Αρχική

Οι νέοι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία

Σχολιάστε

Οι νέοι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία

Του Περικλή Κοροβέση

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία θα μπορούσε να είναι και ένα βαρόμετρο για την κατάσταση του δημοκρατικού κινήματος στην Ε.Ε. Παράλληλα, θέτει το ερώτημα κατά πόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί λειτουργούν δημοκρατικά και σύμφωνα με τις ιδρυτικές διακηρύξεις τους. Σύμφωνα με όλα τα ευρωπαϊκά Συντάγματα, όλες οι εξουσίες προέρχονται από τον λαό, ο οποίος είναι ο απόλυτος εγγυητής της Δημοκρατίας και του Συντάγματος.

Πώς όμως να παίξει έναν τέτοιο ρόλο όταν έχει παραχωρήσει όλα του τα δικαιώματα στους αντιπροσώπους του; Ο ίδιος ο λαός για τέσσερα χρόνια μένει άλαλος και άπραγος. Εντούτοις, κρατάει πάντα ένα αναλλοίωτο δικαίωμα: αυτό του «συνέρχεσθαι ησύχως και αόπλως». Και φυσικά αυτό «του συνεταιρίζεσθαι».

Τα Συντάγματα της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης προέβλεπαν ένοπλη υπεράσπιση της νομιμότητας. Στην αρχαία Αθήνα η επανάσταση ήταν νόμιμη. Ο πολίτης ήταν υποχρεωμένος να λάβει μέρος με τη μία ή την άλλη πλευρά. Οποιος ιδιώτευε ήταν ηλίθιος (αγγλικά idiot). Περισσότερα

Οι «φίλοι» της δημοκρατίας

Σχολιάστε

Του Κώστα Τρακοσά

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Βενεζουέλα ανέδειξαν πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει η δημοκρατία σήμερα προέρχεται από τους ίδιους τους υποτιθέμενους υπερασπιστές της. Ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας αμφισβητείται από έναν αυτοανακηρυγμένο «πρόεδρο», στο όνομα της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Οι ΗΠΑ, οι υποτιθέμενοι παγκόσμιοι υπερασπιστές της δημοκρατίας, όχι μόνο τον αναγνώρισαν τάχιστα ως πρόεδρο της Βενεζουέλας, αλλά, ταυτόχρονα, κατηγορούν τον εκλεγμένο πρόεδρο ότι δεν έχει την απαιτούμενη νομιμοποίηση. Την ίδια στιγμή, απειλούν με επέμβαση στη χώρα, ενώ δεν κρύβουν ότι το όλο θέμα, τελικά, είναι τα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας.

Αν και υποτίθεται ότι οι παραπάνω ενέργειες έγιναν στο όνομα της δημοκρατίας, στην πράξη αμφισβητούν τον ίδιο τον πυρήνα της. Και, μάλιστα, τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας: την εκλογική διαδικασία. Έστω, λοιπόν, ότι η εκλογική διαδικασία αποτελεί μέρος της δυνατότητας των πολιτών ενός δεδομένου έθνους-κράτους να εκφράζονται και να επιλέγουν ανά τακτά διαστήματα την πολιτειακή τους ηγεσία. Τότε, σε αυτήν τη βάση, αυτός που έχει δικαίωμα να ανατρέψει μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση είναι ο ίδιος ο λαός της εν λόγω χώρας. Περισσότερα

Αυτοί είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/02/tsipras-macron.jpg

Του Ερρίκου Φινάλη

Υπηρετούν τις ελίτ – Εκπροσωπούν μειοψηφίες – Βγάζουν γλώσσα στους λαούς

Η στιχομυθία Τσίπρα-Μακρόν στο περιθώριο της συνόδου των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου στην Κύπρο θα μείνει στην ιστορία ως μνημείο συκοφαντίας, ψεύδους και, κυρίως, αποκάλυψης της κυνικής περιφρόνησης των λαών από τους «ηγέτες» τους. Αλλά πριν προχωρήσουμε, ας δούμε τη συγκεκριμένη συνομιλία, που έχει καταγραφεί σε κάμερα από τη στιγμή που ο Μακρόν ρωτά τον Τσίπρα για τις λαϊκές αντιδράσεις στη συμφωνία των Πρεσπών:

Τσίπρας: Ήταν δύσκολα. Υπήρξαν διαδηλώσεις ακροδεξιών λαϊκιστών κατά της συμφωνίας.
Μακρόν: Πόσοι συμμετείχαν;
Τσίπρας: Στις τελευταίες διαδηλώσεις ήταν περίπου 70.000. Δεν ήταν τόσο ογκώδεις.
Μακρόν: Η πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν υπέρ;
Τσίπρας: Ναι, νομίζω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορούν να σκέπτονται και να ασκούν κριτική με το μυαλό τους. Περισσότερα

Ο Αναρχος Θεός των Εξαρχείων

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Θεός είναι Αναρχος. Ως εκ τούτου το βασίλειό του θα έπρεπε να ονομάζεται Αναρχία. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει στο ουράνιο βασίλειο. Αυτό που γνωρίζω από πρώτο χέρι είναι: Οταν κάποιος δηλώνει επισήμως πως είναι αναρχικός, δηλαδή θεωρεί την αναρχία βασίλειό του, κινδυνεύει να πάει φυλακή, ακόμα και όταν δεν έχει εκτελέσει καμία αξιόποινη πράξη.

