν «βολικό», εύληπτο. Το παγόβουνο διαθέτει μπόλικο όγκο κάτω από τούτη την κορυφή. Ανάλογο του οδυνηρού «παγώματος» που ένιωσαν  διάφορες δυνάμεις, παρακολουθώντας τη συντριβή των πολιτικών τους «αντίστοιχων» στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών. Και την κατακόρυφη άνοδο του Μελανσόν, που πρεσβεύει θέσεις άκρως «ενοχλητικές». Περισσότερα

Η ευρω-καταστροφή αναβάλλεται

Σχολιάστε

Όλοι όσοι, και δεν ήταν λίγοι (σίγουρα στα μέρη μας) εύχονταν στις αρχές της χρονιάς εκλογικές επιτυχίες των φασιστών στο Άμστερνταμ, στο Παρίσι και αργότερα στο Βερολίνο, έτσι ώστε να προκληθεί σοβαρή κρίση στο project europe, θα αναγκαστούν να περιμένουν. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι το ευρω-φασισταριό, που αντικειμενικά (και γιατί όχι; και υποκειμενικά) εκτός απ’ τα ντόπια συμφέροντα των πιο καθυστερημένων τμημάτων του όποιου «εθνικού» κεφάλαιου δουλεύει και για τα συμφέροντα της «αγγλόσφαιρας», της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Οι εκλογικές επιτυχίες των ευρωπαϊστών, αντιστοιχούν μεν σε άλλα αντίπαλα (καπιταλιστικά) συμφέροντα καθώς και σε μια δύσθυμη μεν αλλά υπαρκτή συνείδηση «ευρωπαϊκής ενότητας» σε σημαντικά τμήματα των ψηφοφόρων, αλλά σαν τέτοιες είναι μόνο στιγμές. Το project europe δεν θα την γλυτώσει απλά πηδώντας τις «κεντρικές» εκλογικές ημερομηνίες. Περισσότερα

Τα ρέστα τους για Μακρόν…

Σχολιάστε

του Γιώργου Παπαιωάννου

Οι συστημικοί κύκλοι της Ε.Ε. «έσπρωξαν» τον εκλεκτό τους στο δεύτερο γύρο και «τα δίνουν όλα» για την άνετη επικράτησή του – Ψευδεπίγραφο το «πανδημοκρατικό μέτωπο» των «αγορών» και των ευρωπαϊστών

 Δεν είναι ένα «φάντασμα που πλανιέται», αλλά μια βαθιά ανάσα αυτό που ακούγεται τις τελευταίες μέρες πάνω από την Ευρώπη. Είναι η ανακούφιση των ευρωπαϊκών ελίτ, των χρηματιστηρίων και του Βερολίνου για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Όλοι θυμόμαστε ότι οι εκλογές στη Γαλλία αποτελούσαν ορόσημο στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων της Ευρώπης. Με ποιον τρόπο θα κατάφερναν να εμποδίσουν την «λαϊκιστική παρέκκλιση», αποφεύγοντας να ενισχυθεί ο ευρωσκεπτικισμός μέσα από τις κάλπες της δεύτερης σημαντικότερης δύναμης της Ε.Ε.; Περισσότερα

Ακραίος γκωλλισμός κατά ακραίου νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Tου Δημήτρη Μπελαντή

Το πρώτο συμπέρασμα από τις γαλλικές εκλογές είναι η επιβεβαίωση της μεγάλης κρίσης έως και χρεωκοπίας των παραδοσιακών πολιτικών και κομματικών συστημάτων στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Το είδαμε στις ΗΠΑ με την επικράτηση του Τραμπ και την υποχώρηση τόσο του Δημοκρατικού κατεστημένου όσο και των πιο παραδοσιακών και mainstream όψεων των Ρεπουμπλικάνων. To είδαμε στη Βρετανία με την επικράτηση του Brexit to 2016 και την παράλληλη ήττα της ηγεσίας των Συντηρητικών αλλά και της ηγεσίας των Εργατικών, χάρη στη λαθεμένη στρατηγική του Κόρμπυν. Το βλέπουμε τώρα για τρίτη φορά στις προεδρικές της Γαλλίας, όπου ο παραδοσιακός δεξιός χώρος καταγράφηκε αρκετά χαμηλά (λίγο πάνω από το 19%), ενώ ο επίσημος σοσιαλιστής υποψήφιος, και άνθρωπος του προέδρου Ολάντ, Αμόν καταποντίστηκε.

