Αρχική

Μάθημα Πολιτικής Αγωγής

Σχολιάστε

Του Κώστα Λουλουδάκη

«Ολόκληρο το ημισφαίριο μας ανήκει, εκ των πραγμάτων, όπως μας ανήκει και ηθικά, λόγω της υπεροχής της φυλής μας»

William Howard Taft: 27ος (1909-1913), πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Λατινική Αμερική στο σύνολο της καταλαμβάνει έναν ιδιαίτερο χώρο στην Ιστορία. Υπήρξε προνομιακός χώρος στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών επεμβάσεων. Από τη διακήρυξη του δόγματος Μονρόε το 1823, το νότιο ημισφαίριο της Αμερικής έχει υποστεί περισσότερο ίσως από κάθε άλλη περιοχή του κόσμου τη χειρότερη μορφή κυριαρχίας από το μεγάλο χωροφύλακα της Γης.

«Την οικονομική υπερεκμετάλλευση των χωρών της Λατινικής Αμερικής που επέφερε την καταστροφή, την ανέλαβαν και τη συνεχίζουν κάθε λογής αμερικανικοί οργανισμοί, κρατικές και υπερεθνικές εταιρείες, αλλά και παρακρατικές υπηρεσίες. 

Βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες, εξαφανίσεις, δολοφονίες διαπράττονταν  στις χώρες αυτές ή στο όνομα της ανάπτυξης ή στο όνομα της αντιμετώπισης της «χειρότερης μορφής παθολογικής νόσου», του κομμουνισμού. Περισσότερα

Advertisements

Η σκέψη ως πηγή της Αριστεράς

Σχολιάστε

Η σκέψη ως πηγή της Αριστεράς

του Ηλία Φιλιππίδη*

Η Αριστερά και το βιβλίο

Στην Αγγλία κυκλοφορούσε στα μεταπολεμικά χρόνια ως ανέκδοτο η προτροπή: «Μην διαβάζεις πολλά βιβλία, θα γίνεις κομμουνιστής»!

Βασικά η αριστερή ιδεολογία, πέρα από τις προπαγανδιστικές της ανάγκες, είχε διαμορφώσει και μια επιλεκτική σχέση προς την υλιστική επιστήμη και την υλιστική και μηδενιστική φιλοσοφία. Γενικά πάντως η Αριστερά, τόσο στον 19οόσο και στον 20ο αιώνα, εκπροσωπείτο από δύο πρότυπα: τον εργάτη και τον νέο διανοούμενο, που καταβρόχθιζε ό,τι έντυπο έβρισκε μπροστά του και ιδιαίτερα της φιλοσοφίας και των φυσικών επιστημών.

Δυο εξελίξεις όμως περιόρισαν τη σύζευξη της αριστεράς με το βιβλίο: Περισσότερα

Για μια νέα Αριστερά

Σχολιάστε

Για μια νέα Αριστερά

του Ηλία Φιλιππίδη*

Με αφορμή τις ομιλίες των Κάρλος Λατούφ, Κώστα Λιβιεράτου και Στέλιου Ελληνιάδη στην εκδήλωση «Πολιτισμός και Χειραφέτηση» στο Resistance Festival 2017

Εκκινούμε από την κοινωνιολογική διαπίστωση, ότι το πολιτικό φάσμα Δεξιάς-Αριστεράς έχει χάσει τον γενικό και παραδοσιακό του χαρακτήρα, ο οποίος είχε παγιωθεί διαχρονικά και χώριζε την πραγματικότητα, την επιστήμη και την σκέψη των ανθρώπων ακόμη και κατά τρόπο μεταφυσικό.

Έτσι, όποιος ήταν «δεξιός», ήταν δεξιός, ό,τι και αν έλεγε, ό,τι και αν έκανε. Το αντίστοιχο ίσχυε και για τους αριστερούς. Ήταν να μην σου βγει το όνομα, ή ίσχυε αυτό που είχε επιλέξει ο καθένας με θρησκευτική ευλάβεια ή προεπιλέξει γι’ αυτόν η οικογένειά του. Εννοείται, ότι η επιλογή του καθενός ισοδυναμούσε με την είσοδο στον Παράδεισο και η αντίθετη άποψη, με την κάθοδο στην Κόλαση και τους κολασμένους.

