Αρχική

Κυρώσεις 1+2

Σχολιάστε

Τα «οικονομικά μέτρα» (ποινές, πρόστιμα, απαγορεύσεις, απειλές κλπ) είναι μια μορφή πολέμου. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι υπήρξαν ποτέ, απ’ το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά, αποτελεσματικά σε σχέση με τους στόχους που έμπαιναν επίσημα. Πότε πότε οι εμπνευστές τους υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους «κυρώσεις» δεν είναι το κυρίως όπλο αλλά ο πυροκροτητής: θα δημιουργήσουν (έτσι πάει η λογική) με τον καιρό σοβαρά εσωτερικά οικονομικά / κοινωνικά προβλήματα, προκαλώντας μια εξέγερση εναντίον της εξουσίας που οι «κυρώσεις» έχουν στόχο· αντικαθιστώντας την, τελικά, με μια πιο «φιλική», «δεκτική», «υπάκουη», κλπ. Αυτό ήταν υποτίθεται το μοντέλο των κυρώσεων κατά του ιρανικού καθεστώτος. Δεν έπιασαν, αυτό είναι απόλυτα βέβαιο. Κι αφού δεν έπιασαν όταν το ιρανικό καθεστώς ήταν στριμωγμένο (το 2003, το 2004 ή το 2005) θα πιάσουν ακόμα λιγότερο τώρα πια. Το ίδιο ισχύει και με τις «κυρώσεις» κατά της ρωσίας. Δεν πέτυχαν κάτι, ούτε πρόκειται να πετύχουν. Γιατί, τότε, το αμερικανικό καθεστώς συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυτό το «μέσο»; Περισσότερα

Ο ειρηνοποιός (;)

Σχολιάστε

H ροζ περιοχή είναι του Khalifa… Η μπλε είναι του Serraj… Η μωβ νομαδικών φυλών…

Ο Macron θα πουλήσει το αυξημένο βάρος του γαλλικού ιμπεριαλισμού, στην «ειρηνική» εκδοχή του· αλλά δεν είναι βέβαιο το πόσο θα κρατήσει το deal. Το γεγονός είναι ότι ο αναγνωρισμένος απ’ τον οηε (και σχεδόν μόνο απ’ αυτόν) και υποστηριζόμενος απ’ την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο πρωθυπουργός της λιβύης Fayez Serraj και ο εχθρός του, υποστηριζόμενος απ’ την χούντα του Sisi, την Μόσχα, το Παρίσι και την Ντόχα στρατηγός Khalifa Hifter (του οποίου ο στρατός ελέγχει πλέον το μεγαλύτερο μέρος της λιβυκής επικράτειας) συναντήθηκαν χτες στο Παρίσι. Υπέγραψαν ανακωχή μεταξύ τους· και κάποια στιγμή (υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον) εκλογές. Του χρόνου – και βλέπουμε… Περισσότερα

Μαρία Δεναξά: Ο Μακρόν έχει αναλάβει την… ψυχαγωγία των Γάλλων

Σχολιάστε

Με μια αιχμηρή ανάρτηση στην προσωπική σελίδα της στο Facebook, η Μαρία Δεναξά καταγράφει τα επικοινωνιακά αντίβαρα που επιχειρεί να ορθώσει ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, για να καλύψει το έλλειμμα πραγματικής πολιτικής που τον χαρακτηρίζει.

Η καλή δημοσιογράφος επισημαίνει με νόημα τα εξής:

“Στη Γαλλία δεν θα πλήξουμε ποτέ, μιας και την ψυχαγωγία των πολιτών όπως και την αφαίμαξη, έχει αναλάβει ο πρώτος πολίτης της χώρας. Περισσότερα

Ο πραγματικός «μπαμπούλας» της Γαλλίας

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Το Γαλλικό Παρατηρητήριο Οικονομικών Συγκυριών (OFCE) είναι ένας κρατικός οργανισμός ερευνών που ιδρύθηκε το 1981 και έχει ως στόχο «να μελετά επιστημονικά και με πλήρη ανεξαρτησία τη συγκυρία της γαλλικής οικονομίας» κ.λπ. Υπεράνω υποψίας δηλαδή. Τι προβλέπει λοιπόν το OFCE για τη φορολογική «μεταρρύθμιση» που εξήγγειλε αυτήν την εβδομάδα ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν; Ότι θα κοστίσει στο δημόσιο ταμείο 7 δισεκατομμύρια ευρώ. Και ποιοι θα είναι κερδισμένοι από την ελάφρυνση της φορολογίας; Οι άνεργοι; Οι χαμηλόμισθοι; Οι συνταξιούχοι; Όχι ακριβώς…

