του Στρατή Μπουρναζό

Σε μια περίοδο πυκνή από γεγονότα, το γεγονός της εβδομάδας είναι, κατά τη γνώμη μου, το κίνημα των μαθητικών καταλήψεων. Για πολλούς λόγους. Πρώτον, σε μια μακρά περίοδο σχετικής νηνεμίας (ή, έστω, όπου οι αγώνες δεν καταφέρνουν να «συνολικοποιηθούν», για να θυμηθώ μια παλιά αγαπημένη κινηματική φράση), οι μαθητές και οι μαθήτριες εισβάλλουν μαζικά, κινηματικά και πανελλαδικά στο προσκήνιο. Δεύτερον, επειδή οι μαθητικές καταλήψεις θέτουν ζητήματα σε πολλά επίπεδα μαζί: από το πιο καθημερινό (ελλείψεις σε καθηγητές, προβλήματα θέρμανσης) μέχρι τη λειτουργία του σχολικού συστήματος (το εξετασιοκεντρικό «νέο λύκειο») και ακόμα γενικότερα ζητήματα (τη συνολικότερη απογοήτευση ή θυμό των παιδιών, για το παρόν και το μέλλον τους· η Γεωργία Βαλωμένου, που τα ξέρει αυτά από πρώτο χέρι ως καθηγήτρια, το έγραψε ωραία στα προηγούμενα «Ενθέματα»). Τρίτον, επειδή, παρακολουθώντας την κυβερνητική στάση, τις δηλώσεις περί «υποκίνησης» των καταλήψεων (από ποιον άλλο; τον ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς), τις νουθεσίες προς τη μαθητιώσα νεολαία, καταλαβαίνουμε, για άλλη μια φορά, πόσο η κυβέρνηση έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα: από την πραγματικότητα των σχολείων, των μαθητών και των μαθητριών, των δασκάλων και των καθηγητών, από τις αγωνίες, τις ελπίδες και τους φόβους τους. More