Αρχική

Τα διδάγματα των γαλλικών εκλογών

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Οι ελίτ φοβήθηκαν, αλλά πέτυχαν μία έστω και προσωρινή διέξοδο

Οι ευρωπαϊκές ελίτ και συνολικά το στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης μπήκαν με φόβο στο 2017, μια χρονιά με σημαντικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία κ.α. μετά την ταραχή που προκάλεσε η εκλογή του Τραμπ και η υπερψήφιση του Brexit πέρυσι. Έτσι, τα συστημικά επιτελεία ανασκουμπώθηκαν για να αντιμετωπίσουν την απειλή που δημιουργεί η συγκεχυμένη αλλά ισχυρή αμφισβήτησή τους από ευρέα τμήματα των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αυτή την επιχείρηση χρησιμοποίησαν κάθε όπλο που είχαν στη διάθεσή τους – από τον κρατικό μηχανισμό ως τα ΜΜΕ, όλο το συστημικό πλέγμα δούλεψε για την αποτροπή ενός «ατυχήματος». Την επαύριο του 2ου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, Βρυξέλλες και Βερολίνο μπορούν να κάνουν ένα γενικά θετικό γι’ αυτούς απολογισμό: δίχως να σημειώσουν κάποια τεράστια επιτυχία (είναι χαρακτηριστικό το πόσο γρήγορα μετριάστηκαν οι αρχικές θριαμβολογίες), σίγουρα απέφυγαν τα χειρότερα, έστω και προσωρινά. Αυτό είναι ένα πρώτο γενικό συμπέρασμα.

Φυσικά η μάχη αυτή είχε και απώλειες μεταξύ των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, και συνολικά για το δικομματισμό που επί δεκαετίες κυβερνούσε ανενόχλητος το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όπως συνέβη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι και στη Γαλλία πιο ευάλωτος αποδείχτηκε ο ένας από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, η Κεντροαριστερά: το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατέρρευσε, και μάλλον όχι προσωρινά. Ήδη πολλοί μιλούν για «πασοκοποίηση». Η παραδοσιακή γαλλική Κεντροδεξιά, που σήμερα εκφράζεται από το σχηματισμό «Ρεπουμπλικάνοι», δείχνει ότι θα επιβιώσει, αν και αρκετά λαβωμένη. Είναι χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη ότι, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γαλλίας, κανένα από τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα δεν εκπροσωπούνταν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ότι ο παραδοσιακός (και πλέον μάλλον «αντιπαραγωγικός») δικομματισμός υπέστη σοβαρό πλήγμα και στη Γαλλία, είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα. Περισσότερα

Γαλλική υπόθεση

Σχολιάστε

Ούτε μία στο εκατομμύριο δεν θα στοιχηματίζαμε για τέτοια θέματα, όπως π.χ. ποιον ή ποιαν θα διαλέξει ο φρεσκοεκλεγμένος σοσιαλφιλελεύθερος Macron για την καρέκλα της πρωθυπουργίας, εν όψει των βουλευτικών εκλογών στις 11 και 18 Ιούνη. Αν έχει ένα παραπάνω ενδιαφέρον το ζήτημα είναι επειδή θα μπορούσε η επόμενη (υποψήφια κατ’ αρχήν) πρωθυπουργός της γαλλίας να είναι η Christine Lagarde. Σωστά καταλάβατε: η νυν επικεφαλής του καταραμένου δντ. Περισσότερα

Αντιπαραθέσεις ή διευκρινίσεις;

Σχολιάστε

Όταν ο γερμανός υπ.οικ., ο τρισκατάρατος Σόιμπλε, σχολιάζει ότι οι ιδέες του νέου γάλλου προέδρου, όπως π.χ. για δημιουργία υπουργείου οικονομικών της ευρωζώνης, είναι ανέφικτες επειδή συγκρούονται με τις υπάρχουσες συνθήκες, δεν τσακώνεται μαζί του – όπως γουστάρουν να πιστεύουν τα ντόπια εξωτικά πτηνά αλλά και η αγγλοσαξονική αντι-ε.ε. δημαγωγία. Απλά, επειδή ο γάλλος σοσιαλφιλελεύθερος είναι καινούργιος στη δουλειά και ίσως αγνοεί ορισμένα πράγματα, ο βετεράνος γερμανός του θυμίζει ότι η αλλαγή των ευρω-ενωσιακών ή των ευρ-ζωνικών συνθηκών απαιτεί αλλού αποφάσεις κοινοβουλίων και αλλού δημοψηφίσματα· του θυμίζει επίσης ότι ειδικά το δεύτερο δίνει έδαφος στο φασισταριό που βρίσκει εύκολο πεδίο προπαγάνδας· του θυμίζει, εν τέλει, ότι δεν είναι σκόπιμο να αλλάξουν οι συνθήκες με κίνδυνο να πάρουν κεφάλι οι αρτζέντηδες της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, τουλάχιστον έως ότου πεισθούν οι πληθυσμοί ότι το project europe επηρεάζει θετικά τις ζωές τους. Αν γίνει ποτέ κάτι τέτοιο… Περισσότερα

Οι παρίες της Γαλλικής Δημοκρατίας

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Διακομματική η αποικιακή και φιλοπόλεμη πολιτική του Παρισιού;