Ταυτόχρονα, ένα αντιπολιτευτικό προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκηρυγμένο από τη γαλλική μιντιακή δημόσια σφαίρα, τα βασικά πολιτικά κόμματα και τη διανόηση λαϊκοδεξιό σχήμα, όπως αυτό της Λεπέν, «αποκαθαίρεται» από το μισοφασιστικό παρελθόν του και καταγράφεται αρκετά ψηλά στη δεύτερη θέση, ενώ η υποψηφιότητα Μελανσόν, με δεδομένο το στίγμα της στα αριστερά των Σοσιαλιστών, πήγε εξαιρετικά καλά. Το ότι η Λεπέν δεν «σάρωσε» δεν ανατρέπει την έντονη και πολύμορφη «αντισυστημικότητα» της γαλλικής ψήφου. Περισσότερα

Άριστοι και φασιστάκια… γίνανε ένα

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν γράφαμε πριν από μερικά χρόνια ότι σε αρκετά κοινωνικά θέματα στελέχη της ΝΔ εκφράζουν τις ίδιες ή πιο ακραίες θέσεις με το νεοφασιστικό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, δεν φανταζόμασταν ότι η επιβεβαίωση θα ερχόταν από την Γαλλία.

Σε πρόσφατη ομιλία της η Λεπέν αντέγραψε λέξη προς λέξη μεγάλα αποσπάσματα παλαιότερων δηλώσεων του δεξιού, υποψηφίου Φιγιόν, τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσίαζε σαν ομόσταυλό του στην πολιτική – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ταπεινώθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, αφού πρώτα αποδείχθηκε ότι ήταν και αυτός ένας ακόμη κρατικοδίαιτος νεοφιλελεύθερος, που βόλευε τα μέλη της οικογένειάς του και δεχόταν δώρα από επιχειρηματίες. Περισσότερα

Εκλογική γαλλία

Σχολιάστε

Πριν 15 χρόνια τέτοια εποχή, τέλη Απρίλη του 2002, στον πρώτο γύρο των τότε γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο φασίστας Ζαν Μαρί Λεπέν είχε έρθει δεύτερος, με 17% των κουκιών, πίσω απ’ τον δεξιό Σιράκ (19,6%) και μπροστά απ’ τον σοσιαλδημοκράτη Ζοσπέν (16%). Τότε, όμως, δεν υπήρχαν οι διάφορων ειδών και ειδικοτήτων δημαγωγοί και απατεώνες, ντόπιοι και μη, για να παπαρολογούν (κλείνοντας το μάτι στους γάλλους – και όχι μόνο – φασίστες) ότι «φταίει η ε.ε.» και, ακόμα πιο καθαρά, «φταίει το Βερολίνο». Όχι. Τότε «η διάλυση της ε.ε.» δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη των αμερικάνων, των άγγλων, και των ανά τον κόσμο (και στα μέρη μας με ιδιαίτερη πυκνότητα) εξωτικών παπαγάλων τους. Συνεπώς, η πρόκριση ενός φασίστα στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών αντιμετωπίστηκε με την «γενική κινητοποίηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών». Πέρα απ’ τους καθαρόαιμους φασίστες και τους συνοδοιπόρους τους κανένας άλλος δεν ψήφισε τον φασίστα στον δεύτερο γύρο· ακόμα κι αν πολλοί, που ψήφισαν αναγκαστικά τον δεξιό Σιράκ, έπρεπε να κρατήσουν την μύτη τους μπροστά σην κάλπη. Περισσότερα

