Home

Οι φαντασιώσεις περί νέου New Deal και οι μεταλλάξεις του διεθνούς καπιταλισμού

Leave a comment

Οι φαντασιώσεις περί νέου New Deal και οι μεταλλάξεις του διεθνούς καπιταλισμού, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Όποιοι διάβασαν το κύριο άρθρο των Financial Times στις 4 Απριλίου είχαν την αίσθηση της Οβιδιακής μεταμόρφωσης ανθρώπων που είδαν το φως στον δικό τους δρόμο προς τη Δαμασκό. Ιδού τι έγραψε για τη δέουσα απάντηση στην κρίση που φέρνει η πανδημία όχι κάποιος μεμονωμένος συντάκτης, αλλά η ίδια η διεύθυνση αυτού του προμαχώνα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού:

«Οι θυσίες είναι αναπόφευκτες, αλλά κάθε κοινωνία πρέπει να δείξει ότι θα αποκαταστήσει τη θέση εκείνων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην εθνική προσπάθεια. Ριζικές μεταρρυθμίσεις με αντιστροφή της επικρατούσας πολιτικής κατεύθυνσης των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών (σ.σ. δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού) πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο στην οικονομία. Οφείλουν να δουν τις δημόσιες υπηρεσίες ως εθνικό κεφάλαιο και όχι ως παθητικό, όπως οφείλουν να καταπολεμήσουν την επισφάλεια στην αγορά εργασίας. Η αναδιανομή του πλούτου θα μπει πάλι στην ατζέντα. Τα προνόμια των πλουσίων και των ηλικιωμένων (sic) θα αμφισβητηθούν. Πολιτικές που μέχρι τώρα θεωρούνταν εκκεντρικές, όπως η καθιέρωση βασικού εισοδήματος για όλους τους πολίτες και ο φόρος στον πλούτο, θα βρίσκονται μέσα στο μείγμα των απαντήσεων»[1]. More

Το πατριωτόμετρο και το εμβατήριο του εθνομηδενισμού

Leave a comment

https://s.kathimerini.gr/resources/2020-03/gkkt_06_0803_page_1_image_0001-thumb-large.jpg

του Παντελή Μπουκάλα

Ιδού και πάλι το τροπάριο του «εθνομηδενισμού». Ιδού δηλαδή και πάλι σε λειτουργία το «πατριωτόμετρο». Μια ζυγαριά εκατό και χίλιες φορές ανώτερη από τον «σταθμό» των αριστοφανικών «Βατράχων». Γιατί υποτίθεται ότι προσδιορίζει αλάθητα το εθνικό βάρος όχι μόνο των λεγομένων του καθενός, αλλά και της βαθύτερης πίστης του. Εκείνης που τη γνωρίζει αποκλειστικά ο καθρέφτης του, άντε και ο εξομολογητής ή ο ψυχαναλυτής του, κατά τη σχολή του και τις προτιμήσεις του. More

Μπροστά στα λεφτά δεν υπάρχει καμία ιδεολογία

Leave a comment

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Το φυσάνε και δεν κρυώνει οι νεοδημοκράτες και -κυρίως- η ΕΛΑΣ το φιάσκο σε Μυτιλήνη και Χίο.

Κάτι δημοσιογράφοι της κακιάς ώρας, μάλιστα, προτείνουν να γίνουν τα κλειστά κέντρα σε ακατοίκητα νησιά, γιατί στα άλλα έχει “κατσαπλιάδες”.

Λογικό το φιάσκο, αφού σε 3 μέρες οι κάτοικοι έκαναν τόπι στο ξύλο τα ΜΑΤ, σε βαθμό να μην ξέρουν από πού τους ήρθε και γι’ αυτό και μόνο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους κατοίκους.

Μάλιστα στα -τελευταία χρονικά- έκτροπα στη Χίο, όπου κατά την αποχώρησή τους από το λιμάνι άνδρες των ΜΑΤ με πολιτικά προσπάθησαν να …ξεσπάσουν λίγο -μιλάμε για παιδάκια και μάλιστα εντελώς βλαμμένα-, απείχαν έτη φωτός από την πανηγυρική απόβαση των πραιτοριανών, λίγες μέρες πριν, ενώ από τη Μυτιλήνη έφυγαν με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια. More

Αυτοδημιούργητοι άνθρωποι!