Οι διωκτικές αρχές θα φροντίσουν να αποκτήσει κάποια της αρεσκείας τους (ας θυμηθούμε πόσοι αναρχικοί φυλακίστηκαν για το τίποτα και τελικά αθωώθηκαν). Και εδώ μπορούμε να κάνουμε διάφορες υποθέσεις για να εξηγήσουμε αυτό το φαινόμενο. Περισσότερα

Η σήψη της μεταδημοκρατίας

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/01/art89.jpg

Του Γιάννη Δουλφή

Η Νεωτερική Δύση: Από τον κοινοβουλευτισμό στη νεοφιλελεύθερη αναίρεσή του

Ο κομματικός κοινοβουλευτισμός –που είναι η ενσάρκωση του ιδεότυπου της «δημοκρατίας» του νεωτερικού κόσμου– ουδέποτε υπήρξε αυθεντική εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης αλλά μέσω του δικαιώματος της ψήφου ήταν η επιλογή των κυβερνώντων και των νομοθετών, που αντικατέστησαν ή συμπλήρωσαν τον μονάρχη. Έλκει την καταγωγή της από το ρωμαϊκό πολίτευμα της Res publica και ουδεμία έχει σχέση με τη δημοκρατία, όπως πρωτοεμφανίστηκε στην Αρχαία Αθήνα.

Η ρουσσωϊκή (1) γενική βούληση δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι εκφράζεται από τον κοινοβουλευτισμό, ιδιαίτερα όταν γίνεται εμφανές ότι οι αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας βρίσκονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις εκδηλώσεις και τις διαθέσεις του κοινωνικού σώματος, όπως ανιχνεύονται πέραν του κοινοβουλίου, και της εκτελεστικής εξουσίας που νομιμοποιείται από την πλειοψηφία του και διαμορφώθηκε σε μια μόνο δεδομένη στιγμή, κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, που δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν εκδηλώσεις ελεύθερης βούλησης. Περισσότερα

H Μακεδονία είναι η αρχή… (έπονται Κωνσταντινούπολη, Μ. Ασία, Πόντος κ.λπ.)

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Η Συμφωνία των Πρεσπών, που έλυσε ένα ασήμαντο θέμα εξωτερικής πολιτικής, έρχεται να δικαιώσει τον Καστοριάδη και τις θεωρίες του. Οι μελέτες του για την «ασημαντότητα» είναι μια ακτινογραφία της εποχής μας που εναρμονίζεται πλήρως με το βιβλίο του Γκι Ντεμπόρ «Η κοινωνία του θεάματος».

Ενα μικρό κράτος 2 εκατ. ανθρώπων, σε άθλια οικονομική κατάσταση, ουσιαστικά χωρίς στρατό και με πρόβλημα επιβίωσης, μπορεί να έχει άλλη έγνοια από την επιβίωσή του; Αποτελεί απειλή επειδή θέλει να ζήσει στα σύνορά του;

Ακόμα και όταν έπαιρνε σύμβολα της Μακεδονικής Δυναστείας, ήταν στο πλαίσιο της δημιουργίας κράτους-έθνους. Αυτά τα μορφώματα είθισται να ζητούν -και να επινοούν- τις ρίζες τους σε ένα μυθικό παρελθόν ή σε μια θεϊκή εύνοια. Ή ακόμα και προέλευση από Θεό. Περισσότερα

Μεταμοντέρνα πραξικοπήματα

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/09/maximou.png

Δεν είναι της μόδας τα τανκς στις ευρωπαϊκές χώρες. Κάποτε ήταν. Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία. Αργότερα, «μεταβήκαμε» στη δημοκρατία… Κάποια μέρα, βέβαια, μπούκαρε στην ισπανική Βουλή ένας στρατιωτικός, έβγαλε όπλα, όλοι κρύφτηκαν, αλλά η οπερέτα πραξικοπήματος που επιχείρησε έληξε χωρίς πολλά-πολλά. Στην Ελλάδα, γνωρίσαμε χρωματιστά ψηφοδέλτια για εκλογή Πρόεδρου της Δημοκρατίας (Σαρτζετάκης), ενώ λίγο πριν ο Καλογιάννης (βουλευτής Ιωαννίνων της Ν.Δ. που απέκτησε έκτοτε και το προσωνύμιο «Καλπογιάννης») είχε βουτήξει μια κάλπη μέσα στη Βουλή… Τέτοια έχουμε ζήσει, και πολλά.