«Μόνο το πλουσιότερο 1% θα δει αύξηση 3,1% του βιοτικού επιπέδου του λόγω της φορολογικής ελάφρυνσης, δηλαδή κατά μέσο όρο 4.225 ευρώ ανά νοικοκυριό», επισημαίνει η σχετική μελέτη του OFCE. Το περιοδικό Marianne, βασισμένο στα στοιχεία του OFCE, ανέλυσε περαιτέρω την κατανομή των ελαφρύνσεων εντός του πλουσιότερου 1%. Τα ευρήματα είναι συντριπτικά: οι 2.830 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας, δηλαδή το… 1 % του 1% (ή αλλιώς, το 0,01% του πληθυσμού), θα επωφεληθούν ούτε λίγο ούτε πολύ ελαφρύνσεων ύψους 3 δισεκατομμυρίων ευρώ (από τα συνολικά 7 δισεκατομμύρια) το χρόνο. Δηλαδή πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ μπόνους ετησίως σε καθένα από αυτά τα 2.830 «νοικοκυριά»! Περισσότερα

Αναζητώντας την Ε.Ε. μεταξύ Μακρόν και Μέρκελ

Σχολιάστε

του Παύλου Δερμενάκη

Η γαλλική προσέγγιση του προβλήματος

Η άρχουσα τάξη στη Γαλλία, για να αποφύγει ενδεχόμενα ενίσχυσης του «λαϊκισμού» και του αντι-Ε.Ε. ρεύματος, προχώρησε στην κατασκευή του δικού της λαϊκισμού. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ δημιούργησε έγκαιρα τον Εμμανουέλ Μακρόν. Και, με το κατάλληλο πλασάρισμα, αξιοποιώντας και τα λάθη των αντιπάλων, πέτυχε να τον κάνει απόλυτο κυρίαρχο –επί του παρόντος– της πολιτικής ζωής στη Γαλλία. Κεντρικές επιδιώξεις της γαλλικής άρχουσας τάξης; Η ενίσχυση του ρόλου της στην Ε.Ε., η απρόσκοπτη συνέχιση της συμμετοχής της Γαλλίας στην τρέχουσα παγκοσμιοποίηση, με κάποιες «βελτιώσεις», και οι νεοφιλελεύθερες αντι-μεταρρυθμίσεις, με έμφαση στην αγορά εργασίας και τη δημοσιονομική «εξυγίανση». Αυτά καλείται να φέρει σε πέρας ένας «πολιτικός του σωλήνα», για τον οποίο αυτοί που τον έφτιαξαν πιστεύουν ότι δεν θα υπολογίζει το «πολιτικό κόστος» όπως κάνουν οι «κλασικοί» πολιτικοί. Περισσότερα

Ο βασιλιάς Μακρόν είναι γυμνός

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Δεν είναι Ντε Γκολ ή Λουδοβίκος 14ος, αλλά συμπεριφέρεται σαν να είναι!

Ο Μακρόν έχει μια άνετη, απόλυτη πλειοψηφία στη νέα γαλλική βουλή: χάρη σε έναν εκτρωματικό εκλογικό νόμο κι ενώ ο συνασπισμός του απέσπασε μόλις 15% του εκλογικού σώματος, διαθέτει μαζί με το σύμμαχό του Φρανσουά Μπαϊρού πάνω από το 60% των κοινοβουλευτικών εδρών*. Αυτό δεν του φτάνει, όμως. Μια σειρά κινήσεών του αυτήν την εβδομάδα επιβεβαιώνουν ότι σκοπεύει να φτάσει στα όριά τους τις έτσι κι αλλιώς τεράστιες εξουσίες που δίνει το καθεστώς της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας στον πρόεδρο της χώρας. Αλλά και ότι, ταυτόχρονα, το περιφρονεί ανοιχτά – όπως αρμόζει εξάλλου σε έναν εκλεκτό εκπρόσωπο των ελίτ, ένα «χρυσό παιδί» που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας. Περισσότερα

Λεφτά; Ποια λεφτά;

Σχολιάστε

Το εντόπιο «κοινωνικό υποκείμενο», δηλαδή η τάξη μας (άντε: μαζί και οι «απελευθερωτές» της) σφυρίζουν αδιάφορα στα βασικά ζητήματα της ανατίμησής μας. Είναι εύκολο άλλωστε. Οι 7ψχ είναι μια μικρή ομάδα, κι αυτά που λένε είναι «τρελά».

Τα αφεντικά απ’ την άλλη έχουν πολύ καλύτερη επίγνωση του τι σημαίνει μισθός (και ωράρια). Και δεν σφυρίζουν όταν πρόκειται για τέτοια βασικά (για την κερδοφορία τους).