Αν οι τεκτονικές πλάκες διαμορφώνουν νέες γεωλογικές καταστάσεις έπειτα από κάποια εκατομμύρια χρόνια, η ανθρώπινη κοινωνία, ειδικότερα η Δυτική κοινωνία μετά την Βιομηχανική επανάσταση, διαμορφώνει νέες κοινωνικές καταστάσεις το πολύ κάθε 50 χρόνια. Γι’ αυτό θα πρέπει οι μεγάλες πολιτικές θεωρίες και σχολές να επανεξετάζονται και να επαναπροσδιορίζονται από την κάθε νέα γενεά. Περισσότερα

Η μοιραία σάγκα του νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

του Τάσου Τσακίρογλου

Το κεντρικό λάιτ μοτίφ τόσο της φιλελεύθερης όσο και της ακροδεξιάς ερμηνευτικής αφήγησης για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών είναι η «ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς». Η διαρκής και μονότονη επανάληψη αυτής της πρότασης εν είδει νανουρίσματος της προσέδωσε ισχύ επιβεβαιωμένης αλήθειας, απενοχοποιώντας από τη μια τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης για τα δεινά που επέφεραν και φέρνοντας από την άλλη τις δυνάμεις της Αριστεράς σε θέση απολογούμενου.

Εάν όμως κάποιος εξετάσει προσεκτικά την ισχύ αυτής της πρότασης, θα δει ότι η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς αφορούσε πολύ συγκεκριμένα πεδία, όπως κάποια πανεπιστημιακά αμφιθέατρα ή κάποιους φιλολογικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους που επαίρονταν για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς ως φύλλο συκής – και όχι φυσικά την κοινωνία εν γένει, στην οποία «αλώνιζε» κυριολεκτικά ο νεοφιλελευθερισμός. Περισσότερα

Αντιφάσεις της υπαρκτής Αριστεράς

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Μπελαντή

Το γεγονός ότι σήμερα οι δυνάμεις που έχουν απομείνει στη μη συστημική και μη νεοφιλελεύθερη Αριστερά της χώρας μας στερούνται στρατηγικής πρότασης είναι κάτι που αντανακλάται σε όλα τα επίπεδα. Μου έρχεται στο μυαλό η περίπτωση των Σκουριών και της δήθεν υπερεπένδυσης της Ελντοράντο. Ένα ζήτημα που έχει δημιουργήσει πολύ ισχυρές αναταράξεις.

Δεν έχω καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι αγώνες των κατοίκων της Χαλκιδικής κατά της ρύπανσης και της καταστροφής της περιοχής υπήρξαν σωστοί και δίκαιοι. Ακόμη παραπάνω, άφησαν ένα ισχυρό στίγμα πίσω τους, κάτι που εκδηλώνεται και στη θολή γραμμή του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το σημείο, στην αναποφασιστικότητά τους να δώσουν το πράσινο φως στην «επένδυση». Περισσότερα

Άνοδος του συντηρητισμού: Πολιτικές ιδεολογίες στην Ελλάδα μετά το Μνημόνιο

Σχολιάστε

του Γιάννη Μαυρή

Πως άλλαξε ο ιδεολογικός χάρτης, στην περίοδο 2009-2017

«Οι ελληνικές αρχές θα πρέπει (…) να θέσουν σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για την ενίσχυση των δυνατοτήτων και την αποπολιτικοποίηση της Ελληνικής Διοίκησης» («3ο Μνημόνιο», Ν.4334/16 Ιουλίου 2015, ΦΕΚ Α’80).

Μετά από επτά χρόνια βαθειάς κρίσης και έντονων κοινωνικών ανταγωνισμών, η ελληνική κοινωνία δείχνει να οδηγείται σε συντηρητική διέξοδο. Η στροφή της ελληνικής κοινωνίας στο συντηρητισμό είναι προφανής, όχι μόνον στο επίπεδο των τάσεων του εκλογικού σώματος, αλλά –περισσότερο σημαντικό- στο πεδίο της ιδεολογίας. Περισσότερα

Βολικοί συμψηφισμοί και ιστορικές ρεβάνς

Σχολιάστε

Του Κωστή Παπαϊωάννου*

Η καταδίκη των σταλινικών εγκλημάτων και ο διαρκής στοχασμός για τη μήτρα τους είναι καθήκον κάθε δημοκράτη και κατά μείζονα λόγο κάθε αριστερού δημοκράτη. Αυτός ο στοχασμός και η διαπάλη των ιδεών στη βαριά σκιά του «υπαρκτού σοσιαλισμού» γέννησαν λαμπρές στιγμές της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής Αριστεράς. Στιγμές δύσκολες, με διασπάσεις, με συγκρούσεις, με στιγματισμούς, με προσωπικές και συλλογικές δοκιμασίες. Είναι σε μεγάλο βαθμό επίτευγμα επώδυνο του ευρωκομμουνισμού, αλλά και ποικιλώνυμων άλλων εκφάνσεων της Αριστεράς, η μελέτη των αποτρόπαιων όψεων του σταλινισμού: προσωπολατρία, απόλυτος συγκεντρωτισμός, κρατική και κομματική γραφειοκρατία, προνόμια της νομενκλατούρας, εξευτελισμός κάθε δημοκρατικής αρχής, πολιτικά εγκλήματα, εκτοπίσεις, εξοντώσεις.

