Home

Last Christmas, lost Christmas

Leave a comment

του γιάννη Κιμπουρόπουλου

…Κι εδώ κανονικά επιστρατεύουμε όλη την τρεμάμενη επινοητικότητά μας για να αποπειραθούμε τη μυριοστή παραλλαγή της «Χριστουγεννιάτικης ιστορίας» του Ντίκενς, που έτσι κι αλλιώς θα τη δούμε σε όλες τις δυνατές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εκδοχές στους τηλεοπτικούς μαραθώνιους της χριστουγεννιάτικης καραντίνας των μέχρι εννιά νομά σε ένα δωμά.

Αλλά ποιον να βάλεις στη θέση του Εμπενίζερ Σκρουτζ ως πειστική εκδοχή του προτεσταντικού πνεύματος του καπιταλισμού τα φετινά χαμένα Χριστούγεννα; Ποια φαντάσματα περασμένων και μελλοντικών Χριστουγέννων να ξυπνήσεις τη νύχτα της χαμένης παραμονής; Έτσι κι αλλιώς όλα τα Χριστούγεννα έχουν γίνει ένα φάντασμα. Το πιο πλήρες, περιζήτητο και παγκοσμιοποιημένο προϊόν της σύγχρονης αγοράς, αυτό το συνονθύλευμα κατάνυξης, εγγύτητας, φιλανθρωπίας, αγοραστικής φρενίτιδας και μέχρι σκασμού κατανάλωσης δεν είναι ούτε σκιά του εαυτού του. More

Ενώ αυτός κοιμόταν

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Στις 15 Δεκεμβρίου του 2030 το πρωί, ο Ευτύχης Π. άνοιξε τα μάτια του και το λιγοστό φως της κρεβατοκάμαρας τον τύφλωσε σαν να έβλεπε τρεις ήλιους ταυτόχρονα. Δεν είχε καμιά αίσθηση χώρου και χρόνου, ένιωθε το σώμα του ασήκωτο και το μυϊκό του σύστημα ανυπάκουο, σαν να ξυπνούσε έπειτα από εβδομάδες ή μήνες, σαν να επανερχόταν έπειτα από μακροχρόνιο κώμα. More

Ο τρίτος γύρος

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υποθέτω –είμαι βέβαιος, δηλαδή– ότι ο τίτλος οδηγεί τον νου σας αλλού. Κάποιοι, όσοι δεν έχουν βαθιά ιστορικά τραύματα ή είναι ιστορικά λωβοτομημένοι, ίσως υποθέσουν ότι θα διαβάσουν κάτι για τον τρίτο γύρο μέτρων στο επόμενο, τρίτο κύμα, της πανδημίας. Αν τον Απρίλιο είχαμε μετακινήσεις μόνον κατόπιν sms στον Νικ Χαρντ, αν τώρα απαγορεύεται η κυκλοφορία τη νύχτα, τότε τον Γενάρη τι ακριβώς θα γίνει; Καθολικό λοκντάουν; More

Πολιτική οικονομία της μαρμελάδας

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οχι, δεν τρελαίνομαι για μαρμελάδα. Δεν είμαι τύπος του αμερικανικού ή κοντινεντάλ πρωινού των ξενοδοχείων των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είμαι τύπος του πρωινού γενικώς. Δεν είμαι επίσης κυρίως του γλυκού, συνδέω την πείνα πάντα με το αλμυρό. Αλλά την εκτιμώ τη μαρμελάδα, αυτή την απλούστατη βόμβα θερμίδων και υδατανθράκων, το γλύκισμα των δύο μόνο υλικών -φρούτο και ζάχαρη- που απογειώνει τους γευστικούς κάλυκες. Και καταλαβαίνω γιατί κατά κανόνα τοποθετείται ψηλά στην πυραμίδα των παιδικών επιθυμιών, πιθανότατα σε πείσμα της χαμηλής ιεράρχησής της από διατροφολόγους και διαιτολόγους που θα προτιμούσαν στη θέση της το μέλι. Σε κάθε περίπτωση μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί η μαρμελάδα έχει κερδίσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στον συμβολισμό του πολιτισμού της επιθυμίας. More

Ποια στερεότυπα κατέρρευσαν;

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Πόσα στερεότυπα δεν κατέρρευσαν αυτούς τους μήνες; Ο Ελληνας, που κάποιοι έλεγαν ότι σκέφτεται ατομικά, έγινε συνειδητό μέρος μιας συλλογικής προσπάθειας. Και το κράτος, που συχνά προκαλούσε εύλογα παράπονα, όταν χρειάστηκε έγινε ασπίδα προστασίας μας». Τάδε έφη Κυρ. Μητσοτάκης, στο νιοστό μαγνητοσκοπημένο μήνυμα της πανδημικής μας εποχής.