Leave a comment

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Θα ήταν τέλη της δεκαετίας του 50 όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αυτοδημιούργητος. Μου έκανε εντύπωση επειδή ήταν πολυσύλλαβη. Προσπαθούσα να προσωποποιήσω αυτή τη λέξη. Φανταζόμουν ότι ο αυτοδημιούργητος θα πρέπει να είναι υπέρβαρος, να φοράει οπωσδήποτε κοστούμι και να μη χάνει την ώρα του. Να ζωντανεύει δηλαδή παραδειγματικά το γνωμικό: ο χρόνος είναι χρήμα. Τι ήταν όμως αυτό που δημιουργούσε ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος; Ομολογώ ότι μου διέφευγε. Ήξερα βέβαια ότι αυτοδημιούργητος δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρ Μανώλης ο τσαγκάρης, που πάλευε ολημερίς με τις σόλες και τα βερνίκια. Αυτόν, άκουγα να τον συνοδεύουν άλλοι προσδιορισμοί, όπως: βιοπαλαιστής, αξιέπαινος και φουκαράς. Την πρώτη μέρα του απριλιανού πραξικοπήματος, μάλιστα, ο κυρ Μανώλης κρατώντας ένα μικρό βαλιτσάκι εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όπως μου εξήγησε αργότερα ο φίλος μου ο Σωτήρης: «πάει να κρυφτεί για να μην τον μπαγλαρώσουν». Επομένως και διά της εις άτοπον απαγωγής, συμπέρανα ότι αυτοδημιούργητος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν κινδυνεύει να τον μπαγλαρώσουν όταν συμβεί κάτι «έκτακτο» στη γειτονιά, στη χώρα ή στον κόσμο. More

Να τα θυμόμαστε…

Leave a comment

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η Σαουδική Αραβία είναι ένα πολύ πλούσιο κράτος. Το ΑΕΠ της αγγίζει τα 800 δισεκατομμύρια δολάρια πράγμα που σημαίνει ότι είναι σχεδόν τέσσερεις φορές μεγαλύτερο από το ελληνικό ΑΕΠ. Η Σαουδική Αραβία είναι επίσης μια εξαιρετικά πολεμοχαρής χώρα. Αυτό ίσως να μη φαίνεται στις στρατιωτικές επιδόσεις των ενόπλων της δυνάμεων και των μισθοφόρων της στην Υεμένη, αποτυπώνεται όμως στις στρατιωτικές της δαπάνες. Με 65-70 δισεκατομμύρια το χρόνο (8% του ΑΕΠ), οι τελευταίες τοποθετούν το βασίλειο αυτό ανάμεσα στους κυριώτερους εισαγωγείς οπλικών συστημάτων στον σημερινό κόσμο. Η Ελλάδα αντίστοιχα ξοδεύει περίπου 5 δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για την άμυνά της, δηλαδή δεκατέσσερεις φορές λιγότερα από ότι η Σαουδική Αραβία.

Η επικράτεια της Σαουδικής Αραβίας δεν απειλείται από κανένα εχθρό. Αντίθετα η μοναρχία που την κυβερνά έχει κατά καιρούς απειλήσει τους περισσότερους από τους γείτονές της. Η εισβολή των δυνάμεών της στην γειτονική Υεμένη βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη τροφοδοτώντας έναν από τους πιο αιματηρούς πολέμους της εποχής μας. More

Ένα νέο 1922 γίνεται ολοένα πιθανότερο

Leave a comment

Ενα νέο 1922 γίνεται ολοένα πιθανότερο

Του Σπύρου Μαρκέτου

Πριν από εκατό χρόνια, Νοέμβρη του 1920, οι αντιβενιζελικοί του Δημητρίου Γούναρη κέρδισαν τις εκλογές λέγοντας ότι θα τερμάτιζαν τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Αντίθετα όμως την κλιμάκωσαν, τρέφοντας την αυταπάτη ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν. Έστειλαν στρατό στα βάθη της Ανατολίας. Ανασχέθηκε στο Αφιόν Καραχισάρ. Επί ένα χρόνο έκλειναν τα μάτια αντί να βγάλουν τ’ απαραίτητα συμπεράσματα, ώσπου η προδιαγεγραμμένη καταστροφή ήρθε το 1922. Αναπόφευκτη συνέπεια της πολιτικής που ακολουθήθηκε, δεν θα ερχόταν αν είχε επιλεγεί άλλη πολιτική.

Όπως και τότε, ο ελληνικός λαός σήμερα βρίσκεται ξανά στο περιθώριο. Τον έχουν σαν σκλάβο, αλλά δεν ξέρει πώς ν’ αντιδράσει. Ψήφισε κείνους που θα έσκιζαν τα μνημόνια, και ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Η θέλησή του καταπατήθηκε, αλλά δεν επαναστατεί. Μισό εκατομμύριο πάντως ψήφισαν με τα πόδια, φεύγοντας οικονομικοί μετανάστες στο εξωτερικό. More

Παιχνίδια πολέμου

Leave a comment

Παιχνίδια πολέμου, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, …ευτυχισμένος ο καινούργιος κόσμος!.. Ο γενναίος νέος κόσμος, που δεν προλάβαμε να πούμε δυο λόγια γι’ αυτόν κι ήρθε να ξεπεράσει τις προβλέψεις.