Στην τελευταία σύνοδο των κρατών μελών της ε.ε. (την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή) το enfant terrible της γαλλικής πολιτικής σκηνής, ο Macron, είχε μια ιδέα ακριβώς στην «καρδιά» (αυτήν που επιμένει να προσπερνάει η τάξη μας…). Περισσότερα

Σκάνδαλα και παραιτήσεις με το …καλημέρα για Μακρόν

Σχολιάστε

της Δανάης Μαραγκουδάκη

Σε εκτεταμένο ανασχηματισμό της κυβέρνησής του προχώρησε ο Εμανουέλ Μακρόν σε μια προσπάθεια να απαλλαγεί από το στίγμα των σκανδάλων που του «φόρεσαν» τέσσερις υπουργοί του, εκ των οποίων οι τρεις ανήκουν στο συνεργαζόμενο Δημοκρατικό Κίνημα (MoDem) του Φρανσουά Μπαϊρού. Αν και ο ανασχηματισμός ήταν προγραμματισμένος, η έκταση των αλλαγών ήταν τελικά μεγαλύτερη, προκαλώντας τους πρώτους σοβαρούς τριγμούς στο κυβερνητικό σχήμα προτού καλά-καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί για την ευρεία πλειοψηφία που διασφάλισε μετά και τον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών (308 από τις 577 έδρες, που φτάνουν στις 350 με τους 42 του Μπαϊρού).

Συγκεκριμένα, μέσα στην εβδομάδα, οι υπουργοί Άμυνας και Περιφερειακού Σχεδιασμού, Σιλβί Γκουλάρ και Ρισάρ Φεράν παραιτήθηκαν πριν καν αναλάβουν τα νέα τους καθήκοντα. Για τον μεν Φεράν, επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας του Μακρόν, κυκλοφόρησαν φήμες ότι βοήθησε τη σύζυγό του να κερδίσει διαγωνισμούς στον κλάδο των ακινήτων και πως τοποθέτησε τα παιδιά του σε θέσεις στη γαλλική βουλή. Για την δε Γκουλάρ, υπάρχουν στοιχεία ότι πλήρωνε υπαλλήλους του κόμματος με χρήματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το ίδιο συνέβη όμως και με τον ίδιο τον Μπαϊρού, καθώς και την στενή του συνεργάτιδα Μαριέλ ντε Σαρνέζ, που είχαν στην αρμοδιότητά τους τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων αντιστοίχως. Περισσότερα

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 3. Γαλλικό Δίκτυο

Σχολιάστε

Από αριστερά: Σιμόν Σαμπιανί, Πωλ Καρμπόν, Φρανσουά Σπιριτό

Στην σελίδα του ιστολογίου στο Facebook, δέχτηκα ένα μήνυμα αναγνώστη σχετικό με το χτεσινό κείμενο: «Είναι πολύ ενδιαφέρον το κομμάτι της σύγκρουσης μαφιόζων και Μουσσολίνι, αν θες πρόσθεσε κάτι ακόμα για να μην εμφανίζονται ως αντισυστημική δύναμη». Ας προσθέσω κάτι, λοιπόν, πριν συνεχίσουμε την αφήγησή μας:

Στις 20 Οκτωβρίου 1925, ο Μουσσολίνι στέλνει στο Παλέρμο ως νομάρχη τον έμπιστό του Τσέζαρε Μόρι, στον οποίο εκχωρεί αυξημένες αρμοδιότητες και απόλυτη δικαιοδοσία να κυνηγήσει την μαφία σε ολόκληρη την Σικελία. Το τηλεγράφημα του δικτάτορα είναι σαφές: «Η Εξοχότητά σας έχει λευκή εξουσιοδότηση, η εξουσία του κράτους πρέπει να αποκατασταθεί απολύτως, επαναλαμβάνω απολύτως, στην Σικελία. Εάν οι νόμοι που ισχύουν σήμερα εμποδίζουν κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα κάνουμε νέους νόμους». Ο Μόρι εξαπολύει απηνές κυνηγητό κατά των μαφιόζων, με πολύ καλά αποτελέσματα. Όμως, όταν άρχισε να κυνηγάει και τους μαφιόζους που είχαν γίνει μέλη του φασιστικού κόμματος, ο Μουσσολίνι τον απομάκρυνε μετά πολλών επαίνων, δηλώνοντας ότι η εκκαθάριση είχε ολοκληρωθεί. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο ίδιος ο Μπενίτο είχε στηρίγματα μέσα στην μαφιόζικη ιεραρχία, μεταξύ των οποίων και ο πανίσχυρος Βίτο Τζενοβέζε.

Καλά ως εδώ; Προχωρούμε! Περισσότερα

Εξωδικαστικές εκτελέσεις

Σχολιάστε

Το γεγονός ότι το Παρίσι (και, προφανώς, όχι μόνον αυτό) έχει στείλει στο ιράκ (κι όχι μόνον εκεί) ειδικούς φονιάδες για να «καθαρίζουν» τους «τζιχαντιστές γαλλικής υπηκοότητας» δεν πρόκειται να απασχολήσει. Σε τελευταία ανάλυση «πόλεμος γίνεται»…

