Αρχική

HELL-IOS (14-8-2005)

Σχολιάστε

Καθώς συμπληρώθηκαν 12 χρόνια (στις 14 Αυγούστου του 2005 ) από την συντριβή του αεροπλάνου της πτήσης HCY 522 των Κυπριακών αερογραμμών Helios Airways, στο Γραμματικό, το αρχικό σκοτάδι γύρω από τους λόγους αυτής της συντριβής δεν έχει φωτισθεί! Αυτό συμβαίνει παρά τα πορίσματα ειδικών και παρά τις εκ των υστέρων έρευνες. Ίσως να μην φωτισθεί ποτέ. Στην προσπάθεια να υπομνησθούν κάποιες από τις πτυχές που ανεδείχθησαν εκείνες τις ημέρες και με τις οποίες φαίνεται πως σχετιζόταν άμεσα ή έμμεσα η «πτώση» του αεροπλάνου, αναδημοσιεύουμε το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 42, Σεπτέμβριος 2005. Πάντως, για την ιστορία, το πόρισμα των ειδικών (το οποίο εκδόθηκε 16 μήνες μετά το συμβάν!) επιρρίπτει τις ευθύνες στην λάθος θέση ενός διακόπτη(!) και στην επιπολαιότητα των ελεγκτών τεχνικών.

Η «ΜΟΙ­ΡΑΙΑ» ΚΑ­ΤΑΡ­ΡΙ­ΨΗ, ΟΙ ΜΥ­ΣΤΙ­ΚΕΣ Υ­ΠΗ­ΡΕ­ΣΙΕΣ, Ο ΠΟ­ΛΕ­ΜΟΣ ΚΑ­ΤΑ ΤΗΣ «ΤΡΟ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΡ­ΚΕΣ «RENEGADE»

Κα­τ’ αρ­χήν πρέ­πει να το­νί­σου­με ό­τι η συ­ντρι­βή του α­ε­ρο­πλά­νου της ε­ται­ρεί­ας Ή­λιος (η ο­ποί­α συν­δέ­ε­ται ε­κτός των άλ­λων με πο­λι­τι­κά και εκ­κλη­σια­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα της Κυ­πρια­κής δη­μο­κρα­τί­ας), συ­νέ­βη λί­γο με­τά α­πό τις βομ­βι­στι­κές ε­πι­θέ­σεις στο Λον­δί­νο, και λί­γο πριν α­πό μια α­κό­μη ε­πέ­τειο των ε­πι­θέ­σε­ων της 11ης Σε­πτεμ­βρί­ου το 2001 στην Ν. Υόρ­κη, ε­νώ οι ε­ξα­φα­νί­σεις και οι βα­σα­νι­σμοί κρα­του­μέ­νων στα πλαί­σια του πο­λέ­μου ε­νά­ντια στην «τρομο­κρα­τί­α» ε­ντεί­νο­νται με ρα­γδαί­ους ρυθ­μούς, κα­θώς ό­μως και το αντάρτικο στο Ιράκ. Ταυτόχρονα, πρέπει να σημειώσουμε, βρίσκονταν και βρίσκονται σε εξέλιξη ακόμη, οι πρό-σφατες παρεμβάσεις όπως αυτή του Γάλλου πρωθυπουργού, που εντάσσονται στο διεθνές αλισβερίσι, φανερό ή παρασκηνιακό για τη διαδικασία … «ένταξης – μη ένταξης» της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τη «λύση» του λεγόμενου «κυπριακού». Περισσότερα

Ποντίκια στο τρόλει αρ. 12

Σχολιάστε

Σαν σήμερα, πριν 4 χρόνια, επί μνημονιακής διακυβέρνησης Σαμαρά ένο νέο παιδί χάνει τη ζωή του εξαιτίας ενός εισητηρίου ΜΜΜ αξίας 1.20 Ευρώ.

Οι λόγοι που έστειλαν μια φαμίλια στο πένθος, οι αδικίες που συνέβησαν , 4 χρόνια μετά είναι ακόμα εδώ, τα μνημόνια είναι ακόμα εδώ.

Του Γιάννη Μακριδάκη

Μια ολόκληρη μέρα ανεβοκατέβαινα σε λεωφορεία και τρόλει. Δίχως εισιτήριο. Γιατί να βγάλω εισιτήριο; Αφού έκανα βόλτες φαινομενικά άσκοπες, έτσι θα λεγε κάποιος νοικοκυραίος, “συγγραφέας” ίσως, αν ήταν σε θέση να με παρακολουθεί ολημερίς αλλά ποιος νοικοκυραίος, “συγγραφέας” ίσως, θα το κανε αυτό, να παρακολουθεί δηλαδή όλη μέρα άσκοπα έναν που μπαινοβγαίνει άσκοπα μες στα λεωφορεία.

