Home

Σε κρίσιμη καμπή

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/11/6_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-1.jpg

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Ούτε η Ν.Δ. ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να υποστηρίξουν ότι είναι αυθεντικά δείγματα «της φυλής» που υποτίθεται εκπροσωπούν. Αλλά και οι «πολιτικές φυλές» έχουν πάψει από καιρό να διεκδικούν την ελάχιστη καθαρότητα «αίματος». Ποια κλασσική Δεξιά θα είχε υπουργό τον (πολύ σοβαρό) πρώην Κνίτη Τάκη Θεοδωρικάκο και ποια Αριστερά θα είχε πλημμυρίσει από το αποτυχημένο και γερασμένο ΠΑΣΟΚ, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ; Ανεμομαζώματα έχουν γίνει τα κόμματα, χωρίς ταυτότητα.

Οι δυο πρωταγωνιστές του δικομματισμού θα υποφέρουν αν εμφανιστεί πειστική πατριωτική κίνηση, έλεγε φίλος της συντηρητικής παράταξης, κατηφής για την εικόνα της χώρας και των κομμάτων, απαισιόδοξος για τις προσεχείς εξελίξεις. Εξηγώντας ότι είναι βλαβερός ο «πατριωτισμός» του τύπου «τρώμε χοιρινό έξω από μουσουλμανικούς καταυλισμούς». Επειδή πρόκειται για ανέξοδη «μαγκιά του καφενείου» (ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε!) που ξεχνιέται με την υπόσχεση διορισμού έναντι ψήφου και τα λοιπά. Όπως χαρακτηριστικά έδειξαν τα αποτελέσματα στη Β. Ελλάδα στις εκλογές. More

Πώς γίναμε Ευρωπαίοι ή πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/avgo.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Γερμανίδα, πρώην υπουργός Άμυνας και νυν αντικαταστάτης του Γιούνγκερ στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Βαν ντερ Λάιεν, δήλωσε, αιφνιδίως στις αρχές της εβδομάδας, ότι «δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας κλέψουν τη γλώσσα μας και τον (ευρωπαϊκό) τρόπο ζωής μας». Η κ. πρόεδρος δεν κατονόμασε τον κλέφτη, αλλά όλοι άρχισαν να κοιτάζουν προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και πολλοί θυμήθηκαν τον Κίσινγκερ που έλεγε ότι για να υποταχθούμε εμείς, οι ατίθασοι Έλληνες, πρέπει να υπονομευθεί η γλώσσα και οι ρίζες τού πολιτισμού μας. Όπως κι έγινε. Τώρα νιώθει τις ίδιες απειλές η βασίλισσα της Ε.Ε., η Γερμανία.

***

Βασιλείς και πληβείοι, Γερμανοί και Έλληνες, Ευρωπαίοι κι οι δύο, στην «ίδια» μοίρα. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο αστείο. Οι ΗΠΑ, για να προλάβουν δικά τους δεινά, απειλούν τους Γερμανούς με τα επιχειρήματα του Κίσινγκερ, ότι θα τους ληστέψουν γλώσσα και «τρόπο ζωής», θα τους επιβάλλουν όσα έκαναν και κάνουν αυτοί στους Έλληνες με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. More

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/04/art-11.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Μόνο για ιστορική έρευνα θα μπορούσε, πλέον, να ασχοληθεί κανείς με τη Δεξιά και την Αριστερά, όπως τις γνωρίσαμε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως την πτώση της ΕΣΣΔ. Οι πρωταγωνιστές έχουν αποχωρήσει και οι διάδοχοι, παρά τις φανφάρες, βυθίζονται στο τέλμα. Οι Κλίντον, ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Μακρόν, ο Τσίπρας, απήλθαν ή ετοιμάζονται για τον τελευταίο χορό, ζαρωμένοι παρά υπερήφανοι για την υστεροφημία τους. Η ιστορική Αριστερά ως οργάνωση και ιδεολογία εξατμίστηκε και η παραδοσιακή Δεξιά, μετά την τελευταία νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή της, διολισθαίνει προς το κοιμητήριο.

Έως πρόσφατα Σαλβίνι και Λεπέν αντιμετώπιζαν λοιδορίες και ύβρεις ως ακροδεξιοί, φασίστες. Προχθές συναντήθηκαν στο Παρίσι για τις ευρωεκλογές και κανείς δεν μιλάει για «επερχόμενο φασισμό». Επειδή οι κατήγοροι βυθίζονται στην ανυποληψία και οι κατηγορούμενοι κερδίζουν μάχες. Για παράδειγμα η Λέγκα του Σαλβίνι και οι 5 Αστέρες έδωσαν μάχη για τον προϋπολογισμό και επέβαλλαν τις θέσεις τους με ασήμαντες αλλαγές, το ευρωιερατείο υποχώρησε. More

Ο διχασμός του καθεστώτος

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/03/6_%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A3-1-e1553643919784.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Έχει περάσει η εποχή, μάλλον ανεπιστρεπτί, όπου ήσουν ότι δηλώσεις όπως έλεγε ο Τσαρούχης, ένας αναρχοαυτόνομος αυτοπροσδιορισμός, δηλωτικός, σήμερα, αντικαθεστωτικού φρονήματος. Επειδή οι κρατούντες θέλουν να προσδιορίζουν αυτοί ποιος είσαι, κρίνοντας πράξεις και ιδέες κατά το γούστο τους. Ατρόμητοι ενώπιον του γελοίου οι κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησαν τους διαδηλωτές-ψηφοφόρους τους ότι είναι φασίστες.