Η δολοφονία του Σουλεϊμανί στη Βαγδάτη, εκτέλεση την ονόμασαν τα ελληνικά κανάλια, είναι η εκκωφαντική έναρξη και όχι η λήξη, της νέας περιόδου. Ο Ιρανός υποστράτηγος είναι ο βασικός συντελεστής μιας μεγάλης ήττας της αμερικάνικης πολιτικής, δηλ. τη συγκρότηση αντιαμερικανικής κυβέρνησης στο Ιράκ, καθώς και άλλων λιγότερο εκκωφαντικών, αλλά εξ ίσου σοβαρών. Και οι ΗΠΑ αυτά δεν τα συγχωρούν.

More

Lex Animata (Έμψυχος νόμος) – Μεσαιωνική πολιτική σκέψη και σύγχρονη αστυνομική πρακτική

Leave a comment

https://thepressproject.gr/app/uploads/2019/12/photo_23-12-2019_19_27_421577124667.jpg

Του Πέτρου Πέτκα

Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της ελληνικής δημοκρατίας στην κλασική περίοδο ήταν ότι έκανε τον κάθε κάτοχο εξουσίας υπεύθυνον, υπόλογον, υποκείμενον σε εξέταση και έλεγχο από ολόκληρο το σώμα των πολιτών ή από κάποιο δικαστήριο στο οποίο είχε μεταβιβάσει την κυριαρχική εξουσία του. Αυτό ίσχυε και στην θεωρία και στην πράξη. Με τα ελληνιστικά βασίλεια και την Ρωμαϊκή Ηγεμονία φτάσαμε ήδη στην αντίθετη άκρη [1]. Για ποιο πράγμα ο βασιλιάς ή ο αυτοκράτορας θα καταδεχτεί να καταστήσει τον εαυτό του υπόλογο, ή πώς μπορεί να του αποδοθεί μια οποιαδήποτε ευθύνη; Στους λόγους του Περί Βασιλείας, ο Δίων Χρυσόστομος, γράφοντας στα πρώτα χρόνια του δεύτερου αιώνα (και έχοντας υπόψη του πάνω από όλα τον Ρωμαίο αυτοκράτορα), ορίζει συγκεκριμένα την βασιλεία ως εξουσία που «δεν είναι υπόλογη για τις ενέργειές της»: ο βασιλιάς και η μοναρχία του είναι ανυπεύθυνοι. More

Μισός χρόνος ΝΔ – μερικές σκέψεις για το νέο πεδίο

Leave a comment

dya_xalx0aqvzto

Του Βαγγέλη Μαρινάκη

– Είναι σαφές πως μια από τις βασικές προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ ήταν η εφαρμογή του δόγματος «Νόμος και Τάξη». Η κυβέρνηση πια της ΝΔ απέδειξε πως τηρεί τις υποσχέσεις  της. Με αφετηρία τις εκκενώσεις των καταλήψεων από πρόσφυγες και με την ένταση της αστυνομικής καταστολής να αυξάνεται από τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ και μετά, είναι γεγονός πως η ΕΛ.ΑΣ.  νιώθει «αέρα στα φτερά της». Το διαλαλούν και οι συνδικαλιστές της σε όλα τα πάνελ αλλά κυρίως το πιστοποιεί πολλαπλά η δράση της και η συνέπεια με την οποία υπερασπίζονται κάθε αλητεία της οι γνωστοί ΜπογδανοΛοβέρδοι και πάσης φύσεως ακροδεξιά τομάρια. Οι τύποι -ειδικότερα τα επίλεκτα σώματα τύπου ΜΑΤ και ΕΚΑΜ- έχουν ξεφύγει για να το πούμε λαϊκά και λειτουργούν ως κρατικές συμμορίες. Χτυπάνε στο ψαχνό, κινηματικούς και μη, έτσι γιατί τους γουστάρει έχοντας την κάλυψη και στήριξη του Χρυσοχοΐδη και άλλων υπουργών που παπαγαλίζουν την ατζέντα της «χαλαρότερης αστυνομίας της Δύσης». More

Τελικά πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ;

Leave a comment

Του Κυριάκου Χάλαρη

Ήδη από πριν τις εκλογές του Ιούλη και ακόμα περισσότερο μετά, αυτό το ερώτημα υπάρχει στη δημόσια συζήτηση. Πέρα από τις υπερβολές και τις διαστρεβλώσεις που δημιουργούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρόκειται για ένα ερώτημα που φυσιολογικά απασχολεί σημαντικά κομμάτια της κοινωνίας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχει μεν καμιά εμπιστοσύνη στο ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει όμως να ξεδιπλώνεται η κατασταλτική ατζέντα της ΝΔ και σκέφτεται αν τελικά «με το ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλύτερα».