Εγώ είχα όμως τον σκοπό μου. Μόνο που δεν ήτανε σκοπός οικονομικός. Γι αυτό ήτανε άσκοπος για τον κάθε νοικοκυραίο, “συγγραφέα” ίσως. Διότι, δεν έφτανε που κάνοντας άσκοπες βόλτες όλη μέρα, κατεβαίνοντας από το ένα λεωφορείο και ανεβαίνοντας στο επόμενο, δεν κέρδιζα χρήματα, ούτε είχα ως σκοπό μου να κερδίσω, δεν έφτανε λέω αυτό αλλά ξόδευα κι από πάνω ασκόπως και τον χρόνο μου, και όπως είναι πασίγνωστο εδώ και πολλά χρόνια σε κάθε νοικοκυραίο, “συγγραφέα” ίσως, ο χρόνος είναι χρήμα, άρα με τις άσκοπες βόλτες μου όχι μόνο δεν κέρδιζα ή δεν στόχευα να κερδίσω χρήμα αλλά έχανα κιόλας. Σπαταλούσα τη μέρα μου διπλά άσκοπα δηλαδή, δίχως κέρδος κέρατα, κι ας μην είχα φαινομενικά οικονομική χασούρα αφού δεν είχα πληρώσει κανένα εισιτήριο όλη μέρα, ούτε και σκόπευα να πληρώσω. Περισσότερα

Μεταπολιτική κουλτούρα & μετα-ιδεολογία

Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Λιτσαρδάκη

Το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και η πρακτική του εφαρμογή έχουν διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα χτίζοντας μια νέα κοινωνία βασισμένη στο κέρδος, την κυρίαρχη ιδεολογία και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Τα παραπάνω έχουν φέρει στο προσκήνιο την κατασκευή εννοιών από πολλούς που αντιτίθενται σε αυτήν την λαίλαπα. Προσθέτουμε ένα “μετά-…” για να διασώσουμε τη σημασία της λέξης και να τη διαφοροποιήσουμε από την υπάρχουσα μορφή της. Μεταδημοκρατία, Μεταπολιτική & Μετα-ιδεολογία.

Αστείοι, σε ένα βαθμό, νεολογισμοί, καθώς τη στιγμή που το 22% στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, εμείς προσπαθούμε να σώσουμε τις λέξεις. Περισσότερα

Όταν ένας πολιτισμός βρίσκεται στα τελευταία του, φωνάζουν τους παπάδες.

Σχολιάστε

Του Αντώνη Αντωνάκου

Οι άγιοι πατέρες μοιράζονται στα κρυφά τα δώρα της φύσης. Τις υγρασίες που λυμαίνονται τους ιερούς τόπους κάτω απ’ τα ράσα και τις τούρλες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της φαρσοκωμωδίας των μυστηρίων.

Η αχίλλειος πτέρνα των δεσποτάδων ήταν και είναι ο κρυφός έρωτας για τα αγοράκια. Απ’ τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα οι ιερείς έκρυβαν κάτω από κελεμπίες και ράσα την τραγίσια τους στύση.

Απ’ την παιδεραστία και το βιασμό της αρχαίας Ελλάδας που αποτελούσαν πολιτισμικές σταθερές περάσαμε στη βυζαντινή λατρεία της παράβασης που ελάμβανε χώρα στις αυτοκρατορικές αυλές. Περισσότερα

Είμαστε οι απόκληροι αυτού του κόσμου

Σχολιάστε

Δέν ξέρω τί πεθαίνει πρώτα.Η καρδιά ενός ανθρώπου ή το μυαλό του.Ξέρω πως τα πτώματα παραμένουν ακίνητα,ενώ γύρω τους καίγονται τα πάντα.Ξέρω πως το να μένεις στάσιμος,ενώ όλα γύρω σου αλλάζουν ισοδυναμεί με το θάνατό σου.Ποτέ κανείς δεν φαντάζεται στην αυγή της νεότητάς του,πως ακόμη και τα όνειρα πεθαίνουν κάποτε.Τίποτε δεν είναι αιώνιο.Ίσως τα πάθη μας και οι επιθυμίες μας να επαναλαμβάνονται διαρκώς σε μιά χωροχρονική σπείρα που το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να κατανοήσει κι αυτό να μας οδηγεί συνέχεια μπροστά στα ίδια αδιέξοδα,στις ίδιες δυστυχίες που κι αυτές επαναλαμβάνονται παράλληλα με τις ζωτικές μας ανάγκες.

Σε αυτό τον κόσμο δέν είμαστε ούτε ποιητές,ούτε φιλόσοφοι.Κι άν γινόμαστε καμιά φορά ποιητές και φιλόσοφοι είναι γιατί προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον ανθρώπινο πόνο και να τον μοιραστούμε.Αυτό όμως που είμαστε ή αυτό που θέλουμε να είμαστε δέν είναι μία ακόμη τέχνη που θα χρωματίσει την ασπρόμαυρη ζωή μας.Που θα μας χαρίσει μία προσωρινή χαρά και μία επούλωση απο τα συνεχή χτυπήματα.Που θα μας σταματήσει στη μέση μιάς καταιγίδας να μας δείξει μία πιθανή ηλιαχτίδα ενός απροσδιόριστου μέλλοντος. Περισσότερα

Μια άλλη άποψη για το χρέος

Σχολιάστε

Αγιοπετρούπολη (πριν γίνει Λένινγκραντ), 7/8/1920: Οι αντιπρόσωποι στο δεύτερο συνέδριο της Κομιντέρν. Διακρίνονται: Λιεβ Κάραγιαν (2ος από αριστερά), Καρλ Ράντεκ (3ος, με το τσιγάρο), Νικολάι Μπουχάριν (5ος), Μιχαήλ Λασιέβιτς (7ος, με την στολή), Μαξίμ Γκόρκι (9ος, με το παχύ μουστάκι), Λένιν (10ος, μπροστά από τον Γκόρκι), Σεργκέυ Ζόριν (11ος, με το καπέλλο), Γκριγκόρι Ζινόβιεφ (13ος, με τα χέρια δεμένα πίσω), Μαρία Ουλυάνοβα (19η) και Άμπραμ Μπελένκυ (δεξιά, με το ανοιχτόχρωμο καπέλλο).

