Δολοφονία Σολεϊμανί: Σκοτώνοντας τον στρατηγό χωρίς στρατηγική

Του Γιώργου Ρήγα

Όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος ενέκρινε την εξουδετέρωση του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμάνι στη Βαγδάτη, σε μια χωρίς αιδώ παραβίαση της ιρακινής κυριαρχίας, άλλαξε ριζικά τα δεδομένα. Και αυτό γιατί από τη γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής αφαιρέθηκε απροσδόκητα το πρόσωπο και το μυαλό του Ιράν σε μια σειρά από χώρες κλειδιά. Η δολοφονία Σολεϊμάνι, καίτοι συσπειρώνει την εκλογική βάση του Τραμπ, παραμένει ακατανόητη από στρατηγικής απόψεως καθώς η άσκοπη διατάραξη ισορροπιών κάνει πιθανότερη μια σύγκρουση που κανείς δεν επιθυμεί ή χρειάζεται.

Ο Γαβριήλ Πρίντσιπ ήταν άλλος ένας νέος με μεγάλα όνειρα που γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Όπως και τα εκατομμύρια των συνομηλίκων του, προϊόντα μιας μοναδικής εποχής αλλαγών, είχε επηρεαστεί από τις αποχρώσεις του εθνικισμού που κυριαρχούσαν στα Βαλκάνια και αλλού. Ο Πρίντσιπ είχε πολλούς λόγους να μισεί τα σύμβολα της ξένης εξουσίας και έτσι στα όταν στα 19 του χρόνια του δόθηκε η ευκαιρία να σκοτώσει μέλη του αυστρό-ουγγρικού στέμματος δεν δίστασε καθόλου. Πιθανότατα ανέλαβε το εγχείρημα πλημμυρισμένος με χαρά. Και προφανώς δεν είχε την παραμικρή υποψία ότι η σφαίρα από το όπλο του δεν θα σκότωνε απλά τον αρχιδούκα Φερδινάνδο, αλλά ότι θα πυροδοτούσε ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μακελειό που είχε γνωρίσει έως τότε η Ευρώπη. Ο Πρίντσιπ πέθανε τον Απρίλιο του 1918 στην φυλακή αρνούμενος να πιστέψει ότι έφερε την ευθύνη του Μεγάλου Πολέμου. Λαμβάνοντας υπόψη την αδυναμία ενός 19χρονου να αντιληφθεί τις επιπτώσεις μιας πολιτικής δολοφονίας μέσα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το νεαρό Γαβριήλ ως τραγικό πρόσωπο και συνακόλουθα να τον συγχωρέσουμε για την αφέλεια του. Πάλι για τους ίδιους λόγους οφείλουμε να είμαστε αμείλικτοι απέναντι σε εκείνους τους ώριμους πολιτικούς άνδρες που επιλέγουν, από αδικαιολόγητη παρόρμηση, να κάνουν χρήση της δύναμης που κατέχουν χωρίς να λογαριάζουν τις επιπτώσεις των πράξεων τους. More