Home

Τα πάθη του Ρούσσου

1 Comment

του Γιώργου Σταματόπουλου

Βιαζόταν να ξεμπερδεύει με το εν είδει προλόγου σημείωμά του στο βιβλίο «Η άχρονη χώρα» (εκδόσεις “Ποταμός”), «πριν ο χρόνος -έγραφε- προλάβει να καταπιεί και εμένα ίσως το μοναδικό μου άδολο κίνητρο γι’ αυτό το βιβλίο».

Από του κορυφαίους γραφιάδες ο Ρούσος (Βρανάς), ίσως γιατί ήξερε «το τέλος όλων των πραγμάτων», ίσως γιατί ήξερε ότι ο Θάνατος τον φλέρταρε με επιμονή, ίσως, τέλος, γιατί ήταν ο ίδιος καλός τρυγητής λέξεων, σχέσεων, καταστάσεων. Η ματιά του στον ξένο Τύπο, από όπου αντλούσε τα κείμενα-κοσμήματά του στα «Νέα», στη στήλη «Δρόμοι», ήταν επιεικής, κριτική, αυστηρή. Αλίευε την είδηση, τη μετέφραζε σε άψογα ελληνικά, τη φιλτράριζε στην παιδεία του, προσαρμόζοντάς την στη δική μας πραγματικότητα και μας τη δώριζε καθημερινά χωρίς ίχνος έπαρσης, χωρίς κάποια ιδιοτέλεια. More

Η αδράνεια και το συνεταιρίζεσθαι

1 Comment

Του Γιώργου Σταματόπουλου Πολιτικό κενό υπάρχει, η δυσπιστία των πολλών προς τους πολιτικούς ηγέτες είναι διάχυτη, ο κοινωνικός ιστός λόγω των τεράστιων οικονομικών ανισσορροπιών έχει διαρραγεί, η αγωνία για νέες μορφές επικοινωνίας αρχίζει και θεμελιώνεται, αχνοφαίνεται επίσης η τάση για επιβολή νέων δομών εξουσίας.Όλα αυτά προϋποθέτουν λαϊκή εξέγερση, λείπει, όμως, κάτι σημαντικό για να γίνει εκρηκτικό το μείγμα· και αυτό το κάτι είναι ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή στην έκρηξη, μάλλον ο ενθουσιασμός της συμμετοχής. More