Home

Έναστρη Νύχτα πάνω από την Auvers sur Oise

Leave a comment

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι 170483970_10221751077739435_5254929246113498139_n.jpg

της Αναστασίας Μανιουδάκη

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Και όντως εκείνη η μέρα έχει ξεκινήσει πολύ καλά, σκέφτηκε η Κλειώ καθώς έβαζε ακόμη μια φορά πρώτη για να μετακινηθεί μόλις 2 μέτρα. Ακριβώς έξω από το παράθυρο της ένα μηχανάκι αναμετριόταν με τους πλάγιους καθρέφτες του αυτοκινήτου της, προσπαθώντας να ελιχθεί στο μικρό κενό ανάμεσα στις λωρίδες κυκλοφορίας.

Είχε ξυπνήσει από το στριγκό ήχο του θυροτηλεφώνου μισή ώρα πριν το καθιερωμένο της ξυπνητήρι στις 8. Μουρμουρίζοντας κατάρες στο κράνος του κούριερ που έβλεπε στην μικρή οθόνη, έβαλε στα γρήγορα μια ρόμπα και άνοιξε την πόρτα. Νυσταγμένος, ο μεταφορέας της παρέδωσε ένα σφραγισμένο φάκελο.  Στο ημίφως της αυγής της φάνηκε πως δεχόταν ένα μήνυμα από ένα χαμένο βασίλειο του βυθού. Το μισοσηκωμένο κράνος ενωνόταν με το κεφάλι του άνδρα δίνοντας του την όψη υδροκέφαλου θαλάσσιου τέρατος. Στο εσωτερικό του φακέλου η Κλειώ βρήκε μερικά έγγραφα από γνωστό δικηγορικό γραφείο. Χαμογέλασε. Ήταν επίσημα ξανά ελεύθερη. More

Ζωή σαν όνειρο σαν ζωή

Leave a comment

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Θανάσης_Παπακωνσταντίνου_-_Πρόσκληση_σε_δείπνο_κυανίου.jpg

Οι δρόμοι στην Ουτρέχτη είχαν σχεδόν αδειάσει. Ο καιρός δεν βοηθούσε για πολλές βόλτες. Έβρεχε σχεδόν κάθε μέρα, και μόλις έφτανε το βράδυ το κρύο και η υγρασία σου τρυπούσαν τα κόκαλα. Σε ένα διαμέρισμα της Ουτρέχτης, η Κατερίνα και ο Άλεξ είχαν μόλις γυρίσει σπίτι και ετοίμαζαν φαγητό. Είχαν ήδη συμπληρώσει έξι χρόνια στην Ολλανδία, και κάνανε σχέδια για την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Είχαν σημαδέψει ένα γραφικό χωριό στο Πήλιο όπου θα συνέχιζαν την όμορφη ζωή τους.

Το βράδυ συνεχίστηκε όπως συνήθως. Ο Άλεξ μαγείρεψε και η Κατερίνα έφτιαξε ποτά και για τους δύο. Τις τελευταίες μέρες ο Άλεξ δεν αισθανόταν καλά. More

Το βαθύ πορτοκαλί της εξορίας

Leave a comment

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Τρ1-1024x666.jpg

Το διήγημα έγραψε η Ξένια Παπαμιχαήλ, στο πλαίσιο του Συνεργείου Δημιουργικής Γραφής.

Καθώς η βάρκα πλησίαζε το νησί, δεν πίστευα στα μάτια μου. Μου ερχόταν να κλάψω από τη χαρά μου. Δεν είναι δυνατόν, σκεφτόμουν. Μας πήραν απ’ την κόλαση για να μας φέρουν στον παράδεισο; Εκεί ο τόπος ήταν ξερός και γυμνός, ούτε έναν τόσο δα θάμνο δεν έβλεπε το μάτι σου, μια έρημος από βράχια και πέτρες, το ίδιο κι οι ακτές, αφιλόξενες, άγριες, κακοτράχαλες, ενώ εδώ, χαρά θεού, χόρταινε το μάτι σου πράσινο κι ελιόδεντρα, κι η παραλία είχε μια άμμο γλυκιά και μια θάλασσα χρυσοπράσινη, να την πιείς στο ποτήρι.