Πόσο ίδιοι;

Η ΝΔ είναι το κατεξοχήν κόμμα της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Είναι αυτό που πάντα στήριζε η αστική τάξη και που έκανε τις «βρώμικες δουλειές» της. Είναι το κόμμα που στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», του «λιγότερου κράτους» και των «ιδιωτικών επενδύσεων» δεν δίσταζε να πάρει πολύ σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους. Και η καταστολή ερχόταν ως επακόλουθο αυτής της πολιτικής. Όλες οι κυβερνήσεις της δεξιάς από τη μεταπολίτευση και μετά έχουν σημαδευτεί από την έξαρση της κρατικής καταστολής, είτε μιλάμε για την κυβέρνηση Μητσοτάκη του ’90, είτε για την κυβέρνηση Καραμανλή (όπου είχαμε τη δολοφονία Γρηγορόπουλου), είτε για τη σημερινή. Και αν για τη ΝΔ τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα για τα πιο μαχητικά στρώματα των εργαζομένων, για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι. More

Χειροτέρευσε η θέση των εργαζομένων, μειώθηκε ο μέσος μισθός παρά τις αυξήσεις

Leave a comment

Ένας στους πέντε μισθωτούς έχει μισθό κάτω από 500 ευρώ μεικτά, τουλάχιστον ένας στους τρεις λαμβάνει μέχρι 700 ευρώ, ενώ ο μέσος μισθός το 2019 υποχώρησε κατά 2,4% σε σχέση με το 2018. Η τρομοκρατία της ανεργίας, της απόλυσης και της ανασφάλειας κάνει καλά τη δουλειά της.

Τα αποκαλυπτικά αυτά στοιχεία μέσα από το ετήσιο τεύχος του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για το 2019, από την κατάθεση των καταστάσεων προσωπικού και της μισθοδοσίας που υποβάλλουν οι επιχειρήσεις, επιβεβαιώνουν τη συνεχιζόμενη καθήλωση των μισθών στα επίπεδα των προηγούμενων χρόνων, αλλά και την παραπέρα υποχώρησή τους. More

Σε κρίσιμη καμπή

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/11/6_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-1.jpg

του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Ούτε η Ν.Δ. ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να υποστηρίξουν ότι είναι αυθεντικά δείγματα «της φυλής» που υποτίθεται εκπροσωπούν. Αλλά και οι «πολιτικές φυλές» έχουν πάψει από καιρό να διεκδικούν την ελάχιστη καθαρότητα «αίματος». Ποια κλασσική Δεξιά θα είχε υπουργό τον (πολύ σοβαρό) πρώην Κνίτη Τάκη Θεοδωρικάκο και ποια Αριστερά θα είχε πλημμυρίσει από το αποτυχημένο και γερασμένο ΠΑΣΟΚ, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ; Ανεμομαζώματα έχουν γίνει τα κόμματα, χωρίς ταυτότητα.

Οι δυο πρωταγωνιστές του δικομματισμού θα υποφέρουν αν εμφανιστεί πειστική πατριωτική κίνηση, έλεγε φίλος της συντηρητικής παράταξης, κατηφής για την εικόνα της χώρας και των κομμάτων, απαισιόδοξος για τις προσεχείς εξελίξεις. Εξηγώντας ότι είναι βλαβερός ο «πατριωτισμός» του τύπου «τρώμε χοιρινό έξω από μουσουλμανικούς καταυλισμούς». Επειδή πρόκειται για ανέξοδη «μαγκιά του καφενείου» (ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε!) που ξεχνιέται με την υπόσχεση διορισμού έναντι ψήφου και τα λοιπά. Όπως χαρακτηριστικά έδειξαν τα αποτελέσματα στη Β. Ελλάδα στις εκλογές. More

Εδώ Αριστερά, εκεί Αριστερά, πού είναι η Αριστερά;

Leave a comment

Εδώ Αριστερά, εκεί Αριστερά, πού είναι η Αριστερά;

του Περικλή Κοροβέση

Άλλη μια επέτειος του Πολυτεχνείου μαζί με την παραδοσιακή πορεία της, που φέτος ήταν μαζική. Καλώς βέβαια, άσχετα αν κάποιος έχει κριτικές απόψεις για τον τρόπο που οργανώνεται. Δεν είναι αυτό το σημαντικό. Σημασία έχει να παραμείνει ενεργή στη μνήμη μας αυτή η εξέγερση που έγινε χωρίς κόμματα, λειτούργησε με άμεση δημοκρατία, χωρίς αρχηγούς και καθοδηγητές και με κέντρο λήψης των αποφάσεων τη Γενική Συνέλευση.