Παρότι κι αυτή η ατάκα είναι ήδη ένα κανονικό στερεότυπο, οφείλω να αναγνωρίσω ότι οι σεναριογράφοι, λογογράφοι, αγιογράφοι, επικοινωνιολόγοι και διαφημιστές του Μαξίμου έχουν επιτύχει ένα μικρό θαύμα: να μεταμορφώσουν τον κυβερνητικό θίασο από το αλαζονικό, επιθετικό, αρπακτικό και αδίστακτο συνονθύλευμα του πρώτου μετεκλογικού εξαμήνου σε μια στοργική, τρυφερή, προστατευτική αγκαλιά για όλους. Πατερναλιστική, αυστηρή, αυταρχική, κατασταλτική, ακόμη και βίαιη όπου και όταν χρειάζεται, αλλά τελικά ευρύχωρη και ζεστή. More

Ο Ματθαίος πάει για κούρεμα

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μας κλείσανε με καπουτσίνο και φίλτρου, μας βγάζουν με φρέντο και φραπέ. Μπήκαμε με ισοθερμικά και φούτερ, θα βγούμε με κοντομάνικα κι αμάνικα. Φυλακιστήκαμε στους 8 βαθμούς, αποφυλακιζόμαστε στους 28. Μπήκαμε με ανάπτυξη, έστω και ισχνή, θα βγούμε με υφεσάρα. Μπήκαμε ανήσυχοι, θα βγούμε εξαγριωμένοι. Πήγαμε για μαλλί, θα βγούμε κουρεμένοι…

Αυτό το τελευταίο εξελίσσεται σε ενδιαφέρουσα κυριολεξία. Ως γνωστόν, η D day της Covid19-εποχής, η Δευτέρα 4η Μαΐου (στις περισσότερες χώρες της Γιουρολάνδης) ξεκινά με απόβαση σε κουρεία και κομμωτήρια. Αξιοπρόσεκτος συμβολισμός για την εποχή της εικόνας και τις προτεραιότητές της. Αλλά στην εποχή της πανδημίας μάλλον εκτρέπεται σε κάτι όχι τόσο ανάλαφρο κι ευχάριστο όσο μια περιποίηση κεφαλής και των επ’ αυτής τριχών (αν έχουμε, όσοι έχουμε, όσες έχουμε, διότι οι καραφλοί ή οι εν χρω κεκαρμένοι έχουν ξενοιάσει από τέτοιες ανησυχίες). Δεν μιλάμε για βάψιμο, κόψιμο, χτένισμα. Μιλάμε για βαθύ, σκληρό κούρεμα. Κούρεμα κοινωνικο – οικονομικό. More

Και τα 84.731.940 που περισσεύουν;

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Βουρτσίστηκε ή βρουτσίστηκε το Maximou Mansion HQs, σημασία έχει too-λάστιχον ότι δεν θα αναγκαστούν να λοιμωχθούν 180.000 επιστήμονες δωρεάν και επί πιστώσει (= τζάμπα και βερεσέ) με 100 hours μακριάς κατάρτισης, πόσο μακριάς δεν ξέρουμε, αν και ανησυχία τώρα έχει τι θα γίνει με τα Κέικ, τα Κέντρα Επαγγελματικά Ιδιωτικά Κατάρτια -καράβια αλήτες, μας σφύριξαν κάτι, μας είπαν ελάτε, μας κλείσαν το μάτι- ή Κέντρα Διαβιού Μαθίσης που έχουν και πίστη και ποίηση από υπουργό πεδιάδας, homo educandus γαργάρ, που λέγαν οι Λατίνοι, ο μεθερμηνευόμενο, ο άνθρωπος πρέπει να μορφώνεται και όχι να παραμορφώνεται. More

Χρήμα από το Διάστημα

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

ΑΦΡΙΣΜΕΝΟΙ ΝΙΠΤΗΡΕΣ. Είναι το σύμβολο της εποχής. Νιπτήρες μπάνιου και νεροχύτες κουζίνας διαρκώς αφρισμένοι. Νιπτήρες αφρισμένοι στο σπίτι, στη δουλειά. Νιπτήρες με τα σιφόνια τους γεμάτα σαπουνάδα. Ιριδίζοντες σωροί από φούσκες. Φούσκες μεγάλες, μικρές, αδιόρατες, που δεν προλαβαίνουν να σκάσουν και μένουν εκεί, περιμένοντας το επόμενο σαπούνισμα χεριών, σώματος, πιάτων, αντικειμένων, φρούτων. Αλλά κυρίως χεριών. Σαπούνισμα μέχρι να πληγιάσουν. Πείτε μου ότι έχετε κι εσείς ξερούς, λεπιασμένους κόμπους στα δάχτυλα. Μήπως και εκζέματα; Εκτός από τους ψυχιάτρους, είναι κι οι δερματολόγοι που θα κάνουν χρυσές δουλειές, όταν περάσει το κακό.
Να το ξανασκεφτούμε για τα θυροκλείσια του Μεγαλοβδόμαδου (σε κλέβω, Γιώργο Τ., αλλά κι οι δυο μαζί εκκλησίες κλέβουμε. Κυριολεκτικά). Μήπως να κάνουμε την εξαίρεση για την Ακολουθία του (αφρισμένου) Νιπτήρος, τη Μεγάλη Τετάρτη; Εκεί, βέβαια, μιλάμε για πλύσιμο ποδιών – αλήθεια, για τα πόδια μάς έχουν συστήσει κάτι οι γιατροί; Ή μήπως πρέπει να κάνουμε την εξαίρεση τη Μεγάλη Πέμπτη;
Είναι ένα θέμα, βέβαια, να βάλεις τον Πιλάτο να νίπτει τας χείρας με σαπουνόνερο –σχολαστικά! που λέει και η διαφήμιση- και μετά να τα περνάει μια δόση αντισηπτικό.
Τι μήνυμα στέλνεις; Οτι μπορείς να στείλεις τον άλλο στον σταυρό ή σ’ όποιον άλλο φρικτό θάνατο επινοεί η βιομηχανία θανάτου και μετά, επειδή περνάς τα χέρια με μπεταντίν, δεν τρέχει τίποτα; Ούτε οι σαπουνόπερες δεν τα σηκώνουν αυτά. More