Στη Γαλλία, πρώτοι, κατηγόρησαν την Λεπέν, με το επιχείρημα «κινδυνεύει η Δημοκρατία». Στο ευρωιερατείο γενίκευσαν εναντίον κάθε αντιφρονούντα (Όρμπαν, Σαλβίνι) και στην Αθήνα πιθήκισαν, ως συνήθως, τις εξ Ευρώπης διδαχές. Ελλείψει κομμουνιστών έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τον φασισμό. Σύμφωνα με το δόγμα των ελίτ, «είσαι αυτό που λέμε εμείς ότι είσαι». More

Ψευδεπίγραφοι ήρθαν, ψευδεπίγραφοι φεύγουν

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2019/01/6_%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A31.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Στην πολιτική, ιδίως στις μέρες μας, είναι σύνηθες να αγνοούνται αρχές και ηθικές αξίες εν ονόματι μιας υποτιθέμενης αποτελεσματικότητας. Στην πολιτική προέχει το αποτέλεσμα και ο κόσμος δικαιώνει την επιλογή αν υπάρχει θετική κατάληξη. Αλλά αν έπρεπε να αναζητήσουμε πρότυπο κυνισμού, πρότυπο αδιαφορίας για πολιτικές και ηθικές αξίες, τότε η συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛ., θα ήταν υπόδειγμα. Αλλά θα κάναμε λάθος. Η ρίζα του κακού δεν βρίσκεται στο πολιτικά «ανήθικο» της σύμπραξης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. επειδή ποδοπατούν τις ιδεολογίες τους χάριν της εξουσίας. Ούτε στο αντίστροφο, ότι ψευδώς υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι αριστερός και οι ΑΝ.ΕΛ. ότι είναι Δεξιοί, αλλά στην πράξη η ιδεολογία (τους) είναι προς έκπτωση και πώληση. Αυτά είναι αλήθεια. Αλλά από τότε που έπεσε η ΕΣΣΔ και διαλύθηκαν τα κομμουνιστικά κόμματα, η ιδεολογία ξέπεσε στα αζήτητα. Στο τέλος-τέλος οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν σε «δημοκρατικούς» και «ολιγαρχικούς» πολύ πριν να γεννηθεί ο Μαρξ ή ο Γκράμσι. Άλλωστε, όταν ανακοινώθηκε η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. κάποιοι «αριστεροί» του Τσίπρα διαμαρτυρήθηκαν αλλά γρήγορα λογικεύτηκαν και σώπασαν. Το άρωμα της εξουσίας σκέπασε τη μυρουδιά του Καμμένου. Ξέρουμε από την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Βεσπασιανού ότι το χρήμα δεν μυρίζει, ούτε η εξουσία που το φέρνει. More

Από την Αριστερά στη Δεξιά και ακόμα δεξιότερα

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/right.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Πολλοί στο εξωτερικό μιλάνε για επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, χειρότερη από εκείνην του 2008. Τόσο χειρότερη, λένε, ώστε το κραχ του 1929 να μοιάζει μπροστά της με ανέμελο περίπατο στη ζούγκλα των χρηματιστηρίων. Πολλοί δεν ήταν αρνητικοί, αρχικά, στην παγκοσμιοποίηση, αλλά τώρα οι περισσότερες χώρες δυστυχούν και επωφελούνται μερικοί Αμερικάνοι, οι κορυφές της Γερμανίας και κάποιοι του ευρωιερατείου. Η επιστροφή στα έθνη-κράτη είναι αναπόφευκτη. Η Ευρώπη των εθνών και όχι των ισοπεδωμένων χωρών είναι αίτημα με αυξανόμενη στήριξη, η Ιταλία δίνει το ενθαρρυντικό παράδειγμα. Η ενσωματωμένη Αριστερά χάνει και τα τελευταία ίχνη επαφής με τις λαϊκές μάζες, γίνεται απεχθής ακόμα και ως άκουσμα. Η ίδια η ευρωπαϊκή Δεξιά μεταλλάσσεται, υπό την πίεση των ψηφοφόρων που την προσεγγίζουν όχι ως νοσταλγοί ενός παρελθόντος, όχι πάντα συμπαθούς, αλλά αναζητώντας σεβασμό στη δημοκρατία. Η Αριστερά χρειάστηκε αρκετές δεκαετίες, πριν και μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, για να μεταλλαχθεί, υπό την πίεση του συστήματος, σε όργανο των ελίτ. Είναι λογικό και η Δεξιά να χρειαστεί χρόνο για να αποβάλλει το ανεπιθύμητο παρελθόν. Οι νέοι ψηφοφόροι είναι πάμπολλοι πτωχευμένοι αστοί και λαϊκά στρώματα, απογοητευμένοι εξ αριστερών, επιφυλακτικοί προς την ακραία δεξιά (Χούντα, gladio, κ.λπ.). Οι ψηφοφόροι, δεν προσέρχονται με την αίσθηση του κυρίαρχου αλλά με την αίσθηση, ή την επίγνωση, ότι το παρελθόν κατέληξε σε αδιέξοδο και στην καταστροφή τους ενώ το μέλλον είναι άγνωστο και σκοτεινό. Δεν είναι επαναστάτες, ανατρεπτικοί, αλλά για πολλούς είναι η πρώτη φορά που αντιστέκονται στην καθεστηκυία τάξη, η πρώτη φορά που εντάσσονται στους αντισυστημικούς. More