Κοιταζόμασταν με τις υπόλοιπες και δε μιλούσαμε, τα μάτια μας όμως γελούσαν, οι φύλακες το καταλάβαιναν, μα ήταν κι αυτοί απορημένοι. Αθηναίοι, ιδέα δεν είχαν πού μας πήγαιναν και τι θα συναντούσαν. Η πρώτη εντύπωση δεν είναι πάντα και η σωστή, όμως. Αυτό το ξέρουν και τα παιδιά ακόμα. Μα άντε να το σκεφτούμε εμείς τότε, μες την απελπισία μας. More

ΚΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Leave a comment

Κι έγιναν όλα όπως είπαν τα παιδιά

Του Χρήστου Κυργιάκη

Στο μικρό κρατίδιο του νοτιοανατολικού άκρου του Άγριου Βασιλείου, την εποχή της Μεγάλης Ελπίδας θα ακολουθήσει η εποχή της Μεγάλης Απογοήτευσης και Μελαγχολίας είπαν.

Διότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία λέει το βιβλίο με τις ξεχασμένες αλήθειες, όμως τελικά πεθαίνει… αν δεν προλάβει να ανθίσει και να καρπίσει πράξεις αληθινές.

Οι κάτοικοι του κρατιδίου έκαναν πως δεν ήξεραν, έκαναν πως δεν κατάλαβαν γιατί είναι βολικό.

Είναι βολικό καλέ φίλε μου να λες πως σε κορόιδεψαν με λόγια και υποσχέσεις που ήξερες από την αρχή πως είναι φύκια κι όχι μεταξωτές κορδέλες.

Λογικό. More

Ένα παραμύθι για τα αστικά πολιτικά ήθη

Leave a comment

Αποτέλεσμα εικόνας για χρεοκοπία κόμικς

Του Χρήστου Κυργιάκη

– Ας μιλήσουμε λοιπόν με αλήθειες κι ας πούμε τα πράγματα ως έχουν. Πιστεύεις όντως ότι το ο γιος μας αξίζει να γίνει πρωθυπουργός ή θα γίνει επειδή το βάρος του ονόματός του θα το επιβάλλει;
– Μα ακριβώς γι’ αυτό το αξίζει επειδή το όνομα που φέρει είναι βαρύ. Αγαπητή μου, εσύ πιστεύεις ότι αν δεν είχαμε τα ονόματα που έχουμε θα είχαμε συναντηθεί ποτέ; Χωρίς τα ονόματά μας δεν θα υπήρχε γάμος ούτε και ο γιος μας για τον οποίο συζητάμε.

More

Διήγημα: Ήμουν κι εγώ εκεί

Leave a comment

Γιαννης Μακριδάκης

H Μικέλα Χαρτουλάρη, μου είχε προτείνει να γράψω ένα διήγημα επί του γενικού θέματος “Ήμουν κι εγώ εκεί” και να διαλέξω ένα ιστορικό γεγονός από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το οποίο να περιγράψω σαν αυτόπτης μάρτυρας. Είχα ήδη γράψει το Λαγού Μαλλί και ήμουν μέσα στην υπόθεση του ψαρά που περνούσε με το καϊκι του το πράσινο πίσω από τον ΓΑΠ εκεί στο Καστελόριζο την αποφράδα εκείνη μέρα. Οπότε έγραψα το παρακάτω διήγημα το οποίο δημοσιεύθηκε δυστυχώς στα Νέα εκείνον τον Αύγουστο του 2010. Διαβάστε το:

Εκεί ήµουνα, που να µην έσωνα, µα δεν επήρα χαµπάρι τίποτα, είχα από το πρωί µεγάλη σκοτούρα. Τους είδα βέβαια κουστουµαρισµένους να βολοδέρνουνε απάνω στο ντόκο, είδα και τους άλλους, µε τις µηχανές στα χέρια, να τρέχουνε από δω κι από κει µες στον ήλιο αλλά δεν έδωσα σηµασία. Είχα βούρλο στον κώλο, καταλαβαίνεις, καιγόµουνα. More

Το αγοράκι*

Leave a comment

diki

Tου Νίκου Καραβέλου

Ένα μικρό «χριστουγεννιάτικο» διήγημα

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέχει στο νομοθετικό έργο εκδίδοντας και δημοσιεύοντας τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή. Μπορεί να αναπέμψει στη Βουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί, εκθέτοντας τους λόγους της αναπομπής. Συνεπώς, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να ελέγχει εάν ο νόμος ψηφίστηκε σύμφωνα με τις συνταγματικά προβλεπόμενες διαδικασίες.