2.800.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στα εδάφη που το Παρίσι αποκαλεί «υπερπόντια», δηλαδή στις αποικίες που του απέμειναν μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορικής Γαλλίας και, κυρίως, μετά τις νίκες των εθνικοαπελευθερωτικών αντιαποικιακών κινημάτων στο Βιετνάμ, την Αλγερία κ.ο.κ. Πρόκειται για τη «Γαλλική» Γουιάνα στη Λατινική Αμερική, τη Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα στην Καραϊβική, τη Ρεϊνιόν και τη Μαγιότ στον Ινδικό ωκεανό κοντά στην Αφρική, τη Γαλλική Πολυνησία και τη Νέα Καληδονία στο Νότιο και Νοτιοδυτικό Ειρηνικό ωκεανό αντίστοιχα, αρκετά ακόμη μικρότερα νησιά διάσπαρτα στον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό, καθώς και εδάφη της Ανταρκτικής. Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν σύμπας ο γαλλικός πολιτικός κόσμος, περιλαμβανομένων και των περισσότερων ρευμάτων της Αριστεράς, θεωρεί εντελώς φυσιολογικό να έχει η Γαλλία αποικίες ακόμη και σε απόσταση… 16.000 χιλιομέτρων από το Παρίσι – αυτή είναι η περίπτωση της Νέας Καληδονίας, που βρίσκεται ανατολικά της Αυστραλίας! Και οπωσδήποτε αποτελεί ταμπού οποιαδήποτε συζήτηση για «επαρχίες» που βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως το «γαλλικό» τμήμα της Χώρας των Βάσκων και η Κορσική, με ιστορικά ισχυρό ανεξαρτησιακό κίνημα. Περισσότερα

Το ΠΑΣΟΚ και ο Μακρόν…

Σχολιάστε

του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς αντιστρέφουν ένα σκεπτικό δεκαετιών οι αντιφασίστες της …φακής  

«Λύσσαξαν» εναντίον του Μελανσόν οι απανταχού καθεστωτικοί. Τυπικά, αυτό γίνεται επειδή δεν κάλεσε τους ψηφοφόρους της «Ανυπότακτης Γαλλίας» να στηρίξουν τον …εμετικά νεοφιλελεύθερο Μακρόν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Δηλαδή εξ’ αιτίας μιας πολιτικής επιλογής αυτονόητα ορθής, για ένα κίνημα που φιλοδοξεί (με τον τρόπο του) να εκφράσει τη σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, στη Γαλλία. Τυπικά…

Ουσιαστικά, το «ούτε Λεπέν, ούτε Μακρόν» είναι απλώς το έναυσμα, που μερικοί θεωρούν «βολικό», εύληπτο. Το παγόβουνο διαθέτει μπόλικο όγκο κάτω από τούτη την κορυφή. Ανάλογο του οδυνηρού «παγώματος» που ένιωσαν  διάφορες δυνάμεις, παρακολουθώντας τη συντριβή των πολιτικών τους «αντίστοιχων» στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών. Και την κατακόρυφη άνοδο του Μελανσόν, που πρεσβεύει θέσεις άκρως «ενοχλητικές». Περισσότερα

Η ευρω-καταστροφή αναβάλλεται

Σχολιάστε

Όλοι όσοι, και δεν ήταν λίγοι (σίγουρα στα μέρη μας) εύχονταν στις αρχές της χρονιάς εκλογικές επιτυχίες των φασιστών στο Άμστερνταμ, στο Παρίσι και αργότερα στο Βερολίνο, έτσι ώστε να προκληθεί σοβαρή κρίση στο project europe, θα αναγκαστούν να περιμένουν. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι το ευρω-φασισταριό, που αντικειμενικά (και γιατί όχι; και υποκειμενικά) εκτός απ’ τα ντόπια συμφέροντα των πιο καθυστερημένων τμημάτων του όποιου «εθνικού» κεφάλαιου δουλεύει και για τα συμφέροντα της «αγγλόσφαιρας», της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Οι εκλογικές επιτυχίες των ευρωπαϊστών, αντιστοιχούν μεν σε άλλα αντίπαλα (καπιταλιστικά) συμφέροντα καθώς και σε μια δύσθυμη μεν αλλά υπαρκτή συνείδηση «ευρωπαϊκής ενότητας» σε σημαντικά τμήματα των ψηφοφόρων, αλλά σαν τέτοιες είναι μόνο στιγμές. Το project europe δεν θα την γλυτώσει απλά πηδώντας τις «κεντρικές» εκλογικές ημερομηνίες. Περισσότερα

Τα ρέστα τους για Μακρόν…

Σχολιάστε

του Γιώργου Παπαιωάννου

Οι συστημικοί κύκλοι της Ε.Ε. «έσπρωξαν» τον εκλεκτό τους στο δεύτερο γύρο και «τα δίνουν όλα» για την άνετη επικράτησή του – Ψευδεπίγραφο το «πανδημοκρατικό μέτωπο» των «αγορών» και των ευρωπαϊστών

 Δεν είναι ένα «φάντασμα που πλανιέται», αλλά μια βαθιά ανάσα αυτό που ακούγεται τις τελευταίες μέρες πάνω από την Ευρώπη. Είναι η ανακούφιση των ευρωπαϊκών ελίτ, των χρηματιστηρίων και του Βερολίνου για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Όλοι θυμόμαστε ότι οι εκλογές στη Γαλλία αποτελούσαν ορόσημο στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων της Ευρώπης. Με ποιον τρόπο θα κατάφερναν να εμποδίσουν την «λαϊκιστική παρέκκλιση», αποφεύγοντας να ενισχυθεί ο ευρωσκεπτικισμός μέσα από τις κάλπες της δεύτερης σημαντικότερης δύναμης της Ε.Ε.; Περισσότερα

