Αρχική

21η Απριλίου 1967: (δεν) Ξεχνάμε…

Σχολιάστε

21η Απριλίου 1967: (δεν) Ξεχνάμε... - Media

Του Δημήτρη Μηλάκα

Ο χρόνος ξεθωριάζει τις αναμνήσεις και το παρελθόν, ακόμη και γι αυτούς που επιμένουν να μην ξεχνούν, διαστρεβλώνεται μέσα από το πρίσμα του παρόντος. Θα ήταν ωστόσο προτιμότερο και πιο ωφέλιμο αν ίσχυε το αντίστροφο. Αν δηλαδή μπορούσαμε να συνδέσουμε το παρόν μας και να το αναλύσουμε μέσα από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Σε μια τέτοια περίπτωση η 21η Απριλίου θα ήταν κάτι περισσότερο από μια θλιβερή επέτειος που δεν λέει τίποτε στους νεότερους και απλώς κάτι θυμίζει στους μεγαλύτερους…

Ας δούμε λοιπόν κατ αρχήν το παρόν μας: Περισσότερα

Ε. Galeano : Ένας «ετερόδοξος» διανοούμενος της αριστεράς

Σχολιάστε

Από την εφηβεία του ήταν αριστερός, αυτή του η επιλογή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο τρόπος όμως με τον οποίο κατανοούσε το να είσαι αριστερός, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος με τον οποίο τον εφάρμοζε, δεν ήταν εξαρτημένος από την ιδεολογία αλλά από την καθημερινή ζωή. Μακριά από κάθε είδους δογματισμό έστρεφε το βλέμμα του στους πιο ευάλωτους, σ’ εκείνους που θεωρούσε ότι αποτελούσαν τον σκοπό του. Με τα χρόνια, αγκάλιασε την υπεράσπιση της φύσης όπως και την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Δεν υπήρξε επικεφαλής καμιάς πορείας, «ποιος είμαι εγώ που θα καπελώσω» μία πορεία; Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ενάντια στην κυβέρνηση, γιατί όπως (και κάθε συγκέντρωση), είναι στενά συνδεδεμένη με μία ελπίδα που επιλέξαμε, με μία ελπίδα που μοιραζόμαστε όλοι. Ο σκοπός είναι να ακούσει η κυβέρνηση κι άλλες φωνές, όχι μόνο αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις. Άλλωστε δεν βλέπουμε και δεν βιώνουμε τα αποτελέσματά τους ανά τους αιώνες;» τόνιζε ο Γκαλεάνο, στις 27 Μαίου του 2005, στην πλατεία Ελευθερίας. Περισσότερα

Ευρω-αποικιοκρατικές εκλογές

Σχολιάστε

Ευρω-αποικιοκρατικές εκλογές

Του Περικλή Κοροβέση

Τον Μάη θα κληθούμε όλοι να ψηφίσουμε τους ευρωβουλευτές μας. Η μικρή Ελλάδα θα στείλει τους εκπροσώπους της στο Ευρωκοινοβούλιο και δίπλα με τους Γάλλους και Γερμανούς συναδέλφους τους θα αποφασίζουν για την τύχη των λαών της Ευρώπης.

Φυσικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έναν ευγενικό σκοπό, ασχέτως σε ποιο κόμμα ανήκουν. Και εκεί υπάρχουν «διεθνή» κόμματα: της Αριστεράς, του Κέντρου, της Δεξιάς, που το καθένα από τη σκοπιά του επιδιώκει την ευημερία και την ευτυχία μας. Και αυτό δηλώνουν στις προεκλογικές τoυς διακηρύξεις. Αλλά φυσικά ο καθένας με διαφορετική μέθοδο.