Ένας παράλογος κόσμος με σιδερένια λογική

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/6_APOSTOLOPOULOS-1.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Το ακούμε πολύ συχνά, το λέμε κι εμείς οι ίδιοι, ότι ο κόσμος που ζούμε είναι τρελός, χαώδης, παράλογος. Αν υπολογίσουμε και τα κατορθώματα του πολιτικού προσωπικού, τότε στην τρέλα θα προστεθεί και η διαφθορά. Το κερασάκι στην τούρτα είναι πως αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος απειλές.

Ο Τραμπ απειλεί τη Ρωσία, την Ευρώπη, τη Β. Κορέα. Ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα, το Ισραήλ, τους Κύπριους και όποιον άλλο βρει μπροστά του. Το ευρωιερατείο, δηλαδή η Γερμανία, απειλεί την Ιταλία και ο Σαλβίνι απαντά ότι «αν θέλετε να μας κάνετε Ελλάδα θα τινάξουμε την οικονομία του πλανήτη στον αέρα». Ο Μπ. Τζόνσον, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας και αρχηγός του Brexit, λέει ότι η δημιουργία της Ε.Ε. οφείλεται σε ναζιστικό σχέδιο, από το 1942. Το Ισραήλ και το Ιράν φοβερίζουν ο ένας τον άλλο με ολοκληρωτική καταστροφή, και πάει λέγοντας. Οι μεγάλοι και τρανοί απειλούν αλλά και οι μικροί οργίζονται και ανταποδίδουν τις απειλές. Ο Πούτιν απείλησε ότι θα ρίξει πρώτος πυρηνικά και ο Τραμπ δήλωσε ότι θα κάνει το ίδιο. More

Η διάλυση των εθνών

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/6_APOSTOLOPOULOS.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Ε.Ε. αλλά και όλο το οικοδόμημα της Δύσης κλυδωνίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι δυτικές ελίτ είναι υποχρεωμένες να κάνουν κρίσιμες επιλογές για το μέλλον. Διακυβεύεται η εξουσία τους, ίσως για πρώτη φορά τόσο σοβαρά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μάης του 68 προκάλεσε αναταραχή αλλά αποδείχθηκε ευεργετική ένεση ανανέωσης, μπήκε φρέσκο αίμα στους κύκλους της εξουσίας. Τυπικό σύμβολο ο Κον Μπεντίτ, αν και ο συγκεκριμένος αποδείχθηκε απλή μετριότητα. Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν κι αυτή ευεργετική αλλά δημιούργησε αυταπάτες, ειδικά στις ΗΠΑ, περί του τέλους της Ιστορίας (κάτι σαν το χιλιόχρονο, χιτλερικό, Ράιχ) και οι θετικές επιπτώσεις για το σύστημα ήταν προσωρινές. Τα προβλήματα επανέρχονται με δριμύτητα και ο κόσμος στη Δύση αναδεύεται σαν να ξυπνάει από λήθαργο. Ίσως ο κομμουνιστικός κίνδυνος να είναι ακόμα χρήσιμο σκιάχτρο για τους ανόητους. Ίσως οι κραυγές περί φασιστικού κινδύνου να παρασύρουν μερικούς, εξίσου ανόητους. Ωστόσο πρόκειται για ασπιρίνες ενώ ο ασθενής πάσχει από προϊούσα παράλυση. More

Τουρκία, ΗΠΑ, Ρωσία και στην μέση η Ελλάδα

Leave a comment

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η παρατεινόμενη αναμέτρηση, αλλά όχι μετωπική ρήξη, Ρωσίας-Αμερικής επιτρέπει στον Ερντογάν να χορεύει στη Συρία, αντί να κλαίει. Αν, ή όταν, οι δυο Μεγάλοι συνεννοηθούν ο Ερντογάν θα υποχρεωθεί να επιλέξει, εκτός αν αποφασίσουν να τον συνθλίψουν. Η εικόνα τού τρελού και ανεξέλεγκτου Ερντογάν που κυριαρχεί στην Ελλάδα είναι παραπλανητική. Εξυπηρετεί μια κυβέρνηση τρομαγμένη και έναν ψοφοδεή πολιτικό κόσμο που δεν ξέρουν τι τρέμουν περισσότερο ενώπιον του Ερντογάν: Να αντισταθούν ή να παραδοθούν; Κινδυνεύουν ή να αποκαλυφθούν απαράσκευοι ή να κατηγορηθούν για δειλία. Το δόγμα είναι ότι δεν πρέπει να προκαλείς έναν ανισόρροπο γείτονα γιατί μπορεί να γίνει επικίνδυνος. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Ο Ερντογάν είναι επικίνδυνος επειδή δεν είναι τρελός. Σχεδιάζει ψύχραιμα, απειλεί και εκβιάζει σύμφωνα με την αρχαία κινέζικη συνταγή ότι το καλύτερο είναι να νικήσεις τον αντίπαλο χωρίς πόλεμο. Τα κέρδη της Τουρκίας στη Μ. Ανατολή είναι εφήμερα επειδή θα τα κρατήσει όσο το θέλουν άλλοι. More