Ακραίος γκωλλισμός κατά ακραίου νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Tου Δημήτρη Μπελαντή

Το πρώτο συμπέρασμα από τις γαλλικές εκλογές είναι η επιβεβαίωση της μεγάλης κρίσης έως και χρεωκοπίας των παραδοσιακών πολιτικών και κομματικών συστημάτων στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Το είδαμε στις ΗΠΑ με την επικράτηση του Τραμπ και την υποχώρηση τόσο του Δημοκρατικού κατεστημένου όσο και των πιο παραδοσιακών και mainstream όψεων των Ρεπουμπλικάνων. To είδαμε στη Βρετανία με την επικράτηση του Brexit to 2016 και την παράλληλη ήττα της ηγεσίας των Συντηρητικών αλλά και της ηγεσίας των Εργατικών, χάρη στη λαθεμένη στρατηγική του Κόρμπυν. Το βλέπουμε τώρα για τρίτη φορά στις προεδρικές της Γαλλίας, όπου ο παραδοσιακός δεξιός χώρος καταγράφηκε αρκετά χαμηλά (λίγο πάνω από το 19%), ενώ ο επίσημος σοσιαλιστής υποψήφιος, και άνθρωπος του προέδρου Ολάντ, Αμόν καταποντίστηκε.

Ταυτόχρονα, ένα αντιπολιτευτικό προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκηρυγμένο από τη γαλλική μιντιακή δημόσια σφαίρα, τα βασικά πολιτικά κόμματα και τη διανόηση λαϊκοδεξιό σχήμα, όπως αυτό της Λεπέν, «αποκαθαίρεται» από το μισοφασιστικό παρελθόν του και καταγράφεται αρκετά ψηλά στη δεύτερη θέση, ενώ η υποψηφιότητα Μελανσόν, με δεδομένο το στίγμα της στα αριστερά των Σοσιαλιστών, πήγε εξαιρετικά καλά. Το ότι η Λεπέν δεν «σάρωσε» δεν ανατρέπει την έντονη και πολύμορφη «αντισυστημικότητα» της γαλλικής ψήφου. Περισσότερα

Άριστοι και φασιστάκια… γίνανε ένα

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν γράφαμε πριν από μερικά χρόνια ότι σε αρκετά κοινωνικά θέματα στελέχη της ΝΔ εκφράζουν τις ίδιες ή πιο ακραίες θέσεις με το νεοφασιστικό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, δεν φανταζόμασταν ότι η επιβεβαίωση θα ερχόταν από την Γαλλία.

Σε πρόσφατη ομιλία της η Λεπέν αντέγραψε λέξη προς λέξη μεγάλα αποσπάσματα παλαιότερων δηλώσεων του δεξιού, υποψηφίου Φιγιόν, τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσίαζε σαν ομόσταυλό του στην πολιτική – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ταπεινώθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, αφού πρώτα αποδείχθηκε ότι ήταν και αυτός ένας ακόμη κρατικοδίαιτος νεοφιλελεύθερος, που βόλευε τα μέλη της οικογένειάς του και δεχόταν δώρα από επιχειρηματίες. Περισσότερα

Ο νέος Γάλλος πρόεδρος είναι των …Γερμανών!

Σχολιάστε

Του Γιώργου Δελαστίκ

Οι Γερμανοί είναι τελικά οι μεγάλοι κερδισμένοι των …γαλλικών (!) προεδρικών εκλογών. Δικός τους άνθρωπος είναι –για να μην πούμε τυφλό όργανό τους– ο νέος Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν. Δικός τους και όργανο του τραπεζικού συστήματος. Το εκπληκτικό όμως δεν έγκειται στο τι είδους άνθρωπο επέλεξε η γαλλική αστική τάξη για να κυβερνήσει τη χώρα, αλλά στο ότι ο γαλλικός λαός υπάκουσε ευχαρίστως στις επιθυμίες των Γάλλων αστών. Δεν πάει να μην έχει κανένα κόμμα να τον στηρίζει ο Μακρόν, ο γαλλικός λαός τον ψήφισε και τώρα εμφανίζεται ως λαοπρόβλητος!

Τόσο οι σοσιαλιστές όσο και οι δεξιοί πολιτευτές της Γαλλίας θα τρέξουν να του φτιάξουν κόμμα, στο βαθμό που αυτό θα σημαίνει την υπουργοποίησή τους! Κι όπως και να το κάνουμε, σε έναν πρόεδρο χωρίς κόμμα να τον στηρίζει, οι πιθανότητες υπουργοποίησης του κάθε «καταφερτζή» πολιτικού είναι πολύ μεγαλύτερες από την περίπτωση της προΰπαρξης μιας συμπαγούς πολιτικής ομάδας, με ηγετικά στελέχη που εμφορούνται από τις ίδιες ιδέες και συναπαρτίζουν έναν ηγετικό πυρήνα. Αυτό που φυσικά νοιάζει τους Γάλλους δεν είναι ποιοι θα αποτελέσουν τα στελέχη της κυβέρνησης του Μακρόν, αλλά η πολιτική που αυτός θα ακολουθήσει. Και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να περιμένει κανείς τα χειρότερα — κυριολεκτικά τα χειρότερα. Ο Μακρόν, ως παιδί του τραπεζικού συστήματος αλλά και των Γερμανών, απεργάζεται τα πιο σκοτεινά σχέδια. Όσο για την πολιτική ισχύ της σημερινής Γερμανίας, παγώνει κάποιος όταν σκέπτεται αυτό το θέμα. Όλες οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τη Μαρίν Λεπέν πρώτη στον πρώτο γύρο, με φυσικά βέβαιη την ήττα της στο δεύτερο και καθοριστικό γύρο είτε αντίπαλός της ήταν ο Φιγιόν είτε ο Μακρόν. Περισσότερα