Περιττό να πούμε πως οι ευρωβουλευτές μας έχουν κάνει λαμπρές σπουδές στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, συχνά έχουν περισσότερα προσόντα από αυτά των Ευρωπαίων συναδέλφων τους. Και γι’ αυτό διαπρέπουν. Ο,τι πει Ελληνας ευρωβουλευτής, όχι σπάνια, γίνεται τσιτάτο. Και υπάρχουν περιπτώσεις που τους συγκρίνουν με τους αρχαίους κλασικούς. Περισσότερα

Κι όμως κινείται

Σχολιάστε

 Raoul Dufy, Le Concert Rouge (1946)

Του Θανάση Σκαμνάκη

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Εικόνα ακίνητου τοπίου, οι άνεμοι έχουν κοπάσει, οι φλόγες που ευεργετούσαν έχουν υποκύψει, οι άνθρωποι που εξεγείρονταν έχουν αποκάμει, ηρεμία επικρατεί, μια συνεχής μονότονη και πληκτική διαδοχή ημερών που σχεδόν μπορείς να προβλέψεις τι θα φέρουν.

Τα βουνά παραμένουν αμετακίνητα και οι κοινωνίες επίσης! Περισσότερα

Η «Αριστερή»… Μαντάμ Ορτάνς!

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/02/23_FOTO_1.jpg

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Το κυβερνητικό τσίρκο του ανερμάτιστου ΣΥΡΙΖΑ, δεν υποψιάζεται τον ρόλο που διαδραμάτισε με την επονείδιστη Συμφωνία των Πρεσπών, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τα Βαλκάνια. Ακόμη χειρότερα, μπορεί να γνωρίζει τη βαρύτητα της αποφάσεώς του και ενσυνείδητα προχώρησε με μια συμφωνία προδοτική, που προμηνύει εθνικές συμφορές. Έχει καταστεί οφθαλμοφανές το γεγονός, ότι οι δυνάμεις του άκρατου καπιταλισμού και της αισχρής παγκοσμιοποίησης, επιδιώκουν αλλαγή στον χάρτη των Βαλκανίων, με απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα, και δημιουργία ανεξάρτητου ενιαίου «Μακεδονικού κράτους» με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Περισσότερα

Σοσιαλιστές εσωτερικού, ιμπεριαλιστές εξωτερικού

Σχολιάστε

Αμερικανική αριστερά

INFOWAR

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Μια σουρεαλιστική σκηνή διαδραματίστηκε πριν από μερικές μέρες στο αμερικανικό Κογκρέσο. Ο δημοσιογράφος Μαξ Μπλούμενταλ κυνηγούσε κυριολεκτικά τη γερουσιαστή Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτές στους διαδρόμους του κτιρίου για να τη ρωτήσει εάν θεωρεί ότι οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν πραξικοπηματικά στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας. Και αυτή έτρεχε να κρυφτεί στο γραφείο της για να αποφύγει την ερώτηση.

Για μια πολιτικό που παρουσιάζεται (και είναι πραγματικά) μια από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της αμερικανικής πολιτικής σκηνής των τελευταίων δεκαετιών, η άρνηση να καταδικάσει ένα πραξικόπημα φαντάζει τουλάχιστον περίεργη. Και η στάση του Μπέρνι Σάντερς όμως, ο οποίος στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει τον Ούγκο Τσάβες «νεκρό δικτάτορα», δεν διέφερε σημαντικά. Περισσότερα

Υπάρχουν Ευρωεκλογές για την αριστερά;

Σχολιάστε

Υπάρχουν Ευρωεκλογές για την αριστερά; Του Σπύρου Αλεξίου

Του Σπύρου Αλεξίου

Τον Μάη του 2019 διεξάγονται ευρωεκλογές! Αναγκαστικά ξεκινάμε με αυτό καθώς πολλοί μπορεί και να μην το γνωρίζουν και άλλοι να το έχουν ξεχάσει. Ευρωεκλογές που έχουν ιδιαίτερη σημασία ειδικά για την Ελλάδα και ειδικά για την αριστερά. Λογική είναι λοιπόν η απορία για τη σιωπή που επικρατεί γύρω από αυτές, ειδικά στην Ελλάδα και ειδικά στην αριστερά.