Θα μπορούσαμε να εντάξουμε αυτήν την κορυφαία, μαζική αντιστασιακή πράξη στον Γαλλικό Μάη του 1968, που ταυτόχρονα ήταν και παγκόσμιος. (Την ίδια χρονιά έγιναν αντίστοιχες εξεγέρσεις σε πολλές χώρες του κόσμου). Σε μας ήρθε με καθυστέρηση πέντε ετών, αλλά γι’ αυτό δεν χάνει τη σημασία του. Θα ήταν θεμιτό να αποκαλούσαμε το 1968 «Διεθνή Μάη» που έβαλε τα θεμέλια της Αριστεράς του 21ου αιώνα, άσχετα αν αυτή ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί ως μόνιμη και σταθερή πολιτική δύναμη. More

Οι 3 αλήθειες για τη γέννηση του φασισμού

Leave a comment

Οι 3 αλήθειες για τη γέννηση του φασισμού

Της Δήμητρας Παπακωνσταντίνου

Όσο δύσκολο και αν είναι, πρέπει να λύσω την απορία που τριγυρνάει στο μυαλό μου τόσο καιρό, γιατί η Ελλάδα, πλέον, γεννάει τόσο εύκολα και ανώνυδα φασιστικές προσωπικότητες;

H γέννα αποτελεί μια επώδυνη κατάσταση και απαιτεί την ψυχολογική και σωματική προετοιμασία τόσο της μέλλουσας μητέρας όσο και του εμβρύου.Επομένως η Ελλάδα ως φασιστική μήτρα μήπως προετοιμαζόταν χρόνια για αυτό το φαινόμενο και τώρα οι πολλαπλές γεννήσεις δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά το φυσικό αποτέλεσμα αυτής της οδυνηρής διαδικασίας; Και σίγουρα μπορεί να μην είμαστε όλοι φασίστες και ακροδεξιοί αλλά ένα αρκετά μεγάλο τμήμα κομμάτι αυτής της χώρας ασπάζεται ένα ακραίο ιδεολόγημα είτε το ψηφίζει είτε όχι πλέον. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το παραδεχτούμε με φόβο και χωρίς καθόλου πάθος. More

Γυρνάμε στο 1950 ή κάτι άλλο συμβαίνει;

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/10/joker-astynomia.jpg

Του Γιώργου Παπαιωάννου

Ο Τζόκερ, ο Χρυσοχοΐδης κι ο Τσίπρας…

Οι «μπούκες» στα σινεμά που περιλάμβαναν διακοπή της προβολής του «Τζόκερ», η αναζήτηση ανηλίκων στην αίθουσα, αλλά και η συνέχεια όχι «επί της οθόνης» αλλά στα αστυνομικά τμήματα, ήταν λογικό να προκαλέσουν την οργή και κυρίως τη χλεύη της κοινωνίας ή μέρους της. Ειδικά τα μέσα δικτύωσης «ξεσάλωσαν» με αυτή τη μεγάλη επιτυχία διωκτικών και λοιπών αρχών.

Παράλληλα, εκτυλίχτηκε και κάτι ακόμα. Ας το ξεκινήσουμε ανάποδα, ας φανταστούμε τι θα συνέβαινε αν οι εισβολές γίνονταν επί ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί κάλλιστα μπορούσαν να γίνουν, αφού και το νομικό πλαίσιο υπήρχε από το 2010, και τα πρόσωπα που εμφανίζονται ως εμπλεκόμενα φαίνεται ότι δεν άλλαξαν. More