Λ. Βατικιώτης : Επί μακρόν οι αντιλήψεις Λεπέν και με τον Μακρόν

Σχολιάστε

Ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης, αφού ανέλυσε το «ράλι» των αγορών σε οικονομίες «φούσκα» στην ευρωζώνη,  μετά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των Γαλλικών εκλογών, σημείωσε με έμφαση ότι η εικόνα που θέλει να περάσει η κρατούσα αντίληψη στην Ε.Ε. με τον Μακρόν είναι πως η κρίση αμφισβήτησης πέρασε. Η αλήθεια όμως είναι πως οι ακροδεξιές  αντιλήψεις της Λεπέν, δεν είναι πια στο περιθώριο της Γαλλικής πολιτικής σκηνής, ο παραδοσιακός διπολισμός κατέρρευσε και μόνο χάρη στον Μελανσόν, η Λεπέν  δεν ήρθε πρώτη. Περισσότερα

Εκλογική γαλλία

Σχολιάστε

Πριν 15 χρόνια τέτοια εποχή, τέλη Απρίλη του 2002, στον πρώτο γύρο των τότε γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο φασίστας Ζαν Μαρί Λεπέν είχε έρθει δεύτερος, με 17% των κουκιών, πίσω απ’ τον δεξιό Σιράκ (19,6%) και μπροστά απ’ τον σοσιαλδημοκράτη Ζοσπέν (16%). Τότε, όμως, δεν υπήρχαν οι διάφορων ειδών και ειδικοτήτων δημαγωγοί και απατεώνες, ντόπιοι και μη, για να παπαρολογούν (κλείνοντας το μάτι στους γάλλους – και όχι μόνο – φασίστες) ότι «φταίει η ε.ε.» και, ακόμα πιο καθαρά, «φταίει το Βερολίνο». Όχι. Τότε «η διάλυση της ε.ε.» δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη των αμερικάνων, των άγγλων, και των ανά τον κόσμο (και στα μέρη μας με ιδιαίτερη πυκνότητα) εξωτικών παπαγάλων τους. Συνεπώς, η πρόκριση ενός φασίστα στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών αντιμετωπίστηκε με την «γενική κινητοποίηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών». Πέρα απ’ τους καθαρόαιμους φασίστες και τους συνοδοιπόρους τους κανένας άλλος δεν ψήφισε τον φασίστα στον δεύτερο γύρο· ακόμα κι αν πολλοί, που ψήφισαν αναγκαστικά τον δεξιό Σιράκ, έπρεπε να κρατήσουν την μύτη τους μπροστά σην κάλπη. Περισσότερα

Αν οι εκλογές…

Σχολιάστε

Ο δράστης της πιο πρόσφατης «τρομοκρατικής επίθεσης» στο Παρίσι, την περασμένη Πέμπτη, «ήταν γνωστός στις αρχές»… Όμως ακόμα πιο γνωστό (οπωσδήποτε σ’ εμάς) είναι το τι είναι οι «αρχές», δηλαδή το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα και στη γαλλία. Καμία έκπληξη: ό,τι είναι παντού! Βουτηγμένες ως τις ρίζες των μαλλιών στην προβοκατόρικη, εγκληματική δράση.

Τι να θυμίσουμε σε λίγες αράδες; Όχι την κατασκευή των «ισλαμιστών τρομοκρατών» αλγερινής προέλευσης – αυτό χρειάζεται περισσότερα λόγια… Ας θυμίσουμε την ανατίναξη και βύθιση του πλοίου Rainbow Warrior (“Opération Satanique”!!), του πλοίου της greenpeace, με νεκρό τον Fernando Pereira, στις 10 Ιούλη του 1985, μέσα στο λιμάνι του Auckland, στη νέα ζηλανδία. Για να εμποδιστεί την διαμαρτυρία / σαμποτάζ που σχεδίαζε η οργάνωση εναντίον μιας γαλλικής πυρηνικής δοκιμής στο νησί Moruroa, στον Ειρηνικό. Περισσότερα