Αγορά αθανασίας

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Πρωτομηνιά, χάζευα στην τηλεόραση -η λέξη χαζεύω είναι η μόνη που ταιριάζει, τουλάχιστον στα δωρεάν λήψης κανάλια, με τα λοιπά πληρωτέα δεν ξέρω τι παίζει, δεν διαθέτω- κι έπεσα πάνω στο κλασικό ρεπορτάζ για την εκκίνηση της καταναλωτικής περιόδου που ονομάζεται Χριστούγεννα, αυτή που ακολουθεί το πατροπαράδοτο Black Friday, με το φαντεζί άναμμα των χριστουγεννιάτικων δέντρων στις ευρωπαϊκές πόλεις, «καταπληκτικό το δέντρο της γκαλερί Λαφαγιέτ στο Παρίσι», λέει η παρουσιάστρια, αλλά δευτερόλεπτα μετά μιλάει εκστασιασμένη για τα εγκαίνια του «Χριστουγεννιάτικου Κόσμου» στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (εκεί κάτω στο Φάληρο, που κάποτε τρέχαν τα αλογάκια, τζόγαραν οι αλογομούρηδες, πριν τους εξορίσουν στο Μαρκόπουλο, κι εγώ, φοιτητής τότε, έβγαζα ένα μεροκάματο με καθεστώς ημερήσιας πρόσληψης-απόλυσης, ζωάρα για 18άρη, κλείει η παρένθεσις). «Επιτέλους, γίναμε Ευρώπη», λέει η παρουσιάστρια για το αστραφτερό σόου με τα χιλιάδες λαμπιόνια στο πάρκο του Κέντρου – προφανώς κινέζικα λαμπιόνια, φτιαγμένα στην Κίνα από κινέζικα παιδικά χεράκια για τα κινέζικα Χριστούγεννα της Δύσης. More

Πράγματα που συμβαίνουν ξαφνικά

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Σχεδόν κάθε μεσημέρι, ερχόμενος στην εφημερίδα, πέφτω πάνω στην ίδια εικόνα. Στην πιο πολυσύχναστη διάβαση πεζών της Αθήνας, μπροστά στο φανάρι της Φιλελλήνων έναντι Ερμού, οκλαδόν κάθεται ένας άνδρας το πολύ σαράντα ετών, έχοντας μπροστά του ένα πλαστικό κυπελλάκι και μια αυτοσχέδια πινακίδα από μπεζ χοντρό χαρτόνι κούτας που γράφει: «Ξαφνικά βρέθηκα στον δρόμο. Παρακαλώ τη βοήθειά σας».

Συνήθως έχει το κεφάλι σκυφτό και καλυμμένο με ένα άσπρο φανελάκι. Μάλλον όχι από ντροπή, αλλά για να προστατευτεί από τον δυνατό ήλιο. Μερικές φορές τον έχω δει να επιστρέφει από απέναντι στο πόστο του, έχοντας μουσκέψει το φανελάκι στο νερό, προφανώς για να αντέξει την έκθεση στη ζέστη του καλοκαιριού – και του αποκαλόκαιρου ή του σχεδόν φθινοπώρου. Ελάχιστοι ανταποκρίνονται στην έκκλησή του. Το κυπελλάκι σπάνια έχει λίγα δεκάλεπτα και εικοσάλεπτα, οι περισσότεροι τον προσπερνούν προσηλωμένοι στις οθόνες των κινητών τους ή καρφώνουν τα βλέμματα στο φανάρι που μετρά αντίστροφα από το 60 έως το 0, μέχρι να ανάψει πράσινο. Προφανώς είτε είναι καχύποπτοι για την ειλικρίνεια της διακήρυξης στο μπεζ χαρτόνι -«ξαφνικά βρέθηκα στον δρόμο»- είτε υπερβολικά εξοικειωμένοι με τις εικόνες άκρας ταπείνωσης των αστέγων στο κέντρο της Αθήνας είτε απορροφημένοι σε πράγματα που συνέβησαν στους ίδιους «ξαφνικά» ή «σταδιακά» στα χρόνια της μνημονιακής τιμωρίας. More

F@ck you, middle class!

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Λοιπόν, μια κι είμαστε ακόμη στ’ αποκαλόκαιρο, θα σας πω τι θυμήθηκα – μετά θα σας πω και γιατί. Είμαστε στην αρχή της κρίσης, 2010 -είχαμε πεθάνει, αλλά δεν μας το ‘χαν ακόμη πει-, κάνω οικογενειακές διακοπές (τις τελευταίες χωρίς τύψεις που θυμάμαι) σε νησί. Πάμε να φάμε σε φημισμένο εστιατόριο, γκουρμεδιάρικο κι εναλλακτικό. Με το που καθόμαστε, έρχεται ο σερβιτόρος και με ευγενική αυστηρότητα μας κάνει τον πρόλογο ότι οι συνδιαχειριστές του καταστήματος έχουν την άποψη πως δεν πρέπει να αποδίδουμε φόρους στο κράτος, γιατί τους αξιοποιεί σε αντικοινωνικούς σκοπούς και γι’ αυτό προτείνουν να μην κοπεί απόδειξη, αλλά αν παρ’ όλα αυτά εμείς θέλουμε απόδειξη φυσικά θα μας φέρουν. Μένω μαλάκας, θεώρησα μικροαστικό να εκφράσω αντίρρηση, αν και αυθεντικά μικροαστικό -δηλαδή, μεγαλοφυώς αστικό- ήταν ότι οι συνιδιοκτήτες της εναλλακτικής μπίζνας είχαν πείσει τον υπάλληλό τους να λέει αυτό το παραμύθι, κι όποιος τσιμπήσει τσίμπησε. Και τσιμπούσαν πολλοί, το μαγαζί είχε ουρές. Ενδεχομένως πίστευαν ότι τρώγοντας και πληρώνοντας με τους εξαναγκαστικά φορολογημένους μισθούς τους τα εθελοντικώς αφορολόγητα γκουρμέ πιάτα συμμετέχουν σε μια μικρή πράξη αντίστασης, ως ταπεινοί Θορό της φορολογικής ανυπακοής στη μνημονιακή Ελλάδα. More