Μάχες χωρίς προσανατολισμό, είναι χαμένες μάχες

Leave a comment

του Νίκου Καψάλη

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα σε ένα ταξί, στο Κόρκ, στο νότο της Ιρλανδίας. Ο οδηγός που τον έλεγαν Kieran και ήταν γύρω στα εξήντα, είχε διάθεση για συζήτηση και άρπαξα την ευκαιρία αφού πάντα πίστευα ότι ανακαλύπτεις καλύτερα την πραγματικότητα ενός τόπου που επισκέπτεσαι για λίγες ώρες ή ημέρες αν μιλήσεις με τους απλούς ανθρώπους που ζουν και εργάζονται εκεί. Μετά από τις απαραίτητες πληροφορίες για την διαδρομή, ξεκίνησε να μου διηγείται την ιστορία του. Είχε λοιπόν τέσσερις κόρες που τις μεγάλωσε δουλεύοντας μόνο εκείνος, καθώς η γυναίκα του φρόντιζε τις υποχρεώσεις του σπιτικού. Δεν ήταν φυσικά πλούσιοι, αλλά καμάρωνε που καταφέρανε να τις αναθρέψουν χωρίς ελλείψεις και να τις βοηθήσουν να σπουδάσουν. Οι κόρες του ήταν πια παντρεμένες και είχε δει εγγόνια από όλες. Το παράπονό του ήταν πως σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, η ζωή τους δεν έχει αλλάξει και πολύ. Εκείνος συνεχίζει να δουλεύει όπως τότε, ενώ η γυναίκα του “πήρε προαγωγή” όπως έλεγε, με το ιρλανδικό χιούμορ του, και μεγαλώνει πια πέντε εγγόνια, καθώς οι κόρες του δουλεύουν με ελαστικά ωράρια, όπως και οι άντρες τους, και δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα. Παρόμοιες ιστορίες ήρθαν στο μυαλό μου και από την Ελλάδα. Αυτή την ιστορία θα μπορούσε να τη διηγηθεί και κάποιος συνομήλικος του Kieran στην Ιταλία, την Κύπρο, ακόμα και την Γερμανία. Γιατί πίσω από τους αριθμούς και την ανάπτυξη που μας περιγράφουν, οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν αυτή την ευημερία. Κάθε άλλο. Η οικονομική ανισότητα εντείνεται συνεχώς σε όλη την Ευρώπη. More

Το μεγάλο μας τσίρκο

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/10/tsirko.jpg

Της Λόλας Σκαλτσά

Δεν ξέρω πώς βιώνετε εσείς την πολιτική κατάσταση στη χώρα  –γιατί η κοινωνική μένει ασχολίαστη–αλλά προσωπικά νομίζω πως ζω πίσω από την κουίντα ενός τσίρκου – που δεν είναι και πρωτοκλασάτο για να το ‘φχαριστηθώ τουλάχιστον. Να πω, βρε παιδί μου, τσίρκο μεν, με διεθνή εμβέλεια, δε…

Κι όχι πως τα προηγούμενα χρόνια χτύπησε κόκκινο η ανάπτυξη, η πρόοδος και ο πολιτισμός, αλλά αυτό που υπάρχει, κινείται, μιλάει και κυρίως κυβερνάει τούτο τον τόπο είναι απερίγραπτο και θλιβερό συνάμα. More

Συνέχειες και ασυνέχειες

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/10/china-469.jpg

Του Ερρίκου Φινάλη

70 χρόνια από την ανάδυση μιας νέας Κίνας στο διεθνές προσκήνιο

Μια αποστροφή του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ στην ομιλία του κατά τη διάρκεια των γιορτασμών για τα 70χρονα της Λ.Δ. Κίνας συμπύκνωσε το πώς αποτιμά η κινεζική ηγεσία τη μέχρι σήμερα πορεία της χώρας: «Η ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας άλλαξε εντελώς την άθλια μοίρα που ως τότε κατέτρεχε τη χώρα μας: να είναι φτωχή και αδύναμη και να τρομοκρατείται και να ταπεινώνεται από ξένες δυνάμεις για πάνω από 100 χρόνια. Από το 1949 το κινεζικό έθνος άρχισε να βαδίζει στο δρόμο της υλοποίησης της εθνικής αναγέννησης. Καμιά δύναμη πια δεν μπορεί να ταράξει το στάτους της Κίνας, ή να εμποδίσει τον κινεζικό λαό να προχωρήσει μπροστά». Δεν στερείται βάσης αυτός ο ισχυρισμός: η κινεζική οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται με ρυθμούς ραγδαίους σε σύγκριση με τις «παραδοσιακές» καπιταλιστικές χώρες. Η κάποτε περιφρονημένη Κίνα ανοίγει όλο και πιο αποφασιστικά τους νέους Δρόμους του Μεταξιού και ξεπροβάλλει ήδη στο διεθνές στερέωμα ως η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη – με τη φιλοδοξία να ξεπεράσει και τις ΗΠΑ. More

Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης: Έχουμε εισέλθει σε μια, μετά τη νεοτερικότητα, φάση