Αβεβαιότητα διαρκείας στη Γαλλία

Σχολιάστε

του Ερρίκου Φινάλη

Κατακερματισμένο, βρώμικο και ασταθές το πολιτικό σύστημα

Λιγότερος από ένας μήνας απομένει ως τον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών – το μεγαλύτερο τεστ του θρυμματισμένου ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος μετά τη βαριά ήττα του απερχόμενου κυβερνητικού συνασπισμού στην Ολλανδία και πριν τη «μάχη των μαχών», δηλαδή τις εκλογές σε μια Γερμανία που πασχίζει να διατηρήσει την ηγεμονία της επί της Ε.Ε. Η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν παραμένει εδώ και μήνες στάσιμη, αρκετά κάτω από το 30%, και ο κεντροδεξιός Φρανσουά Φιγιόν (που θα έβαζε σε τάξη το σπάταλο Δημόσιο…) παραπαίει αφότου πιάστηκε με την κουτάλα στο βάζο με το μέλι. Έτσι τα δυναμικά συστημικά κέντρα ποντάρουν τώρα στον «ανεξάρτητο εκσυγχρονιστή» Εμανουέλ Μακρόν, που διαθέτει όλα τα απαιτούμενα εχέγγυα: τέως στέλεχος της Τράπεζας Ρότσιλντ και πρώην υπουργός Οικονομίας και Βιομηχανίας της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης Ολάντ-Βαλς (από την οποία παραιτήθηκε τον περασμένο Αύγουστο, καθώς αντιλήφθηκε ότι το καράβι βουλιάζει).

Για το πόσο εκσυγχρονιστής είναι ο Μακρόν αρκεί να αναφέρουμε την πρόσφατη εξαγγελία του, περί επαναφοράς μιας «σύντομης στρατιωτικής θητείας για όλους τους νέους 18-21 ετών», η οποία μάλιστα θα πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη της… Χωροφυλακής. Εξαγγελία την οποία χειροκροτούν όλοι οι «σοβαροί» συστημικοί παράγοντες που, αφού αδυνατούν να προσφέρουν ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές μέλλον στην πλειοψηφία της γαλλικής νεολαίας, βλέπουν μια κάποια δυνατότητα ελέγχου της, έστω και προσωρινά, από τον… παλιό καλό χωροφύλακα. Η αιτιολόγηση της εξαγγελίας από τον Μακρόν της προσδίδει βέβαια και ένα φαιδρό τόνο: «Έτσι», ισχυρίστηκε ο επίδοξος σωτήρας και αναμορφωτής του απεχθούς και αποτυχημένου πολιτικού συστήματος, «οι νέοι μας θα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με συνομηλίκους τους από άλλα κοινωνικά στρώματα, και επιπλέον θα μας δοθεί η δυνατότητα να εντοπίσουμε όσους δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση»! Περισσότερα

Μεταξύ της νεοφιλελεύθερης Σκύλλας και της φασιστικής Χάρυβδης η Γαλλία

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με την ελπίδα τα πιο απρόβλεπτα σενάρια να μείνουν στα χαρτιά οδεύουν στις κρίσιμες γαλλικές προεδρικές εκλογές της 23ης Απριλίου τα επιτελεία των βασικών υποψηφίων, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν νίκη στη δεύτερη Κυριακή του νεοφιλελεύθερου Εμανουέλ Μακρόν, που εργαζόταν στην τράπεζα Ρότσιλντ και διετέλεσε σύμβουλος και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ.

Μέχρι τότε ωστόσο κανείς δεν θα κοιμάται ήσυχος. Οι δημοσκοπήσεις (αν εξακολουθούν να έχουν κάποια σημασία οι μετρήσεις τους) βγάζουν πρώτη την επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, φασίστρια Μαρίν Λεπέν, στις εκλογές της πρώτης Κυριακής με 26%, ενώ για τη δεύτερη Κυριακή τη δείχνουν σταθερά δεύτερη με το ανώτερο ποσοστό στο 45%. Υπό τον όρο φυσικά ότι η συμμετοχή θα κινηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα, γύρω στο 65%, οπότε θεωρείται αδύνατο η Λε Πεν να φτάσει τα 15 εκ. ψήφων που χρειάζεται όταν ποτέ στο παρελθόν δεν έχει ξεπεράσει τα 6 εκ. Περισσότερα

Η Λεπέν… έχει πρόγραμμα

Σχολιάστε

Η Λεπέν… έχει πρόγραμμα

του Ερρίκου Φινάλη

 Πόσο πραγματικός είναι ο ακροδεξιός κίνδυνος;

Πλησιάζουν οι γαλλικές προεδρικές εκλογές (πρώτος γύρος στις 23 Απριλίου), και εντείνεται η αγωνία για την πιο αβέβαιη αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών, αφού τα παραδοσιακά πολιτικά στρατόπεδα έχουν γίνει άνω κάτω. Πράγμα που βέβαια δεν θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση, αφού η άρχουσα τάξη σπαράσσεται από εσωτερικές αντιθέσεις και η έλλειψη ενιαίου προσανατολισμού της επιτείνεται από το όλο και πιο ασταθές ευρωπαϊκό και διεθνές πλαίσιο. Έτσι, κανείς από τους επικρατέστερους υποψήφιους δεν κάνει μέχρι στιγμής την έκπληξη, πόσο μάλλον που και οι τρεις πρώτοι των δημοσκοπήσεων, η ακροδεξιά Λεπέν, ο «προοδευτικός» Μακρόν και ο κεντροδεξιός Φιγιόν, πλήττονται από την εμπλοκή τους σε οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα [βλ. φύλλο 345 και φύλλο 347]. Και επιτείνουν την απέχθεια των πολιτών προς ένα διεφθαρμένο και αντιδραστικό πολιτικό σύστημα. Γι’ αυτό εξάλλου το 35-40% λέει ότι δεν θα ψηφίσει και, επιπλέον, το 40% όσων εκφράζουν οποιαδήποτε πρόθεση ψήφου δηλώνει ότι «μπορεί να αλλάξουν γνώμη».