Αν οι εκλογές…

Σχολιάστε

Ο δράστης της πιο πρόσφατης «τρομοκρατικής επίθεσης» στο Παρίσι, την περασμένη Πέμπτη, «ήταν γνωστός στις αρχές»… Όμως ακόμα πιο γνωστό (οπωσδήποτε σ’ εμάς) είναι το τι είναι οι «αρχές», δηλαδή το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα και στη γαλλία. Καμία έκπληξη: ό,τι είναι παντού! Βουτηγμένες ως τις ρίζες των μαλλιών στην προβοκατόρικη, εγκληματική δράση.

Τι να θυμίσουμε σε λίγες αράδες; Όχι την κατασκευή των «ισλαμιστών τρομοκρατών» αλγερινής προέλευσης – αυτό χρειάζεται περισσότερα λόγια… Ας θυμίσουμε την ανατίναξη και βύθιση του πλοίου Rainbow Warrior (“Opération Satanique”!!), του πλοίου της greenpeace, με νεκρό τον Fernando Pereira, στις 10 Ιούλη του 1985, μέσα στο λιμάνι του Auckland, στη νέα ζηλανδία. Για να εμποδιστεί την διαμαρτυρία / σαμποτάζ που σχεδίαζε η οργάνωση εναντίον μιας γαλλικής πυρηνικής δοκιμής στο νησί Moruroa, στον Ειρηνικό. Περισσότερα

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Σχολιάστε

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό. Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν τανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ». Περισσότερα

Αβεβαιότητα διαρκείας στη Γαλλία

Σχολιάστε

του Ερρίκου Φινάλη

Κατακερματισμένο, βρώμικο και ασταθές το πολιτικό σύστημα

Λιγότερος από ένας μήνας απομένει ως τον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών – το μεγαλύτερο τεστ του θρυμματισμένου ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος μετά τη βαριά ήττα του απερχόμενου κυβερνητικού συνασπισμού στην Ολλανδία και πριν τη «μάχη των μαχών», δηλαδή τις εκλογές σε μια Γερμανία που πασχίζει να διατηρήσει την ηγεμονία της επί της Ε.Ε. Η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν παραμένει εδώ και μήνες στάσιμη, αρκετά κάτω από το 30%, και ο κεντροδεξιός Φρανσουά Φιγιόν (που θα έβαζε σε τάξη το σπάταλο Δημόσιο…) παραπαίει αφότου πιάστηκε με την κουτάλα στο βάζο με το μέλι. Έτσι τα δυναμικά συστημικά κέντρα ποντάρουν τώρα στον «ανεξάρτητο εκσυγχρονιστή» Εμανουέλ Μακρόν, που διαθέτει όλα τα απαιτούμενα εχέγγυα: τέως στέλεχος της Τράπεζας Ρότσιλντ και πρώην υπουργός Οικονομίας και Βιομηχανίας της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης Ολάντ-Βαλς (από την οποία παραιτήθηκε τον περασμένο Αύγουστο, καθώς αντιλήφθηκε ότι το καράβι βουλιάζει).

Για το πόσο εκσυγχρονιστής είναι ο Μακρόν αρκεί να αναφέρουμε την πρόσφατη εξαγγελία του, περί επαναφοράς μιας «σύντομης στρατιωτικής θητείας για όλους τους νέους 18-21 ετών», η οποία μάλιστα θα πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη της… Χωροφυλακής. Εξαγγελία την οποία χειροκροτούν όλοι οι «σοβαροί» συστημικοί παράγοντες που, αφού αδυνατούν να προσφέρουν ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές μέλλον στην πλειοψηφία της γαλλικής νεολαίας, βλέπουν μια κάποια δυνατότητα ελέγχου της, έστω και προσωρινά, από τον… παλιό καλό χωροφύλακα. Η αιτιολόγηση της εξαγγελίας από τον Μακρόν της προσδίδει βέβαια και ένα φαιδρό τόνο: «Έτσι», ισχυρίστηκε ο επίδοξος σωτήρας και αναμορφωτής του απεχθούς και αποτυχημένου πολιτικού συστήματος, «οι νέοι μας θα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με συνομηλίκους τους από άλλα κοινωνικά στρώματα, και επιπλέον θα μας δοθεί η δυνατότητα να εντοπίσουμε όσους δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση»! Περισσότερα