Άνθρακες ο θησαυρός στο Γιούρογκρουπ. Πολύ μέλι αλλά από τηγανίτα τίποτα και πάνε για Ιούνιο τα σπουδαία, μαζί με τον αναπόφευκτο ετεροχρονισμό τής εικόνας τού πρωθυπουργού μας με γραβάτα. Εμείς δεχτήκαμε κατακέφαλα το τέταρτο μνημόνιο αλλά εκείνοι ούτε κουβέντα δεν λένε να κάνουν για το χρέος.

Καθώς, λοιπόν, συνεχίζουμε να τελούμε εν αναμονή και μιας κι εφέτος συμπληρώνεται ακριβώς ένας αιώνας από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ας γυρίσουμε πίσω στον χρόνο κι ας πάμε στο 1917 να ακούσουμε τον θείο Βλαδίμηρο, που έχει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα να μας πει περί χρέους. Περισσότερα

Once upon a time in Mexico

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Δ. Μαρινάκη

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής ή ιστορικός για να καταλάβεις πως η Κεντρική και Λατινική Αμερική θεωρείται η «πίσω αυλή» της Αυτοκρατορίας, ο προνομιακός χώρος άσκησης της πολιτικής και οικονομικής επιρροής των Η.Π.Α.. Κούβα, Γουατεμάλα, Βολιβία, Χιλή, Νικαράγουα, Σαν Σαλβαδόρ, Πουέρτο Ρίκο, η λίστα των επεμβάσεων (έμμεσων και άμεσων) είναι μακρά και αιματηρή κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα και συνεχίζει ως σήμερα. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε θίξει την περίπτωση της Βραζιλίας και το ευρύτερο σχέδιο για αποσταθεροποίηση των BRICS, που στη συγκεκριμένη περίπτωση περνούσε μέσα από την ανατροπή της προέδρου Dilma Rousseff, με πολύτιμους συμμάχους ασφαλώς την εγχώρια Δεξιά. Στο περιθώριο της εκλογής Trump και της όξυνσης των σχέσεων μεταξύ Η.Π.Α.-Μεξικό ως προς το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά και των εξελίξεων που προμηνύονται το 2018 ελέω εκλογών και με φαβορί τον αριστερό Andres Manuel Lopez Obrador (ή AMLO εν συντομία) καταπιαστήκαμε με την περίπτωση του Μεξικό, σαν μια ακόμη πιθανή εστία ανάφλεξης, αλλά συνάμα επειδή αποτελεί ένα εξαίσιο παράδειγμα σχετικά με την ικανότητα της Ουάσινγκτον να δρομολογεί (ποικιλοτρόπως) τις εξελίξεις στον Νέο Κόσμο. Περισσότερα

Κάποιες σκέψεις με αφορμή τα 50 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967

Σχολιάστε

Μισό αιώνα μετά και η αλήθεια δεν έχει αποκατασταθεί. Από τη μία πλευρά οι υμνητές και από την άλλη οι επικριτές. Ο διαχωρισμός –και η επιμονή στην διατήρησή του– υποκρύπτει, ή τουλάχιστον προσπαθεί  προς αυτήν την κατεύθυνση, την συνάφεια μεταξύ της δικτατορίας και της δημοκρατίας, των ονομαζομένων απολυταρχικών συστημάτων διακυβέρνησης και των αποκαλουμένων ως δημοκρατικών. Χρησιμοποιούμε την λέξη  αποκαλουμένων, όχι εκ του λόγου ότι αναζητούμε κάποια πραγματική δημοκρατία, αλλά επειδή στην πραγματικότητα η ονομασία της δημοκρατίας είναι ψευδεπίγραφος. Πρόκειται για μία άλλη μορφή διακυβερνήσεως, με την οποίαν επιβάλλονται και υλοποιούνται οι θελήσεις των κρατούντων.

Άλλωστε, κυριολεκτούντες, η λέξη δημοκρατία ανάγεται εις την υποτιθέμενη κυριαρχία του δήμου, η οποία κυριαρχία σημαίνει λήψη αποφάσεων, οι οποίες επιβάλλονται και συνεπώς δεν αποτελούν προϊόν της κοινής θελήσεως όλων των ανθρωπίνων ομάδων και ατόμων. Διότι η κοινή θέλησις, δεν επιβάλλεται αλλά συνδιαμορφώνεται, κάτι το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει και να αναδειχθεί εντός του πλαισίου μιας κοινωνίας. Μπορεί, όμως, να υπάρξει και να μεγαλουργήσει μέσα από την κοινοτική ζωή των ανθρώπων,  ο αντίλαλος της οποίας δεν είναι εύκολο να σβησθεί. Περισσότερα