Παρ’ όλα αυτά, τα γαλλικά και διεθνή ΜΜΕ εξακολουθούν να επισείουν τον μπαμπούλα της ακροδεξιάς Λεπέν – η οποία έρχεται μεν πρώτη στις δημοσκοπήσεις, αλλά κι αυτή καθηλωμένη στο 25% περίπου. Δεν κάνουν βέβαια κανέναν κόπο να εξηγήσουν πώς η Ακροδεξιά αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη της πεφωτισμένης Γαλλίας, έστω και με 25%, και περιορίζονται να κινδυνολογούν για το χάος που θα επιφέρει μια (μάλλον απίθανη) επικράτηση της «Γαλλίδας Τραμπ» στο δεύτερο γύρο. Το μόνο που κάνουν είναι να κουνούν το φόβητρο της Λεπέν ώστε να μαζέψουν πίσω στο μαντρί των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων τα πρόβατα που τους έχουν ξεφύγει. Και είναι πολλά! Έχει λοιπόν ενδιαφέρον να εξετάσουμε τι προτείνει η Λεπέν, και γιατί αυτό συγκινεί ένα ικανό τμήμα του εκλογικού σώματος, αλλά και τα όρια της δυναμικής της. Περισσότερα

Μητσοτάκης-Φιγιόν: Η διεθνής της κρατικοδίαιτης αριστείας

Σχολιάστε

o-figion-ala-margkaret-thatser-sto-ekswfullo-tis-liberation-w_hr

Νέο σκάνδαλο εμφανίστηκε στον ορίζοντα για τον υποψήφιο της Δεξιάς για τη Γαλλική προεδρία Φρανσουά Φινιόν. Κατηγορείται ότι πλήρωνε τα δύο παιδιά του Μαρί (34) και Σαρλ (32) σαν δικηγόρους όταν ήταν γερουσιαστής, δηλαδή από το 2005 έως το 2007, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν ακόμη πτυχίο δικηγόρου.

Οι νέες καταγγελίες της εκπομπής «20 Heures» του καναλιού TF1 έρχονται να προστεθούν στην έρευνα της γαλλικής δικαιοσύνης για τα 500.000 ευρώ που φέρεται να έλαβε η γυναίκα του ως κοινοβουλευτική βοηθός του Φιγιόν και κατόπιν ως βοηθός του αναπληρωτή του, χωρίς να προσφέρει τις υπηρεσίες της. Περισσότερα

Ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός στη Γαλλία

Σχολιάστε

Ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός στη Γαλλία

Όσο αντισυστημικός και αν θέλει να εμφανίζεται, ο Φιγιόν δεν μπορεί να κρύψει το ότι είναι μέρος του γαλλικού πολιτικού συστήματος εδώ και 35 χρόνια και ότι υπήρξε πρωθυπουργός του Σαρκοζί για μια πενταετία.

Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα σε αντιδιαστολή με τη διατήρηση ενός κοινωνικού κράτους, το προσφυγικό, η τρομοκρατία, αλλά και οι σχέσεις με τη Ρωσία επικρατούν στην τελική ευθεία πριν την ανάδειξη του υποψηφίου της Δεξιάς για τις προεδρικές εκλογές του 2017 στη Γαλλία.

Στη μονομαχία μεταξύ δύο πρώην πρωθυπουργών, του 62χρονου Φρανσουά Φιγιόν και του 71χρονου Αλέν Ζιπέ, με βάση τις δημοσκοπήσεις, επικρατεί ο αντιδραστικότερος πρώτος, μετά τον αποκλεισμό του πρώην προέδρου, Νικολά Σαρκοζί, στον πρώτο γύρο. Περισσότερα

Στο δρόμο η Γαλλική νεολαία

Σχολιάστε

image002

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στο κενό φαίνεται να πέφτει η προσπάθεια της γαλλικής κυβέρνησης να οδηγήσει σε εκτόνωση το μεγαλειώδες κίνημα της νεολαίας που ξέσπασε ενάντια στην επιχειρούμενη αλλαγή του εργασιακού νόμου. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Μανουέλ Βαλς, προκειμένου να αποθαρρύνει τη νεολαία από τη συμμετοχή της στους αγώνες, πρότεινε ένα πακέτο μέτρων συνολικού κόστους έως 500 εκατ. ευρώ που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει: στήριξη σε αποφοίτους ΑΕΙ για εύρεση πρώτης εργασίας, αύξηση του υποχρεωτικού κατώτατου μισθού για νέους εργαζόμενους, 25.000 υποτροφίες για φοιτητές, εγγύηση ενοικίου, πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη για νέους που ζουν μόνοι τους, χορήγηση επιδόματος και συμβουλευτική σε όσους βρίσκονται σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας κ.ο.κ.