Οι Ευρωπαίοι υποβολείς του τραπεζικού κραχ

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/7_%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B9-1.jpg

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ο γερμανικός εκβιασμός για δραστική μείωση των «κόκκινων» δανείων πριν ολοκληρωθεί η τραπεζική ένωση σταθερή πηγή της χρηματιστηριακής διαταραχής, στην Ελλάδα και όχι μόνο…

Το 99% της ελληνικής κοινωνίας σήμερα αγνοεί ακόμη και την ύπαρξη του χρηματιστηρίου. Όσοι είχαν την οδυνηρή επαφή με τον «εξωτικό» θεσμό το 1999 δεν θέλουν ούτε να το θυμούνται. Το παιχνίδι με τις μετοχές, που κάποτε είχε γοητεύσει σχεδόν 1,5 εκατ. Νεοέλληνες, είναι ζήτημα αν απασχολεί πάνω από 5.000 ανθρώπους, κυρίως επαγγελματίες. Την τελευταία εικοσαετία έχουν διαγραφεί από το Χ.Α. περίπου 250 εταιρείες. Οι 129 που παραμένουν ηρωικά εκπροσωπούν ένα μικρό κλάσμα της πραγματικής οικονομίας, τουλάχιστον από άποψη απασχόλησης. Ο Γενικός Δείκτης σέρνεται στο 1/10 του ιστορικού υψηλού των 6.355 μονάδων (17/9/1999) και ο τζίρος των ημερήσιων συναλλαγών στις πολύ καλές μέρες φτάνει τα 100 εκατ., όταν προ εικοσαετίας κυμαινόταν μεταξύ 500 εκατ. και 1,1 δισ. ευρώ. Η κεφαλαιοποίηση των εισηγμένων που τότε είχε εκτιναχθεί στο διπλάσιο του ΑΕΠ, σήμερα ασθμαίνει στην περιοχή του 20% του ΑΕΠ. Με εξαίρεση την έξαρση του 2014, όταν η ισχνή χρηματιστηριακή αγορά επένδυε με ζήλο στην εδραίωση της μνημονιακής κανονικότητας, το χρηματιστήριο παραμένει ένας παρηκμασμένος θεσμός. More

Η Ε.Ε. συνδέει τους πρόσφυγες… με Κάιρο

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/7_%CE%9A%CE%99%CE%9C%CE%A0%CE%99-2.jpg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η Ακροδεξιά επιβάλλει τη νέα στρατηγική που μεταθέτει τα ευρωπαϊκά σύνορα στη Βόρεια Αφρική – Η ευρω-αφρικανική σύνοδος στην Αίγυπτο και το «τείχος της Σαχάρας»

Στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, όπου πραγματοποιήθηκε η άτυπη σύνοδος της Ε.Ε., ο ακροδεξιός και ρατσιστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας πρέπει να πήρε μεγάλη ηθική ικανοποίηση. Πριν δέκα μέρες οι πάντες τον κατακεραύνωναν ως «ταραξία» της Ε.Ε. και ως βάναυσο παραβάτη των δημοκρατικών αξιών της. Στο άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Αυστρίας ήταν απλώς ένας από τη «μισή Ευρώπη» που θέλει με κάθε τρόπο και τίμημα να κλείσει τους μετανάστες έξω από τα σύνορά της. Η «άλλη μισή», που επαίρεται για τον ανθρωπισμό της, απλώς προσπαθεί να κρατήσει τους μετανάστες πολύ μακριά από τα σύνορά της, ώστε να μη χρειαστεί καν να τα κλείσει. More

Η ήπειρος της μεγάλης δυσφορίας

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/7_%CE%9A%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%B9.jpg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Δέκα χρόνια από το χρηματοπιστωτικό κραχ, η ευρωπαϊκή ελίτ επαναπαύεται στα συστατικά της επόμενης κρίσης, αφήνοντας ζωτικό χώρο στην Aκροδεξιά

Οι στρογγυλές επέτειοι έχουν μια χρησιμότητα ως άσκηση κατά της συλλογικής αμνησίας ή άνοιας. Οι φευγαλέες αναφορές, στα ΜΜΕ και στον επίσημο πολιτικό λόγο, στα δέκα χρόνια από την κατάρρευση της LehmanBrothers και την εκκίνηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αποδεικνύουν ότι ούτε η κρίση ούτε η διαχείρισή της είχαν την παραμικρή «παιδαγωγική» επίδραση στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική ελίτ. Και ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή. Τα συστατικά της επόμενης κρίσης, ίσως και του επόμενου κραχ είναι ξανά παρόντα και απολύτως ορατά, όχι μόνο στην περίπτωση της Τουρκίας και της Αργεντινής, αλλά και στις ενδείξεις επιβράδυνσης του παγκόσμιου εμπορίου ή στις σπασμωδικές προσφυγές σε εργαλεία εμπορικού πολέμου, με βασικό ενορχηστρωτή την αμερικανική κυβέρνηση.