Ισημερινός: Ένας Λενίν κι ένας τραπεζίτης αντιμέτωποι στην πιο κρίσιμη εκλογική μάχη των τελευταίων δέκα ετών…

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Οικονομάκη*

Ο Ισημερινός (Ecuador), είναι μια χώρα για την οποία δε γνωρίζουμε πολλά στην Ελλάδα, παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα, κυρίως λόγω της κόντρας του -απερχόμενου πλέον- Ραφαέλ Κορέα με το ΔΝΤ κατά τα πρώτα χρόνια της Προεδρίας του (εξελέγη για πρώτη φορά το 2006) η οποία και οδήγησε στην αποπληρωμή περίπου του 40% του χρέους της χώρας και στη διαγραφή του υπολοίπου ως απεχθούς. Ο Κορέα, ήταν ένας σχετικά άγνωστος στον Ισημερινό καθηγητής οικονομικών του πανάκριβου και ελιτίστικου Πανεπιστημίου Σαν Φρανσίσκο του Κίτο, μέχρι που διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα Υπουργός Οικονομικών σε μεταβατική Κυβέρνηση λίγο πριν τις εκλογές του 2006. Η κριτική του στάση απέναντι στη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου με τις Η.Π.Α. και η αντιπρόταση για στενότερες σχέσεις με άλλες χώρες της περιοχής, τον οδήγησε τελικά να παραιτηθεί από τη μεταβατική Κυβέρνηση, βλέποντας όμως τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται. Λίγους μήνες αργότερα θα ορκιζόταν Πρόεδρος της χώρας. Περισσότερα

Έσωσαν οι Ολλανδοί την Ευρώπη;

Σχολιάστε

Toυ Δημήτρη Μηλακα

Ο αναστεναγμός ανακούφισης που ακούστηκε στην Ευρώπη γιατί οι φασίστες στην Ολλανδία ήρθαν δεύτεροι περιγράφει το αδιέξοδο και τα βαθειά μεσάνυχτα όπου σχοινοβατεί το Ευρωπαϊκό κατεστημένο.

Κοιτώντας με προσοχή τα αποτελέσματα της κάλπης στην Ολλανδία αυτά που βλέπει κανείς είναι:

  • τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων για τα κόμματα του κατεστημένου
  • το φλερτ ολοένα και περισσότερων με το φασισμό .
  • την αφασία τμήματος της κοινωνίας που- προφανώς έχοντας λυμένα τα προβλήματά του- θέλει να λύσει και τα προβλήματα των ζώων.

Ειδικότερα: Περισσότερα

Δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εκλογές και το κράτος δικαίου

Σχολιάστε

«Στην δημοκρατική αναταραχή του 21ου αιώνα, οι πολίτες επιθυμούν ακόμα την προστασία των νόμων και το δικαίωμα να εκλέγουν αντιπροσώπους, όμως τα δικαιώματα αυτά δεν φαίνονται πλέον αρκετά για να νομιμοποιήσουν μία κυβέρνηση στα μάτια του κόσμου. Οι πολίτες επιθυμούν επίσης να συμμετέχουν άμεσα στις πολιτικές επιλογές.

Τον 20ο αιώνα, η νομιμοποίηση των κυβερνήσεων βασιζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στο κράτος δικαίου και το δικαίωμα στην ψήφο.

Στο μέλλον, κυβερνήσεις θα εκλέγονται ή θα καταρρέουν ανάλογα με το αν επιτρέπουν στους πολίτες να πάρουν έναν ουσιαστικό ρόλο στον καθορισμό της ατζέντας των πολιτικών θεμάτων, την διαδικασία λήψης αποφάσεων, επίλυσης προβλημάτων και δημιουργίας κοινοτήτων.