ΣΥΡΙΖΑ : η απάτη ως σχέδιο απόσπασης της εμπιστοσύνης

Σχολιάστε

Του Αθανάσιου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΟΤΑΝ ήμουν είκοσι χρονών είχα γνωρίσει ένα συνομήλικό μου, από εργατική οικογένεια κι αυτός, που κυκλοφορούσε με φράγκα ενώ δεν δούλευε, δεν του έδιναν οι γονείς του, δεν έκλεβε. Μου κίνησε την περιέργεια και μια μέρα τον ρώτησα να μου πει πώς τα κατάφερνε. Τα παίρνω από τις γυναίκες, μου λέει. Καλά, πώς σου τα δίνουν; Είναι πολύ απλό. Γνωρίζω μια κοπέλα που δουλεύει ή έχει φράγκα από το σπίτι της, την κερνάω, της δείχνω ότι έχω λεφτά, μετά από λίγες μέρες της ζητάω να μου δανείσει ένα χιλιάρικο, 30 ευρά, ας πούμε, με κάποια δικαιολογία (ξέχασα το πορτοφόλι, είναι κλειστές οι Τράπεζες και άλλα) και της υπόσχομαι ότι αύριο θα της δώσω. Δεν τα χαλάω και την άλλη μέρα της τα δίνω. Μετά από λίγες μέρες, δανείζομαι εκατό ευρά. Της τα επιστρέφω. Μετά, δανείζομαι πεντακόσια. Της τα επιστρέφω. Μετά δανείζομαι χίλια και εξαφανίζομαι. Με αυτό το ποσό γνωρίζω άλλη με πιο πολλά φράγκα και εξαφανίζομαι με δύο χιλιάρικα. Η Αθήνα είναι μεγάλη.

ΑΥΤΟ ακριβώς το μοντελάκι απόσπασης της εμπιστοσύνης εφάρμοσε, φίλες και φίλοι, το ηγετικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι και όσες παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ, με οποιονδήποτε τρόπο, ή είναι αφελείς ή παραμένουν γοητευμένοι από την εξαπατητική δεινότητά του, θα ήθελαν δηλαδή να είναι κι αυτοί απατεώνες περιωπής ή είναι ήδη απατεώνες. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι γίνονται ολοένα και λιγότεροι. Περισσότερα

Δεν είναι πολύ ξύπνιο να υποκρίνεσαι πως δεν καίγεται το σπίτι σου

Σχολιάστε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Δεν θέλω να πω κάτι ιδιαίτερο για τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου.
Το μόνο άξιο αναφοράς είναι πως παρέλασαν όλα τα πρόσωπα της χρεοκοπίας.
‘Οπως συμβαίνει άλλωστε τα τελευταία 7 χρόνια.

 Και Ελλάδα μου έχεις ταλέντο στην υποκρισία, γιατί όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο καλά μου υποκρίνεσαι.

Και δεν έχεις αλλάξει ούτε σπιθαμή.

Βασικά, τον τελευταίο χρόνο, το μόνο που άλλαξε είναι πως η Ελλάδα και οι ‘Ελληνες προσπαθούν να ξεχάσουν τα προηγούμενα 6 χρόνια μετά την χρεοκοπία. Περισσότερα

«Ιστορίες για αγρίους»

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Μια φορά και έναν καιρό, ένα τσούρμο σκλάβοι μιας μικρής και φτωχής χώρας του Νότου, που δεν είχαν ούτε δεύτερο βρακί να αλλάξουν, αποφάσισαν ότι ήγγικεν η ώρα να επαναστατήσουν κατά των κατακτητών τους.

Οι τζογαδόροι μιας μεγάλης και πλούσιας χώρας του Βορρά, που πολύ τους άρεσε να ποντάρουν τα λεφτά τους σε τέτοια σκηνικά, ενθουσιάστηκαν με την ιδέα των σκλάβων και τους πρότειναν να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους με επαναστατικά ομόλογα, τα οποία θα πληρώνονταν με τόκο, εάν και εφόσον πετύχαινε η Επανάσταση.

Οι σκλάβοι ενθουσιάστηκαν με την ιδέα των τζογαδόρων και τους ελκυστικούς όρους της δανειοδότησης, οπότε ντύθηκαν οπλαργηχοί και πήραν με χαρά τα δανεικά, τα οποία άρχισαν να ξοδεύουν αβέρτα σε τουφέκια και καριοφίλια, ενώ εξακολουθούσαν να φοράνε αυτό το ένα και μοναδικό βρακί που είχαν πάντα. Περισσότερα

Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα μας;

Σχολιάστε

Του Πέτρου Βουρλή

Το κράτος μας έχει σαπίσει και πρέπει να το καταλάβουμε. Χρειαζόμαστε νέο πολίτευμα, χρειαζόμαστε μελέτη. Κάνω έκκληση στον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να συγκεντρώσουμε ανθρώπους που έχουν γνώση και να γίνει μία προετοιμασία για ένα υγιές πολίτευμα. Το πολίτευμα αυτό, της φαυλοκρατίας, επιτέλους πρέπει να ανατραπεί.[1]

Πριν από κάθε προσπάθεια ξεπεράσματος μίας δύσκολης κατάστασης, το σημαντικότερο όλων είναι να κατανοήσουμε πιο πραγματικά είναι το πρόβλημα. Δυστυχώς συχνά συγχέουμε το σύμπτωμα με την πραγματική ασθένεια. Αν το θερμόμετρο δείχνει υψηλό πυρετό δεν έχει νόημα να τα ‘βάλουμε΄ με αυτό και όταν νοσούμε το πρόβλημα (όσο και αν αυτά δεν είναι ευχάριστα) δεν είναι ο πονοκέφαλος ή ο πυρετός. Πρέπει πρώτα από όλα να βρούμε την αιτία, την ίδια την ασθένεια, να προσπαθήσουμε να θεραπευτούμε και στην συνέχεια να προστατευτούμε από αυτή. Περισσότερα