Τίποτα παράδοξο δεν υπάρχει σ’ αυτή την εξέλιξη. Όχι μόνο γιατί οι κρίσεις δεν είναι πια αιφνίδια περιστατικά διαταραχής στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, αλλά γιατί οι συνταγές «θεραπείας» που χρησιμοποίησαν οι πολιτικές ηγεσίες- κρατικοποίηση του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού χρέους, κρατικές διασώσεις, νομισματική χαλάρωση και φθηνό χρήμα, ασφυκτική δημοσιονομική λιτότητα, απορύθμιση των αγορών και της εργασίας- καθιστούν όλο και περισσότερο την κρίση μοναδική «κανονικότητα» του σύγχρονου καπιταλισμού. More

80 μέρες για το τέλος ή την ανανέωση μιας σχέσης…

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια ερμηνεία για την αντιφατική στάση του ΔΝΤ – Οι σταθμοί και οι δείκτες που θα κρίνουν την έκβαση της αξιολόγησης και το εταιρικό σχήμα της μεταμνημονιακής εποπτείας

Αν υποθέσουμε ότι το ορόσημο της 21ης Ιουνίου είναι οριστικό και αμετάθετο για την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης, τότε Ευρωπαίοι δανειστές, ΔΝΤ και κυβέρνηση έχουν μπροστά τους ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα. Σε διάστημα μόλις 80 ημερών θα πρέπει όχι μόνο να έχουν νομοθετηθεί και υλοποιηθεί τα 88 προαπαιτούμενα της αξιολόγησης, σ’ ένα εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον όλο και πιο πιεστικό και ασταθές για την κυβέρνηση, αλλά να έχει αποφασιστεί ο ακριβής ρόλος των επιτηρητών της χώρας στη μετά τρίτο Μνημόνιο εποχή. Εκεί τα πράγματα αποδεικνύονται πιο περίπλοκα ακόμη και από τη βαριά δουλειά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. More

Αναμνήσεις από το προβλέψιμο 2018…

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/01/euro.jpeg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια υπενθύμιση βασικών σταθμών στον οδικό χάρτη της «επιστροφής στην ομαλότητα» σκιαγραφεί το γκρίζο μετα-μνημονιακό status της ελληνικής οικονομίας

Το να μιλήσεις ή να γράψεις για το μέλλον είναι σχετικά απλό και ανώδυνο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διασταυρωθούν οι εκτιμήσεις σου, πλην των ίδιων των γεγονότων, όταν αυτά επέλθουν. Κι όταν επέλθουν, ακόμη κι αν τα έχεις προφητέψει με την ευστοχία Νοστράδαμου ή την επινοητικότητα Πυθίας, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το αν έχει προηγηθεί η έγκαιρη και ακριβής πρόβλεψή τους. Ωστόσο, η προσπάθεια του είδους μας να προβλέψει το μέλλον, έστω και στην εθιμοτυπική εκδοχή των αναλύσεων στο τέλος του έτους, δεν είναι μια πολυτελής και περιττή διαδικασία. Το μέλλον κτίζεται πάντα με υλικά του παρελθόντος και του (στιγμιαίου) παρόντος. Και η ανθρώπινη προνοητικότητα μπορεί να τα αξιοποιήσει ως χρήσιμα μαθήματα ή να τα αφήσει απλώς να καταλήξουν σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες. More

Αναμνήσεις από το μέλλον… της Ευρωζώνης στη γαλλική πρόταση

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η πρωτοβουλία Μακρόν-Λεμέρ ενόψει Eurogroup για το «ισοζύγιο χρέους- ανάπτυξης» έχει αφετηρία την ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά τελικό στόχο μια ήπια μεταρρύθμιση στους κανόνες όλης της νομισματικής ένωσης

Ο καταιγισμός αλληλοαναιρούμενων ,αλλά και αλληλοσυμπληρούμενων σχεδίων για συμβιβασμό στο Eurogroup της Πέμπτης, παρότι όλα έχουν ως αφετηρία την ανάγκη πάση θυσία αποφυγής ενός «ελληνικού ατυχήματος» τον Ιούλιο, έχουν μάλλον περιπλέξει παρά ξεδιαλύνει τον γρίφο της δεύτερης αξιολόγησης.