Ο πολύ κυνικός και σκληρός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όταν έφυγε ο Συμπιλίδης και βρέθηκε με 150 βουλευτές, πήγε κατευθείαν στον Πρόεδρο και υπέβαλλε την παραίτηση της κυβέρνησής του. Περισσότερα

Καταναλώνω άρα υπάρχω…

Σχολιάστε

Κάποιοι ειρωνεύτηκαν τον πάπα γιατί μίλησε κατά τού καταναλωτισμού, του πάθους δηλαδή να αγοράζουμε όχι μόνο πράγματα που έχουμε υλική ή πνευματική ανάγκη, αλλά κι από τεχνητό ψυχαναγκασμό. Αυτοί οι κάποιοι που τον σάρκασαν είναι λογικό να ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που ορκίζονται στον καπιταλισμό, αν και δεν είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν γι’ αυτόν. Για την ακρίβεια, κανένας δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τη ζωή του για να μπορούν οι υπόλοιποι να αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες, να παίζουν στο χρηματιστήριο ή να ανοίγουν τραπεζικούς λογαριασμούς. Περισσότερα

Δημοκρατία τότε και τώρα

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

Στο τρίτο βιβλίο των Πολιτικών του ο Αριστοτέλης λέει ότι η «ολιγαρχία ασκείται προς όφελος των πλουσίων, ενώ η δημοκρατία προς όφελος των φτωχών» και προσθέτει ότι «η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της δημοκρατίας και της ολιγαρχίας είναι η πενία και ο πλούτος». Δηλαδή, ο Σταγειρίτης φιλόσοφος διέκρινε εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια ότι το πολίτευμα ενός κράτους έχει τις ρίζες του σ’ αυτό που σήμερα χαρακτηρίζουμε «κοινωνικό σύστημα». Και, κατά συνέπεια, το ερώτημα των ερωτημάτων για το θέμα της συλλογικής συμβίωσης είναι το λεγόμενο «κοινωνικό ζήτημα»: «ποιος για ποιον».

Στις αρχαίες πόλεις–κράτη σχεδόν όλα τα οικονομικά βάρη της διακυβέρνησης –συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών δαπανών– βάραιναν τις εύπορες τάξεις. Σε περιόδους κρίσεων, όπως οι πολεμικές περιπέτειες, επιβάλλονταν «έκτακτες εισφορές», οι οποίες ήταν αρκετά βαριές, χωρίς ποτέ όμως να μετατρέπονται σε μόνιμες, αφού έπρεπε να ψηφίζονται κάθε χρόνο εάν αυτό κρινόταν απαραίτητο. Οι φτωχοί πολίτες και κυρίως οι αγρότες απαλλάσσονταν από τη φορολογία στις ελληνικές πόλεις. Γι’ αυτούς υπήρχαν μόνο οι περιστασιακοί φόροι επί των πωλήσεων, τα λιμενικά τέλη και η προσφορά των πρώτων καρπών στους θεούς, «δοσίματα» που δεν αποτελούσαν σημαντικό φορτίο. Περισσότερα

Πολιτική στην ομίχλη

Σχολιάστε

Toυ Περικλή Κοροβέση

Κάθε εμπορικό προϊόν που έχει επιβληθεί στην αγορά έχει ένα όνομα, που το χρησιμοποιεί κατά αποκλειστικότητα. Παράγεις έναν αφρώδη οίνο; Δεν μπορείς να τον ονομάσεις σαμπάνια. Αυτή η ονομασία είναι κατοχυρωμένη από το όνομα του τόπου όπου παράγεται. Το ίδιο και για το κονιάκ. Ασχετα αν οι καταναλωτές χρησιμοποιούν τα ονόματα «σαμπάνια» ή «κονιάκ» για ομοειδή προϊόντα -που όχι σπάνια είναι καλύτερα από τα αυθεντικά-, το αρχικό προϊόν παραμένει αλώβητο.

Ουαί κι αλίμονο σε όποιον τολμήσει να χρησιμοποιήσει εμπορικά το ίδιο όνομα. Θα το πληρώσει ακριβά. Και εδώ κυριολεκτούμε. Αποσαφηνισμένοι όροι υπάρχουν σε όλες τις επιστήμες με πρωταθλητή τα μαθηματικά, απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργήσουν. Εκεί που οι όροι είναι ασαφείς, είναι στην πολιτική. Εξ ου και το κομφούζιο που επικρατεί σε όλους αυτούς που δεν έχουν κριτική σκέψη και αναλυτικές ικανότητες. Αυτό αφορά βέβαια και διάφορους δημοσιολογούντες που δεν είναι αναγκαστικά όργανα προπαγάνδας κάποιου κόμματος. Περισσότερα

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη και η Αριστερά

Σχολιάστε

Θα θυμάστε τις δηλώσεις της Αντιγόνης Λυμπεράκη για το δημοψήφισμα του 2015. Η τότε βουλευτίνα του Ποταμιού είχε πει εν ολίγοις ότι οι φτωχοί δεν είναι κακοί άνθρωποι, αλλά στις κρίσιμες στιγμές κάνουν λάθος επιλογές…