Όμως και αυτό το γεγονός (όπως και όλα όσα σχετίζονται με την «τρομοκρατία» και την «αντι-τρομοκρατία») είναι ισχυρή απόδειξη μιας βαθιάς «θεσμικής μετάλλαξης» των πρωτοκοσμικών «δημοκρατιών» (κατά δήλωσή τους). Κι αυτή η μετάλλαξη, ή αναδιάρθρωση, ή όπως αλλιώς ονομαστεί, χρησιμοποιεί την «τρομοκρατία» σαν αφορμή και σα νομιμοποίηση· δεν πρόκειται να περιοριστεί εκεί. Το λέμε, το ξαναλέμε, ξέρουμε ότι συναντάει αδιαφορία, κι αυτό είναι τρομακτικό. Όπως και οι συνέπειες. Περισσότερα

Ε, όχι και θρίαμβος του Μακρόν

Σχολιάστε

Παρά τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης για «τσουνάμι» και «θρίαμβο» του Εμανουέλ Μακρόν στον πρώτο γύρο των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, μια ματιά στον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων αρκεί για να καταλάβει κανείς τα πραγματικά αποτελέσματα.

Συγκεκριμένα, το κόμμα του Εμανουέλ Μακρόν (με κίτρινο χρώμα) συγκέντρωσε το 15,4% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, δεδομένου ότι η αποχή (με πορτοκαλί χρώμα) άγγιξε το υψηλότερο ποσοστό (51,29%) που έχει καταγραφεί σε γαλλικές βουλευτικές εκλογές: Περισσότερα

Μέγας Ναπολέων reloaded

Σχολιάστε

Η συντηρητική / ψοφιοκουναβική απόφαση για την αμερικανική απόσυρση απ’ την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα έχει όλες τις προδιαγραφές να ταΐσει κάθε είδους σχόλιο και κοροϊδία όχι για τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες αλλά για χρόνια. Η οικολογία προσφέρεται για σλόγκαν και τυποποιήσεις: οι σύμβουλοι του ψόφιου κουναβιού έχουν πάρει ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό στις δημόσιες σχέσεις. (Το πόσα σήματα, κονκάρδες, κασκόλ και αφίσες θα κυκλοφορήσουν με θέμα το οικο-φοβικό ψόφιο κουνάβι δεν λέγεται). Περισσότερα

Ο θείος από το Παρίσι

Σχολιάστε

Ιστορικά, τα τελευταία 45 χρόνια, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός «έπαιζε ελλάδα» σαν μια «μη γερμανική» (και αμερικανική μεν, αλλά “που τσινάει” δε) επιρροή μέσα στις διάφορες φάσεις της εξέλιξης του project europe. Πρώτα με την ένταξη στην εοκ· ύστερα – στα τέλη των ‘80s – με το «υπόγειο» δάνειο του Ντελόρ που γλύτωσε την Αθήνα από χρεωκοπία· στη συνέχεια με την ένταξη στην ευρωζώνη…

Όλη αυτή η «γαλλοελληνική φιλία» υπήρχε, φυσικά, χωρίς να χρειάζεται το Παρίσι να βάζει χοντρά το χέρι στην τσέπη. Γινόταν, σα να λέμε, με έξοδα της κεντρικής και βόρειας ευρώπης, και πάντα στο βαθμό που τα κεντρο-βορειο-ευρωπαϊκά κράτη (με πρώτη την Βόννη / Βερολίνο) έκριναν ότι θα ήταν προτιμότερο να δεχτούν τις γαλλικές ανατολικομεσογειακές φαντασιώσεις αντί να τα «σπάσουν» με το Παρίσι για ανθυποπεριπτώσεις σαν την ελληνική. Περισσότερα

Γαλλία: Επιστροφή του παλιού με νέα προβιά

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Προσπάθεια ελέγχου της δυσαρέσκειας και μέσω των βουλευτικών εκλογών

Στις 11 Ιουνίου πραγματοποιείται ο πρώτος γύρος των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία, και μία εβδομάδα αργότερα ο δεύτερος. Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών θα εκλεγεί στις 18 Ιουνίου, αφού στον πρώτο γύρο εκλέγονται οι ελάχιστοι υποψήφιοι που υπερβαίνουν το 50% στην (πάντα μονοεδρική) περιφέρειά τους. Στο δεύτερο γύρο περνούν, σε περίπτωση μη εκλογής από τον πρώτο, όσοι υποψήφιοι έχουν πάνω από 12,5%. Όμως αυτό το αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας παλιότερης εποχής κυριαρχίας της Κεντροδεξιάς και των «σοσιαλιστών», ίσως να αποδειχθεί και τώρα εξυπηρετικό. Σε κάθε περίπτωση, οι δημοσκόποι προβλέπουν ποσοστά για τον πρώτο γύρο, αλλά σηκώνουν τα χέρια ψηλά όσον αφορά τη σύνθεση της μελλοντικής βουλής, δεδομένου ότι παλιότερα περνούσαν στο δεύτερο γύρο 2 ή 3 το πολύ υποψήφιοι (παντού αυτοί των δύο τότε μεγάλων κομμάτων, σε αρκετές περιπτώσεις και αυτοί του Εθνικού Μετώπου, σπανιότερα και της Αριστεράς). Αντίθετα, τώρα αναμένεται να είναι πλειοψηφία οι «τριγωνικές» ή και «τετραγωνικές» αναμετρήσεις, δεδομένου ότι στην εξίσωση εισβάλλει δυναμικά η λίστα του νέου προέδρου Μακρόν (οι δημοσκοπήσεις δίνουν εθνικό μέσο όρο 26-32% στο συνασπισμό του με τον κεντρώο Μπαϊρού), αλλά και η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν (12-16%). Περισσότερα

