Home

Οι τρεις τροπολογίες και η περιπέτειά τους…

Leave a comment

unnamed2

Ένα παραμύθι γραφειοκρατικού σουρεαλισμού

Είναι γενική παραδοχή ότι τα γρανάζια ενός κομματικού μηχανισμού είναι πολυδαίδαλα και έχουν συνθλιπτικές ικανότητες. Υπό αυτό το πρίσμα φανταστείτε τι μπορεί να πάθουν τρεις τροπολογίες όταν εισέλθουν μέσα σε αυτό τον αδηφάγο λαβύρινθο. Η μία μπορεί να φαγωθεί ολόκληρη, η άλλη να χάσει ζωτικά όργανα, η τρίτη να περάσει μόνο με επιφανειακά τραύματα γιατί το γραφειοκρατικό κρεοπωλείο ήταν απασχολημένο με άλλο πελάτη.

Τέτοια ανάλογη εμπειρία είχαν οι τρεις τροπολογίες που κατέθεσαν στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ τα μέλη της, Δημήτρης Κοδέλας, Γιώργος Νικολακάκης, Ρούντι Ρινάλντι, Ελένη Σωτηρίου και Βασίλης Χατζηλάμπρου. Παρ’ όλο που κατατέθηκαν στην ώρα τους και έγιναν δεκτές από μικροφώνου, στην απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής συμπεριλήφθηκε μόνο η μία και αυτή σκορπισμένη σε κομματάκια. Στην ορθή επανάληψη του κειμένου εμφανίστηκαν και οι άλλες δύο, μόνο που στην δεύτερη έλειπε ένα ουσιαστικό κομμάτι της. Στη δημοσίευση της απόφασης από διάφορα Mέσα ενημέρωσης του χώρου ήταν το αρχικό κείμενο και όχι αυτό της ορθής επανάληψης. Και βέβαια στο τι έφτασε στις Ο.Μ. για να συζητηθεί, θα χρειαστεί πολύς καιρός για να εξιχνιαστεί το μυστήριο. More

Κυβερνητικό fast track και για τους υδρογονάνθρακες

Leave a comment

12-13_xatzhlamprou-600x250

Βασίλης Χατζηλάμπρου: Ο ενεργειακός πλούτος δεν προσφέρεται για επικοινωνιακό success story ελληνικού τύπου

Το ερώτημα «Γιατί με τέτοια σύμβαση» υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ και επικεφαλής της Αντίστασης Πολιτών Δυτικής Ελλάδας Βασίλης Χατζηλάμπρου στην τοποθέτησή του κατά την ημερίδα που διοργάνωσε προχθές η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, παρουσία του υπουργού ΠΕΚΑ Γ. Μανιάτη, με θέμα την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ άσκησε κριτική στον επικοινωνιακό τρόπο με τον οποίο κυβέρνηση και υπουργείο αντιμετωπίζουν τον ενεργειακό πλούτο της χώρας, τον οποίο μάλιστα εκχωρούν σε ξένες εταιρίες με μοντέλο που δεν ισχύει σε κανένα αναπτυγμένο κράτος, καθώς δεν έχει διασφαλιστεί στο ελάχιστο η δημόσια συμμετοχή αλλά και ο κρατικός έλεγχος του εθνικού πλούτου. More