Αθήνα – Ουάσιγκτον

Leave a comment

Αθήνα – Ουάσιγκτον

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ένα ταξίδι χωρίς Ιθάκη

Όσο αληθεύει ότι η οικονομία ανακάμπτει, ότι τελειώνουν τα μνημόνια, ότι ο Σόϊμπλε μόλις έφυγε έγινε φίλος, ότι η Μέρκελ που έμεινε ήταν φίλη ανέκαθεν και ότι ο αναμενόμενος φιλελεύθερος νέος υπουργός Οικονομικών θα είναι ο τελευταίος «εχθρός», άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι η επίσκεψη Τσίπρα στον Λευκό Οίκο θα αναβαθμίσει την Ελλάδα από περιφρονητέο προτεκτοράτο σε αξιοσέβαστο σύμμαχο επειδή οι ΗΠΑ είναι «ζεύγος σε διάσταση» με την Τουρκία. Είναι πολύ συνηθισμένο, άτομα και λαοί να προσφεύγουν σε ψευδαισθήσεις για να αποφύγουν τη δυσάρεστη πραγματικότητα, ιδίως όταν δεν είναι διατεθειμένοι να υποστούν θυσίες για να την αλλάξουν. Άλλωστε, εμείς εδώ το ‘χουμε πια συνήθειο. Πότε με τις βάσεις που –ακόμα– φεύγουν του Ανδρέα, πότε με την ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, πότε με τα νταούλια του Τσίπρα, ζούμε σε ροζ συννεφάκια επί μονίμου βάσεως.

Βρυξέλλες και Αθήνα συναγωνίζονται στην αισιοδοξία. Οι πολιτικά βραδύνοες Γερμανοί και οι πειθήνιοι στο Βερολίνο κεντρο-βορειο-ευρωπαίοι άργησαν να εκτιμήσουν τον θησαυρό που τους έλαχε στην Αθήνα. Έτσι, μέχρι να καταλάβουν ότι πρέπει κάτι να κάνουν για να περισώσουν την κυβέρνηση πριν να έρθουν τα χειρότερα, πέρασε η κρίσιμη στιγμή. Σύμφωνα τουλάχιστον με τους δημοσκόπους, μόλις οκτώ μήνες μετά τις εκλογές ,ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε με μεγάλη διψήφια διαφορά από τη Ν.Δ. και έκτοτε, λένε, αυτό δεν έχει αλλάξει. More

Ανάκαμψη: Έτσι είναι μόνο αν έτσι νομίζετε

Leave a comment

Ανάκαμψη: Έτσι είναι μόνο αν έτσι νομίζετε

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Η οικονομία, λένε, είναι περισσότερο υπόθεση ψυχολογίας παρά αριθμών, στατιστικής. Αν πιστεύεις ότι τα πράγματα είναι στον σωστό δρόμο και υπάρχει προοπτική τότε όλα καλά, και η οικονομία. Η κυβέρνηση αλλά και οι δανειστές σκορπίζουν, λοιπόν, αφειδώς, λόγια και χαμόγελα αισιοδοξίας, ότι θα πορευτούμε μόνοι μας στις περιβόητες αγορές, πέφτει η ανεργία, σε λίγο θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν. Γιατί, λοιπόν, στα καφενεία, στα γραφεία, στους δρόμους, όταν οι άνθρωποι ρωτάνε ο ένας τον άλλον «τι γίνεται;» όλοι κουνάνε περίλυποι το κεφάλι τους;

Την απάντηση, παραδόξως, την έδωσαν οι γερμανικές εκλογές. Η Γερμανία, κατά κοινή παραδοχή, είναι ο κυρίαρχος της Ε.Ε. Αλλά τα εκλογικά αποτελέσματα υπονοούν ότι «απ’ έξω κούκλα και από μέσα πανούκλα», όχι βέβαια για όλους αλλά πάντως για πολλούς. Πράγματι η ανεργία είναι η χαμηλότερη των τελευταίων δεκαετιών. Αλλά οι μισθοί από 600 έως 900 ευρώ, η μερική απασχόληση και όχι μόνιμη εργασία και οι χαμηλές συντάξεις σπρώχνουν τους ψηφοφόρους στα άκρα. Η δυσπραγία, παρά η ιδεολογία, οδήγησε τους ψηφοφόρους στο, υποτίθεται ακροδεξιό, Afd. Όσο υπήρχε μια σχετική ευημερία και η δημοκρατία λειτουργούσε στοιχειωδώς, η ακροδεξιά παντού ψυχορραγούσε. Τώρα ο φόβος και η απογοήτευση επικρατούν. Οι κυβερνώντες της Δεξιάς και της υποτιθέμενης Αριστεράς, υπεύθυνοι της κατρακύλας αμφότεροι, κατηγορούν αδιακρίτως ως ακροδεξιό όποιον τους καταγγέλλει και προτείνει άλλη πολιτική. More