Δεν υπάρχει περίπτωση…

Σχολιάστε

10/5/1985: Προεκλογική συγκέντρωση του ΠαΣοΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο

… να πάψω να γελάω όποτε τους ακούω να μιλάνε για νέες αφετηρίες και νέα ξεκινήματα, για ανασυντάξεις, για ανασυστάσεις και για επανιδρύσεις. Με χρησιμοποιημένα εισιτήρια δεν πας ταξίδι και με φθαρμένα υλικά δεν φτιάχνεις τίποτε καινούργιο.

… να χωνέψω τα αμέτρητα παραμύθια για την «κρίση χρέους» που ακούω επί επτά ολόκληρα χρόνια. Παραμύθια που δεν αποσκοπούν παρά στο να με πείσουν πως εγώ είμαι ο ένοχος για τα δικά τους εγκλήματα. Το μόνο δικό μου έγκλημα είναι πως τόσα χρόνια είχα βολευτεί στον καναπέ μου και δίσταζα να κατεβώ στον δρόμο για να κλείσω τον δικό τους δρόμο. Όμως, έχω ήδη τιμωρηθεί γι’ αυτό το έγκλημα και δεν σκοπεύω να το ξανακάνω.

… να πιστέψω ποτέ ότι ο τόπος καταστράφηκε από σιδηροδρομικούς που έπαιρναν μισθό 2.500 ευρώ, από τις απαράδεκτα υψηλές συντάξεις, από τον υδροκέφαλο δημόσιο τομέα με τους ένα εκατομμύριο και πλέον υπαλλήλους, από τους τυροπιτάδες που δεν κόβουν αποδείξεις, από τους εκπαιδευτικούς που κάθονται τρεις μήνες τον χρόνο ή από τους άνεργους που καλοπερνάνε χάρη στα υψηλά επιδόματα. Περισσότερα

Δεν έχουμε παιδεία…

Σχολιάστε

«Δεν έχουμε παιδεία». Αυτή η φράση που ανεμίζει πάνω από συμβάντα και κρίσεις, συμπεριφορές και ατυχήματα, πάνω από το καθημερινό και το έκτακτο, το ξαφνικό και το κοινότοπο.

Με αφορμή το πρόσφατο ατύχημα στην Εθνική οδό και μέσα στην ατελείωτη κουβέντα που ξέσπασε για τα αίτια και τις ευθύνες του συμβάντος, η φράση επιστρατεύτηκε για άλλη μια φορά ώστε να επεξηγήσει.

Οταν ξεσπάει φωτιά καλούμε την Πυροσβεστική, όταν ξεσπάει κουβέντα καλούμε τη φράση «είναι θέμα παιδείας».
Πολλές φορές στη μοιρολατρική εκδοχή τού «αν είχαμε παιδεία…», στην εξοργισμένη βεβαιότητα της κατάφασης τού «δεν έχουμε παιδεία», στον αναλυτικό σχεδιασμό τού «αυτά θα αλλάξουν όταν αποκτήσουμε παιδεία» και σε μύριες άλλες εκδοχές.

Τι σημαίνει όμως αυτή η κοινότοπη παραδοχή; Περισσότερα

Θα φοβούνται ακόμα και νεκρό τον Ούγκο Τσάβες

Σχολιάστε

549187_493279470735971_1415378532_n

4 χρόνια μετά την απώλεια του κομαντάντε Ούγκο Τσάβες…..

Του Γιώργου Χελάκη

Η μάχη με τον καρκίνο χάθηκε και για τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Στο άκουσμα της είδησης εκατοντάδες κάτοικοι των αριστοκρατικών συνοικιών του Καράκας, βγήκαν στους δρόμους. Βγήκαν για να πανηγυρίσουν το θάνατο του.

Γι’ αυτούς δεν ήταν απλά ένας πρόεδρος της χώρας με την πολιτική του οποίου διαφωνούσαν. Ηταν ένας κίνδυνος. Στα δεκατρία χρόνια της προεδρίας του αφαιρούσε από τους πλούσιους και έδινε στους φτωχούς.

Οχι, ο Ούγκο Τσάβες δεν ήταν αιμοσταγής κομμουνιστής που τους άρπαζε με το ζόρι τις περιουσίες και τις μοίραζε στα εκατομμύρια των πεινασμένων της χώρας του.

Οι συμπατριώτες του τον εξέλεγαν πρόεδρο της χώρας εγκρίνοντας το πρόγραμμα του κόντρα σε μια δυνατή αντιπολίτευση που είχε στη διάθεση της τα ΜΜΕ και τον πλούτο. Περισσότερα

Δημοψηφίσματα και η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συντομία

Σχολιάστε

Franco Gnocchi – Giochi di stagioni (Εποχιακά Παιχνίδια) – Λάδι σε καμβά από τη συλλογή του ιταλού ζωγράφου “Ποιήματα Χρωμάτων”

Αν η ΕΕ έθετε υποψηφιότητα για να ενταχθεί στην ΕΕ, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Ο δημοκρατικός της χαρακτήρας είναι απλά ανεπαρκής. Η σημερινή θεσμική δομή της ΕΕ θα πρέπει να αναθεωρηθεί διεξοδικά.»