Η Α. Λυμπεράκη είχε δεχθεί για τη δήλωση αυτή οργισμένες επιθέσεις από όλο το φάσμα της Αριστεράς. Όλοι ξεσπάθωσαν ενάντια στην ταξική δολοφόνο που ανοιχτά υποστήριξε τον ολοκληρωτισμό και τη δικτατορία των αγορών. Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Ας αναλογιστούμε τώρα τα επιχειρήματα που ακούμε από τον χώρο της Αριστεράς για το Μακεδονικό και το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος. Μιλάμε τόσο για την εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ (ας τη βάλουμε κι αυτή στην Αριστερά, μιας και ζούμε στην εποχή του αυτοπροσδιορισμού γενικώς) αλλά και για όσους δεν τον υποστηρίζουν ανοιχτά, αλλά συντάχθηκαν μαζί του στο συγκεκριμένο θέμα –Ο Τσίπρας τουλάχιστον μετάνιωσε για το 2015, το δήλωσε και στην Die Welt… Περισσότερα

Ή δημοκρατία ή δανεικά

Σχολιάστε

Εξέλιξη του δημόσιου χρέους της Ιταλίας, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ (2008-2017)

Πριν λίγες μέρες ζήσαμε ένα από τα πολλά παράδοξα που εμφανίζονται κατά καιρούς σ’ αυτό το «καλύτερο καθεστώς του κόσμου», το οποίο αποκαλείται δημοκρατία. Αυτή την φορά το παράδοξο μας ήρθε από την Ιταλία, όπου ο πρόεδρος της χώρας δεν έκανε δεκτή την κυβέρνηση συνεργασίας που σχημάτισαν το πρώτο και το τρίτο κόμμα (βάσει των τελευταίων εκλογών), επειδή δεν του άρεσαν οι «αντιευρωπαϊκές ιδέες» του ορισθέντος ως υπουργού οικονομικών Πάολο Σαβόνα. Έτσι, ο πρόεδρος Σέρτζιο Ματταρέλλα, αφού δήλωσε ότι «η παραμονή της Ιταλίας στη ζώνη του ευρώ είναι θεμελιώδους  ουσίας για τη χώρα», έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον οικονομολόγο τεχνοκράτη Κάρλο Κοτταρέλλι, πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του ΔΝΤ.

Άσχετα με το τι επακολούθησε, η ενέργεια του Ματταρέλλα χαρακτηρίστηκε από πολλούς, εντός και εκτός ιταλικών συνόρων, ως πραξικοπηματική. Το αστείο τού πράγματος είναι ότι ο ιταλός πρόεδρος ενήργησε μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών που του παρέχει το σύνταγμα της χώρας, οπότε δεν είναι λογικό να χαρακτηρίζεται ως πραξικοπηματίας όσο κι αν οι αποφάσεις του δεν συνάδουν με την θέληση του ιταλικού λαού, όπως αυτή εκφράστηκε στις κάλπες. Προφανώς, αυτοί που έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Ματταρέλλα, είτε δεν γνωρίζουν είτε κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι δημοκρατία εν μέσω χρεών δεν υπάρχει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ας κάνουμε μερικές σκέψεις. Περισσότερα

Κ.Λαπαβίτσας: «Το ευρώ βλάπτει την Δημοκρατία»

Σχολιάστε

Ευρώ

Παρότι βραχυχρόνια πολιτικά, το πρόβλημα σε Ισπανία και Ιταλία μπορεί να λυθεί κυβερνητικά και για την Ευρωζώνη, μακροπρόθεσμα ο πυρήνας της Ε.Ε. με ραχοκοκαλιά πλέον το ευρώ, πλήττεται για τους λαούς που αντιλαμβάνονται ότι η βασική αρχή της ευρωζώνης είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας.

Τα πλεονάσματα αυτά μόνο η συνέχιση της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας τα διατηρεί, λέει ο καθηγητής οικονομικών Κώστας Λαπαβίτσας, μιλώντας στον 98.4. Περισσότερα

Austerityland / Στη χώρα της λιτότητας

Σχολιάστε

NO-PASARÁN-poster-8x6

Του Leigh Phillips *

Μετάφραση για την ΕΛ.Λ.Α.Σ : N.K.

Aναδημοσίευουμε ένα εξόχως προφητικό κείμενο 5 ετών με αφορμή τη νέα συνταγματική «δημοκρατική» εκτροπή της Ιταλίας . Εδώ βρίσκονται οι αλήθειες που δεν βολεύουν κανέναν και αφορούν την «δημοκρατικά θεσπισμένη» Ευρωχούντα που όποτε δε βολεύεται από τη βούληση των λαών δεν έχει κανένα πρόβλημα να καταλύει τα πάντα.

JP Morgan προς την περιφέρεια της ευρωζώνης: «Ξεφορτωθείτε τα ριζοσπαστικά, αντι-φασιστικά συντάγματα σας»

Μερικές φορές θαυμάζω πόσο αντισηπτική και μειλίχια ακόμη, μπορεί να είναι η γλώσσα των πιο άθλιων και αχρείων έγγραφων.