Αυτό σημαίνει ότι ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας οφείλει κατά την άσκηση του καθήκοντός του να μην αποδέχεται νόμους που ψηφίζονται χωρίς να έχουν τηρηθεί οι κανόνες της τυπικής συνταγματικότητας. Ως εγγυητής, όμως, του πολιτεύματος οφείλει να μη συνεργεί σε πράξεις ή παραλείψεις που παραβιάζουν το Σύνταγμα, τις διεθνείς συνθήκες και τα θεμελιώδη δικαιώματα. Ούτε να συμπράττει στην προσβολή της εθνικής ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας και γενικά των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κράτους. Δεν μπορεί να ανέχεται απειλές, εκβιασμούς και απάτες σε βάρος της χώρας του ούτε να υποχωρεί, εάν, βέβαια, σέβεται τον εαυτό του και τον ρόλο του. More

Θα ήθελα να σας μισήσω αλλά δεν μπορώ. Μόνο λύπηση σας ταιριάζει

Leave a comment

9xronos-mone-trelainei-filotexnous-08

του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Τα χαράματα τον είχαν βρει ξάγρυπνο. Δεν είχε μπορέσει να κλείσει μάτι ούτε για ένα λεπτό. Είχε σηκωθεί από το κρεβάτι σαν χαμένος κι έφτιαξε καφέ, όπως κάθε μέρα. Καπνίζοντας στο μπαλκόνι ούτε που κατάλαβε ότι πέρασε η ώρα. Ετοιμάστηκε βιαστικά και βγήκε από το σπίτι.

Όμως, εκείνη τη μέρα τα πόδια του, αντί να πάνε μπροστά με κατεύθυνση το σχολείο, του φαινόταν πως γύριζαν προς τα πίσω.

Ήταν μέρα απεργίας. More

Η αξιολόγηση επί τουρκοκρατίας

Leave a comment

54534images

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Η παρακάτω ιστορία έφτασε σε μένα από τον συχωρεμένο τον παππού μου που κι εκείνος την είχε ακούσει από τον δικό του παππού και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή. Αυτό που ξέρω είναι πως τελικά «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

Επί τουρκοκρατίας, όταν Μεγάλος Σουλτάνος ήταν ο Σαμάρ Αντόν ο 1ος, στο μεγάλο δρόμο που ένωνε τα μικρά χωριά με τη μεγάλη πόλη, βρισκόταν ένα χάνι, το περίφημο Χάνι του Σχολειού επειδή βρισκόταν πάνω σ’ ένα μεγάλο ύψωμα που άμα ανέβαινε κανείς, λες και είχε όλον τον κόσμο στα πόδια του. More

Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές

Leave a comment

h-qdefault

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Για μία ακόμη μέρα, το κουδούνι του Λυκείου στο μικρό νησί του Αιγαίου, χτύπησε στην ώρα του. Οχτώ και τέταρτο ακριβώς. Τα παιδιά κινήθηκαν σιγά-σιγά προς το χώρο της πρωινής προσευχής για το καθιερωμένο τελετουργικό.

Η Μαρία, μαθήτρια της Β’ Λυκείου, ετών 20, για μία ακόμη φορά, πέρασε την πόρτα του σχολείου αργοπορημένη. Η ώρα κόντευε 8:30, όταν η Μαρία χτύπησε την πόρτα της αίθουσας που είχε μάθημα την πρώτη ώρα. More

Η αναπληρώτρια

Leave a comment

384495_165624360268593_1844051345_n-540x845

Λιλιάνα  Δρίτσα (Διήγημα)*

Η κοπελλίτσα στεκόταν διστακτικά στον διάδρομο όταν βγήκε από το κυλικείο του σχολείου ο κυρ-Ανέστης κουβαλώντας μια κούτα με αναψυκτικά. Την πέρασε για μαθήτρια.

-Θέλεις κάτι;τη ρώτησε.

-Το…το γραφείο των καθηγητών,ψέλλισε εκείνη.Ξέρετε πού είναι;

-Καινούργια είσαι;επέμεινε στο λάθος του αυτός.Από ποιό σχολείο;

-Καθηγήτρια είμαι,απάντησε το κορίτσι.Αναπληρώτρια… More