Κάτι μου λέει ότι δεν έχουμε πλήρη επίγνωση του βαθμού μοιρολατρίας που μας κατατρύχει. Για να το συνειδητοποιήσει κανείς, αρκεί να παρατηρήσει πώς η όλη διαμαρτυρία –ρητή και άρρητη– έχει στραφεί πια κατά των νέων μέτρων, παγιώνοντας ταυτοχρόνως έτσι ό,τι μας έχει ήδη πέσει στο κεφάλι.

Έκοντες-άκοντες, έχουμε, φαίνεται, συμφιλιωθεί με όλες τις εφαρμοσθείσες απαιτήσεις των δανειστών, σωρευτικά από εποχής απίθανου με το μουστάκι και την ταμπλέτα μέχρι σήμερα. (Και να μην το παραβλέπουμε: ο τύπος αυτός κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος, παριστάνοντας μάλιστα και τον καθηγητή, για ξεκάρφωμα και προστασία –για όσους χάφτουν.)

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι αύριο τρελαίνεται ο Τόμσεν –που ήδη γυαλίζει το μάτι του, αν έχετε προσέξει. Μαζί του τρελαίνονται η Μέρκελ, η Λαγκάρντ και όλη η συμμορία τους. Και λένε: «Εντάξει ρε παιδιά, χαλάλι. Δεν πειράζει. Δεν θέλουμε άλλα μέτρα. Καλά είμαστε ως εδώ. Είδαμε ότι είσαστε και καλά παιδιά –ζωή νάχει ο Επαίτης σας– τέλος το μαρτύριο.» Αναμφισβήτητα, ένα κάποιο «ουφ» θα υπάρξουν πολλοί που θα το εκστομίσουν, έτσι δεν είναι; Αυτό τι σημαίνει; Ότι είμαστε καλά μέχρι εδώ; Ένα είδος «πάλι καλά»; Κάτι σαν «από τα ντιπ κι ολότελα…»; Και δεν πειράζει, ρε αδέρφια, θα το ξαναχτίσουμε;

Για να το ξανασκεφτούμε λιγάκι, για να το ξανασκεφτούμε… More