Την περασμένη εβδομάδα, η ευρωπαϊκή οικονομική ερευνητική ομάδα μαζί με την JP Morgan, το παγκόσμιο οικονομικό γίγαντα, έθεσε ένα 16σέλιδο έγγραφο σχετικά με την κατάσταση των ρυθμίσεων της ζώνης του ευρώ. Αυτό συνεπαγόταν μια σύνοψη από ό, τι δουλειά έχει γίνει μέχρι τώρα και τι δουλειά υπάρχει ακόμη για να γίνει στα θέματα της εθνικής κυριαρχίας, των νοικοκυριών και την απομόχλευση του τραπεζικού τομέα,  διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (μείωση του κόστους εργασίας, καθιστώντας ευκολότερες τις απολύσεις εργαζομένων,  ιδιωτικοποιήσεις, «απορρύθμιση», απελευθέρωση «προστατευόμενων» βιομηχανιών, κλπ.) και εθνικές πολιτικές μεταρρυθμίσεων. Περισσότερα

Δεν ήταν μόνο η Ελλάδα: Αρχαιολόγοι βρίσκουν πρώιμες δημοκρατικές κοινωνίες και στην Αμερική

Σχολιάστε

Μετάφραση για το Νόστιμον Ήμαρ: Afterwords

Ο υποψήφιος για το πολιτικό αξίωμα βρισκόταν σε μια πλατεία, γυμνός, υποβαστάζοντας τον εαυτό του από τις γροθιές και τις κλωτσιές. Οι ιαχές του πλήθους πάλλονταν γύρω του σαν χτύποι καρδιάς. Οι άνθρωποι για τους οποίους είχε διακινδυνεύσει τη ζωή του σε πόλεμο μετά από πόλεμο εξαπέλυαν χτυπήματα και προσβολές από όλες τις κατευθύνσεις. Ο υποψήφιος αναστέναξε βαθιά. Χάρη στην εκπαίδευσή του ως πολεμιστής, ήξερε ότι έπρεπε να παραμείνει ήρεμος για να φτάσει στην επόμενη φάση της υποψηφιότητάς του.

Αυτό το βασανιστήριο, καταγεγραμμένο από έναν Ισπανό ιερέα περί τα 1500, ήταν απλώς η αρχή της μακράς διαδικασίας προσχώρησης στην κυβέρνηση της μεσοαμερικανικής πόλης της Τλαξκάλα, που χτίστηκε γύρω στα 1250 μ.Χ. στους λόφους που περιβάλλουν τη σημερινή πόλη της Τλαξκάλα του Μεξικού. Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμασίας, ο υποψήφιος θα μπορούσε να εισέλθει στον ναό που βρισκόταν στην άκρη της πλατείας και να παραμείνει έως και για 2 χρόνια εκεί, ενώ οι ιερείς θα τον μυούσαν στον ηθικό και νομικό κώδικα της Τλαξκάλα. Θα λιμοκτονούσε και θα τον ξυλοκοπούσαν με μαστίγια μόλις έπεφτε να κοιμηθεί. Αυτός έπρεπε επίσης να προκαλέσει κοψίματα στον εαυτό του σε τελετουργίες αιματοχυσίας. Αλλά όταν θα έφευγε από τον ναό, θα ήταν κάτι περισσότερο από πολεμιστής: θα ήταν μέλος της Συγκλήτου της Τλαξκάλα, ένας από τους 100 περίπου άνδρες που λάμβαναν τις σημαντικότερες στρατιωτικές και οικονομικές αποφάσεις της πόλης. Περισσότερα

Πόσοι αιώνες, αγώνες και καταστροφές χρειάστηκαν για τη δημοκρατία δυτικού τύπου;

Σχολιάστε

«Η άλλη όψη» του Άγγελου Αντωνόπουλου, στην έκθεση «Θεωρήματα» της Ένωσης Ελλήνων Τεχνοκριτών, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Από την εποχή του Μοντεσκιέ (1689-1755) και του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (1712-1778), χύθηκε πολύ αίμα, ασκήθηκε πολύ μεγάλη τρομοκρατία, εξοντώθηκαν αμέτρητα εκατομμύρια άνθρωποι μέχρι να φορμαριστεί η σύγχρονη μεταπολεμική αστική δημοκρατία, η αντιπροσωπευτική, η φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη… Από τα πρώτα κοινοβούλια των ελίτ στην Αγγλία πέρασαν πολλές εκατοντάδες χρόνια μέχρι να καθιερωθεί η καθολική χωρίς αποκλεισμούς ψήφος και η διάκριση των εξουσιών, αλλά και η κατάργηση της δουλείας και της δουλοπαροικίας. Αλλά κι όταν επιταχύνθηκε αυτή η διαδικασία, από τον 18ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ου, η αστική δημοκρατία προχωρούσε πόντο-πόντο και μόνο με αιματηρές επαναστάσεις, αγώνες, θυσίες και μαρτύρια, γίνονταν σημαντικά βήματα προόδου, με πολλά πισωγυρίσματα και αλλεπάλληλες ήττες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που μεγάλωσαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επειδή διδάσκονται πολύ επιλεκτικά, πολύ φιλτραρισμένα, την ιστορία, νομίζουν ότι η αστική δημοκρατία των ημερών μας είναι ένα καθεστώς που ισχύει από την εποχή τουλάχιστον της Αναγέννησης ή έστω του Διαφωτισμού, δηλαδή 600 ή 300 χρόνια πίσω. Γι’ αυτό ευθύνονται και οι ενσωματωμένοι στο σύστημα διανοούμενοι που δεν έδωσαν βάρος στο να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Ότι η αστική δημοκρατία, όπως τη βιώνουμε στην εποχή μας, είναι ένα πολύ νέο φαινόμενο. Ότι μέχρι το 1945, υπήρχαν μόνο απόπειρες και διαλείμματα δημοκρατίας, κατά κανόνα ανάπηρης, ανολοκλήρωτης, συχνά ελάχιστα «δημοκρατικής». Περισσότερα