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/kontogiwrghs.jpg

Συνέντευξη στον Κώστα Δημητριάδη

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση παρουσιάζουμε συνέντευξη με τον κ. Γ. Κοντογιώργη, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου. Η συζήτηση είχε ως αφετηρία την έκδοση των παραδόσεων που έδωσε ο Ν. Πουλαντζάς στο Πάντειο το 1977 την οποία επιμελήθηκε ο κ. Κοντογιώργης, και την εκτίμηση της σκέψης του Ν. Πουλαντζά μέσα στους σημερινούς εξαιρετικά διαφορετικούς όρους που ορίζουν μια νέα εποχή. Γρήγορα όμως έλαβε πολύ ευρύτερο χαρακτήρα και επικεντρώθηκε στην κοινή διαπίστωση ύπαρξης μιας καθοριστικής κρίσης σε ό,τι αφορά την παραγωγή ενός συστήματος γνώσης επαρκούς για να δώσει λύσεις στα προβλήματα του παρόντος εξεταζόμενα από την οπτική των αναγκών της κοινωνικής χειραφέτησης, και στην αναζήτηση των αιτιών αυτής της κατάστασης.

Ο Δρόμος στο πλαίσιο της επιδίωξής του να συμβάλει στη συζήτηση των πολλαπλών διαστάσεων που παρουσιάζει το κεντρικής σημασίας πρόβλημα της διερεύνησης των όρων για την κοινωνική χειραφέτηση τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και στην ειδικότερη ελληνική εκδοχή του που πρωτίστως μας κινητοποιεί, αισθάνεται την ανάγκη να επισημάνει τον γόνιμο χαρακτήρα του πλαισίου στοχασμού που συνοπτικά παρουσίασε ο κ. Κοντογιώργης ανταποκρινόμενος στα ερωτήματα που του θέσαμε. More

Συρία – Τραμπ – Τουρκία: Τι πήρε χαμπάρι η ελληνική ατλαντική μακαριότητα;

Leave a comment

Συρία – Τραμπ – Τουρκία: Τι πήρε χαμπάρι η ελληνική ατλαντική μακαριότητα;  του Διονύση Ελευθεράτου

Του Διονύση Ελευθεράτου

Ασφαλώς και είναι μνημείο κυνισμού η στάση του Ντόναλντ Τραμπ (και) στο θέμα  Συρίας – Τουρκίας- Κούρδων, ούτε λόγος για αυτό. Είναι όμως τόσο αλλοπρόσαλλη, όσο διατείνεται η πληθώρα των σχετικών χαρακτηρισμών που αφειδώς της αποδίδονται, εντός κι εκτός Ελλάδας;  Είναι ασυνάρτητη, όπως ανέφερε κι ο Αλ. Τσίπρας, προκαλώντας – μοιραίο ήταν- σχόλια, αντιδιασταλτικά προς τις παλιότερες δηλώσεις του για τον «διαβολικά καλό» πρόεδρο των ΗΠΑ; Είναι «πελαγωμένη» κι ανερμάτιστη;

Ας μας επιτραπεί να μην το πιστεύουμε, αλλά και να κάνουμε μία διάκριση: άλλης τάξης ζητήματα είναι, αφενός οι έμπρακτες  κινήσεις του Τραμπ κι αφετέρου οι αναρτήσεις του στο Twitter και εν γένει η ποιότητα των «επιχειρημάτων» του, πολλά εκ των οποίων μοιάζουν, όντως, βγαλμένα από κάποιο φεστιβάλ ανοησίας. Όπως αυτό, περί Νορμανδίας και Κούρδων. Στην αξιολόγηση τακτικών και στρατηγικών κινήσεων σημασία έχουν τα «αφενός», όχι τα προαναφερθέντα «αφετέρου»…    More

O Κόσμος που έρχεται

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/10/258.jpg

του Ηλία Καραβόλια*

Συμβαίνουν πολλά. Και συμβαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς, κυοφορώντας εξελίξεις για τις κοινωνίες και τις οικονομίες. Καταρχήν είναι ιστορικής σημασίας η κατάρρευση (σχεδόν) της Ford, η οποία χρωστάει 84 δισεκατομμύρια δολάρια και πρόσφατα βαθμολογήθηκαν τα ομόλογα της ως… σκουπίδια! Τι σημαίνει Ford; Πέρασαν 120 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το μεγαλύτερο επίτευγμα της βιομηχανικής επανάστασης: το αυτοκίνητο. Όπως έγραψε και ο συντάκτης του Sarajevo Magazine στις 10/9: «H δανειοληπτική “πτώση” του άλλοτε διαμαντιού στο στέμμα του αμερικανικού καπιταλισμού μπορεί να αποδειχθεί σταγόνα στον ωκεανό. Οι ειδικοί φοβούνται πως αυτή θα είναι η αρχή για μια γενικευμένη “πτώση” των δανείων πολλών αμερικανικών επιχειρήσεων που δεν τα καταφέρνουν· ένα συνολικό ποσό γύρω στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Ένας “σεισμός” στην αγορά των εταιρικών junk bonds είναι εύκολο να επεκταθεί σαν πανικός αλλού…».