Μα είναι σημαντικές οι ευρωεκλογές;

Φυσικά και είναι, για πολλούς λόγους. Έχουν την αυταξία τους, ήταν και είναι μια πολύ σημαντική πολιτική μάχη. Ειδικά για την αριστερά το ζήτημα της ΕΕ είναι κομβικό, όλες οι δυνάμεις της θεωρούν πως η σχέση με την ΕΕ είναι καθοριστική για την πορεία της χώρας και κλειδί για κάθε μετασχηματισμό. Κατά συνέπεια η δυνατότητα συζήτησης και καταγραφής διαθέσεων ήταν πάντα κρίσιμη. Περισσότερα

Η διαλεκτική του κράτους και η Αριστερά

Σχολιάστε

Η διαλεκτική του κράτους και η Αριστερά, του Αλέκου Αναγνωστάκη

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Με αφορμή και τις επερχόμενες «αυτοδιοικητικές» εκλογές και τη συγκρότηση μάχιμων ψηφοδελτίων επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση περί της «συνδιαχείρισης».

Περί της πολιτικής δηλαδή που ελλοχεύει στη δράση των αυτοδιοικητικών σχημάτων εργατικής αναφοράς (πολύ περισσότερο δημάρχων) και οδηγεί, αντικειμενικά και τελικά, στην καλλιέργεια αυταπατών, στην διευκόλυνση και εντέλει στην προώθηση της αστικής πολιτικής μέσω των Δήμων και των Περιφερειών, με λίγα λόγια στην άρνηση του λόγου ύπαρξης και δράσης τους.

Το λογικό σχήμα, στο βάθος, είναι το εξής: Περισσότερα

ΜΜΣ (Μέσα Μαζικού Σκοταδισμού)

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Ζούμε σε μια εποχή σκοταδισμού. Και αυτό συμβαίνει σε μια φάση που η ανθρωπότητα διαθέτει τόσο πολλά μέσα επικοινωνίας που θα ήταν θέμα επιστημονικής φαντασίας πριν από λίγες δεκαετίες. Ο καθένας μπορεί να βγάλει μια εφημερίδα -σε ηλεκτρονική μορφή- ή να στήσει το μπλογκ του, να γίνει φωτογράφος και κινηματογραφιστής μόνο με το κινητό του. Να μη μιλήσουμε για την πληθώρα των τηλεοπτικών ή ραδιοφωνικών σταθμών που εκπέμπουν πανελλαδικά ή τοπικά. Σε αυτήν την εντυπωσιακή επανάσταση των μέσων επικοινωνίας, φτωχός συγγενής παραμένουν αυτά που τυπώνονται στο χαρτί.

Οι εφημερίδες και τα περιοδικά έχουν πάρει την κατιούσα και όχι μόνο στη χώρα μας, παρ’ όλο που συχνά οι ιδιοκτήτες τους είναι μεγιστάνες και άσχετοι με τη δημοσιογραφία. Εντούτοις, αντί η γνώση και η σωστή πληροφόρηση να είναι κτήμα του καθενός, έχουμε την απόλυτη διάδοση του σκοταδισμού και της αποπληροφόρησης που διαμορφώνει τον ασήμαντο και υποτακτικό άνθρωπο, δημιουργώντας τη βάση του φασισμού. Περισσότερα

Σςςς, οι φιλελεύθεροι κοιμούνται

Σχολιάστε

«…τεμάχια σαπρών ξύλων από ξεχώματα, ήτοι ανακομιδάς ανθρωπίνων σκελετών, λείψανα από χρυσές γόβες ή χρυσοκέντητα υποκάμισα νεαρών γυναικών, συνταφέντα ποτέ μαζί των, βόστρυχοι από κόμας ξανθάς, και άλλα του θανάτου λάφυρα». Παπαδιαμάντης, Το Μοιρολόγι της φώκιας

Παγωμένος άνεμος φυσάει στο κοιμητήρι των φιλελευθέρων. Από τους «νουνεχείς» δεξιούς και τους κοσμοπολίτες συντηρητικούς μέχρι τις εκσυγχρονιστικές παρυφές της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας δεν ακούγεται τίποτα. Υπό κανονικές συνθήκες ο χώρος στοχάζεται, παράγει ιδέες, προωθεί τομές. Σήμερα τον τόνο δίνουν οι θιασώτες του ταλιμπανικού νεοφιλελευθερισμού. Στα social media (και κάποια παραδοσιακά) ακούγονται μόνο κάτι «φιλελεύθερα» attention whores. Κατάντησε ο χώρος αυτός μόνο συνεκτικό ιστό να έχει τον λυσσαλέο αντισυριζαϊσμό. Αλλά τι να το κάνεις; Σε αυτόν είναι καλύτερος ο Άδωνις Γεωργιάδης. Περισσότερα