Δυτικός ολοκληρωτισμός

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Η αναμενόμενη κατάληξη μιας «δημοκρατίας συμβατής με τις αγορές»

Τα όσα συμβαίνουν στο ισπανικό κράτος είναι ένα μόνο δείγμα του ολοένα και πιο προωθημένου, νέου τύπου ολοκληρωτισμού που καλπάζει στην Ευρώπη και γενικότερα στο δυτικό κόσμο. Ενός ολοκληρωτισμού που συνυπάρχει δίχως πρόβλημα με μια «δικαιωματική» ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, η οποία ισοπεδώνει χώρες, λαούς, ταυτότητες, πολιτισμούς και, μαζί με όλα αυτά, καταργεί και τα τελευταία υπολείμματα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας – ενώ ταυτόχρονα ξεπλένεται εξυμνώντας τα αυστηρά ατομικοποιημένα δικαιώματα μειοψηφιών.

Είναι χαρακτηριστική η «επιχειρηματολογία» του Κλίφορντ Μέι, προέδρου του Αμερικανικού Ιδρύματος για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας, με αφορμή την παρωδία εκλογών που διοργάνωσε ο Αιγύπτιος δικτάτορας αλ-Σίσι: πώς αντιμετωπίζουμε, αναρωτιέται ο εν λόγω «δημοκράτης», ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς που όμως επιδιώκει το καλό της χώρας του; Και απαντά: «Διαχωρίζουμε την ελευθερία από τη δημοκρατία. Αυξάνουμε την πρώτη και αφήνουμε για αργότερα τη δεύτερη. Αρχίζουμε με τα ανθρώπινα δικαιώματα, καταρχήν την ελευθερία θρησκευτικών πεποιθήσεων(!) και την ελευθερία έκφρασης. Έπειτα καθιερώνουμε τα δικαιώματα των μειοψηφιών, δίχως τα οποία οι εκλογές οδηγούν στην τυραννία της πλειοψηφίας, που δεν είναι καλύτερη από άλλες μορφές τυραννίας» κ.ο.κ. Ώσπου γίνεται εντελώς σαφής: «Μεταξύ φιλελεύθερου αυταρχισμού και ανελεύθερης δημοκρατίας, διαλέγω τον πρώτο». Περισσότερα

Η δικτατορία επί του προλεταριάτου

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Ο Κέινς, ο μεγάλος αυτός οικονομολόγος του εναλλακτικού καπιταλισμού, και σήμερα κόκκινο πανί για τους συναδέλφους του του αρπακτικού καπιταλισμού, υποστήριζε: Η μεγάλη δυσκολία δεν βρίσκεται στο γεγονός πως ο κόσμος δεν μπορεί να αποδεχθεί τις νέες ιδέες, έγκειται στη σκληρή πραγματικότητα, που δεν τον αφήνει να απαλλαγεί από τις παλιές.

Αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Οταν ο κόσμος αποκτήσει μια πίστη, όποια και να είναι αυτή, όσο παράλογη και να είναι, και ενίοτε επικίνδυνη, δεν αφήνει καμία πραγματικότητα να τον διαψεύσει.

Αντίθετα, θεωρεί λάθος την πραγματικότητα που δεν επιβεβαιώνει τη δική του αλήθεια. Είναι να μην πέσεις σε τέτοιους ανθρώπους. Θα σε βγάλουν βλάκα και θα σου χαλάσουν την ημέρα. Αλλά πώς θα τους αποφύγεις, όταν η τεράστια πλειονότητα αυτού του λαού έχει εδραιωμένες πεποιθήσεις που συχνά αγγίζουν τα όρια της ηλιθιότητας, την απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία φασιστικού κινήματος; Περισσότερα

«Ο καπιταλισμός έχει την τάση να ελέγχει τη δημοκρατία»

Σχολιάστε

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

Ο Τέιλορ επισημαίνει τους κινδύνους αποσύνθεσης της δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο και εντοπίζει τους κινδύνους για τον πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, παρότι δηλώνει αισιόδοξος ότι, εν όψει των τρομακτικών εναλλακτικών, θα βρεθούν λύσεις με διεθνή συνεργασία. Μιλά παράλληλα για την ταυτότητα, τον «Αλλο» και την ελπίδα.

• Πολλοί υποστηρίζουν ότι η σχέση μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας ήταν ένας γάμος συμφέροντος και ότι σήμερα πλέον βαδίζουν ταχύτατα προς ένα διαζύγιο. Ποια είναι η δική σας γνώμη;

Νομίζω ότι είναι αδύνατο, αλλά και μη επιθυμητό, να απαλλαγούμε από αυτά τα δύο. Αδύνατο όσον αφορά τον καπιταλισμό και μη επιθυμητό όσον αφορά τη δημοκρατία. Υπάρχουν βέβαια τρομερές εν δυνάμει συγκρούσεις.