Η Αριστερά αυτή, η «καθ’ ημάς Αριστερά», έκανε δική της υπόθεση να καταδείξει το απεχθές πρόσωπο του «υπαρκτού», το καθεστώς των διώξεων και του φόβου, τις δίκες της Μόσχας, τον θρίαμβο της αστυνομίας και της καταστολής. Δεν φοβήθηκε να μιλήσει για την ασφυκτική λογοκρισία, την πανοπτική επιτήρηση, τον χαφιεδισμό, τις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις, τη βίαιη κολεκτιβοποίηση με τα εκατομμύρια θύματα. Η δημοκρατική Αριστερά στάθηκε απέναντι στην καταστολή κάθε ελευθερίας στις ανατολικές χώρες. Ταυτοτικό, τραυματικό βίωμά της είναι η απόλυτη αντίθεση σε όσα επιβλήθηκαν στη Βουδαπέστη και την Πράγα με τα τανκς. Περισσότερα

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά

Σχολιάστε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μοντέρνου» επιστημονικού, θεωρητικού κεκτημένου, δηλαδή όλου του Πολιτιστικού Κεκτημένου της Νεώτερης εποχής από το τέλος του Μεσαίωνα και δώθε.

Θα χρειαστεί μια σειρά άρθρων για να εξηγήσουμε απλά και στρωτά την αποδομητική – δήθεν εκσυγχρονιστική -τάση των Μεταμοντέρνων Επιστημόνων και των δήθεν ανατρεπτικών τάσεών τους. Ουσιαστικά οι Μεταμοντέρνοι μάς πάνε όχι μπροστά, αλλά πίσω από τους «Μοντέρνους» ή νεωτερικούς. Όσο και να διαμαρτύρονται οι Μεταμοντέρνοι και η θεωρία τους, αποτελούν μια Επανάσταση ενάντια στη Λογική και μια ασύντακτη και πρωτόγονη επιστροφή στην Προ-Λογική ή Μυθολογική περίοδο. Καλύπτουν δε την βαθιά αντιδραστικότητά τους με κραυγές επιστημοσύνης και προχωρημένης σκέψης… Περισσότερα

Αριστερά άνευ Αριστεράς

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

H STANDARD AND POOR’S αξιολογεί μονίμως τον Καναδά με ΑΑΑ, που για τους επενδυτές σημαίνει πως είναι μια ασφαλής χώρα για να διοχετεύσουν τα χρήματά τους. Αλλά η φυλή Χάιντα, που έχει δικά της εδάφη τα οποία ουδέποτε έχει παραχωρήσει στον Καναδά, είχε άλλη γνώμη.

Από το 1846, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά και η επαρχιακή κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας εκμεταλλεύονται όλο τον ορυκτό της πλούτο και όλους τους φυσικούς πόρους, από μια γη που δεν τους ανήκει, παραβιάζοντας τις συνθήκες για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων. Οι γηγενείς κατέθεσαν αγωγή στο Ανώτατο Δικαστήριο και ζητούν να αποζημιωθούν.

Αρα ο Καναδάς, που ληστεύει μια ολόκληρη περιοχή που δεν του ανήκει, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται με τρία άλφα. Και πήγαν στον οίκο αξιολόγησης για να διαμαρτυρηθούν. Τους υποδέχτηκαν οι υπεύθυνοι που είχαν συντάξει την έκθεση αξιολόγησης. Οι υψηλοί αυτοί τεχνοκράτες, τους άκουσαν προσεκτικά και είπαν στην αντιπροσωπεία των Ινδιάνων: «Ξέρουμε ότι ποτέ δεν εκχωρήσατε τη γη σας. Περισσότερα

Ρόλος και όρια της Αριστεράς στη μεταπολίτευση (1974-2010)

Σχολιάστε

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ορισμένοι μελετητές, θέλοντας να αναλύσουν την τυπολογία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, κάνουν λόγο για «τριπολικό κομματικό σύστημα με δικομματική δυναμική αντιπαράθεσης», για «τρικομματισμό με διπολική δυναμική» ή και για «απόλυτο πολωμένο τρικομματισμό». Ο τρίτος παράγοντας, το «τρίτο πρόσωπο», είναι φυσικά η Αριστερά.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, ο δικομματισμός κυριάρχησε, συγκεντρώνοντας ποσοστά της τάξης του 80% του εκλογικού σώματος. Πάντα όμως υπήρχε ένας ακόμα πόλος, συμπληρωματικός προς το μεταπολιτευτικό σύστημα, εκφραζόμενος από τις δυνάμεις που αναφέρονταν στην Αριστερά.

