kontra-xrusis-augis-dimou-athinaion-gia-ti-dianomi-trofimon-sto-suntagma

Του Θεόφιλου Τραμπουλη

Ήταν ενδιαφέρον το εορταστικό αυτό πενθήμερο που ξεκίνησε τη Μεγάλη Πέμπτη με την απαγόρευση του μισαλλόδοξου συσσιτίου της Χρυσής Αυγής και κατέληξε την Τρίτη του Πάσχα με τις κυψελιώτικες αναδιηγήσεις της Κικής Δημουλά. Όσον αφορά αυτήν την τελευταία μάλιστα, η απομαγνητοφώνηση της ομιλίας της στην εκδήλωση των Atenistas, όπως την παρέθεσαν τα Νέα (http://www.tanea.gr/news/greece/article/5016105/ti-akribws-eipe-h-kikh-dhmoyla-gia-thn-kypselh-kai-toys-metanastes/), για να αποκαταστήσουν υποτίθεται την αλήθεια, την εκθέτει ακόμη περισσότερο από το αρχικό άρθρο της Άννας Δαμιανίδη (http://www.efsyn.gr/?p=47572%20%CE%A0%CE%B7%CE%B3%CE%AE:%20www.lifo.gr) που έσπειρε τον δημουλαίο πυρετό στα socialmedia. Γιατί, η ομιλία της Δημουλά δεν ήταν ιδιαίτερα ξενοφοβική, όπως άφηνε να εννοηθεί η Δαμιανίδη, ήταν κάτι ακόμη χειρότερο· η ποιήτρια, την οποία έχει αναγορεύσει σε δαφνοστεφή ένας γραμματολογικός κανόνας μετά βίας πιο σύνθετος από ένα σχολικό αξιακό σύστημα, αναπαρήγαγε ακριβώς τις κοινοτοπίες της έκθεσης ιδεών: νοσταλγία για την Αθήνα με τις αυλές που χάθηκαν και θλίψη για τη μοναξιά της μεγαλούπολης (διανθίζοντας βέβαια το λόγο της με εκείνη την προσωπική εμπειρία που κάνει πάντα τον κοινό τόπο δυνατόν να ειπωθεί). Η Δημουλά εξέφρασε το φόβο για τον ξένο ως παραλλαγή της παλιάς καχυποψίας για τον άλλον μέσα στον αστικό ιστό. Εκείνον που μας έλεγε κάποτε πως «ποτέ οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές τόσο μακριά». Αυτό λοιπόν που σε πρώτη ανάγνωση έδωσε την εντύπωση του φασιστικού λόγου ήταν στην πραγματικότητα μέρος της ευρύτερης, κυρίαρχης ρητορικής, στην οποία έχει βασιστεί και ο ανεπαίσθητος, γενικευμένος, δηλητηριώδης ρατσισμός. Εκείνος που κορυφώνεται πια με τη Χρυσή Αυγή. More