Αυτή την στιγμή συντελούνται δημοκρατικές αλλαγές λόγω της μετακίνησης των τεκτονικών πλακών μεταξύ των πολιτών και των κυβερνήσεων. Περισσότερα

Συμβαίνει στην ευρώπη

Σχολιάστε

geert-wilders-rally-600x400

Στα μέρη μας, πολλοί και διάφοροι που ορκίζονται ότι είναι “δημοκράτες”, μιλούν με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση για το ενδεχόμενο στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό· και στις γαλλικές προεδρικές να κερδίσουν, επίσης, οι φασίστες της Λεπέν. Είναι οι ίδιοι που ήλπιζαν ότι στις αυστριακές προεδρικές εκλογές θα κέρδιζε ο φασίστας, σαν απόδειξη της “διάλυσης της ευρώπης”… κι όταν έχασε, απλά σταμάτησαν να αναφέρονται στην αυστριακή απόδειξη της “μη διάλυσης”… Εκφράζουν αυτοί οι δημαγωγοί την παράνοια του ντόπιου ανορθολογισμού– την οποία πουλάνε, μάλλον με επιτυχία, για “ανάλυση”. Περισσότερα

Ευκαιρία για την Ελλάδα

Σχολιάστε

Με τον Ντόναλντ Τραμπ να έχει βάλει φωτιά στα τόπια, την Ευρωπαϊκή Ένωση να τα έχει χαμένα, την Γερμανία να εμφανίζεται αμείλικτη στο ελληνικό πρόβλημα και να ετοιμάζεται για εκλογές, η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία.

Ο Ντόναλντ Τουσκ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κάλεσε σήμερα σε ενότητα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να αντιμετωπίσουν τις επικίνδυνες προκλήσεις της εποχής, που δεν είναι άλλες από τον Ντόναλντ Τραμπ, τη Ρωσία, την αταξία στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, και το εξτρεμιστικό ισλάμ.

Κατ’ αρχάς, είναι γελοίο να βγαίνει να απαντήσει στις κινήσεις και τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ο Ντόναλντ Τουσκ. Και σημειολογικά είναι λάθος. Ο Τουσκ είναι Ντόναλντ από τα Lidl. Περισσότερα

Υπάρχουν φασίστες στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της λαϊκής υποστήριξης στο φασισμό στις συνθήκες της κρίσης …

Σχολιάστε

people3-900x580-750x500

Του Βαγγέλη Λαγού

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα, γίναμε μάρτυρες της οργανωμένης επανάκαμψης του χρυσαυγίτικου λόγου και δράσης στη δημόσια σφαίρα. Ταυτόχρονα,  επανεμφανίστηκε στη δημόσια συζήτηση μια προβληματική που είχε υποχωρήσει (έως και εξαφανιστεί) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για την άποψη που εκφράστηκε πάλι πρόσφατα από συμπολιτευόμενο βουλευτή, ο οποίος υποστήριξε σε συνέντευξή του, ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ «δεν έχουν σχέση με το ρατσισμό και τον φασισμό», αλλά είναι «απλοί άνθρωποι» που έχουν «παρασυρθεί» στην υποστήριξη του φασισμού», καθώς «αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης».[1] Η άποψη αυτή εκφράστηκε εν πολλοίς και από άλλους συμπολιτευόμενους πολιτικούς που προσπάθησαν να εξηγήσουν την κυβερνητική απόπειρα προσέγγισης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής μέσω της συμπερίληψής της στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που αποκαλείται «εθνικά θέματα», κατά την πρόσφατη κοινή επίσκεψη μελών της κυβέρνησης και βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης επανενεργοποίησαν ένα, εδώ και καιρό, απαξιωμένο στη δημόσια συζήτηση, εξηγητικό-ερμηνευτικό σχήμα για την ενίσχυση του φασισμού στο πλαίσιο της κρίσης. Το σχήμα αυτό είχε εμφανιστεί κατά τη φάση του σοκ που προκάλεσε η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή και, για ένα διάστημα, είχε επικρατήσει στον δημόσιο λόγο γύρω από τα αίτια και το νόημα της εκλογικής ενίσχυσης του φασισμού στην Ελλάδα της κρίσης. Είχε όμως σταδιακά εγκαταλειφθεί, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρόκειται για την απόπειρα εξήγησης και ερμηνείας της λαϊκής ψήφου στο ναζιστικό κόμμα μέσα από την επίκληση της οργής και της απελπισίας των πολιτών μπροστά στις καταστροφικές, για την κοινωνία, πολιτικές λιτότητας. Περισσότερα