Οι προτάσεις του Γάλλου πρωθυπουργού παρουσιάστηκαν (και έγιναν δεκτές με ικανοποίηση) στην Εθνική Ένωση Γάλλων Φοιτητών (UNEF), που είναι η μεγαλύτερη φοιτητική ένωση της χώρας με 19.000 μέλη. Τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος νιώθουν μια οικειότητα με τη συγκεκριμένη ένωση, γιατί ανέκαθεν αποτελούσε φυτώριο ανάδειξης στελεχών και βουλευτών του κόμματος. Ακόμη και ο πρωθυπουργός και ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα από τη UNEF. Παρ” όλα αυτά, το κύρος που απολαμβάνει σήμερα μεταξύ των ίδιων των φοιτητών είναι σκιά του παλιού της εαυτού, όπως δηλώνει το γεγονός ότι στις εκλογές συμμετέχει μόνο το 8,5% των 2,4 εκατομμυρίων φοιτητών! Περισσότερα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να λέμε «Είμαστε όλοι Βρυξελλιώτισσσες»

Σχολιάστε

galloi

Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαγορεύσει στους Ευρωπαίους πολίτες -αλλά και στους πολίτες των άλλων χωρών- να λένε και να γράφουν «Είμαστε όλοι Βρυξελλιώτες», «Είμαστε όλοι Βέλγοι», «Είμαστε όλοι Γάλλοι» κλπ, μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα στις ευρωπαϊκές χώρες.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, δήλωσε πως δεν είναι σωστό να λέμε «Είμαστε όλοι Γάλλοι ή Βέλγοι», γιατί και οι περισσότεροι τρομοκράτες είναι Γάλλοι και Βέλγοι πολίτες, οπότε, όταν λέμε «Είμαστε όλοι Βέλγοι», ταυτιζόμαστε με τους τρομοκράτες.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πρόσθεσε πως, όταν κάποιος γράφει «Είμαστε όλοι Βρυξελλιώτες», κάνει διάκριση σε βάρος των γυναικών. Περισσότερα

Μαζικό «όχι» των Γάλλων στις αντεργατικές αλλαγές

Σχολιάστε

sel 24 vasi

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οι δολοφονικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, που άφησαν πίσω τους 130 νεκρούς, αποτέλεσαν για τον Ολάντ θείο δώρο! Μάννα εξ ουρανού, καθώς για πρώτη φορά από τον Ιούλιο του 2012 τα ποσοστά δημοτικότητάς του ξεπέρασαν αυτά του προκατόχου του, Νικολά Σαρκοζύ, κι έτσι διεκδίκησε να αφήσει πίσω του τον τίτλο του πιο αντιδημοφιλούς και αδιάφορου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στα μεταπολεμικά χρονικά.

Αυτήν ακριβώς την ατυχή για τους Γάλλους κι ευτυχή για τον ίδιο συγκυρία θέλησε να εκμεταλλευτεί ο Ολάντ φέρνοντας προς ψήφιση ένα νόμο που γρήγορα χαρακτηρίστηκε λαιμητόμος για τα εργατικά δικαιώματα. Αν ψηφιστεί θα αποτελεί την μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση που έχει συντελεστεί στις εργασιακές σχέσεις επί γαλλικού εδάφους, μιας και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της εργοδοσίας. Στις διατάξεις του προβλέπεται η μείωση του κόστους των αποζημιώσεων ώστε να διευκολυνθούν οι απολύσεις, η ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας μέσω επιχειρησιακών συμβάσεων που θα ρυθμίζουν με συμφωνίες εργοδοτών και εργαζομένων στο πλαίσιο της επιχείρησης τις αμοιβές, τις ώρες εργασίας και την αποζημίωση των υπερωριών, η συρρίκνωση των αδειών, κ.α. Τα σχέδια του Ολάντ δίχασαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα ακόμη και το υπουργικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα η συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου που θα ανάψει το πράσινο φως για να μπει στην εθνοσυνέλευση να μετατεθεί από τις 9 για τις 24 Μαρτίου. Περισσότερα

Το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η γαλλική συμμετοχή

Σχολιάστε

Το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η γαλλική συμμετοχή

Του Ετιέν Μπαλιμπάρ*

Χρειάζονται μέτρα άμεσα και μεγάλου βεληνεκούς, όπως σε καιρούς συλλογικών καταστροφών

Σ’ ένα δραματικό κύριο άρθρο, η μεγάλη γαλλική εφημερίδα αναγγέλλει «τον κλινικό θάνατο της Ευρώπης», ανίκανης να αντιμετωπίσει συλλογικά την προσφυγική κρίση. «Οι ιστορικοί θα σηματοδοτήσουν σίγουρα από αυτή την υπόθεση την αρχή της διάλυσης της Ευρώπης».

Αλίμονο, δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε τη γνώμη των ιστορικών. Το γεγονός είναι ήδη εδώ. Και οι συνέπειές του θα είναι καταστροφικές. Όχι μόνον για το «ευρωπαϊκό σχέδιο», ή για την Ευρωπαϊκή Ένωση ως θεσμό, αλλά για τους λαούς που την αποτελούν, και καθέναν απ’ αυτούς ως άτομα και ως πολίτες. Όχι γιατί αυτή η Ένωση, για την οποία λένε πως ο μόνος τομέας όπου δραστηριοποιείται είναι «η διαχείριση της ενιαίας αγοράς», θα ήταν μια όαση αλληλεγγύης και δημοκρατίας, πόρρω απέχει. Αλλά γιατί η διάλυσή της θα σημάνει βραχυπρόθεσμα ακόμα λιγότερη δημοκρατία, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, ακόμα λιγότερες δυνατότητες να αντιμετωπιστούν οι παγκόσμιες οικονομικές και οικολογικές προκλήσεις, και λιγότερη ελπίδα να ξεπεραστούν κάποτε οι δολοφονικοί εθνικισμοί από τους οποίους, τουλάχιστον θεωρητικά, έπρεπε να μας προφυλάξει. Περισσότερα