Δεν θα γίνει της Κορέας

Leave a comment

Δεν θα γίνει της Κορέας

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Μπορούμε να φανταστούμε ότι οι οπαδοί του Ομπάμα και της Κλίντον, όπως και μερικοί στην Ευρώπη, παρακαλούσαν μέρα-νύχτα τον Θεό να μπλέξει ο Τραμπ σε πολεμικές περιπέτειες με την Κορέα. Για να φανεί ότι αυτοί είναι αθώοι του αίματος και ο Τραμπ αιμοχαρής φιλοπόλεμος. Η εικασία περί προσευχών δεν είναι αυθαίρετη. Αυτός που φιλοτέχνησε την εικόνα του τρελού, απειλητικού για την Υπερδύναμη και την ειρήνη Κορεάτη ηγέτη, δεν ήταν ο Τραμπ. Ήταν η παρέα του Ομπάμα και της Κλίντον, αυτοί που παρουσιάζουν τέρας τον Πούτιν και «απαγορεύουν» στον Τραμπ να συνεννοηθεί με τη Ρωσία. Μια εικονική πραγματικότητα, η δήθεν επιθετική Β. Κορέα, αντιστοιχεί στην ξετσίπωτα ψευδή προπαγάνδα για τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ. Τώρα το Πεκίνο λέει, με ανακοίνωσή του, στους Αμερικάνους: «Εσείς δημιουργήσατε το πρόβλημα, εσείς να το λύσετε». Αν οι Αμερικανοί είχαν ζητήσει από τους Κινέζους να μεσολαβήσουν για συνομιλίες με τον Κορεάτη ηγέτη, το αίτημα απορρίφθηκε. More

Ο Τσίπρας φοβάται την Κεντροαριστερά

Leave a comment

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Από όταν ξεκίνησε την κεραυνοβόλο πορεία του προς την εξουσία, το 2012, είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας έδειξε ένα δείγμα φόβου για την επόμενη μέρα, τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν. Η αναφορά του στον Ανδρέα και η αναφανδόν διεκδίκηση της κληρονομιάς του ΠΑΣΟΚ, έδειξαν ότι ο πρωθυπουργός φοβάται πως από δω και πέρα τελείωσε ο περίπατος και άρχισε η κατηφόρα χωρίς επιστροφή. Ο κόσμος αποφασίζει τι θα ψηφίσει πολύ πριν στηθούν οι κάλπες. Ο κ. Τσίπρας π.χ. είχε ενημερωθεί από τον Γενάρη του 2012 ότι στις επερχόμενες εκλογές (του Μαΐου, πέντε μήνες αργότερα) ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 16%, αν και δεν το πίστεψε όταν του το είπαν. Τώρα, λοιπόν, ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, τον έχει εγκαταλείψει. Ο κ. Τσίπρας, όμως, και το περιβάλλον του διατηρούσαν την ελπίδα ότι οι ψηφοφόροι στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» θα γύριζαν στο μαντρί από φόβο για τα χειρότερα.

Ν.Δ. και «κεντροαριστερός χώρος»

Η ελπίδα αυτή δεν ήταν αδικαιολόγητη. Η Ν.Δ., για παράδειγμα, έπεσε πολύ εύκολα στην παγίδα να βγάλει από τη ναφθαλίνη τη σημαία του αντικομμουνισμού, απομακρύνοντας έτσι δημοκρατικούς ψηφοφόρους που έχουν μεν μπουχτίσει από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, την αμετροέπεια στελεχών του, την ασχετοσύνη ή την αλαζονεία άλλων, αλλά με τίποτα δεν θέλουν να ξαναγυρίσουμε στις παλιές έχθρες και διώξεις, ξεπερασμένες πια από τα πράγματα. Επιπρόσθετα ο ίδιος ο αρχηγός της Ν.Δ. επιδεικνύει έναν τυφλό νεοφιλελευθερισμό μιλώντας για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο εν ονόματι υποτίθεται της εξυγίανσης του Κράτους. Ο φόβος ότι μπορεί να χάσεις τη θέση σου για να «εξυγιανθεί το Δημόσιο» και ότι αν γλιτώσεις απ’ αυτό ίσως σε φάνε για φρονήματα (!) μπορεί να τρελάνει και τον πιο ψύχραιμο. Ο κ. Τσίπρας είχε λόγους να ελπίζει. More