Η πρόταση που κόμισε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπρούνο Λεμέρ στην Αθήνα, την επόμενη μέρα του εκλογικού θριάμβου του Μακρόν, εισάγει μια νέα παράμετρο στη συνάρτηση του ελληνικού χρέους, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο, προς το παρόν, να γίνει δεκτή από τη γερμανική ηγεσία. More

Μακροπρόθεσμα το χρέος θα είναι βιώσιμο κι εμείς νεκροί

Leave a comment

΄Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ανεξάρτητα από το ποιος υπουργός Οικονομικών από τους 19 της Ευρωζώνης και από τους άλλους αξιωματούχους (ΕΚΤ, ESM, EWG, ΔΝΤ, Κομισιόν) που μετείχαν εκτίθεται περισσότερο από τις «μπαρούφες» που περιλαμβάνονται στα πρακτικά…

Οι διαρροές των πρακτικών της τελευταίας συνεδρίασης του Eurogroup, όπως και των σεναρίων που κατέθεσε σ’ αυτήν ο ESM για την εξέλιξη της συνάρτησης «ανάπτυξη – χρέος – πλεονάσματα» τις επόμενες δεκαετίες μέχρι το 2060, είναι αποκαλυπτικά για την «μπακαλική» που επικρατεί στους υποτιθέμενους κορυφαίους θεσμούς της Ευρωζώνης, που ταυτοχρόνως είτε είναι «άτυποι» (Eurogroup) είτε κινούνται νομικά εκτός ευρωπαϊκών συνθηκών (ESM).

Κατ’ αρχάς, διαβάζοντας κανείς τα διαρρεύσαντα πρακτικά της επίμαχης συνεδρίασης (στο http://www.euro2day.gr), έστω κι αν δεν έχουν επίσημο χαρακτήρα, αντιλαμβάνεται ότι η «πολιτική συζήτηση» με στόχο την «πολιτική συμφωνία» για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους είναι, επιεικώς, καφενειακού επιπέδου. More

«Πολιτική λύση» θέλει τώρα και ο Σόιμπλε

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Προσέγγιση χωρίς κάλυψη της απόστασης με το ΔΝΤ για το χρέος – Το σενάριο του συμβιβασμού σπρώχνει το χρονοδιάγραμμα της «ολικής συμφωνίας» προς τον Ιούνιο

Το Μπάρι δεν μας έκανε σοφότερους. Η συνάντηση του Washington Group -της άτυπης ομάδας των επικεφαλής ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM, Κομισιόν, EuroWorkingGroup και των υπουργών Οικονομικών Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας- έγινε πράγματι στην ιταλική πόλη όπου πραγματοποιείται η σύνοδος του G7 (σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών).

Ήταν σύντομη, με αποκλειστικό θέμα τα πολυδιαφημισμένα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, έγινε σε «κλίμα προσέγγισης» κυρίως μεταξύ Λαγκάρντ και Σόιμπλε, αλλά η «συγκεκριμένη και λεπτομερής περιγραφή των μέτρων» που ζητεί το ΔΝΤ δεν καταλήχθηκε. Και κατά τα φαινόμενα η εκκρεμότητα θα συρθεί για μερικές εβδομάδες ακόμη, και πέραν του πολυαναμενόμενου Eurogroup της 22ας Μαΐου. More

Μια ιδιωτική χώρα

Leave a comment

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ακόμη κι αν είσαι φανατικά νεοφιλελεύθερος, το να ζεις σε μια τόσο ιδιωτική χώρα χρόνο με τον χρόνο θ’ αποδεικνύεται αφόρητο. Και, το χειρότερο, εξαιρετικά δύσκολα αναστρέψιμο

Κόπηκαν κορδέλες, παραδόθηκαν σήραγγες, βαφτίστηκαν κιόλας με διάθεση υπερκομματική. Οι εκδρομείς του Πάσχα είχαν την ευκαιρία να γκαζώσουν τα παραμελημένα αυτοκίνητά τους σε διαδρομές που άλλοτε ήταν εφιάλτης. Κάτι ψιλά έχουν μείνει για ν’ αποκτήσει η χώρα το οδικό δίκτυο που όφειλε να έχει εδώ και δεκαετίες.

Θα έλεγα το «εθνικό δίκτυο», αλλά θα ήμουν ανακριβής διότι το «εθνικό» στην περίπτωση αυτή έχει την έννοια του δημοσίου. Κι αυτό το δίκτυο δεν είναι δημόσιο, είναι ιδιωτικό, κατά μεταφορά και κατά κυριολεξία. Οι εθνικές οδοί είναι ιδιωτικές οδοί. Κι ας κόστισαν δημόσιους πόρους τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ. Και θα συνεχίσουν να κοστίζουν, μέσω των διοδίων, για τις δεκαετίες που θα παραμείνουν ιδιωτικές οδοί, αν ποτέ ξαναγίνουν εθνικές. More

Οι πέντε φρουροί της παγκοσμιοποίησης, η Μέρκελ και η Ελλάδα

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η «διακήρυξη του Βερολίνου» ως … τελετή ανάθεσης της παγκόσμιας οικονομικής ηγεσίας στη Γερμανία – Η σιωπή της Λαγκάρντ και η αναδίπλωση Σουλτς για το ελληνικό ζήτημα