Γκύντερ Φερχόϊγκεν – πρώην Επίτροπος υπεύθυνος για την ευρωπαϊκή διεύρυνση.

«Οι πιο σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να αφεθούν στις δυνάμεις των Βρυξελών οι οποίες κάνουν συστηματικά τα στραβά μάτια στις μεγάλες ομάδες οικονομικών συμφερόντων και αποσυνδέουν πλήρως τις αποφάσεις αυτές από τα συμφέροντα των εκατοντάδων εκατομμυρίων απλών πολιτών. Μεγαλύτερη διαφάνεια και μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια res publica της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία οι άνθρωποι θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως ευρωπαίο πολίτη και πραγματικό κυβερνήτη της Ένωσης.»

Sepp Kusstatscher – ιταλός πολιτικός μέλος της ομάδας των πρασίνων.

Περισσότερα

Απορίες

Σχολιάστε

Tου Προκόπη Μπίχτα

Τώρα που εξαπλώνεται η συζήτηση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, κοινωνικοποιήσεις – εθνικοποιήσεις τραπεζών, διαγραφή του χρέους κλ.π., ξεπήδησαν οι συνήθεις αντιρρησίες και καθ’ έξιν απορημένοι και “θέτουν προβληματισμούς” “πως θα γίνουν αυτά” και εξάγουν ή υπονοούν και πόρισμα “αυτά δεν γίνονται”!

Ότι ανάλογες ενέργειες έχουν γίνει σε δεκάδες χώρες, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του κόσμου διαθέτουν εθνικά νομίσματα, ότι, μέσα στον 20ο αιώνα, 47 χώρες έχουν κηρύξει στάση πληρωμών για τα χρέη τους και οι 44 από αυτές πέτυχαν πρωτοφανείς ρυθμούς ανάπτυξης, ότι σε μια σειρά χώρες έχουν χαριστεί και διαγραφεί τα χρέη ιδιωτών και πολλά άλλα πράγματα, προφανώς “δεν έχουν υποπέσει στην αντίληψή τους”! “Προσπαθούν” ακόμα να ανακαλύψουν τον τροχό!

Απορώ: Περισσότερα

Τα άκρα και οι προστάτες της Δημοκρατίας

Σχολιάστε

Σε ένα πράγμα οφείλουμε να συμφωνήσουμε.Πως σήμερα δέν υπάρχει δεξιά και αριστερά με την σημασία που είχε παλιότερα αυτός ο διαχωρισμός.Στην κρεατομηχανή του καπιταλισμού έχουνε μπεί όλοι τους,και προσφέρουνε τις υπηρεσίες τους με το αζημίωτο.

Ή μάλλον καλύτερα να πούμε πως η λεγόμενη δεξιά κάνει πάντα αυτό που ξέρει καλύτερα.Να δίνει την ευκαιρία στα κάθε λογής λαμόγια να πλουτίσουν,εις βάρος του Δημοσίου και εις βάρος των φτωχών πουλώντας στο ηττημένο πόπολο πατριδολαγνεία, νομιμότητα,δημοκρατία,καθώς και άλλες έννοιες περιτυλιγμένες με μπόλικες φανφάρες και ψέματα εναρμονισμένα πλήρως στο πνεύμα της κάθε εποχής.Για την δεξιά δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.Για την αριστερά ναί.

Η  Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ,αυτή που υποτίθεται θα αγωνιζόταν για τον φτωχό λαό,που θα έδινε ένα πλήγμα στον θριαμβευτή καπιταλισμό,παρέδωσε πνεύμα και σώμα πρίν κάν μπεί στο γήπεδο.Όλα ήταν κανονισμένα από πρίν και πλέον θεωρώ άσκοπο αλλά και κουραστικό να ασχοληθούμε με υποτιθέμενες αιτίες ή ακόμη να δώσουμε κάποιο συγχωροχάρτι λόγω ανωτέρας βίας κλπ. Περισσότερα

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ

Σχολιάστε

«Αυτός που έχει τα όπλα έχει και το ψωμί»

Louis Auguste Blanqui

Άσχημο πράγμα η πείνα.Κι όταν πεινάς δύο πράγματα μπορούν να συμβούν.Ή θα ξυπνήσεις και θα δείς ποιός ευθύνεται για την πείνα σου ή θα παραμείνεις στον λήθαργο που βρισκόσουν πρίν πεινάσεις.

Σωτήριον έτος 2017.Διανύουμε τον έβδομο χρόνο μνημονίων και καπιταλιστικής κρίσης.Όλες οι άμυνες που είχαν οι άνθρωποι απέναντι στην λαίλαπα του καπιταλισμού μετά το 2010,κατέρρευσαν σύντομα και οι επιπτώσεις και τα αποτελέσματα των μνημονίων έγιναν νόμοι του Κράτους και μία παγιωμένη πραγματικότητα,είναι εδώ για να μας υπενθυμίσει πόσο αναλώσιμοι είμαστε απέναντι σε αυτούς που κατέχουν τα μέσα και τον πλούτο αλλά και σε αυτούς που ψηφίζονται για να συντηρούν αυτή την αθλιότητα.