Μεσοδιάστημα ανάσας και μετά συνεχίζουν…

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Συναντήσεις και διαβουλεύσεις για τους παγκόσμιους παίχτες που σχεδιάζουν τα επόμενα βήματά τους

Οι δύο βδομάδες που πέρασαν μοιάζουν με ένα σύντομο μεσοδιάστημα πολλών διεθνών συναντήσεων, ταξιδιών, διαβουλεύσεων, προετοιμασίας επόμενων βημάτων.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν μερικά ζητήματα που πρέπει να εκτιμηθούν και να ειδωθούν στην εξέλιξή τους. Δεν θα παρατεθούν με ιεραρχημένη σειρά, σκόπιμα γιατί η αξιολόγησή τους μένει να γίνει το αμέσως επόμενο διάστημα.

Σχετική ηρεμία στη γερμανική Ευρώπη

Φαίνεται πως στο στρατόπεδο της ευρωπαϊκής παγκοσμιοποίησης επικρατεί μια ανακούφιση μετά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, κυρίως σε Γαλλία και βεβαίως στα διάφορα κρατίδια της Γερμανίας. Οι Μέρκελ – Σόιμπλε βλέπουν να περνούν έναν δύσκολο κάβο που έθετε ο απειλητικός ευρωσκεπτικισμός και μπορούν να επανασχεδιάσουν ή να συνεχίσουν την εφαρμογή των πολιτικών τους χωρίς μεγάλους πονοκεφάλους. Ο εκλεκτός τους Μακρόν επικράτησε στο δεύτερο γύρω και αμέσως πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι συναντώντας την Μέρκελ. Ήδη έχει δεσμευτεί σε ένα πρόγραμμα νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων και προετοιμάζεται για τις εκλογές του Ιουνίου. Το κυβερνητικό σχήμα που παρουσίασε, αντανακλά πλήρως τον προσανατολισμό του. Αυτό που φαίνεται να επιταχύνεται στην γερμανική Ευρώπη είναι η συγκεντροποίηση εξουσιών και διαδικασιών. Περισσότερα

Τα διδάγματα των γαλλικών εκλογών

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Οι ελίτ φοβήθηκαν, αλλά πέτυχαν μία έστω και προσωρινή διέξοδο

Οι ευρωπαϊκές ελίτ και συνολικά το στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης μπήκαν με φόβο στο 2017, μια χρονιά με σημαντικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Γερμανία κ.α. μετά την ταραχή που προκάλεσε η εκλογή του Τραμπ και η υπερψήφιση του Brexit πέρυσι. Έτσι, τα συστημικά επιτελεία ανασκουμπώθηκαν για να αντιμετωπίσουν την απειλή που δημιουργεί η συγκεχυμένη αλλά ισχυρή αμφισβήτησή τους από ευρέα τμήματα των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αυτή την επιχείρηση χρησιμοποίησαν κάθε όπλο που είχαν στη διάθεσή τους – από τον κρατικό μηχανισμό ως τα ΜΜΕ, όλο το συστημικό πλέγμα δούλεψε για την αποτροπή ενός «ατυχήματος». Την επαύριο του 2ου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, Βρυξέλλες και Βερολίνο μπορούν να κάνουν ένα γενικά θετικό γι’ αυτούς απολογισμό: δίχως να σημειώσουν κάποια τεράστια επιτυχία (είναι χαρακτηριστικό το πόσο γρήγορα μετριάστηκαν οι αρχικές θριαμβολογίες), σίγουρα απέφυγαν τα χειρότερα, έστω και προσωρινά. Αυτό είναι ένα πρώτο γενικό συμπέρασμα.

Φυσικά η μάχη αυτή είχε και απώλειες μεταξύ των παραδοσιακών συστημικών κομμάτων, και συνολικά για το δικομματισμό που επί δεκαετίες κυβερνούσε ανενόχλητος το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Όπως συνέβη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι και στη Γαλλία πιο ευάλωτος αποδείχτηκε ο ένας από τους δύο πυλώνες του δικομματισμού, η Κεντροαριστερά: το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατέρρευσε, και μάλλον όχι προσωρινά. Ήδη πολλοί μιλούν για «πασοκοποίηση». Η παραδοσιακή γαλλική Κεντροδεξιά, που σήμερα εκφράζεται από το σχηματισμό «Ρεπουμπλικάνοι», δείχνει ότι θα επιβιώσει, αν και αρκετά λαβωμένη. Είναι χαρακτηριστικό από αυτήν την άποψη ότι, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γαλλίας, κανένα από τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα δεν εκπροσωπούνταν στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Ότι ο παραδοσιακός (και πλέον μάλλον «αντιπαραγωγικός») δικομματισμός υπέστη σοβαρό πλήγμα και στη Γαλλία, είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα. Περισσότερα