Τραμπ – Λεπέν: τα νόθα παιδιά του Ομπάμα και του Oλάντ

Σχολιάστε

Μαρίν Λεπέν

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Εχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την ημέρα που οι Γάλλοι άρχισαν να διαβάζουν συγκλονισμένοι το κόμικς «La Présidente» (Η πρόεδρος) των Φρανσουά Ντουρπέρ και Φαρίντ Μπουντζελάλ.

Σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της λεγόμενης πολιτικής φαντασίας (κατά την επιστημονική φαντασία) το κόμικς προσπαθούσε να προβλέψει τι θα συμβεί εάν το μεταφασιστικό κόμμα της Μαρίν Λεπέν κερδίσει τις εκλογές και η ίδια αρχίσει να επιβάλλει το ρατσιστικό πρόγραμμα του Εθνικού Μετώπου.

Μέχρι στιγμής οι δημιουργοί του «La Présidente» έχουν πέσει έξω σε σειρά παράλληλων προβλέψεών τους: η Χίλαρι Κλίντον δεν έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ολάντ δεν θα είναι ο αντίπαλος της Λεπέν στις προεδρικές εκλογές και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν αντικαταστάθηκε μέσα σε δύο χρόνια από την Ακρα Δεξιά, λόγω της επιμονής του Τσίπρα να διατηρήσει τη χώρα στην ευρωζώνη. Περισσότερα

Αμερικάνικες εκλογές 2016: Αλλαγή πλεύσης ή αλλαγή στιλ;

Σχολιάστε

image002-8-246x300

Ο νέος πρόεδρος, ο Ντόναλντ Τραμπ, επισφραγίζει την απόλυτη επικράτηση των Ρεπουμπλικανών στο αμερικάνικο πολιτικό σκηνικό. Οι Ρεπουμπλικανοί εξακολουθούν να διατηρούν την πλειοψηφία τόσο στη Γερουσία όσο και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, την οποία είχαν κερδίσει στις προηγούμενες ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο που έγιναν το Νοέμβρη του 2014. Τώρα διαθέτουν και τον πρόεδρο.

Μεγάλη αποχή

Η αποχή στις εκλογές του Νοέμβρη του 2014 ήταν η μεγαλύτερη από τότε που κρατά αναλυτικά αρχεία το Γραφείο Στατιστικής (βλ. εδώ). Τότε είχε ψηφίσει μόλις το 41.9%.

Αν και τα επίσημα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα από το Γραφείο Στατιστικής, οι περίπου 120 εκατομμύρια ψηφοφόροι που φέρεται να ψήφισαν στις εκλογές της περασμένης Τρίτης ισοδυναμούν με το 54% περίπου των 227 εκατομμυρίων αμερικανών πολιτών άνω των 18 ετών, ηλικία που τους καθιστά ικανούς να ψηφίσουν (βλ. Γραφείο Στατιστικής των ΗΠΑ). Το ποσοστό αυτό είναι παρασάγγας μακριά από τα ποσοστά συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές τόσο του 2008 (63.6%) όσο και του 2012 (61.8%), που κέρδισε ο Ομπάμα. Περισσότερα

Older Entries