Home

Ο τελευταίος ιερέας του ανείπωτου (ολόκληρο)

Leave a comment

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Blue-1024x583.jpg

Αυτό το διήγημα γράφτηκε σε τέσσερις συνέχειες. Εδώ μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο, σε pdf που θα κατεβάσετε ή απευθείας μέσα στο μπλογκ.

Βασίζεται σε ιστορίες και παραμύθια που μου διηγήθηκε η γιαγιά μου, η Πηνελόπη, στη Θάλαττα. Κάποια είναι πραγματικά, κάποια φανταστικά, αλλά μετά από τόσα χρόνια είναι δύσκολο να ξέρεις τι έγινε στ’ αλήθεια. Και δεν έχει σημασία πλέον.

Δανείστηκα τα ονόματα δύο ηρώων απ’ το “Έπος της Γαιοθάλασσας”, της αγαπημένης Ούρσουλα Λεγκέν. More

Κοινή ησυχία

Leave a comment

Κοινή ησυχία

ένα αφήγημα μετακόμισης, της Μαγδαληνής Παναγιωτακοπούλου

Όταν μετακόμισα στην Ελβετία, με είχαν προειδοποιήσει για πολλά πράγματα. Τις αδιανόητα υψηλές τιμές των πραγμάτων, την συνέπεια των τρένων, την ευκολία των υπηρεσιών, τον βουνίσιο καιρό και τα απρόσκλητα χιόνια του Μαίου, αλλά πιο πολύ απ’ όλα, την εμμονή των Ελβετών με τις ώρες κοινής ησυχίας. Είχα ακούσει ιστορίες για επίσημες οδηγίες που απαγορεύουν να τραβάς το καζανάκι μετά τις 10, παράπονα των γειτόνων επειδή κάποιος περπατούσε βαριά, ή επειδή έκανε τραπέζι (εντός σπιτιού) με τρεις ανθρώπους και ακούγονταν οι ομιλίες, και άλλα τέτοια τρελά. Παρότι δύσπιστη, τρεις μέρες μετά την άφιξή μου, βρέθηκα σε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ φίλων στον κήπο τους, όπου ξαφνικά κάποιοι γείτονες, δυσαρεστημένοι από την περιρρέουσα ευθυμία και τα ντεσιμπέλ της, άρχισαν να μας πετάνε πέτρες (!). Πείστηκα. More

Ο τελευταίος ιερέας του ανείπωτου

Leave a comment

Τα πάντα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει ίδιο, είχε πει ο σκοτεινός σοφός.

Οι πολλοί νομίζουν ότι ο θάνατος είναι το τέλος. Μα όποιος έχει δει το μεγάλο υφαντό γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι μεταρσίωση.

Χρειάζεται να αιωρηθείς για να μπορέσεις να καταλάβεις τα σχέδια του υφαντού. Τότε όλα εκείνα που σου φαίνονταν άσκοπα, παράλογα και χαοτικά αποκτούν νόημα.

Κάποιοι το καταφέρνουν ν’ αφυπνιστούν μόνο την τελευταία στιγμή. Λίγοι είναι αυτοί. Οι περισσότεροι πεθαίνουν έτσι όπως έζησαν, υπνοβατώντας. More

Ο διάβολος κι ο σχοινοβάτης

Leave a comment

Δούλευα σ’ ένα υπαίθριο μπαρ της Νάξου, τον Κήπο. Έμοιαζε λίγο μ’ εκείνον του Επίκουρου. Απολαμβάναμε τη ζωή και αμπελοφιλοσοφούσαμε.

Πότιζα τον πελάτες μου για να τους εκμαιεύσω ιστορίες. Οι συγγραφείς είναι ανήθικα άτομα, παντού βλέπουν κείμενα. Σε συνδυασμό με την ιδιότητα του οινοχόου γίνονται επικίνδυνοι.

Οι περισσότεροι ξεκινούσαν ν’ ανοίγονται μετά το τρίτο ποτό. Στο τέταρτο τα έλεγαν όλα, όσα δεν είχαν πει ούτε στον εξομολόγο τους. Όμως ο Ντέμιαν μάλλον δεν πήγαινε συχνά στην εκκλησία.

Πριν να πιει, πριν καν να παραγγείλει, μου έδωσε το χέρι του και συστήθηκε, στα ελληνικά με αμερικανική προφορά. “Με λένε Ντέμιαν. Δαμιανό δηλαδή.” More

10 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν γεράσεις

Leave a comment

Ο Γιώργος Ζορμπάς (που μάθαμε ως Αλέξη απ’ το μυθιστόρημα του Καζαντζάκη) έγραφε σ’ ένα γράμμα που είχε στείλει στον συγγραφέα και φίλο του:

“Τίποτα δεν φοβάμαι. Έχω παλέψει με θεριά. Έχω πολεμήσει και με τ’ αληθινά θεριά, τους ανθρώπους. Τα ‘βαλα και με τα μεγάλα θεριά, τη θάλασσα και τη γη. Και το μεγαλύτερο θεριό, τη γυναίκα, την αγάπησα.