Καμιά ανοχή στην ακροδεξιά, μέτωπο της Αριστεράς εναντίον του εκφασισμού

Σχολιάστε

Καμιά ανοχή στην ακροδεξιά, μέτωπο της Αριστεράς εναντίον του εκφασισμού, των: Σπ. Αλεξίου, Π. Γαλάνη, Ηλ. Καλαϊτζοπούλου

Των Σπ. Αλεξίου, Π. Γαλάνη, Ηλ. Καλαϊτζοπούλου

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο που ο ακροδεξιός εθνικισμός βρίσκεται σε παροξυσμό.

Η βαθιά οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης που φτωχοποιεί τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, μεγιστοποιεί την ανεργία και απομυζεί την εργατική τάξη, φαίνεται να πιστώνεται πολιτικά στην αστικοποιημένη σοσιαλδημοκρατία. Οι ακροδεξιοί εθνικιστές προβάλλουν ως αντισυστημική επιλογή. Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης του νεοφιλελευθερισμού οδηγεί τμήματα του συστήματος και του κεφαλαίου στην ενίσχυση της ακροδεξιάς διεθνώς, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνεται στα εκλογικά αποτελέσματα σε ΗΠΑ, Αυστρία, Ιταλία, Βραζιλία κα. Περισσότερα

Δεξιά στροφή της Αριστεράς: ενός κακού μύρια έπονται

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/30-31_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-1-%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%A0%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%9F-428.jpg

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στη μεταπολεμική περίοδο, οι καπιταλιστές έχοντας σαν βασικό ατού την αστική δημοκρατία, τα πολιτικά δικαιώματα, την κοινωνική πρόνοια και την ευημερία που γνώρισε σε συνθήκες οικονομίας της αγοράς ο δυτικός κόσμος, έπεισαν το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών της Δύσης και εμπέδωσαν την πεποίθηση ότι αυτή η κατάσταση όχι μόνο θα συνεχιστεί, αλλά θα γίνεται διαρκώς καλύτερη για όλους. Η αύξηση της παραγωγικότητας και του παραγόμενου πλούτου θα εξασφαλίζει την αδιατάρακτη ευμάρεια, με όλο και μεγαλύτερη δικαιοσύνη, με όλο και περισσότερο ελεύθερο χρόνο και ανέσεις, με όλο και μεγαλύτερη ασφάλεια. Ότι αυτή η εξέλιξη είναι η φυσική συνέπεια της οικονομίας της αγοράς όπου όλα αυτορυθμίζονται και αυτοδιορθώνονται.

Η αναπάντεχη κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων το ’90, ανανέωσε αυτό το «αξίωμα» πάνω που είχαν φανεί τα πρώτα σύννεφα και είχαν πέσει οι πρώτες μπόρες στο δυτικό μοντέλο. Αυτό σήμαινε ότι το σύστημα έπαιρνε από κει που δεν το περίμενε κανείς μια παράταση ζωής. Και ταυτόχρονα, οι ελίτ που το διαχειρίζονταν αποκτούσαν μεγαλύτερη ευχέρεια να το αποδομήσουν συρρικνώνοντας τις ευνοϊκές για την κοινωνία ρυθμίσεις για να το φέρουν στα μέτρα των επιδιώξεων τους για μεγαλύτερη κερδοφορία και συσσώρευση. Χωρίς αντίπαλο δέος, η λογική του «μονόδρομου», ή του τέλους της ιστορίας, δύσκολα μπορούσε να αμφισβητηθεί. Περισσότερα