Η σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε προχθές στο Βερολίνο, στη συνάντηση της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ με τους επικεφαλής πέντε διεθνών οικονομικών οργανισμών δεν έτυχε της δέουσας προσοχής. Το ενδιαφέρον των ελληνικών ΜΜΕ ήταν εστιασμένο στην κατ’ ιδίαν συνάντηση Μέρκελ -Λαγκάρτν, μήπως και απ’ αυτήν προέκυπτε η «είδηση» για τις προθέσεις του ΔΝΤ σε σχέση με την Ελλάδα, μετά την κατ’ αρχήν συμφωνία της Μάλτας. Η σιωπή της κ. Λαγκάρντ για το θέμα προφανώς απογοήτευσε και υποβάθμισε τη σημασία της «μεγάλης είδησης»: η συνάντηση ήταν κατά κάποιο τρόπο η επίσημη τελετή παράδοσης των ηνίων της παγκοσμιοποίησης και του διεθνούς εμπορικού συστήματος στη γερμανίδα καγκελάριο. Η διακήρυξη του Βερολίνου που συνυπέγραψαν οι επικεφαλής του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου αλλά και του Διεθνούς Οργανισμού Εργασιας (ILO) προβλήθηκε ως-  και είναι- ένα μανιφέστο κατά του «προστατευτισμού». Ερμηνεύτηκε δε ως σαφής απάντηση στις διακηρύξεις της κυβέρνησης Τραμπ για ένα μίγμα προστασίας της αμερικανικής παραγωγής και επαναδιαπραγμάτευσης σειράς διεθνών συμφωνιών για την απελευθέρωση του παγκόσμιου εμπορίου. More

Το καψόνι του ΔΝΤ συνεχίζεται

Leave a comment

Toυ Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπόθεση του Μαΐου πλέον η ενδεχόμενη ολοκλήρωση της αξιολόγησης – Πλήρης επιβολή της ατζέντας του Ταμείου – Κυβέρνηση και ευρωπαϊκή τρόικα περιμένουν ένα νεύμα από Ουάσιγκτον

Κατά τα φαινόμενα, το ΔΝΤ εκπροσωπείται κανονικότατα στο Euroworking Group των 19 χωρών της Ευρωζώνης και αξιοποιεί «δημιουργικά» όλο τον χρόνο που έχει στη διάθεσή του για να φτάσει την αξιολόγηση στα όρια των δικών του θεσμικών προθεσμιών. Και οι δικές του προθεσμίες απλώνονται τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο, οπότε θα έρθει στο Εκτελεστικό του Συμβούλιο εισήγηση για τους μελλοντικούς κανόνες εμπλοκής σε κρατικές διασώσεις κρατών που μετέχουν σε νομισματικές ενώσεις, πρακτικά μόνο της Ευρωζώνης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά θα μπορεί να αποφασίσει αν και σε ποιο βαθμό θα δανείσει την Ελλάδα στο πλαίσιο του τρίτου Μνημονίου.

Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να ερμηνευτεί όχι μόνο το «μπλόκο» στο τελευταίο Euroworking Group, αλλά το γεγονός ότι το ΔΝΤ με κάθε ευκαιρία επαναφέρει όλο το «πακέτο» των απαιτήσεών του:  επαναφορά του λοκ άουτ, αύξηση του ορίου ομαδικών απολύσεων, κατάργηση της προσωπικής διαφοράς από το 2019 κλπ. Επί της ουσίας, η στάση του ΔΝΤ καθιστά αδύνατη τη συμφωνία μέχρι το Eurogroup της 7ης Απριλίου. Πράγμα που επιβεβαίωσε ο πρόεδρός του Γερούν Ντάισελμπλουμ, αφήνοντας πάντως ανοικτό το ενδεχόμενο μιας έκτακτης συνεδρίασης, πριν από τις 22 Μαΐου. Πηγές της Κομισιόν και της κυβέρνησης υποστηρίζουν ότι είναι εφικτό, με εντατικές τηλεδιασκέψεις, να εξασφαλιστεί τουλάχιστον η επιστροφή των επικεφαλής του κουαρτέτου στην Αθήνα την προσεχή εβδομάδα, κάτι που υπέδειξε αλλά δεν επέβαλε το Euroworking Group. Αλλά ακόμη και σ’ αυτό το ΔΝΤ έχει τον τελευταίο λόγο: έχει καταστήσει σαφές ότι θα επιτρέψει στη Ντέλια Βελκουλέσκου να συνοδεύσει την ευρωπαϊκή τρόικα στην ελληνική πρωτεύουσα μόνο εφόσον έχει διαμορφωθεί πλήρως ολοκληρωμένη συμφωνία. Άρα, προϋπόθεση επιστροφής είναι να κάνει η κυβέρνηση μερικές ακόμη πολιτικά επώδυνες υποχωρήσεις. More

«Πρόοδος» χωρίς ημερομηνία λήξης

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Συγκλίσεις στις Βρυξέλλες, αλλά ανοικτό μέχρι τον Μάιο το χρονοδιάγραμμα της αξιολόγησης – Η σκιαμαχία της Ρώμης και η «ρήτρα αντιπολίτευσης» που ζητά το ΔΝΤ

«Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη» φαίνεται να πιστεύει η ηγεσία της κυβέρνησης και γι’ αυτό επενδύει πολλά στην παρουσία του πρωθυπουργού στην επετειακή σύνοδο της Ε.Ε. (24-25/3), με την προσδοκία ότι κάποια ευχολογική αναφορά στην προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών κεκτημένων στο κείμενο της διακήρυξης των 27 μπορεί να επιδράσει θετικά στην έκβαση της αξιολόγησης.