Οι προσεγγίσεις που προαναφέραμε, όμως, δεν είναι οι μόνες. Αρκετοί άλλοι αναλυτές θεωρούν τον ρόλο της Αριστεράς κατά την περίοδο 1974-2010 περιθωριακό ή μη ουσιαστικό, παρουσιάζοντάς την περίπου σαν έναν «φτωχό συγγενή» στο πολιτικό σκηνικό. Περισσότερα

Με το κεφάλι στο χώμα

Σχολιάστε

Είχα ακριβώς έναν χρόνο να γράψω. Έναν ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο ο Τσίπρας εφαρμόζει μνημόνια με κοινωνικό πρόσημο, ο Μητσοτάκης ονειρεύεται παλινόρθωση της εθνικοπατριωτικής Ελλάδας, η αριστερά περνάει την ώρα της με μνημόσυνα, το ΠΑΣΟΚ είν’ εδώ ενωμένο δυνατό, το πρωτογενές πλεόνασμα χαρίζει πολλαπλούς οργασμούς στα πλήθη, η ανεργία πέφτει βαριά, οι ναζί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους, η Ευρώπη εξακολουθεί να ελέγχει τον αέρα που αναπνέουμε, ο ουρανός παραμένει ιδιοκτησία της Εκκλησίας και ο πλανήτης έρμαιο στα χέρια πυρομανών. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα μέσα σε έναν χρόνο τώρα που το σκέφτομαι. Κι αν έμεινα και λίγο πίσω, να με συγχωράτε, θα σας προλαβαίνω. Ραντεβού στην Τρίτη αξιολόγηση.

Πέρασε ένας χρόνος που δεν έγραψα τίποτα, ή καλύτερα, που δεν δημοσίευσα τίποτα. Η μία μετά την άλλη οι ειδήσεις μπορεί να χτυπούσαν στο κεφάλι μου, εκείνο να έδινε εντολή στο χέρι μου να τα βάλει στο χαρτί, αλλά πάντα το χαρτί κατέληγε να καίγεται στη φωτιά της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. «Και τι έγινε», «Και τι θα αλλάξει», «Σιγά το νέο», «Έτσι γίνεται πάντα», «Μ’ αρέσει που πέφτεις από τα σύννεφα» και άλλα τέτοια ευφάνταστα.

Κάθε φορά και μια άλλη φωνή, κάθε φορά με λιγότερη έκπληξη. Κι έτσι δεν έγραψα… Περισσότερα

Ο Ανιέλι είχε δίκιο

Σχολιάστε

Από το καλοκαίρι του 2015 κι έπειτα, καταστράφηκε ένα πρωτοφανές πολιτικό κεφάλαιο, που οι περιστάσεις αλλά και η δουλειά χιλιάδων απλών ανθρώπων της Αριστεράς είχαν δημιουργήσει. Το Δημοψήφισμα υπήρξε το αποκορύφωμα αυτής της «συγκέντρωσης κεφαλαίου», που έδινε τεράστιες δυνατότητες για μια ριζοσπαστική πολιτική επιλογή. Σαν αυτή που έκανε η Ισλανδία, χωρίς να έχει καθόλου ευνοϊκότερους συσχετισμούς.

Ας θυμηθούμε την απίστευτη πόλωση που ενεργοποίησε: το 85% των νέων, το 73% των ανέργων, το 71% των μισθωτών, το 85% των φοιτητών επέλεξε «Όχι». Τα πραγματικά παραγωγικά και δυναμικά στρώματα απέρριπταν τα Μνημόνια χωρίς επιφυλάξεις. Και συνεχίζουν να το κάνουν. Περισσότερα

Η φτώχεια των πολλών, πλούτος των ολίγων

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού κομμουνισμού και την προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στη δεξιά πολιτική, μπήκε το ερώτημα αν πραγματικά υπάρχει διαφορά μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Και αυτό το επιχείρημα έχει βάση.

Ολοι όσοι από μας ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά για μια άλλη πολιτική, στην πράξη ψήφισαν την πολιτική που εγκαινίασε ο Γ. Παπανδρέου από το Καστελόριζο και συνέχισαν οι επόμενες κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία για όσο χρόνο χρειαστεί. Και αυτός δεν φαίνεται να είναι σύντομος.

Αν οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ κοινωνίας και κράτους παραμείνουν στο σημερινό επίπεδο, τότε να υπολογίζουμε δεκαετίες. Αυτό μοιάζει λίγο με προφητεία. Δεν είναι. Στηρίζεται στο γεγονός πως οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν να προτείνουν μια εναλλακτική λύση για τα συμφέροντα της κοινωνίας βρίσκονται εκτός Κοινοβουλίου, είναι διασπασμένες και δεν δείχνουν να διαθέτουν επαρκές λαϊκό έρεισμα. Περισσότερα

Βραχνοί προφήτες

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Νανούρη

«Μακριά από κάθε αντιπολιτευτική νοοτροπία ή στενό κομματικό ελατήριο, αλλά μόνο από βαθιά συναίσθηση της ευθύνης μας και με μοναδικό κριτήριο το πραγματικό εθνικό συμφέρον προειδοποιήσαμε ότι η σύνδεση της χώρας μας, χώρας ακόμη υποανάπτυκτης, με την Κοινή Αγορά των Εξ ασύγκριτα προηγμένων χωρών της Δυτ. Ευρώπης, όχι μόνο κανένα θετικό πλεονέκτημα ή ελπίδα οικονομικής αναπτύξεως δεν μας παρέχει, αλλά αντίθετα μας οδηγεί με βεβαιότητα στην καταβαράθρωση της οικονομίας μας».