Δυστυχώς,μαζί με τις άμυνες δέν κατέρρευσαν και οι αυταπάτες της «εργατικής τάξης».Προσδοκούμε και αγωνιζόμαστε κάποια στιγμή να καταρρεύσουν κι αυτές.

Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί,το να είσαι φτωχός και πεινασμένος δέν αρκεί να κάνεις επανάσταση.Η κρίση και τα μνημόνια δέν έφεραν μόνο την οικονομική καταστροφή των εργαζομένων.Έκαναν κάτι πολύ χειρότερο.Ταύτισαν το θύτη με το θύμα.Ξέπλυναν τις «αμαρτίες» των αφεντικών και έστρεψαν την κοινή γνώμη στους «κακούς» Γερμανούς. Περισσότερα

Τα δικά μας, δικά τους, και τα «δικά τους» ΚΑΤΑδικά τους..

1 σχόλιο

know-your-rightsΤου Γιώργου Παπανικολάου

Τα δικαιώματα της κοινωνίας και η μονοπώληση των κοινωνικών κατακτήσεων απ τους ιδιώτες.

Διάβασα στον τοπικό τύπο κάποιο άρθρο, που, αναλύει το θέμα του πλούτου (και των πλουσίων) της οικονομίας, μ έναν απίστευτα απλό τρόπο, που θυμίζει παραμύθι. Πως δηλαδή οι πλούσιοι με τις ανακαλύψεις τους, προσθέτουν πλούτο στην οικονομία και επομένως εισπράττουν το δίκαιο ποσοστό τους. Και πως χάρη σ αυτούς οι φτωχοί γίνονται λιγότερο φτωχοί, αν και η απόστασή τους απ τους πλούσιους μεγαλώνει (δίκαια σύμφωνα με τα παραπάνω). Όσο κι αν προσπάθησα ν αποφύγω τον πειρασμό ν απαντήσω, δεν τα κατάφερα, γιατί ένοιωσα θιγμένος απ την κατηγορία που μου απευθύνεται: ότι δηλ φθονώ και εποφθαλμιώ τον πλούτο των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, που τους «ανήκει», γιατί είναι καινούργιος πλούτος, που παράγεται εξ αιτίας «ανακαλύψεών τους». Περισσότερα

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Σχολιάστε

Ηττηθήκαμε από τον αμοραλισμό

Του Στέλιου Ελληνιάδη

περίπτερο Ιδεών

Δεν φτάνει που φτωχαίνει ο κόσμος και ξεκοκκαλίζεται η χώρα, ένας ακατάσχετος αμοραλισμός ξεχύνεται σαν λίγδα από τα δημόσια πρόσωπα και πασαλείβει ολόκληρη την κοινωνία. Μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο συγχωνεύονται οι μεν με τους δε, επαληθεύοντας αυτό που απλά οι άνθρωποι λένε «όλοι ίδιοι είναι». Ίδιες πολιτικές, ίδιες πρακτικές, ίδιες συμπεριφορές, ίδια γλώσσα, ίδια αποτελέσματα. Κι ας προσπαθούν να ξεχωρίσουν μεταξύ τους – διεκδικώντας μερίδιο της εκλογικής πελατείας – με αντιπαραθέσεις ποσοτικές – ποιος την έχει πιο μακριά, που λένε τα σχολιαρόπαιδα – και με συμψηφισμούς -ποιος έκανε τα χειρότερα. Στο επίπεδο της ποιότητας, οι διαφορές γίνονται όλο και πιο μικρές και ασήμαντες. Όπως όλο και πιο μικρές και ασήμαντες γίνονται οι σχέσεις των κομμάτων με τους πολίτες. Τα παλιά κόμματα, τα κάποτε μεγάλα, έχασαν τα πλεονεκτήματα με τα οποία μονοπωλούσαν την εξουσία, από την ίδια τους την πολιτική. Χωρίς τη δυνατότητα μαζικών διορισμών, την πλουσιοπάροχη συντήρηση μιας ανέγγιχτης κομματοκρατούμενης γραφειοκρατίας και τη δουλική εξυπηρέτηση της εντόπιας ολιγαρχίας, οι σχέσεις τους με την εκλογική τους βάση χαλάρωσαν και αποδυναμώθηκαν. Μόνο κολλημένα μυαλά, από ευνοημένα σόγια και ιδεολογικά κατάλοιπα, παραμένουν στην αυλή τους. Ούτε οι ξένοι κηδεμόνες τους δεν τα έχουν πια ανάγκη. Περισσότερα

Οι επιθέσεις στον Σόιμπλε είναι το τελευταίο καταφύγιο των ψευτο αντιμνημονιακών

Σχολιάστε

Του Γιάννη Παπαιωάννου

Καθημερινές πλέον οι επιθέσεις στον Σοιμπλε από υπουργούς και βουλευτές των  Συριζανελ,  μοιάζει να  αποτελούν το τελευταίο καταφύγιο του δικού τους λαϊκισμού.

Ενός  αντιμνημονιακού λαϊκισμού  που διαμορφώθηκε πουλώντας  στο λαό φούμαρα πως θα αλλάξει την  Γερμανική Ευρώπη αλλάζοντας τον συσχετισμό δυνάμεων  ή που παραμυθιάζονταν πως θα αλλάξει τον καπιταλισμό παραμένοντας  σκληρότερο και πιο καπιταλιστικό νόμισμα του κόσμου.