Χρέος και εμπαιγμός

Leave a comment

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι δίδυμοι πύργοι της χώρας

Ιδού λοιπόν, η Ευρώπη απόκτησε εκ νέου αυτοκράτορα. Τον παριστάνει ο Μακρόν, ίσως το πιστεύει, έχει τουλάχιστον τον αέρα. Η Τουρκία με τον Ερντογάν βρήκε τον Σουλτάνο της, έχτισε και ανάκτορο. Μόνο τον Πούτιν αποφεύγουν να τον πουν Τσάρο αφού η υποψία και μόνο μιας αυτοκρατορικής Ρωσίας προκαλεί ανατριχίλες πανικού. Οι Δυτικοί βαδίζουν προς τα πίσω. Όχι από ρομαντική νοσταλγία, αλλά επειδή, σε εποχή κρίσης, θυμούνται ότι έγιναν ισχυροί ληστεύοντας τους άλλους, αρχίζοντας από τους Αγίους Τόπους, την Πόλη το 1204, μετά τις αποικίες και έως πρόσφατα. Τώρα τρώνε τις σάρκες τους, τρώνε τους πιο αδύναμους εταίρους τους και ετοιμάζονται να αλληλοφαγωθούν μεταξύ τους, όπως το έκαναν τόσες φορές στο παρελθόν, π.χ. με τον Εκατονταετή Πόλεμο, τον Τριακονταετή, με δυο Παγκόσμιους Πολέμους και συζητάμε για τον Τρίτο.

Δεν είναι κανονικό, ούτε στην πιο ακραία περίπτωση, να εκλέγεται πρόεδρος με μόλις το 15% του πληθυσμού και αυτό να θεωρείται, από τους κόλακες, θρίαμβος. Η τυπική νομιμότητα δεν εξασφαλίζει τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης στη συνείδηση του κόσμου, τη συγκατάθεση, έστω την ανοχή του. Όταν το σύστημα δολοφονεί τη δημοκρατία, οι «τρομοκράτες» περισσεύουν. Η Γαλλία δεν εξέλεξε αυτοκράτορα ούτε πρόεδρο αλλά αχυράνθρωπο του χρήματος. More

Τσίπρας και Τραμπ: Το τέλος μιας εποχής

Leave a comment

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα, η αναζήτηση εναλλακτικών και το βαθύ σύστημα

Στην Ελλάδα ο Τσίπρας και σε διεθνές επίπεδο ο Τραμπ σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής, κλείνουν έναν κύκλο. Τους γέννησε η αγιάτρευτη παρακμή του συστήματος. Υποσχέθηκαν ότι έχουν το φάρμακο ίασης αλλά αυτοδιαψεύδονται με τον πιο παταγώδη τρόπο. Διαισθανόμαστε ότι η αποτυχία τους μας οδηγεί σε ένα σκοτεινό μέλλον.

Η χαώδης διαφορά ισχύος, πλούτου, γνώσης και επιρροής μηδενίζεται, επειδή η Ελλάδα σε μικροκλίμακα και οι ΗΠΑ ως «μέγα-παίκτης», δείχνουν και οι δυο ότι το σύστημα αδυνατεί να αυτορυθμιστεί και να εξυγιανθεί. Η αρτηριοσκλήρωση οδηγεί κάθε σύστημα στο μαρασμό και τον θάνατο, πχ την ΕΣΣΔ. Ακόμα και αν δείχνει, απτά αλλά, τελικώς, απατηλά σημάδια ζωής, όπως μεγαλώνουν τα νύχια των νεκρών. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία έζησε δυο αιώνες αφού εκδιώχθηκαν οι Φράγκοι αλλά την έφαγε από μέσα το σαράκι. More

Εδώ ο παππάς, εκεί ο παππάς…

Leave a comment

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Όλα μοιάζει να κινούνται χωρίς τίποτα να αλλάζει – Ωστόσο, έγινε κάποια ανατροπή στο κέντρο του Συστήματος, που ίσως ήταν ο μόνος τρόπος να ταρακουνηθεί ο Κόσμος

 Όλα μοιάζει να κινούνται χωρίς τίποτα να αλλάζει. Βασιλεύει το παράδοξο «στασιμότητα εν κινήσει». Η μόνη εντυπωσιακή και χειροπιαστή αλλαγή έγινε στις ΗΠΑ με την εκλογή Τραμπ. Δεν γύρισε ο Κόσμος ανάποδα, αλλά βγήκε κάποιος που ολοφάνερα δεν αρέσει στους κατεστημένους και τον πολεμάνε άγρια. Ο Τραμπ δεν αρέσει και στους αριστερούς κάθε είδους, τους «προοδευτικούς», τους θεωρούμενους ακραίους, τους συμβιβασμένους, τους ορθόδοξους, σε κανέναν. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος να ταρακουνηθεί ο Κόσμος ήταν κάποια ανατροπή στο κέντρο του Συστήματος. Και αυτό έγινε.

Στην Ευρώπη, στην Ε.Ε., στις χώρες που κρίνουν την πορεία των πραγμάτων, Γερμανία, Γαλλία και εν μέρει Ιταλία, η δυσφορία είναι υπαρκτή, αλλά ανεπαρκής. Στην Ιταλία ο Ρέντσι (Τσίπρας αλα ιταλικά) έφυγε, αλλά έμεινε το αντίγραφό του. Ο μόνος πραγματικά ενοχλητικός, ο Μπερλουσκόνι, με το φλερτ στον Πούτιν και άλλα αιρετικά, αποδείχθηκε πρώιμος, τον απομόνωσαν, γέρασε κιόλας, η δυναμική του εξαντλήθηκε, οι άλλοι πάρ’ τον έναν και χτύπα τον άλλον και πάνω από όλα τους πρώην του ΚΚΙ, χειρότεροι κι από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι δυνατόν. More