Εκφωνήθηκαν τα παραπάνω στο ελληνικό Κοινοβούλιο διά χειλέων Ηλία Ηλιού και περιέχονται σε τόμο με πύρινους λόγους του και τίτλο «Η Ελλάς στον λάκκον των λεόντων», έκδοση 1962. Επειτα από δεκαετίες, ο Νέστωρ της Αριστεράς αποδεικνύεται άκρως προφητικός. Στον πρόλογο του πονήματος ο Νίκος Κιτσίκης επισημαίνει: «Σήμερα ακόμη πολλοί δεν γνωρίζουν ότι η θύελλα της Κοινής Αγοράς θα ξεριζώσει τα αγροτικά νοικοκυριά, θα παρασύρη και θα εξαφανίση βιομηχανίες, θα συντρίψη βιοτεχνίες, θα πλήξη θανάσιμα τα μεσαία στρώματα, θα δημιουργήση εξοντωτικόν ανταγωνισμόν των Ελλήνων επαγγελματιών με τους ξένους στους οποίους θ’ ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες. Περισσότερα

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ…

Σχολιάστε

Η τραγωδία στην Ευρωζώνη, σήμερα, είναι η αίσθηση παραίτησης που επικρατεί, όπου τα κατεστημένα κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς αφήνουν την Ευρώπη να κυλήσει σ’ ένα οικονομικό «πυρηνικό χειμώνα». Κατά μία έννοια είναι τραγικό, αλλά μόνο κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορούν να στηρίξουν αξιόλογες στρατηγικές, όπως αναδιοργάνωση χρέους. Η άνοδος των Podemos δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση για εναλλακτική στρατηγική. Αν δεν αλλάξουν θέσεις τα καθιερωμένα κόμματα, θα δημιουργηθεί μεγάλο κενό για να καλύψουν οι Podemos και ΣΥΡΙΖΑ.

Financial Times, Wolfgang Munchau 29/11/2014

Για όσους θέλουν να σκέπτονται λογικά και να μην αναλώνονται σε ευχολόγια και χίμαιρες, είναι φανερό πως άνοιξε ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία. Αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικό κίνδυνο είναι οι συνέπειες μιας αποτυχίας της Αριστεράς στην εξουσία. Για να το αποφύγουμε αυτό, να προσπαθήσουμε όλοι ώστε η Αριστερά να μην καταρρεύσει αργότερα.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών», 4/6/2014

Ο γνωστός ιταλός βιομήχανος Τζιάνι Ανιέλι (1921-2003) φέρεται να έχει πει την παρακάτω φράση η οποία αποδίδεται παρά τις διάφορες παραλλαγές της ως εξής: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από τη Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Περισσότερα

Το αριστερό reunion

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Εκλεκτικές συγγένειες εντός, εκτός και επί τα αυτά

Η ανοχή προς την σημερινή κυβέρνηση από τη μεριά της «υπόλοιπης» Αριστεράς και μεγάλου μέρους των αριστερών, είναι δεδομένη. Δεν πρόκειται απλώς για ανοχή. Στην πραγματικότητα, η κοινή πολιτική καταγωγή και η «ιδεολογική» συγγένεια κυριαρχούν, επικαλύπτοντας τις όποιες διαφωνίες που φαντάζουν έτσι συγκυριακές και περαστικές.

Η «θεσμική» και πολιτισμένη συνύπαρξη όλων στα εγκαίνια του μουσείου Μπελογιάννη, η χαμηλή ένταση της γενικότερης κριτικής του ΚΚΕ, που πολλοί φαντάζονταν ότι θα ήταν «στα κάγκελα» με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η παρουσία ακόμα και κυβερνητικών στελεχών σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις (όταν λείπει βέβαια ο πολύς κόσμος που θα μπορούσε και να… παρεκτραπεί), αυτές είναι κάποιες εικόνες, απλώς ενδεικτικές.