Ο καπιταλισμός έχει την τάση να τα ελέγχει όλα, μεταξύ των οποίων και η δημοκρατία, κάτι που συμβαίνει και σήμερα, καθώς όλες οι πολιτικές υπαγορεύονται από τον νεοφιλελευθερισμό. Ετσι, όπως συνέβαινε πάντα στην ιστορία, υπάρχουν διλήμματα και διαφορετικές προϋποθέσεις, προκειμένου να κάνουμε κάτι. Πρέπει να αναστοχαστούμε για να αποφασίσουμε. Περισσότερα

Τα κόμματα απαλλάχτηκαν για παρανομίες με τα λεφτά μας!

Σχολιάστε

https://www.sakketosaggelos.gr/Images/Uploaded/image005(1348).jpg

Tου Γιώργου Παπαδόπουλου – Τετράδη

Μέσα στον κουρνιαχτό για το Μακεδονικό, που εξελίσσεται με τραμπούκικες μεθοδεύσεις κατά των διαδηλωτών από κυβέρνηση και «αλληλέγγυους», πέρασε στα ψιλά τεράστιο σκάνδαλο με την απαλλαγή κομμάτων από καραμπινάτες παρανομίες τους με την κρατική χρηματοδότηση, με το σκεπτικό της Επιτροπής Πόθεν Έσχες, ότι είχαν …αντικειμενικές δυσκολίες στην ορθή τήρηση του νόμου!!! Την ίδια ώρα, που εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να τηρούμε το νόμο απαρέγκλιτα!

Κατ αρχήν οι πολίτες δεν ξέρουν ότι χρηματοδοτούνται από την τσέπη τους 19 (!) κόμματα και συνασπισμοί κομμάτων! Οι «τρύπες» από τον έλεγχο στα βιβλία τους, για τις οποίες απαλλάχτηκαν, αφορούν στη χρήση του έτους 2015.

Τι πιάστηκαν να κάνουν «πολλά κόμματα», από την Επιτροπή Πόθεν Έσχες με την κρατική χρηματοδότηση; Όπως τα λέει η ίδια στον έλεγχό της: Περισσότερα

Η2Ο = Δημοκρατία

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2017/12/23_POLITISMOS_2.jpg

Της Ιφιγένειας Καλαντζή

Γνήσιος απόγονος των κινηματογραφιστών της γενιάς του ’68, ο πολιτικοποιημένος δημοσιογράφος και έμπειρος ακτιβιστής-ντοκιμαντερίστας Γιώργος Αυγερόπουλος αποδεικνύει πως στα σωστά χέρια, ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει όπλο μαζικής ενημέρωσης και πολιτικού αναστοχασμού, κόντρα στην αποβλάκωση του υπερθεάματος. Στο νέο του πολυσύνθετο ντοκιμαντέρ Μέχρι την τελευταία σταγόνα (Ο Μυστικός πόλεμος του νερού στην Ευρώπη) επιχειρεί μια πλήρη αποτύπωση της κατάστασης. Αρπάζει ακόμη μια φορά την κάμερα και ταξιδεύει παρέα με το έμπειρο συνεργείο του σε έξι ευρωπαϊκές χώρες, συνομιλεί με δημοτικούς και πολιτικούς παράγοντες, στελέχη ιδιωτικών εταιριών και μέλη ακτιβιστικών οργανώσεων, καταγράφοντας παράλληλα και την αντίσταση των ίδιων των πολιτών, που απαιτούν να παραμείνει το νερό δημόσιο αγαθό και συνταγματικό δικαίωμα.

Δύο σχεδόν δεκαετίες μετά τον αιματηρό πόλεμο του νερού, στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας και ενώ ο ΟΗΕ έχει αναγνωρίσει το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα από το 2010, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένει στις ιδιωτικοποιήσεις. Περισσότερα

Τσιμέντο να γίνει!

Σχολιάστε

Της Νόρας Ράλλη

Να πω πως αισθάνομαι καλά, δεν θα το πω. Σαν μια ταραχή να νιώθω, ένα ασανσέρ, σαν να έχουν έρθει τα πάνω κάτω, ένα μπουρδούκλωμα, μία νευροπαθίασις… κοινώς, έχει έρθει η διάθεσή μου κι έχει γίνει φιστικομανταρινί. Να με συγχωρέσουν οι διανοούμενοι αναγνώστες της στήλης τούτης που δεν χρησιμοποιώ πιο comme il faut αποχρώσεις διάθεσης, αλλά δεν μου κάνουν ούτε το μπλε του κοβαλτίου ούτε το κίτρινο του καδμίου. Φιστικομανταρινένια νιώθω σήμερα και ένα σμάρι μες στο κεφάλι μου έχει κάνει τις σκέψεις κουλουβάχατα. Βιώνω μία ρευστοποίηση, δεν υπάρχει αμφιβολία – στέρεο ουδέν!

