Αρχική

Κυπριακό …«κλειδί» στο γεωπολιτικό μπρα-ντε-φερ της ΝΑ Μεσογείου

Σχολιάστε

του Γιώργου Παυλόπουλου

Ιμπεριαλιστές και πολυεθνικές λύνουν βίαια τις διαφορές τους στην περιοχή

Ο νέος γύρος αντιπαράθεσης γύρω από την Κύπρο και ο υπαρκτός κίνδυνος ενός «θερμού επεισοδίου» στην περιοχή, με την εμπλοκή Ελλάδας και Τουρκίας (και όχι μόνο…), συμπίπτει με τη συμπλήρωση 43 χρόνων από το πραξικόπημα της χούντας κατά του τότε προέδρου Μακαρίου. Ήταν μια επιχείρηση που εκδηλώθηκε στις 15 Ιουλίου και έδωσε την αναγκαία αφορμή για τη διπλή τουρκική στρατιωτική εισβολή, στις 20 Ιουλίου και στις 14 Αυγούστου, που σφραγίστηκε από κάπου 6.000 νεκρούς και 1.500 αγνοούμενους, καθώς και από σχεδόν 250.000 πρόσφυγες — δηλαδή, πάνω από το 40% των συνολικών κατοίκων του νησιού. Από αυτούς, οι 150-200.000 ήταν Ελληνοκύπριοι που έφυγαν υπό την απειλή των όπλων του Αττίλα και οι υπόλοιποι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι μετακινήθηκαν υποχρεωτικά στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα και προστέθηκαν στους περίπου 25.000 ομοεθνείς τους που είχαν μετακινηθεί βίαια κατά τις «εθνικές εκκαθαρίσεις» του 1963-64.

Το καλοκαίρι του 1974 έχει καταγραφεί, λοιπόν, με δραματικό τρόπο, ως ο δεύτερος σημαντικός σταθμός στην ιστορία της Κύπρου, μαζί με την ανεξαρτητοποίησή της από τους Βρετανούς, με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου το 1959. Συμφωνίες οι οποίες θέσπισαν το απαράδεκτο καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων, αποτυπώνοντας τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις (τηρουμένων των αναλογιών, πάντοτε…) Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας. Περισσότερα

Στις «ταχύτητες» της αντίδρασης, πατάμε το «γκάζι» της ρήξης

Σχολιάστε

του Γιώργου Παυλόπουλου

Το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα νόμισμα. Είναι ένα πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα», τόνιζαν τον Ιούνιο του 2015 οι πρόεδροι των πέντε σημαντικότερων θεσμών της ΕΕ –Γιούνκερ (Κομισιόν), Τουσκ (Συμβούλιο), Σουλτς (Ευρωβουλή), Ντράγκι (ΕΚΤ) και Ντάιζελμπλουμ (Γιούρογκρουπ)– στην έκθεσή τους για το μέλλον της. Υπό τον τίτλο «Ολοκληρώνοντας την Οικονομική και Νομισματική Ένωση», οι «5» διαπίστωναν ότι «η ΟΝΕ μοιάζει σήμερα σαν ένα σπίτι που φτιάχτηκε στη διάρκεια δεκαετιών, όμως έχει μείνει ανολοκλήρωτο». Εκτιμούσαν δε ότι «όταν το χτύπησε η καταιγίδα, έπρεπε να οχυρωθούν επειγόντως η οροφή και οι τοίχοι του. Τώρα, όμως έχει φτάσει η ώρα να ενισχυθούν τα θεμέλιά του».
Σύμφωνα με την έκθεση, η προσπάθεια ολοκλήρωσης θα έπρεπε να επιταχυνθεί και να επικεντρωθεί σε τέσσερα μέτωπα –οικονομικό, χρηματοπιστωτικό, δημοσιονομικό και, τέλος, πολιτικό– και σε αυτήν να συμμετέχουν ει δυνατόν όλα τα κράτη-μέλη, τουλάχιστον αυτά της ευρωζώνης.

Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, όμως, οι παραπάνω προτάσεις μοιάζουν να έχουν ελάχιστη σχέση με την ευρωπαϊκή (και διεθνή) πραγματικότητα. Το Brexit, το προσφυγικό, οι σχέσεις με τη Ρωσία, η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ και, πάνω από όλα, η αδυναμία της καπιταλιστικής Ευρώπης να σταθεί οικονομικά στα πόδια της και να ξαναζωντανέψει το αφήγημα της «ευημερίας για όλους», έχουν οδηγήσει το οικοδόμημα στην πιο βαθιά κρίση της 60χρονης ιστορίας του, η οποία σηματοδοτείται τυπικά από τη δική τους 25η Μαρτίου, στην επέτειο ίδρυσης της ΕΟΚ. Περισσότερα

Γενικός ξεσηκωμός διαρκείας, ο μόνος δρόμος για την ανατροπή

1 σχόλιο

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Ο νέος γύρος στην επιχείρηση εξαθλίωσης και γενοκτονίας των εργαζομένων ξεκινά. Τα όπλα μαζικής καταστροφής που θα χρησιμοποιηθούν έχουν επιλεγεί λεπτομερώς. Το πολεμικό συμβούλιο των υπηρετών του κεφαλαίου τα έχει ήδη εγκρίνει και οι αρχιστράτηγοι της τρόικα έχουν βάλει την υπογραφή τους. Οι θλιβεροί κομπάρσοι βουλευτές του θα πουν το «ναι» έστω και δύσκολα, όπως κάνουν πάντα. Ο στρατός των δυνάμεων καταστολής, έχοντας γλιτώσει (μόνο αυτός) τις περικοπές, θα ριχτεί με μανία πάνω σε όλους όσοι τολμήσουν να πουν «όχι».

Οι γραμμές άμυνας του καθεστωτικού συνδικαλισμού έχουν πλέον διαλυθεί. Οι θλιβερές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, παραδομένες και ενσωματωμένες από καιρό, απλώς ψελλίζουν κάποια λόγια για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ του 28% είναι εξαφανισμένος. Στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι του (τουλάχιστον, η μεγάλη μάζα τους) μοιάζουν παραδομένοι στο γλυκό όνειρο της κυβερνητικής εξουσίας και, προσπαθώντας να μην κάνουν… θόρυβο και ξυπνήσουν, δεν βλέπουν ότι το καράβι τους παρασύρεται όλο και πιο δεξιά. Όσο για το ΚΚΕ, δυσκολεύεται ακόμη να προσαρμοστεί στον ρόλο του «μικρού» της Αριστεράς, ενώ αφήνει να καούν το ένα μετά το άλλο τα καλά χαρτιά του, όπως απέδειξε ο ηρωικός αγώνας της Χαλυβουργίας. Περισσότερα