Χώρα Χαμηλών Προσδοκιών

Σχολιάστε

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Αυτό που κάνει την τραγωδία να διαφέρει από την παγιωμένη κατάθλιψη είναι η προσδοκία της κάθαρσης. Αυτή η προσδοκία είναι σήμερα απούσα στη χώρα. Από τη στιγμή που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση ενσωματώθηκε εν μιά νυκτί στο Μνημονιακό Τόξο ξεκίνησε η διαδικασία της παράδοσης της μεγάλης πλειοψηφίας, ακόμα και συντηρητικών πολιτών, στην ψυχολογία του εγκλωβισμού σε σκοτεινό λαβύρινθο αδιεξόδων. Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε, πλέον, σε μια Ελλάδα χαμηλών προσδοκιών.

Ο ελληνικός παρασιτικός καπιταλισμός ηττήθηκε κατά κράτος μετά το 2008 χωρίς ποτέ η κατάρρευσή του να δημιουργήσει κάτι το νέο, το ελπιδοφόρο – έστω μια νέα δυναμική καπιταλιστικής συσσώρευσης για κάποια νέα τζάκια. Η πολιτική τάξη που εξέφραζε την ολιγαρχία της προσοδοφορίας στα χρόνια των παχιών (με δανεικά) αγελάδων, κυρίως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, διαχειρίστηκε όπως όπως την κατάρρευση, υπό τις υποδείξεις και εντολές της τρόικας. Το 2014 η απέλπιδα προσπάθειά της να δημιουργήσει νέα ερείσματα και ατ Περισσότερα

Κάποιος να (το) προσέχει το κλίμα

Σχολιάστε

Του Τάσου Τσακίρογλου

Την Τρίτη, ημέρα που ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός στην Ελλάδα, στη Γαλλία ο δημοφιλής και μαχητικός υπουργός Περιβάλλοντος, Νικολά Ιλό, γνωστοποιούσε από ραδιοφώνου την παραίτησή του από την κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν, δίνοντας ένα ισχυρό χτύπημα στην εικόνα του ως ενός προέδρου που έχει ψηλά στις προτεραιότητές του την κλιματική αλλαγή, μαζί με τη μεταρρύθμιση της Ε.Ε., τη μετανάστευση και την ψηφιακή οικονομία.

Ο Ιλό δεν μάσησε τα λόγια του: «Δεν θέλω να λέω άλλα ψέματα στον εαυτό μου… έχω ελάχιστη επιρροή, δεν έχω εξουσία, δεν έχω καθόλου μέσα… Δεν θέλω να δίνω την ψευδαίσθηση ότι η παρουσία μου στην κυβέρνηση σημαίνει πως βρισκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων… Η Γαλλία έχει κάνει μικρά βήματα, περισσότερα από άλλες χώρες, όμως τα μικρά βήματα αρκούν; Η απάντηση είναι “όχι”». Περισσότερα

Ερίκ Τουσέν: Απέτυχαν τα μνημόνια αλλά και η Ευρωπαϊκή Αριστερά

Σχολιάστε

Του Éric Toussaint

Μετάφραση από τη γαλλική γλώσσα: Christine Cooreman

Η πολιτική της Τρόικας στην Ελλάδα: Να κλέβεις τον Ελληνικό λαό και να δίνεις τα χρήματα στις ιδιωτικές τράπεζες, στην ΕΚΤ, στο ΔΝΤ και στα Κράτη που κυριαρχούν στην ευρωζώνη.

Στις 20 Αυγούστου 2018, η ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, το ΔΝΤ και οι ευρωπαίοι ηγέτες γιόρτασαν το τέλος του 3ου μνημονίου.

Με την ευκαιρία αυτή, το μήνυμα που ενσταλάζουν τα μεγάλα ΜΜΕ και οι κυβερνώντες [1] είναι: η Ελλάδα ανακτά την ελευθερία της, η οικονομία ανακάμπτει, η ανεργία πέφτει, η Ευρώπη δάνεισε 300 δις στην Ελλάδα και οι Έλληνες θα πρέπει να αρχίσουν να αποπληρώνουν αυτό το χρέος το 2022 ή το 2032… Περισσότερα

Τα δημοσιογραφικά μαντρόσκυλα

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει αριστερή δημοσιογραφία; Και πώς ορίζεται; Και αν υποθέσουμε πως υπάρχει, τότε αναγκαστικά υπάρχει και μια δεξιά δημοσιογραφία. Ακολουθεί αναγκαστικά μια κεντρώα και έπονται οι διάφορες διαβαθμίσεις, κεντροαριστερά, κεντροδεξιά, ακροαριστερά ή ακροδεξιά κ.λπ., που μπορούν να υποδιαιρεθούν σε διάφορες μικρότερες κατηγορίες.