Δεν είναι όμως μόνο αυτές. Σε αυτοδιοικητικά σχήματα, κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί συνυπάρχουν συχνά και σχεδόν αρμονικά. Γνωστότερο όλων, το παράδειγμα της Περιφέρειας Αττικής με στελέχη της ΛΑΕ να συνδιοικούν με την παράταξη της Δούρου. Στον συνδικαλιστικό χώρο τα ίδια, χρειάστηκαν αρκετοί «τσακωμοί», αποφάσεις και συνδιασκέψεις για να ξεκαθαρίσει κάπως η κατάσταση, έστω και ως προς το φαίνεσθε της «κεντρικής έκφρασης». Περισσότερα

Η διαφορά ως ισότητα

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Κάποια παιδιά γεννιούνται διαφορετικά. Και δεν εννοώ τα παιδιά που εκ γενετής έχουν κάποια αναπηρία ή δυσπλασία. Μιλάω για υγιέστατα μωρά που από τα πρώτα τους βήματα διαφέρουν από τα άλλα. Το τι τα κάνει διαφορετικά ένας θεός το ξέρει.

Για μας τους θνητούς πρέπει να επιλέξουμε κάποια εξήγηση είτε από τους γενετιστές (DNA) είτε από τους κοινωνιστές (περιβάλλον). Αυτά τα παιδιά δεν προσαρμόζονται εύκολα στον κοινωνικό τους χώρο και συχνά χαρακτηρίζονται προβληματικά, ενώ μπορεί να είναι ιδιαίτερα ταλαντούχα και να μην αισθάνονται καμιά διαφορά με τα άλλα.

Και εδώ με σιγουριά μπορούμε να πούμε πως αυτό το «διαφορετικό» είναι ένας αυθαίρετος χαρακτηρισμός που ξεκινάει από την οικογένεια, διαμορφώνεται στο σχολείο και εμπεδώνεται στην κοινωνία. Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, αλλά η κοινωνία μάς θέλει ομοιόμορφους. Και εδώ έχουμε φασισμό, ακόμα και σε κοινωνίες που θέλουν να λέγονται δημοκρατικές. Περισσότερα

Χορτοφάγος σε χασαποταβέρνα

Σχολιάστε

Tου Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει ένας τρόπος σκέψης που είναι ευρύτατα διαδεδομένος: Είναι το δίλημμα: «Τι να διαλέξω; Ενα μικρό κακό ή ένα μεγάλο κακό;» και η απάντηση έρχεται αβίαστα. Το μικρό κακό είναι το καλύτερο.

Στο ερώτημα να επιλέξουμε ανάμεσα στο καλό και το κακό η απάντηση είναι προφανής. Αν και βέβαια εδώ υπάρχει ένα φιλοσοφικό πρόβλημα. Ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό -αρχαίο ερώτημα-, όταν το κακό παρουσιάζεται σαν καλό και το καλό σαν κακό. Κατά κανόνα, είναι η εξουσία που τα ορίζει και έχει να κάνει με τα συμφέροντά της και όχι με την αντικειμενική πραγματικότητα.

Η θεωρία του μικρού και μεγάλου κακού βρίσκει την πλήρη δικαίωσή της στην πολιτική και συχνά γίνεται το βασικό επιχείρημα για να υποστηρίξει μια παράταξη την ύπαρξή της. Ακούμε συχνά πυκνά από τους εναπομείναντες συριζαίους: Περισσότερα

Η Αριστερά στον δρόμο του… μεταξιού

Σχολιάστε

Μια «ανθρωπογεωγραφία της μετάλλαξης», με αφορμή την κυβερνητική αποστολή στην Κίνα

«Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους…»
(ελληνική λαϊκιστική παροιμία)

Στο πρόσφατο κυβερνητικό ταξίδι στην Κίνα, στις διπλωματικές επαφές, την συνάντηση με τον Κινέζο πρόεδρο και το συνέδριο για τον «δρόμο του μεταξιού», συμμετείχαν ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Ν. Παππάς, ο υφυπουργός Ανάπτυξης Στ. Πιτσιόρλας και ο γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Γ. Τσίπρας.

Ένα «ταξίδι για δουλειές», απολύτως προσαρμοσμένο στις ανάγκες του χρεοκοπημένου νεοελληνικού μεταπρατισμού. Γιατί, αν παλιότερα διατηρούσε μια «λάμψη» το όραμα μιας Ελλάδας – διαμετακομιστικού κέντρου με αναβαθμισμένα λιμάνια, δρόμους, τουρισμό κάθε είδους και συμπληρωματικές υπηρεσίες, η «αριστερή» επανάληψή του σε μνημονιακό και μισοαποικιακό καθεστώς, μοιάζει σήμερα με «ξαναζεσταμένο φαγητό». Η δε επίκλησή του ως συνταγής εξόδου από την κρίση, καταντά απλώς ανέκδοτο και μας θυμίζει την ανωτέρω αναφερόμενη παροιμία… Περισσότερα