Γαλλική υπόθεση

Σχολιάστε

Ούτε μία στο εκατομμύριο δεν θα στοιχηματίζαμε για τέτοια θέματα, όπως π.χ. ποιον ή ποιαν θα διαλέξει ο φρεσκοεκλεγμένος σοσιαλφιλελεύθερος Macron για την καρέκλα της πρωθυπουργίας, εν όψει των βουλευτικών εκλογών στις 11 και 18 Ιούνη. Αν έχει ένα παραπάνω ενδιαφέρον το ζήτημα είναι επειδή θα μπορούσε η επόμενη (υποψήφια κατ’ αρχήν) πρωθυπουργός της γαλλίας να είναι η Christine Lagarde. Σωστά καταλάβατε: η νυν επικεφαλής του καταραμένου δντ. Περισσότερα

Αντιπαραθέσεις ή διευκρινίσεις;

Σχολιάστε

Όταν ο γερμανός υπ.οικ., ο τρισκατάρατος Σόιμπλε, σχολιάζει ότι οι ιδέες του νέου γάλλου προέδρου, όπως π.χ. για δημιουργία υπουργείου οικονομικών της ευρωζώνης, είναι ανέφικτες επειδή συγκρούονται με τις υπάρχουσες συνθήκες, δεν τσακώνεται μαζί του – όπως γουστάρουν να πιστεύουν τα ντόπια εξωτικά πτηνά αλλά και η αγγλοσαξονική αντι-ε.ε. δημαγωγία. Απλά, επειδή ο γάλλος σοσιαλφιλελεύθερος είναι καινούργιος στη δουλειά και ίσως αγνοεί ορισμένα πράγματα, ο βετεράνος γερμανός του θυμίζει ότι η αλλαγή των ευρω-ενωσιακών ή των ευρ-ζωνικών συνθηκών απαιτεί αλλού αποφάσεις κοινοβουλίων και αλλού δημοψηφίσματα· του θυμίζει επίσης ότι ειδικά το δεύτερο δίνει έδαφος στο φασισταριό που βρίσκει εύκολο πεδίο προπαγάνδας· του θυμίζει, εν τέλει, ότι δεν είναι σκόπιμο να αλλάξουν οι συνθήκες με κίνδυνο να πάρουν κεφάλι οι αρτζέντηδες της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, τουλάχιστον έως ότου πεισθούν οι πληθυσμοί ότι το project europe επηρεάζει θετικά τις ζωές τους. Αν γίνει ποτέ κάτι τέτοιο… Περισσότερα

Οι παρίες της Γαλλικής Δημοκρατίας

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Διακομματική η αποικιακή και φιλοπόλεμη πολιτική του Παρισιού;

2.800.000 άνθρωποι ζουν σήμερα στα εδάφη που το Παρίσι αποκαλεί «υπερπόντια», δηλαδή στις αποικίες που του απέμειναν μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορικής Γαλλίας και, κυρίως, μετά τις νίκες των εθνικοαπελευθερωτικών αντιαποικιακών κινημάτων στο Βιετνάμ, την Αλγερία κ.ο.κ. Πρόκειται για τη «Γαλλική» Γουιάνα στη Λατινική Αμερική, τη Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα στην Καραϊβική, τη Ρεϊνιόν και τη Μαγιότ στον Ινδικό ωκεανό κοντά στην Αφρική, τη Γαλλική Πολυνησία και τη Νέα Καληδονία στο Νότιο και Νοτιοδυτικό Ειρηνικό ωκεανό αντίστοιχα, αρκετά ακόμη μικρότερα νησιά διάσπαρτα στον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό, καθώς και εδάφη της Ανταρκτικής. Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν σύμπας ο γαλλικός πολιτικός κόσμος, περιλαμβανομένων και των περισσότερων ρευμάτων της Αριστεράς, θεωρεί εντελώς φυσιολογικό να έχει η Γαλλία αποικίες ακόμη και σε απόσταση… 16.000 χιλιομέτρων από το Παρίσι – αυτή είναι η περίπτωση της Νέας Καληδονίας, που βρίσκεται ανατολικά της Αυστραλίας! Και οπωσδήποτε αποτελεί ταμπού οποιαδήποτε συζήτηση για «επαρχίες» που βρίσκονται σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπως το «γαλλικό» τμήμα της Χώρας των Βάσκων και η Κορσική, με ιστορικά ισχυρό ανεξαρτησιακό κίνημα. Περισσότερα