Κατά τη λαϊκή αντίληψη, αυτές οι κατηγορίες είναι υπαρκτές. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ένας μύθος που συμπληρώνει τις άλλες συγχύσεις που έχει στο μυαλό της η πλειονότητα αυτού του λαού. Συγχέει την πολιτική στήριξη που δίνει ένα έντυπο σε ένα κόμμα και δημιουργεί κατηγορίες δημοσιογραφίας που δεν υπάρχουν. Εχουμε δει έντυπα που ανάλογα με τα συμφέροντά τους, αλλάζουν πολιτικό προσανατολισμό. Περισσότερα

Ερωτήματα σε απαντήσεις δύο διευθυντών

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Δύο διευθυντές, από «Κόκκινο» και «Αυγή», τα ‘βάλαν με τον Περικλή,
τον αέρα να του πάρουν και ό,τι θέλουνε να κάνουν*

Στις επιστολές που έστειλαν στην «Εφ.Συν.» (23-24.6.18) οι διευθυντές της «Αυγής» και του ρ/σ «Στο Κόκκινο», σχετικά με το σημείωμά μου «Από το καπνισμένο τσουκάλι, στον καπνιστό σολομό», θεωρητικά δεν έχω δικαίωμα να απαντήσω.

Οι επιστολές απευθύνονται στον διευθυντή της εφημερίδας, όχι σε μένα. Δηλαδή η συζήτηση είναι σε επίπεδο διευθυντών, όπως λέμε σε επίπεδο αρχηγών στη Βουλή.

Εξάλλου, και οι δυο δεν καταδέχονται να κάνουν διάλογο μαζί μου. Περισσότερα

Η μεγάλη απουσία της Αριστεράς

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Γκάζη

Η αριστερή ταυτότητα χρειάζεται πολλαπλές διαδικασίες βαθιάς ιδεολογικής ωρίμανσης και επαναθεμελίωσης

Είναι έκδηλη η αδυναμία της Αριστεράς να παίξει τον οποιοδήποτε ρόλο σχετικά με τις εξελίξεις στο Μακεδονικό. Άφωνη στην αρχή, με αντιφάσεις στη συνέχεια, δυσκολεύεται, αν δεν αρνείται πεισματικά, να έρθει σε επαφή με το λαϊκό αίσθημα που βλέπει στην συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ άλλη μια εθνική οπισθοχώρηση, πόσο μάλλον να συμβάλει στην οργάνωση της αντίστασης στην νατοϊκή αυτή συμφωνία. Με τον τρόπο αυτό χρεώνεται σύμπασα η Αριστερά στα μάτια του κόσμου, την εθνική μειοδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στο όνομά της δηλώνει ευθαρσώς ότι κινείται. Οι λόγοι για τη δυσκολία αυτή, είναι πολλοί και απαιτείται να μελετηθούν σε βάθος σε μια προσπάθεια μιας συνολικά αυτοκριτικής στάσης. Περισσότερα

Αριστερά: από το «Καπνισμένο τσουκάλι» στον καπνιστό σολομό

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Η «Αυγή» είχε την καλή έμπνευση να αναπαράξει τα πρωτοσέλιδά της, τις μέρες του θανάσιμου τραυματισμού του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, από τη μέρα της δολοφονικής επίθεσης μέχρι την κηδεία του. Δηλαδή τις τελευταίες μέρες του Μάη του 1963. Τα γεγονότα αυτά τα έζησα σε κάθε τους στιγμή, ως νεαρός ακτιβιστής και μέλος της Νεολαίας της ΕΔΑ. Αρχίζοντας από μαθητής με τα συλλαλητήρια για το Κυπριακό, μέχρι την έλευση της χούντας το 1967 που αρχίζει άλλο κεφάλαιο.