Once upon a time in Mexico

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Δ. Μαρινάκη

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής ή ιστορικός για να καταλάβεις πως η Κεντρική και Λατινική Αμερική θεωρείται η «πίσω αυλή» της Αυτοκρατορίας, ο προνομιακός χώρος άσκησης της πολιτικής και οικονομικής επιρροής των Η.Π.Α.. Κούβα, Γουατεμάλα, Βολιβία, Χιλή, Νικαράγουα, Σαν Σαλβαδόρ, Πουέρτο Ρίκο, η λίστα των επεμβάσεων (έμμεσων και άμεσων) είναι μακρά και αιματηρή κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα και συνεχίζει ως σήμερα. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε θίξει την περίπτωση της Βραζιλίας και το ευρύτερο σχέδιο για αποσταθεροποίηση των BRICS, που στη συγκεκριμένη περίπτωση περνούσε μέσα από την ανατροπή της προέδρου Dilma Rousseff, με πολύτιμους συμμάχους ασφαλώς την εγχώρια Δεξιά. Στο περιθώριο της εκλογής Trump και της όξυνσης των σχέσεων μεταξύ Η.Π.Α.-Μεξικό ως προς το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά και των εξελίξεων που προμηνύονται το 2018 ελέω εκλογών και με φαβορί τον αριστερό Andres Manuel Lopez Obrador (ή AMLO εν συντομία) καταπιαστήκαμε με την περίπτωση του Μεξικό, σαν μια ακόμη πιθανή εστία ανάφλεξης, αλλά συνάμα επειδή αποτελεί ένα εξαίσιο παράδειγμα σχετικά με την ικανότητα της Ουάσινγκτον να δρομολογεί (ποικιλοτρόπως) τις εξελίξεις στον Νέο Κόσμο. Περισσότερα

Ποια είναι η σωστή απάντηση σε ένα λάθος δίλημμα;

Σχολιάστε

Του Άρη Τόλιου

Επί της αρχής

Όσο ανιστόρητα και φτωχά είναι τα σχήματα τα οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τον γενικά ευρωπαϊκό άξονα «Αριστεράς – Δεξιάς» σε πραγματικότητες εκτός Ευρώπης (π.χ. Τουρκία, ΗΠΑ, Λατινική Αμερική) ή να βρουν ευθείες ευθυγραμμίσεις ανάμεσα σε διαφορετικές οικονομίες, τόσο εκνευριστικά είναι τα δήθεν «ψαγμένα» και «υπερ-αναλυτικά» σχήματα που αρνούνται να βγάλουν οποιαδήποτε κοινά συμπεράσματα ανάμεσα σε ανόμοιους κοινωνικούς σχηματισμούς (κράτη) – προφανώς επειδή έτσι τους βολεύει.

Λες και ο καπιταλισμός ή η κρίση του, ακόμα και σε πολιτικό επίπεδο, εκδηλώνεται με άπειρους τρόπους, τους οποίους θα ήταν πολύ κουραστικό να τους παραθέσουμε, οπότε ας μην κουραζόμαστε βρε αδερφέ.

Λες και για να εκφραστεί μια άποψη για μια άλλη χώρα, χρειάζεται να μένεις εκεί χρόνια, να έχεις ακαδημαϊκή μόρφωση, να έχεις κοινωνική δράση, να μιλάς και με τους «απλούς ανθρώπους», να είσαι και ανοιχτός και όχι «κολλημένος» και και και…

Λες και ένα κείμενο που επιχειρεί να πει κάτι είναι κάτι άλλο από μια παράθεση επιχειρημάτων, με χρήση διάφορων αναλυτικών εργαλείων και ένα συμπέρασμα, το οποίο κρίνεται στο μέλλον αν ήταν πράγματι οξυδερκές, συνεκτικό και συμπαγές και μπαίνει υπό κρίση άπαξ και δημοσιευτεί. Περισσότερα

Σύντροφοι, ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη

Σχολιάστε

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Οπου και να γυρίσεις θλίψη. Από τη μια κυβερνούν αυτοί που κάποτε αυτοπροσδιορίζονταν ως αριστεροί, κάποιοι και ως ανανεωτικοί κομμουνιστές με τόσο οκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχουν υπερκεράσει ακόμα και τα νεοφιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Κι απ’ την άλλη, αυτοί που δεν ακολούθησαν τους μέχρι χτες συντρόφους τους στον κατήφορο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά δεν μπορούν να προβάλλουν καμία αντίσταση στοιχειωδώς αντάξια της ριζοσπαστικής φρασεολογίας με την οποία υποστήριξαν τη διαφοροποίησή τους.