Όποιον πάρει ο χάρος

Leave a comment

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

«Όσα γίνονται εσχάτως θυμίζουν προετοιμασία για πόλεμο»

Το Brexit συζητιέται στα διεθνή ΜΜΕ ως οικονομικό ζήτημα αλλά στην πραγματικότητα ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα για διπλωματικές μηχανορραφίες και δολοπλοκίες όπως αυτές που κατέληξαν στο Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, ενόψει του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το επισήμανε και ο Γκορμπατσόφ, προ ημερών, λέγοντας ότι όσα γίνονται εσχάτως θυμίζουν προετοιμασία για πόλεμο. Ως αντίλαλος ο πρόεδρος της Κίνας Ξι Ζιπίνγκ ζήτησε, μιλώντας στο Νταβός, να καταργηθούν τα πυρηνικά. Προφανώς για να αλληλοσκοτωθούμε χωρίς να αφανιστούμε, όχι όλοι τουλάχιστον. Το Brexit ήταν μια καίρια πολιτική κίνηση ενδεδυμένη τα σαγηνευτικά χρώματα του χρήματος και του πατριωτισμού ώστε να προσελκύσει και τα πλειοψηφικά, πενόμενα στρώματα του πληθυσμού. Το επιβεβαίωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν συνέδεσε το Brexit με τη διάλυση της ΕΕ. Η πανούργα Γηραιά Αλβιών είχε ήδη μεταδώσει το μήνυμα: Ελευθερία (κινήσεων) δια της οικονομικής ανεξαρτησίας, απαλλαγή από τις δεσμεύσεις της Ηπειρωτικής Ευρώπης, υπό τη Γερμανία. More

Ο Αμερικανός προκρούστης

Leave a comment

Ο Αμερικανός προκρούστης

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Κάποιοι φοβούνται μήπως μέσα στην πρωτοφανή ολιστική κρίση που διαπερνά την αυτοκρατορία, τα «αόρατα» κέντρα εξουσίας στριμώξουν το σημερινό πρόεδρο να εξαπολύσει αυτός τον Αρμαγεδδώνα

Δεν είναι συνηθισμένες, τυπικές, οι εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Δεν θα εκλεγεί ένας ακόμα, ο 45ος πρόεδρος, για να ασκήσει τα συνηθισμένα, πάγια καθήκοντα που επωμίζεται κάθε αυτοκράτορας σε κάθε ιστορική περίοδο, ανεξάρτητα από καθεστώτα, ιδεολογίες κ.λπ., κ.λπ. Με πρώτο στόχο να διαφυλάξει την τάξη, δηλαδή την υποταγή των αυλικών, τους υπηκόους στα γόνατα, υπεράνω όλων τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας και τα υπόλοιπα είναι για τους παρακατιανούς που σκουπίζουν το παλάτι- με τη γλώσσα τους στις συνήθεις περιπτώσεις. More

Βήμα σημειωτόν

Leave a comment

Βήμα σημειωτόν

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Το ευρωιερατείο, η κρίση και οι εκφράσεις ενός… αδιόρατου κινήματος

Το χαρακτηριστικό όλης της περιόδου των μνημονίων είναι ότι ο κόσμος επιμένει στην επιθυμία αποκατάστασης του παρελθόντος, μια εποχή ευημερίας. Και αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο την Ελλάδα και τους Έλληνες. Στις περισσότερες, αν όχι σε όλες, τις χώρες της Ε.Ε. επικρατεί η ίδια διάθεση, αποκατάστασης, επιστροφής του παρελθόντος και όχι ανατροπής εν ονόματι ενός άλλου εφικτού κόσμου, διαφορετικού, καλύτερου. Εβδομήντα και πλέον χρόνια συνεχούς βελτίωσης των υλικών συνθηκών και η συνεπαγόμενη ιδεολογική φαντασίωση περί «αειφόρου» ανάπτυξης, εδραίωσαν την πεποίθηση ότι ζούμε στον μοναδικό κόσμο που μπορεί να υπάρξει. More

Ο βάλτος

Leave a comment

Ο βάλτος

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Έρμαια του καπιταλισμού της παγκοσμιοποίησης, χωρίς όραμα, σχέδιο και στρατηγική

Ένα ρίγος διατρέχει τις χώρες της Δύσης από την Ευρώπη ώς τις ΗΠΑ, προοίμιο υψηλού πυρετού. Οι κοινωνίες δυσφορούν, χωρίς ωστόσο να αμφισβητούν τους βασικούς θεσμούς λειτουργίας του συστήματος. Εναντιώνονται στις πολιτικές λιτότητας, αλλά δεν αποσκοπούν σε λύσεις ανατροπής. Ενδεικτικά, ο κόσμος εμμένει, πλειοψηφικά, στην Ε.Ε. και στο ευρώ παρά τα όσα γίνονται και παρά την επίγνωση (ή τη διαίσθηση) ότι τα χειρότερα ακολουθούν. Επίσης οι πρόσφυγες/μετανάστες, θύματα του πολέμου της Δύσης εναντίον τους, αναζητούν καταφύγιο σωτηρίας στις χώρες των εχθρών τους και ουδείς επισημαίνει την αντίφαση… Η επανάσταση δεν βρίσκεται στον ορίζοντα της συνείδησης του κόσμου ως μέθοδος ανατροπής, τουλάχιστον για την ώρα. More