Θεούς και διαβόλους δεν φοβάμαι. Για τον θάνατο ούτε που με νοιάζει.

Τίποτα δεν φοβάμαι. Μόνο ένα: Τα γεράματα.

Φοβάμαι μην έρθει η στιγμή που δεν θα μπορώ ούτε να κατουρήσω. Που θα περιμένω την νύφη μου να με ταΐσει. Που δεν θα μπορώ να σταθώ όρθιος. More

Τα δώρα που έλειπαν

Leave a comment

Τα δώρα που έλειπαν

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα για κάτι που θα μπορούσε να συμβεί και πριν ξεσπάσει η κρίση.

 Κλόουν, γλυκά, χριστουγεννιάτικα τραγούδια, Ρούντολφ το ελαφάκι και δώρα ακριβά στη μεγάλη γιορτή της εταιρείας.

Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο, έλεγαν κάποτε, δεν γίνονται απολύσεις τα Χριστούγεννα. Για το πρώτο ο Σπύρος δεν πολυνοιαζόταν, ούτε τον Αύγουστο ούτε τους άλλους μήνες του χρόνου. Πρώτα έπαψε ν’ αγοράζει και να διαβάζει εφημερίδα, ενώ αργότερα έκοψε και τις ειδήσεις στην τηλεόραση. «Αν γίνει πόλεμος, θα το μάθω», εξηγούσε. Αυτά, εξάλλου, δεν είναι τα βασικά στη ζωή, ο πόλεμος και η ειρήνη; Όσο για το ενδεχόμενο της απόλυσης, αυτό δεν τον ανησυχούσε, ο ίδιος ήταν ξεφτέρι στη δουλειά του, σχεδόν αναντικατάστατος, computer operator πρώτης γραμμής ο Σπύρος. More

Η ΚΑΤΑΠΛΗΞΗ*

Leave a comment

 

borges2

του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Την ιστορία μου την είπε ένας κάτοικος της Μορόν:

«Κανείς δεν ξέρει ακριβώς γιατί ο Μοριτάν και ο μιγάδας Ριβαρόλα έγιναν τόσο θανάσιμοι εχθροί. Και οι δύο ανήκαν στο συντηρητικό κόμμα, και νομίζω ότι είχαν γνωριστεί στην επιτροπή. Δε θυμάμαι πια τον Μοριτάν, γιατί ήμουν πολύ μικρός όταν πέθανε. Νομίζω πως η οικογένειά του καταγόταν απ’ το Έντρε Ρίος. Ο μιγάδας έζησε πολύ παραπάνω απ’ αυτόν. Δεν ήταν κομματάρχης ή τίποτα τέτοιο, αλλά την κοψιά την είχε.Ήταν μάλλον κοντός και βαρύς, και ντυνόταν πολύ κομψά. Και του ενός και του άλλου το’ λεγε η καρδιά τους, αλλά, όπως φάνηκε αργότερα, ο Ριβαρόλα ήταν πιο συνετός. Ήθελε καιρό να ξεκάνει τον Μοριτάν, αλλά δεν ήθελε να κάνει βιαστικές κινήσεις. Του δίνω δίκιο· αν πρόκειται να σκοτώσεις κάποιον, και μετά να σαπίσεις στη φυλακή, είσαι ηλίθιος. Ο μιγάδας είχε καταστρώσει πολύ καλά το σχέδιό του. More

Η υπόσχεση*

Leave a comment

borges

Του Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Την ιστορία μού τη διηγήθηκε στο Πρίνχλες ο γιατρός Ισίδρο Λοσάνο. Το έκανε με τόση οικονομία, ώστε κατάλαβα ότι, όπως μπορούσα κάλλιστα να το προβλέψω, την είχε ήδη αφηγηθεί πολλές φορές· αν πρόσθετα ή άλλαζα οποιαδήποτε λεπτομέρεια, θα διέπραττα λογοτεχνικό αμάρτημα.

«Συνέβη εδώ, γύρω στα 1920. Είχα επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες με το δίπλωμά μου. Μια νύχτα, με κάλεσαν απ’ το νοσοκομείο. Σηκώθηκα κακοδιάθετος, ντύθηκα και διέσχισα την έρημη πλατεία. Στην αίθουσα εφημερίας, ο γιατρός Εδουάρδο Ριβέρα μού είπε ότι είχαν φέρει έναν τραμπούκο, ονόματι Κλεμέντε Γαράι, με μια μαχαιριά στην κοιλιά. Τον εξετάσαμε· τώρα έχω σκληραγωγηθεί, αλλά εκείνη την εποχή ταράχτηκα βλέποντας έναν άνθρωπο με τ’ άντερά του χυμένα έξω. Τα μάτια του ήταν κλειστά και ανέπνεε με δυσκολία. More