Τα πρωτοσέλιδα αυτά άθελά μου αναβίωσαν μιαν εποχή που η Αριστερά ήταν μια ζώσα πραγματικότητα, μαχητική και ασυμβίβαστη και ό,τι έλεγε το πίστευε και το διεκδικούσε. Με τη δημιουργία του πολιτικού φορέα της ΕΔΑ, αμέσως μετά τη στρατιωτική και πολιτική συντριβή του ΚΚΕ, με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, το ηττημένο κίνημα ανασυγκροτείται και γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση, μέσα σε μόλις οκτώ χρόνια. Περισσότερα

Εν όψει του (επ)ελαύνοντος χρόνου

Σχολιάστε

Εν όψει του (επ)ελαύνοντος χρόνου - Media

Του Στάθη στο Ποντίκι

Το ρεζουμέ όλων των εξελίξεων της μετασοβιετικής εποχής – της παγκοσμιοποίησης – ήταν η ιστορική υποχώρηση της Αριστεράς.

Αυτό είναι το κυρίως φαινόμενο. Όλα τα άλλα, η συρρίκνωση της αστικής δημοκρατίας, η ομογενοποιημένη σκέψη, η εξάπλωση των οικονομικών τυραννίδων είναι επί μέρους φαινόμενα που προέκυψαν από την ιστορική υποχώρηση της Αριστεράς και ταυτοχρόνως συνέβαλαν σε αυτήν (την υποχώρηση).

Αυτό που μας λείπει σήμερα, η αμηχανία που αισθανόμαστε, το αδιέξοδο που διαισθανόμαστε – αριστεροί και δεξιοί – έχει να κάνει με την ιστορική αποτυχία και συνεπώς την υποχώρηση της Αριστεράς. Περισσότερα

Πίσω από τα δακρυγόνα, ένα μωρό

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Κάποιοι από τους εργοδότες-αναγνώστες μας έπαψαν να είναι χρηματοδότες της εφημερίδας μας, μειώνοντας τον τζίρο μας κατά 1,30 ευρώ -κατά κεφαλήν- ημερησίως.

Σύμφωνα με τη σοφία του λαού μας που αποφαίνεται πως φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι, τα λεφτά που χάνονται δεν είναι λίγα. Για ποιον λόγο έπαψαν να επενδύουν σε μας; Αγνωστο.

Δεν έχει γίνει καμία επιστημονική έρευνα για να στηριχθούμε πάνω της. Εχουν γίνει έρευνες για το ποιοι μας διαβάζουν, αλλά όχι γι’ αυτούς που μας εγκατέλειψαν. Από εμπειρικές έρευνες, δικές μου, και κάποιων συναδέλφων, δηλαδή γκάλοπ στις παρέες μας, καταλήξαμε όλοι στο συμπέρασμα πως δεν συμφωνούν με την κυβερνητική πολιτική που υποστηρίζει η «Εφ.Συν.». Και σε αυτό έχουν δίκιο. Περισσότερα

Οχιά στον κόρφο μας

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχουν δυο λογιών κυβερνήσεις στον υπαρκτό καπιταλισμό. Η μια που είναι όργανο του κεφαλαίου και εργάζεται πυρετωδώς για την αύξηση των κερδών του, αδιαφορώντας για το βιοτικό επίπεδο του λαού. Ο καθένας στην τύχη του. ‘Η, όπως έλεγε η Θάτσερ, δεν υπάρχει κοινωνία, αλλά μονάχα άτομα.

Εδώ η εξουσία επικεντρώνεται στο να αποκλείσει και να περιθωριοποιήσει όσο γίνεται μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες.