Τυπικά, ο δρόμος προς την ολοκλήρωση της αξιολόγησης περνά αποκλειστικά από τις Βρυξέλλες, όπου μέχρι χθες το βράδυ συνεχιζόταν η διαπραγμάτευση ανάμεσα σε 4 υπουργούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ (Τσακαλώτος, Σταθάκης, Αχτσιόγλου, Χουλιαράκης) με τους επικεφαλής του κουαρτέτου, εκπροσωπούμενους μάλιστα σε υψηλότερο επίπεδο από τους Ρέγκλινγκ (ESM), Τόμσεν (ΔΝΤ), Κερέ (ΕΚΤ) και Μπούτι (Κομισιόν). Με δεδομένο, πάντως, ότι η ατζέντα της διαπραγμάτευσης μονοπωλείται από το ΔΝΤ, η «συμβολική» μάχη που δίνει η κυβέρνηση για τα εργασιακά και το περίφημο «ευρωπαϊκό κεκτημένο» είναι βέβαιο ότι αφήνει παγερά αδιάφορα τα στελέχη του Ταμείου. Έστω κι αν ρητορικά ακόμη και ο «καλβινιστής» Ντάισελμπλουμ δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να διακηρύξει στο Ευρωκοινοβούλιο ότι κι αυτός είναι υπέρ των συλλογικών συμβάσεων ή των «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών» στα εργασιακά. More

Υπό την ομηρεία του ΔΝΤ η αξιολόγηση

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Προαπαιτούμενο ακόμη και της «τεχνικής συμφωνίας» το ξεχωριστό μνημόνιο με το Ταμείο; – Το παζάρι για τα μέτρα, η «ουδετερότητα» της ευρωπαϊκής τρόικας και η πηγή της κυβερνητικής αισιοδοξίας

«Το ΔΝΤ συμμετείχε στις συζητήσεις στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για το δικό του πρόγραμμα». Αυτή η φράση στη λιτή ανακοίνωση που εξέδωσαν παράλληλα και με ταυτόσημο περιεχόμενο η Κομισιόν και η ΕΚΤ για τη «σημαντική πρόοδο» στις διαπραγματεύσεις για τη δεύτερη αξιολόγηση καταδεικνύει ότι η έκβασή τους εξαρτάται απολύτως από τη βούληση του ΔΝΤ. Παρά το γεγονός ότι στην ανακοίνωση αυτή υπονοείται σαφώς διαφοροποίηση στη στάση των ευρωπαϊκών συνιστωσών του κουαρτέτου απ’ αυτήν του ΔΝΤ, δεν προκύπτει από πουθενά διάθεση της ευρωπαϊκής τρόικας να κλείσει την εκκρεμότητα χωρίς το Ταμείο. Αντιθέτως, η δήλωση του εκπροσώπου του ΔΝΤ ότι «δεν είναι ακόμη ορατός ο χρόνος τα συμφωνίας για νέο MEFP», δηλαδή το ξεχωριστό μνημόνιο συνεργασίας με το Ταμείο, σημαίνει ότι το ΔΝΤ μπορεί να επιμηκύνει το παζάρι πολύ πέρα από το ορόσημο της 20ής Μαρτίου, οπότε συνεδριάζει το Eurogroup. Αυτά τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης δημιουργούν έντονο κοντράστ με την αισιοδοξία για σύντομη λύση που εξέπεμψε ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες, κατά τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. More

«ΕΕ-Φρανκενστάιν τζούνιορ»: Η διατήρηση μιας Ένωσης μέσω του κατατεμαχισμού της

Leave a comment

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το μανιφέστο των 4 υπέρ μιας «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων» ως προσαρμογή στη μη αναστρέψιμη πορεία αποσύνθεσής της.

Δεν δικαιούμαστε να είμαστε έκπληκτοι με τη «γραμμή» που επέλεξαν οι κατά συνθήκη τέσσερις ισχυρότερες χώρες της ΕΕ ως οδικό χάρτη αποτροπής της διάλυσής της. Η Μέρκελ είχε αρκετά νωρίτερα διακηρύξει ότι στη μετά Brexit εποχή η «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» αποτελεί μοναδική επιλογή επιβίωσής της. Για τη γερμανική ηγεσία, εξάλλου, αυτός είναι και ο πιο πρόσφορος τρόπος διαιώνισης της κυριαρχίας της σε μια Ένωση κατακερματισμένη σε ομάδες εθνικών ελίτ οι οποίες σε άλλα πεδία ανταγωνίζονται για να ανακτήσουν κρατική κυριαρχία και σε άλλα για να επιτύχουν τον μέγιστο συντονισμό.

Αυτό όμως που αποσαφήνισε η συνάντηση των Βερσαλλιών ανάμεσα στους ηγέτες Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας είναι η αμαχητί υποταγή των τριών στη στρατηγική της πρώτης. Πράγμα λογικό από πολλές απόψεις. Οι τρεις χώρες που συνωθούνται πλάι στη Γερμανία για να διατηρήσουν μια θέση, κάτω από τον ψυχρό ήλιο του Βερολίνου, στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ είναι ταυτόχρονα το αληθινό μείζον πρόβλημα της Ευρωζώνης. Επιπλέουν σε βουνά δημόσιου χρέους, βυθίζονται σε δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα και είναι πολιτικά εκτεθειμένες σε εξελίξεις που μπορεί να προκαλέσουν σοκ πολλαπλάσιας ισχύος απ’ αυτό του Brexit. Με πρώτη τη Γαλλία φυσικά. Έτσι, οι Ολάντ και Τζεντιλόνι εγκαταλείπουν τα μαξιμαλιστικά ομοσπονδιακά οράματά τους, ενώ ο Ραχόι ακολουθεί πρόθυμα το γερμανικό σχέδιο της αλά καρτ ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης για τους λίγους και εκλεκτούς. More

Older Entries