του Πάνου Σείκιλου

Άνισος ο αγώνας. Δε σου το ‘παν όταν γεννήθηκες.

Σαν μπεις στο χορό, σε τραβούν μη βγεις, σε ‘χει ανάγκη το σύστημα να χορέψεις. Είσαι καλός χορευτής; Ακούς τα παλαμάκια που σου βαρούν; Δε θέλει και ‘ρώτημα. Τους κάνεις. Φροντίζουν να σου μάθουν τα βήματα από νωρίς. Φροντίζουν να μάθουν τα βήματα και σε εκείνους που σε φέρνουν στη ζωή. Μην παρεκκλίνουν, μην ξεγλιστρήσουν κι αφήσουν την παραμικρή χαραμάδα ελευθερίας στο χορό σου, κάηκαν. Ώσπου να μεγαλώσεις.

Ένα στραβοπάτημα κι έχασες το παιχνίδι. Ένας βηματισμός έξω απ’ το χορό τους και σου κολλούν τη ρετσινιά: Γι’ αυτούς θα είσαι η οροθετική πόρνη, η ντροπή μιας κοινωνίας γεμάτης κρυφοανώμαλους νοικοκυραίους που χύνουν το σιχαμένο σαδισμό τους στο αλωμένο σου κορμί. Κι ας μη γεννήθηκες έτσι. Γι’ αυτούς θα είσαι ο τελειωμένος ναρκομανής, η ντροπή μιας κοινωνίας γεμάτης πρεζέμπορους που σφίγγουν τα χέρια με την πουλημένη κυβέρνηση υπογράφοντας νομοθετικά διατάγματα απαλλαγής, ωφελώντας οικείες διεθνείς μπίζνες ηρωίνης. Κι ας μη γεννήθηκες έτσι. Περισσότερα

Advertisements