Όσο ανατριχιαστική είναι η μετάλλαξη του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ που δεν άφησε τίποτα που να μην το παραβιάσει, αθετήσει και ξεπουλήσει, άλλο τόσο απογοητευτική είναι η αφυδάτωση, η αφλογιστία και η ανεπάρκεια των οργανωμένων δυνάμεων που διαχώρισαν τη θέση τους επιλέγοντας τη συνέχιση του αγώνα αντί για την παράδοση άνευ όρων με το ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο της αυτομολίας στον εχθρό, στην κορύφωση της αντιπαράθεσης στη φάση που η κοινωνία είχε ταχθεί στην πλευρά της Αριστεράς. Περισσότερα

Ζουν ανάμεσά μας (στο πνεύμα των ημερών…)

Σχολιάστε

του Τάσου Βαρούνη

Η καταθλιπτική αριστερά. « Πω-πω κακό που μας βρήκε». Το παιχνίδι χάθηκε δια παντός. Η κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται με τον πλήρη αφοπλισμό του λαού και του κινήματος. Μπορεί να φταίει η υπερεπένδυση των πάντων σε ένα κόμμα. Μπορεί να λειτουργεί μια βαθύτερη υποτίμηση των ενεργών δυνάμεων της κοινωνίας. Ίσως απλά να ταυτίζεται ο ατομικός Γολγοθάς, του «να ξεκινάς από την αρχή» με όλα όσα οι «πολλοί μαζί» ανακαλύπτουν – συνειδητά και εξ ανάγκης – ξανά και ξανά.

Η νομισματική αριστερά. Αυτή που αναγνωρίζει και καταγράφει τους υπόλοιπους μέσα από ερωταπαντήσεις για το ευρώ και τη δραχμή. Γιατί εδώ συνοψίζονται όλες οι αντιθέσεις κι από δω ξεκινούν οι ανατροπές των συσχετισμών. Το νόμισμα αποκτά μαγικές και υπερβατικές ιδιότητες. Ένα υπερόπλο – οκ υπάρχουν κι άλλα – που συγκροτεί τον ίδιο τον στρατό. Άλλοτε ως έμβλημα, σημαία, διαταγή, συχνά όμως και ως παρασύνθημα. Γενικώς ψαλμουδίζει. Περισσότερα

H αντίσταση των λίγων

Σχολιάστε

Του Περικλή Κοροβέση

Πριν από πενήντα χρόνια, αυτόν τον ανοιξιάτικο μήνα, η χούντα έβγαλε περίπατο τα τανκς και σε μια-δυο ώρες πήρε την εξουσία αυτής της χώρας, σχεδόν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, και την κράτησε εφτά ολόκληρα χρόνια. Μια ολόκληρη κοινοβουλευτική δημοκρατία και ένα πανίσχυρο παλάτι πέσανε σαν τραπουλόχαρτα.

Πώς εξηγείται αυτό; Και καλά οι θεσμοί, αλλά κι αυτός ο δημοκράτης λαός και η Αριστερά (ΕΔΑ τότε) που θα έπρεπε να κατέβουν στους δρόμους, προτίμησαν να μείνουν στο σπίτι τους και να κοιτάζουν τα τεκταινόμενα πίσω από τις γρίλιες. Μια παρέα φίλων, που είχαμε βρεθεί την ίδια μέρα για άλλο σκοπό, είπαμε να κατεβούμε στο κέντρο της Αθήνας.

Η πόλη έρημη και σε όλα τα δημόσια κτίρια τανκς. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε, από μόνοι μας, μια αντιστασιακή ομάδα, με την ελπίδα πως και άλλοι θα είχαν σκεφθεί σαν και μας και στην πορεία θα συναντιόμασταν. Σκέψη που δεν ήταν λάθος. Αλλά, δυστυχώς, δεν βρεθήκαμε. Περισσότερα

Ε. Galeano : Ένας «ετερόδοξος» διανοούμενος της αριστεράς

Σχολιάστε

Από την εφηβεία του ήταν αριστερός, αυτή του η επιλογή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο τρόπος όμως με τον οποίο κατανοούσε το να είσαι αριστερός, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος με τον οποίο τον εφάρμοζε, δεν ήταν εξαρτημένος από την ιδεολογία αλλά από την καθημερινή ζωή. Μακριά από κάθε είδους δογματισμό έστρεφε το βλέμμα του στους πιο ευάλωτους, σ’ εκείνους που θεωρούσε ότι αποτελούσαν τον σκοπό του. Με τα χρόνια, αγκάλιασε την υπεράσπιση της φύσης όπως και την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Δεν υπήρξε επικεφαλής καμιάς πορείας, «ποιος είμαι εγώ που θα καπελώσω» μία πορεία; Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ενάντια στην κυβέρνηση, γιατί όπως (και κάθε συγκέντρωση), είναι στενά συνδεδεμένη με μία ελπίδα που επιλέξαμε, με μία ελπίδα που μοιραζόμαστε όλοι. Ο σκοπός είναι να ακούσει η κυβέρνηση κι άλλες φωνές, όχι μόνο αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις. Άλλωστε δεν βλέπουμε και δεν βιώνουμε τα αποτελέσματά τους ανά τους αιώνες;» τόνιζε ο Γκαλεάνο, στις 27 Μαίου του 2005, στην πλατεία Ελευθερίας. Περισσότερα

Older Entries