Το ΠΑΣΟΚ και ο Μακρόν…

Σχολιάστε

του Διονύση Ελευθεράτου

Πώς αντιστρέφουν ένα σκεπτικό δεκαετιών οι αντιφασίστες της …φακής  

«Λύσσαξαν» εναντίον του Μελανσόν οι απανταχού καθεστωτικοί. Τυπικά, αυτό γίνεται επειδή δεν κάλεσε τους ψηφοφόρους της «Ανυπότακτης Γαλλίας» να στηρίξουν τον …εμετικά νεοφιλελεύθερο Μακρόν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Δηλαδή εξ’ αιτίας μιας πολιτικής επιλογής αυτονόητα ορθής, για ένα κίνημα που φιλοδοξεί (με τον τρόπο του) να εκφράσει τη σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά, στη Γαλλία. Τυπικά…

Ουσιαστικά, το «ούτε Λεπέν, ούτε Μακρόν» είναι απλώς το έναυσμα, που μερικοί θεωρούν «βολικό», εύληπτο. Το παγόβουνο διαθέτει μπόλικο όγκο κάτω από τούτη την κορυφή. Ανάλογο του οδυνηρού «παγώματος» που ένιωσαν  διάφορες δυνάμεις, παρακολουθώντας τη συντριβή των πολιτικών τους «αντίστοιχων» στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών. Και την κατακόρυφη άνοδο του Μελανσόν, που πρεσβεύει θέσεις άκρως «ενοχλητικές». Περισσότερα

Η ευρω-καταστροφή αναβάλλεται

Σχολιάστε

Όλοι όσοι, και δεν ήταν λίγοι (σίγουρα στα μέρη μας) εύχονταν στις αρχές της χρονιάς εκλογικές επιτυχίες των φασιστών στο Άμστερνταμ, στο Παρίσι και αργότερα στο Βερολίνο, έτσι ώστε να προκληθεί σοβαρή κρίση στο project europe, θα αναγκαστούν να περιμένουν. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι το ευρω-φασισταριό, που αντικειμενικά (και γιατί όχι; και υποκειμενικά) εκτός απ’ τα ντόπια συμφέροντα των πιο καθυστερημένων τμημάτων του όποιου «εθνικού» κεφάλαιου δουλεύει και για τα συμφέροντα της «αγγλόσφαιρας», της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Οι εκλογικές επιτυχίες των ευρωπαϊστών, αντιστοιχούν μεν σε άλλα αντίπαλα (καπιταλιστικά) συμφέροντα καθώς και σε μια δύσθυμη μεν αλλά υπαρκτή συνείδηση «ευρωπαϊκής ενότητας» σε σημαντικά τμήματα των ψηφοφόρων, αλλά σαν τέτοιες είναι μόνο στιγμές. Το project europe δεν θα την γλυτώσει απλά πηδώντας τις «κεντρικές» εκλογικές ημερομηνίες. Περισσότερα

Τα ρέστα τους για Μακρόν…

Σχολιάστε

του Γιώργου Παπαιωάννου

Οι συστημικοί κύκλοι της Ε.Ε. «έσπρωξαν» τον εκλεκτό τους στο δεύτερο γύρο και «τα δίνουν όλα» για την άνετη επικράτησή του – Ψευδεπίγραφο το «πανδημοκρατικό μέτωπο» των «αγορών» και των ευρωπαϊστών

 Δεν είναι ένα «φάντασμα που πλανιέται», αλλά μια βαθιά ανάσα αυτό που ακούγεται τις τελευταίες μέρες πάνω από την Ευρώπη. Είναι η ανακούφιση των ευρωπαϊκών ελίτ, των χρηματιστηρίων και του Βερολίνου για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Όλοι θυμόμαστε ότι οι εκλογές στη Γαλλία αποτελούσαν ορόσημο στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων της Ευρώπης. Με ποιον τρόπο θα κατάφερναν να εμποδίσουν την «λαϊκιστική παρέκκλιση», αποφεύγοντας να ενισχυθεί ο ευρωσκεπτικισμός μέσα από τις κάλπες της δεύτερης σημαντικότερης δύναμης της Ε.Ε.; Περισσότερα

Ακραίος γκωλλισμός κατά ακραίου νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Tου Δημήτρη Μπελαντή

Το πρώτο συμπέρασμα από τις γαλλικές εκλογές είναι η επιβεβαίωση της μεγάλης κρίσης έως και χρεωκοπίας των παραδοσιακών πολιτικών και κομματικών συστημάτων στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Το είδαμε στις ΗΠΑ με την επικράτηση του Τραμπ και την υποχώρηση τόσο του Δημοκρατικού κατεστημένου όσο και των πιο παραδοσιακών και mainstream όψεων των Ρεπουμπλικάνων. To είδαμε στη Βρετανία με την επικράτηση του Brexit to 2016 και την παράλληλη ήττα της ηγεσίας των Συντηρητικών αλλά και της ηγεσίας των Εργατικών, χάρη στη λαθεμένη στρατηγική του Κόρμπυν. Το βλέπουμε τώρα για τρίτη φορά στις προεδρικές της Γαλλίας, όπου ο παραδοσιακός δεξιός χώρος καταγράφηκε αρκετά χαμηλά (λίγο πάνω από το 19%), ενώ ο επίσημος σοσιαλιστής υποψήφιος, και άνθρωπος του προέδρου Ολάντ, Αμόν καταποντίστηκε.