To ακέφαλο κίνημα

Leave a comment

To ακέφαλο κίνημα

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ο κόσμος χωρίς τον Τσίπρα, οι γραβάτες στα κάγκελα, οι φόροι στους μισθωτούς και η αστυνομία προβληματισμένη

Οι Πλατείες ξεκίνησαν, με τους Αγανακτισμένους, λίγο-πολύ αυθόρμητα, χωρίς ηγεσία, με τα κόμματα, ιδίως της ιστορικής Αριστεράς, δύσπιστα έως εχθρικά. Οι Πλατείες ξεκίνησαν χωρίς τον Τσίπρα. Ο κόσμος βρίσκεται πάλι στους δρόμους και πάλι «χωρίς τον Τσίπρα». Η μεγάλη διαφορά, θα έλεγε κανείς, είναι ότι ο Τσίπρας στο μεταξύ έγινε πρωθυπουργός. Ωστόσο, η ομοιότητα με το παρελθόν είναι πιο ουσιαστική: Ο Τσίπρας έχει την πρωθυπουργία και την εξουσία που απορρέει από το αξίωμα, αλλά δεν κατάφερε να αποκτήσει ηγετικό ρόλο. Πήγε, στιγμιαία, να τον αποκτήσει αλλά τον έχασε καθώς ούτε στίγμα έδωσε, σε τι διαφέρει μια αριστερή κυβέρνηση από τις άλλες (εκτός από τη λογοδιάρροια), ούτε τη χώρα πλοήγησε μέσα και μακριά από τις μνημονιακές συμπληγάδες. More

Ένα άλλο πρόσωπο

Leave a comment

Ένα άλλο πρόσωπο

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Πώς να υπερασπιστεί ο κόσμος την κυβέρνηση που ψήφισε;

Κλείνοντας ένα χρόνο διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι σαφές ότι δεν υπερασπίζεται τα στοιχειώδη χαρακτηριστικά που θεωρείται ότι ξεχωρίζουν την Αριστερά από τα άλλα κόμματα, με κορυφαίο το ήθος, δηλαδή ένα άλλο πρόσωπο και πρότυπο προς την κοινωνία. Θα είχε πολύ λιγότερα προβλήματα η κυβέρνηση αν έδειχνε, έμπρακτα, ότι πράγματι υπέγραψε το μνημόνιο λόγω «ανωτέρας βίας», αλλά στους τομείς εκτός των υποχρεώσεων προς τους δανειστές, εκπροσωπεί και φέρνει κάτι διαφορετικό στην πολιτική ζωή της χώρας. Τίποτα και κανείς, από τη Μέρκελ ώς τον Τόμσεν και όλο τον άλλο ευρωπαϊκό συρφετό, δεν θα προκαλούσε θέμα π.χ. αν ο ανεκδιήγητος νεαρός της Νεολαίας βρισκόταν εκτός κόμματος για τη συμπεριφορά του, την προσβλητική για τους προγόνους του, τον παππού του και τους συναγωνιστές του στο ΕΑΜ. Και τίποτα και κανείς από τους νεολαίους ή τους μεγαλύτερους δεν θα τολμούσε να πει μια λέξη, αν η απομάκρυνσή του ήταν ένα καθημερινό δείγμα της απόφασης να μη γίνονται ανεκτά, ούτε μια στιγμή, δείγματα τέτοιας αλαζονείας, βλακείας, ανιστόρητης πρόκλησης. More

Κοινή γαρ η τύχη…

Leave a comment

Κοινή γαρ η τύχη…

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Δυο εικόνες-βόμβες σε ένα κλίμα γενικής απαξίωσης

Τα τρέχοντα δημοσιογραφικά είναι καμιά φορά αληθινές βόμβες: Εικόνα πρώτη, ο κ. Πανούσης. Εικόνα δεύτερη, ο κ. Φίλης.

Πανούσης: Η εικόνα αρχίζει με τον ξυλοδαρμό του βουλευτή της Ν.Δ. κ. Κουμουτσάκου από χρυσαυγίτες, ενώ ωρύονται οι πάντες. Ωστόσο, η αστυνομία συλλαμβάνει το μόνο άτομο που δεν εμφανίζεται στην TV να χτυπάει τον βουλευτή, αλλά τον απομακρύνει από το πεδίο. Όσοι εμφανίζονται να χτυπάνε τον κ. Κουμουτσάκο παραμένουν άφαντοι από την Κυριακή ώς την Τετάρτη, οπότε η μια ύποπτος δεν συλλαμβάνεται αλλά προσέρχεται μόνη της ο δε άλλος συλλαμβάνεται ξημερώματα. Ο υπουργός κ. Τόσκας (που είχε υποσχεθεί συλλήψεις από την περασμένη Κυριακή) μένει κάπως έκθετος… Έως την Τετάρτη ουδεμία αγωνία για τη σύλληψη των «ναζί εγκληματιών» της Χ.Α., όλοι κάνουν υπομονή Βούδα. More