Αφρική: Οι ισόβιοι πρόεδροι επιστρέφουν

Σχολιάστε

Σκίτσο του Selcuk

Σκίτσο του Selcuk

Του

Η δημοκρατία σημειώνει πρόοδο παντού στην Αφρική. Όμως οι συνήθειες του παρελθόντος εξακολουθούν να παραμένουν σε αρκετές χώρες. Επωφελούμενοι από την αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας, ορισμένοι αρχηγοί κρατών αλλοιώνουν ξεδιάντροπα το Σύνταγμα της χώρας τους, προκειμένου να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Τέτοιους δικτάτορες, που ανεβαίνουν στην εξουσία με εκλογές, συναντάμε κυρίως στη γαλλόφωνη Αφρική, λόγω της εκρηκτικής συσσώρευσης σοβαρών χρόνιων προβλημάτων.

Χιλιοστή θητεία ή χιλιοστό πραξικόπημα; Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής αλητείας το συνταγματικό δημοψήφισμα της 25ης Οκτωβρίου στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, το οποίο σημαδεύτηκε από επεισόδια και το οποίο μποϊκοτάρισε η αντιπολίτευση. Ο πρόεδρος Ντενί Σασού Νγκέσο, ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από το 1979 –με ένα πενταετές διάλειμμα την περίοδο 1992-1997– θέλησε να παρατείνει την παραμονή του. Η αλλοίωση του Συντάγματος, την οποία κατόρθωσε με μεγάλη δυσκολία και που δεν διαφέρει ιδιαίτερα από πραξικόπημα, του επιτρέπει να διεκδικήσει και τρίτη θητεία. Τον περασμένο Ιούλιο, στο Μπουρούντι, ο ομόλογός του Πιέρ Νκουρουνζίζα επέτρεψε κι αυτός στον εαυτό του να διεκδικήσει και τρίτη θητεία, και μάλιστα πραξικοπηματικά, χωρίς καν να τροποποιήσει τον θεμελιώδη νόμο της χώρας του. Πέτυχε δε την επανεκλογή του χάρη στην άγρια καταστολή της αντιπολίτευσης, του Τύπου και των υπερασπιστών των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ζητούσαν τον σεβασμό του Συντάγματος του 2005 –ενός κειμένου που έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέκυψε από την ειρηνευτική συμφωνία με την οποία τερματίστηκε ο δεκάχρονος εμφύλιος πόλεμος στη χώρα (1). Το εκπεμπόμενο από το Μπουρούντι μήνυμα αποτελεί τον προάγγελο της επόμενης κρίσης που απειλεί ολόκληρη την Κεντρική Αφρική και την Περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, η οποία συνταράσσεται από τις ίδιες εντάσεις. Περισσότερα

Η κατάργηση της Σένγκεν δεν λύνει το προσφυγικό

Σχολιάστε

https://i0.wp.com/monde-diplomatique.gr/wp-content/uploads/2016/02/2016_01_Routes_migratoires_1_gr.jpg

Του

Μετάφραση –

Στις 15 Δεκεμβρίου 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξήγγειλε τη δημιουργία ενός νέου αστυνομικού σώματος, το οποίο θα επιφορτιστεί με την επιτήρηση των εξωτερικών συνόρων της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα σε μια φυγή προς τα εμπρός, προς την κατεύθυνση της υστερίας για τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας. Ωστόσο, δεν θα προσφέρει καμία λύση στην προσφυγική κρίση.

Περισσότερο από ένα εκατομμύριο αιτήσεις ασύλου, αφίξεις δεκάδων σκαφών καθημερινά στις ακτές της Ελλάδας ή της Μάλτας, αριθμός-ρεκόρ νεκρών, πνιγμένων στη Μεσόγειο, χώρες που αναθέτουν στον στρατό την επιτήρηση των συνόρων τους… Το πρωτοφανές μεταναστευτικό ρεύμα του 2015 έχει μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την περίοδο Αυγούστου-Οκτωβρίου 2015, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Δημοκρατία της Τσεχίας επανέφεραν τους ελέγχους στα σύνορά τους για να επιτύχουν την ανάσχεση της εισροής των προσφύγων στην επικράτειά τους. Περισσότερα

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Σχολιάστε

Όλο και πιο σκούρες πινελιές στο χάρτη της Ευρώπης

Απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν

Μια σειρά «μικρά» γεγονότα συμπληρώνουν με όλο και πιο σκούρες πινελιές το χάρτη μιας Ευρώπης που καθημερινά αποδεικνύεται όλο και πιο αποκρουστική, καθώς εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα και απαρνείται ακόμη και τη βιτρίνα των «αξιών» που υποτίθεται ότι τη χαρακτήριζαν. Η δημοκρατία αντικαθίσταται από τα κελεύσματα των «αγορών», η λαϊκή κυριαρχία σκυλεύεται από τους ισχυρούς, ο πέλεκυς μιας δρακόντειας νομοθεσίας πέφτει βαρύς πάνω σε όσους αντιστέκονται, και τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων αντιμετωπίζονται από τους σύγχρονους Αρίους ούτε λίγο ούτε πολύ όπως οι εβραίοι, οι σλάβοι και άλλες «κατώτερες φυλές» πριν από 70-80 χρόνια. Υπερβολές; Για να δούμε…

Κείμενα: Ερρίκος Φινάλης Περισσότερα

Older Entries