Ταυτόχρονα, ένα αντιπολιτευτικό προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και αποκηρυγμένο από τη γαλλική μιντιακή δημόσια σφαίρα, τα βασικά πολιτικά κόμματα και τη διανόηση λαϊκοδεξιό σχήμα, όπως αυτό της Λεπέν, «αποκαθαίρεται» από το μισοφασιστικό παρελθόν του και καταγράφεται αρκετά ψηλά στη δεύτερη θέση, ενώ η υποψηφιότητα Μελανσόν, με δεδομένο το στίγμα της στα αριστερά των Σοσιαλιστών, πήγε εξαιρετικά καλά. Το ότι η Λεπέν δεν «σάρωσε» δεν ανατρέπει την έντονη και πολύμορφη «αντισυστημικότητα» της γαλλικής ψήφου. Περισσότερα

Άριστοι και φασιστάκια… γίνανε ένα

Σχολιάστε

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Όταν γράφαμε πριν από μερικά χρόνια ότι σε αρκετά κοινωνικά θέματα στελέχη της ΝΔ εκφράζουν τις ίδιες ή πιο ακραίες θέσεις με το νεοφασιστικό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, δεν φανταζόμασταν ότι η επιβεβαίωση θα ερχόταν από την Γαλλία.

Σε πρόσφατη ομιλία της η Λεπέν αντέγραψε λέξη προς λέξη μεγάλα αποσπάσματα παλαιότερων δηλώσεων του δεξιού, υποψηφίου Φιγιόν, τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσίαζε σαν ομόσταυλό του στην πολιτική – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ταπεινώθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, αφού πρώτα αποδείχθηκε ότι ήταν και αυτός ένας ακόμη κρατικοδίαιτος νεοφιλελεύθερος, που βόλευε τα μέλη της οικογένειάς του και δεχόταν δώρα από επιχειρηματίες. Περισσότερα

Ο νέος Γάλλος πρόεδρος είναι των …Γερμανών!

Σχολιάστε

Του Γιώργου Δελαστίκ

Οι Γερμανοί είναι τελικά οι μεγάλοι κερδισμένοι των …γαλλικών (!) προεδρικών εκλογών. Δικός τους άνθρωπος είναι –για να μην πούμε τυφλό όργανό τους– ο νέος Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν. Δικός τους και όργανο του τραπεζικού συστήματος. Το εκπληκτικό όμως δεν έγκειται στο τι είδους άνθρωπο επέλεξε η γαλλική αστική τάξη για να κυβερνήσει τη χώρα, αλλά στο ότι ο γαλλικός λαός υπάκουσε ευχαρίστως στις επιθυμίες των Γάλλων αστών. Δεν πάει να μην έχει κανένα κόμμα να τον στηρίζει ο Μακρόν, ο γαλλικός λαός τον ψήφισε και τώρα εμφανίζεται ως λαοπρόβλητος!

Τόσο οι σοσιαλιστές όσο και οι δεξιοί πολιτευτές της Γαλλίας θα τρέξουν να του φτιάξουν κόμμα, στο βαθμό που αυτό θα σημαίνει την υπουργοποίησή τους! Κι όπως και να το κάνουμε, σε έναν πρόεδρο χωρίς κόμμα να τον στηρίζει, οι πιθανότητες υπουργοποίησης του κάθε «καταφερτζή» πολιτικού είναι πολύ μεγαλύτερες από την περίπτωση της προΰπαρξης μιας συμπαγούς πολιτικής ομάδας, με ηγετικά στελέχη που εμφορούνται από τις ίδιες ιδέες και συναπαρτίζουν έναν ηγετικό πυρήνα. Αυτό που φυσικά νοιάζει τους Γάλλους δεν είναι ποιοι θα αποτελέσουν τα στελέχη της κυβέρνησης του Μακρόν, αλλά η πολιτική που αυτός θα ακολουθήσει. Και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να περιμένει κανείς τα χειρότερα — κυριολεκτικά τα χειρότερα. Ο Μακρόν, ως παιδί του τραπεζικού συστήματος αλλά και των Γερμανών, απεργάζεται τα πιο σκοτεινά σχέδια. Όσο για την πολιτική ισχύ της σημερινής Γερμανίας, παγώνει κάποιος όταν σκέπτεται αυτό το θέμα. Όλες οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τη Μαρίν Λεπέν πρώτη στον πρώτο γύρο, με φυσικά βέβαιη την ήττα της στο δεύτερο και καθοριστικό γύρο είτε αντίπαλός της ήταν ο Φιγιόν είτε ο Μακρόν. Περισσότερα

Older Entries