Τίποτα! Δεν γίνεται. Θα ζητήσω το κείμενο τούτο να μεταφερθεί στις αρχές της εβδομάδας, γιατί σαν περνάει η ρημάδα, δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Τουλάχιστον στις αρχές, κάτι μπορεί να καμωθούμε πως σώζεται. Αλλά τώρα; Τώρα τα ‘χει πάρει όλα ο χείμαρρος και τα ‘χει διαλύσει εις τα εξ ων συνετέθησαν. Τα μέσα μου και τα έξω τους. Περισσότερα

Συνελεύσεις, κοινωνία και Δημοκρατία (Δ΄ Μέρος)

Σχολιάστε

Οι συνελεύσεις είτε στο επίπεδο πλατείας Συντάγματος είτε σε αυτό των γειτονιών δεν μπόρεσαν, δεν μπορούν και δεν θα μπορέσουν να δώσουν διέξοδο ώστε να κατορθώσουν οι άνθρωποι να ξεπεράσουν τις υπάρχουσες συνθήκες και δομές κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Ως εργαλεία εξαρτημένα, έχουν αναπόφευκτα εξαρτημένες δυνατότητες.

Όσοι, μάλιστα, προσβλέπουν στην όποιας μορφής συνέλευση ως εκείνο το μέσο που μέσα από τα μικροπροβλήματα ή και ακόμα σοβαρότερα, θα μπορέσουν να «αφυπνίσουν» κοιμισμένες συνειδήσεις βαδίζουν στα θλιβερά μονοπάτια του Λενινισμού, της εξαπάτησης και της αναπόφευκτης περιθωριοποίησής τους από την συνολικότερη απελευθερωτική διεργασία, γεγονός που θα τους δώσει ένα μόνιμο διαμέρισμα στις πολυκατοικίες του ρεφορμισμού.

Η κάθε συνέλευση είναι μια μαζική δομή ένας μαζικός «χώρος δουλειάς», όπου οι εξουσιαστικές οργανώσεις και ιδεολογίες επιβάλλουν και διαμορφώνουν με δημοκρατικές διαδικασίες μια εξουσιαστική νοοτροπία παρόμοια με αυτή των κομμάτων. Απλά, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η τεχνική. Είναι, άλλωστε, αρκετά παλιά η τριβή ανάμεσα στις πτέρυγες της κομμουνιστικής αριστεράς σχετικά με το ζήτημα του τρόπου καθοδήγησης των μαζικών χώρων. Περισσότερα

Συνελεύσεις, κοινωνία και Δημοκρατία (Γ΄ Μέρος)

Σχολιάστε

Πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις;

Αν και ο τρόπος με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις είναι λίγο πολύ γνωστός, εν τούτοις περνά απαρατήρητος ως προς τον αντίκτυπο που έχει στον κοινωνικό χώρο.

Από τους υποστηρικτές των συνελεύσεων γίνεται λόγος για την ψηφοφορία, με τέτοιο τρόπο ώστε να εμφανίζεται σαν μια ανώδυνη και ωφέλιμη διαδικασία. Εντάσσεται μάλιστα σε έναν από τους τρόπους άσκησης της άμεσης δημοκρατίας, η οποία εμφανίζεται σαν συστατικό της αναρχίας (sic erat scriptum!). Έχουμε αναφερθεί σε άλλα κείμενά μας στο θέμα της άμεσης δημοκρατίας και δεν χρειάζεται να επανέλθουμε. Απλά και ξεκάθαρα θυμίζουμε, πως η άμεση δημοκρατία δεν έχει σχέση με την αναρχία και τις διεργασίες που κατατείνουν στην ολική απελευθέρωση. Περισσότερα

Συνελεύσεις, κοινωνία και Δημοκρατία (Β΄ Μέρος)

Σχολιάστε

Τι είναι μια συνέλευση;

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε πως η συνέλευση είναι μια παλιά συνταγή. Γίνεται το εργαλείο (εθνοσυνέλευση) για την συγκρότηση θεσμών και μηχανισμών, όπως αυτοί που προκύψαν μετά την Γαλλική Επανάσταση και -για να αναφερθούμε στα δικά μας- για την συγκρότηση κράτους στον ελλαδικό χώρο μετά την επανάσταση του 1821, όπως και για την διευθέτηση της διαχείρισης των συμφερόντων της κυριαρχίας για περισσότερο από έναν αιώνα (κατάργηση και επαναφορά της βασιλείας ή καθιέρωση Συνταγμάτων). Η ονομασία Εθνοσυνέλευση ή Συντακτική συνέλευση προσδίδει και το ανάλογο κύρος για την αποδοχή των ψηφισμάτων (νομοθετημάτων) που θα εκδώσει ή θα επικυρώσει. Η χρήση τους γίνεται σε σημεία καμπής για την πορεία της εξουσίας και της κυριαρχίας γενικότερα.

Αυτές οι συνελεύσεις ήσαν ανέκαθεν εργαλεία για την εδραίωση των εξουσιαστικών συμφερόντων.

Τι έχουμε, όμως, να πούμε σε σχέση με αυτό που ονομάζεται λαϊκή συνέλευση;

Θα πρέπει να διευκρινιστεί πως για την καλύτερη κατανόηση του θέματος χρειάζεται να γίνει μια προσπάθεια ώστε να αναζητηθούν οι όροι που το αναδεικνύουν. Περισσότερα

Older Entries