Την κοινωνική ισορροπία την κρατάει η αστυνομία με τη βία και, αν δεν επαρκεί αυτή, συνεπικουρείται από τον στρατό. Περισσότερα

Παγκοσμιοποίηση, λαϊκισμός και Αριστερά

Σχολιάστε

Του Κάρλο Φορμέντι

Ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές στην Ιταλία

Η εκλογή του Μακρόν στη Γαλλία, και η επάνοδος της Μεγάλης Συμμαχίας CDU-SPD στη Γερμανία, δημιούργησαν στις φιλελεύθερες ελίτ την ψευδαίσθηση πως το κύμα του λαϊκισμού εκτονώθηκε πλέον. Αλλά το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών αποδεικνύει πως το κύμα παραμένει και απειλεί να συμπαρασύρει τα παλιά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, καθώς και τους θεσμούς της Ε.Ε. Το άθροισμα των ψήφων του Κινήματος 5 Αστέρων και της Λέγκας, ξεπέρασε το 50%, αποκαλύπτοντας πως οι μισοί Ιταλοί ψηφοφόροι είναι ευρωσκεπτικιστές και δεν πιστεύουν στα αφηγήματα περί τέλους της κρίσης και πλεονεκτημάτων της παγκοσμιοποίησης. Περισσότερα

«Σήμερα οι δημοκρατίες μας είναι πολύ εύθραυστες»

Σχολιάστε

Ολιβιέ Γκεζ

Ο Γάλλος συγγραφέας, Ολιβιέ Γκεζ

Του Τάσου Τσακίρογλου

Ο Μένγκελε δολοφόνησε την ίδια την ιδέα της Ευρώπης

Ο Ολιβιέ Γκεζ, στο νέο του βιβλίο «Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε» (κυκλοφορεί σύντομα από τις εκδόσεις Κριτική), ιχνηλατεί την ηθική διαδρομή του περίφημου ναζιστή εγκληματία πολέμου και θέτει αμείλικτα ερωτήματα για το σήμερα. Χαρακτηρίζει εύθραυστες τις σημερινές δημοκρατίες και μας καλεί να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά, προκειμένου να αποφύγουμε μια νέα οπισθοδρόμηση στην ανθρώπινη ιστορία.

• Γιατί διαλέξατε ως πρωταγωνιστή σας ένα πρόσωπο, το οποίο ιστορικά ενσαρκώνει το ίδιο το κακό; Εναν άγγελο του θανάτου;

Δουλεύω πάνω στο θέμα της μεταπολεμικής Ευρώπης από το 2005. Είμαι παιδί της μεταπολεμικής Ευρώπης, όπως όλοι μας. Θα μπορούσα να γράψω των μεταπολέμων. Εννοώ μετά το 1914-18 και μετά το 1939-45. Αυτές οι δύο συγκρούσεις συγκροτούν ένα δεύτερο τριακονταετή πόλεμο, τον μεγάλο εμφύλιο πόλεμο στην Ευρώπη. Περισσότερα

Υπάρχει πάλη των τάξεων;

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Ετυχε και σε μας να λάχει μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Πριν από μας, και άλλοι είχαν αυτήν την εύνοια της τύχης. Τόσο στην ευρύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη, όσο και στη μακρινή Λατινική Αμερική.

Αν εξαιρέσει κανείς τη χρυσή περίοδο της Ευρώπης 1945-1975, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες, σε μεγάλο βαθμό, διαμόρφωναν τη λεγόμενη κοινωνική Ευρώπη, οι μετέπειτα κυβερνήσεις της Αριστεράς, μετά την επικράτηση του Νεοφιλελευθερισμού, αν δεν μας έλεγαν πως ήταν αριστερές, δεν θα το καταλαβαίναμε.

Οπως πάλι δεν καταλάβαμε πως περίπου το μισό του πλανήτη που ήταν κομμουνιστικό (Ανατολικό Μπλοκ, ΕΣΣΔ, Κίνα, Βιετνάμ), μέσα σε μια νύχτα, έγινε καπιταλιστικό. Και κάποια κράτη πέρασαν στην Ακρα Δεξιά, πρωτοστατούσης της Ουγγαρίας. Και από αυτή την άποψη έχει δίκιο ο Φουκουγιάμα, όταν μιλάει για το τέλος της Ιστορίας. Πέραν του καπιταλισμού, ουδέν υπάρχει. Περισσότερα

Older Entries