Ενός υποτιθέμενου «ρεαλιστικού»φιλομνημονιακού λαϊκισμού που κινήθηκε υιοθετώντας την θέση που εκφράστηκε αρχικά από τον Γιωργάκη Παπανδρέου και  τελικά από όλο το ευρωλόμπι  μέχρι και την σημερινή Νεα Δημοκρατια. Περισσότερα

Πάρε κόσμε!

1 σχόλιο

kerasiaa

Γεμάτος «εκπλήξεις» είναι, πλέον, ο κομμουνιστικός συρφετός που κυβερνά. Ανακοίνωσε, δια στόματος Τσίπρα, την παροχή «δώρου Χριστουγέννων», δηλαδή 13ου μισθού. Πονηρός ο βλάχος! Έχοντας ανακοινώσει πριν από δύο περίπου χρόνια την επαναφορά 13ου μισθού, χρησιμοποιεί αυτό το λεκτικό εφεύρημα για να ξεγελάσει τους χαχόλους, με την ανακοίνωση του κυμαινόμενου επιδόματος-βοηθήματος προς αναξιοπαθούντας.

Ο υπερφίαλος εξουσιαστής παρά την μικρότητα του προσπαθεί να εμφανισθεί ως μεγαλόψυχος. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την παραδοσιακή μεγαλοψυχία των ληστών, οι οποίοι αφού αφαιρέσουν όλα τα υπάρχοντα των ληστευθέντων τους αφήνουν ένα μικρό ποσόν για κολατσιό. Είναι, πάντως, γνωστόν ότι το κολατσίον είναι, πλέον, το ίδιο με το κυρίως γεύμα και, αποτελεί μέρος των όσων με την βία αφαιρέθηκαν από τους ανυπεράσπιστους συνταξιούχους. Αυτή η δράκα εξουσιαστών έχει καταστήσει τους συνταξιούχους μόνιμο στόχο. Δεν υπάρχει χειρότερο είδος εξουσιαστή από αυτόν ο οποίος επιτίθεται και λεηλατεί τις ζωές όσων δεν δύνανται να αμυνθούν και εν συνεχεία τους μοιράζει καραμέλες και σοκολάτες, προετοιμάζοντας τον επόμενο γύρο. Αυτή, η αφαίμαξη θα συνεχιστεί, ως γνωστόν, με τις προαναγγελθείσες «προσαρμογές» των συντάξεων, του Κατρουγκάλειου νόμου. Περισσότερα

Ο Στεφανόπουλος και η μεταπολιτική συνθήκη

Σχολιάστε

1640068-735x459

Του Δημήτρη Τσίρκα

Αυτό που κάνει εντύπωση στις ελεγείες για τον Κωστή Στεφανόπουλο που γράφονται από όλο το μήκος του πολιτικού φάσματος (Δεξιά και Αριστερά) είναι ότι λείπει σχεδόν κάθε αναφορά στις θέσεις και το όποιο πολιτικό του έργο. Γεγονός αξιοσημείωτο αν αναλογιστούμε ότι ο θανών ήταν πολιτικός καριέρας – βουλευτής, υπουργός, πρόεδρος – με θητεία 40 και πλέον ετών (1964-2005). Αντίθετα, οι ελεγείες επικεντρώνονται στα προσωπικά του χαρακτηριστικά – το ήθος, την εντιμότητα, τη μετριοπάθεια, τη σεμνή και μετρημένη παρουσία του. Αυτά είναι, υποτίθεται, που τον έκαναν ξεχωριστό και γι αυτά αξίζει τον σεβασμό και τον θαυμασμό μας. Πρόκειται ομολογουμένως για περίεργη αφετηρία. Ένας πολιτικός κρίνεται πρωτίστως για τις θέσεις του και ιδίως για το πολιτικό έργο που άφησε πίσω του, τον αντίκτυπο του στα δημόσια πράγματα της χώρας και τις ζωές των πολιτών. Τα προσωπικά του χαρακτηριστικά έρχονται να προσθέσουν ή ν’ αφαιρέσουν στα παραπάνω, όχι όμως να τα υποκαταστήσουν. Πως θα φαινόταν για παράδειγμα αν μία αποτίμηση του Τσώρτσιλ αναλωνόταν στην πληθωρικότητα και το θάρρος του ή στο ότι ήταν ριψοκίνδυνος και αποφασιστικός, χωρίς καμία αναφορά στη δράση του; Περισσότερα

Mafia rules o.k.

Σχολιάστε

20161116-1

Λαλίστατοι υποστηρικτές και αντίπαλοι της φαιορόζ κυβέρνησης, φίλοι και εχθροί της αμερικανικής “υπερδύναμης”, μίλησαν για τα πάντα. Εκτός απ’ αυτό: τι δουλειά είχε ο αρχιτράγος στο σουαρέ; Μούγκα στη στρούγκα!

Το πρώτο συμπέρασμα δεν είναι απλά ότι “η σιωπή είναι συνενοχή” αλλά ότι εδώ αποδεικνύεται ξανά μια πολύ βαθιά, πολύ εσωτερικευμένη, και άρα ακλόνητη αποδοχή / συνενοχή για τα βιολιά που βαράει το παπαδαριό σαν real state· και όλα τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένων των δήθεν “επαναστατικών διαθέσεων” τύπου πρώην υπ.παιδ.θρησκευμάτων, είναι ελεεινή κοροϊδία. Περισσότερα

Older Entries