Όλοι κατανοούμε ότι το μοντέλο του σύγχρονου γνωσιακού καπιταλισμού (Moutang) έχει ήδη αλλάξει. Όλοι ξέρουμε ότι η Facebook δεν χρειάζεται να παράγει περιεχόμενο (το κάνουν τα εκατομμύρια χρήστες της), ότι η Amazon δεν χρειάζεται να έχει πωλητές και βιβλιοπωλεία, και ότι η AirBnB δεν κατέχει ακίνητα, ούτε η Uber κατέχει ταξί. Ο νέος καπιταλισμός της περίφημης οικονομίας του διαμοιρασμού είναι εδώ. Και εμείς είμαστε είτε υπηκόοι του, είτε αφεντικά του (Σημ.: Εξαρτάται πότε γινόμαστε παραγωγοί και πότε χρήστες. Εξόχως χρήσιμο επ’ αυτού είναι το βιβλίο «Machine-Platform-Crowd: Harnessing the Digital Revolution» των McAfee-Brynjolfsson του MIT). More

Κάποτε στη Δύση, ύστερα ήρθε η ανάπτυξη…

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/5_%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-1.jpg

Άρρωστη Δύση

Κι ενώ όλο το δυτικό οικονομικό σύμπλεγμα, η κοσμοοικονομία υπό την αιγίδα των δυτικών πολυεθνικών, αγκομαχεί και βυθίζεται σε πολλαπλή κρίση, όχι μόνο οικονομική, μας εμφανίζουν τη νησίδα Ελλάδα, το καρυδότσουφλο στα κύματα, να μπαίνει, λέει, τρέχοντας μάλιστα στον κόσμο των επενδύσεων και της ανάπτυξης.

Οξύμωρο αλλά πραγματικό: Δεν έφτασαν για να γιατρέψουν το κακό, ούτε το πραξικόπημα της Χιλής (Σεπτέμβρης 1973), ούτε η πτώση του Τείχους και η διάλυση της ΕΣΣΔ (1989-91), ούτε οι εφορμήσεις για την επιβολή της Νέας Τάξης Πραγμάτων μετά την επίθεση στους Δίδυμους πύργους (2001). Δεν άντεξε στον χρόνο ούτε η υποτιθέμενη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Ιδιαίτερα η κρίση του 2008-2010, ένα ακόμα επεισόδιο σε πολλαπλούς χρηματοπιστωτικούς σπασμούς που είχαν προηγηθεί σε όλο τον κόσμο, οδήγησε σε ένα διαφορετικό τοπίο. Νέοι μεγαπαίκτες αναδείχτηκαν στο διεθνές προσκήνιο με πρώτη την Κίνα. Κίνα, Ρωσία, Ινδία και μια σειρά από άλλες δυνάμεις που δεν ανήκουν στον δυτικό κόσμο, δημιουργούν πλέον άλλες προϋποθέσεις για την παγκόσμια διευθέτηση, χωρίς να ξεφεύγουν από το κυνήγι του κέρδους. Μόνο που οι μοιρασιές δεν θα προκύψουν από τις νοσούσες αγορές αλλά δια της ισχύος, δια της δύναμης. Είναι η ώρα της γεωπολιτικής που γεννιέται μέσα από τα ερείπια της γεωκουλτούρας που δημιούργησε ο νεοφιλελευθερισμός και οι αγορές. More

Πώς γίναμε Ευρωπαίοι ή πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/avgo.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Γερμανίδα, πρώην υπουργός Άμυνας και νυν αντικαταστάτης του Γιούνγκερ στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Βαν ντερ Λάιεν, δήλωσε, αιφνιδίως στις αρχές της εβδομάδας, ότι «δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας κλέψουν τη γλώσσα μας και τον (ευρωπαϊκό) τρόπο ζωής μας». Η κ. πρόεδρος δεν κατονόμασε τον κλέφτη, αλλά όλοι άρχισαν να κοιτάζουν προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και πολλοί θυμήθηκαν τον Κίσινγκερ που έλεγε ότι για να υποταχθούμε εμείς, οι ατίθασοι Έλληνες, πρέπει να υπονομευθεί η γλώσσα και οι ρίζες τού πολιτισμού μας. Όπως κι έγινε. Τώρα νιώθει τις ίδιες απειλές η βασίλισσα της Ε.Ε., η Γερμανία.

***

Βασιλείς και πληβείοι, Γερμανοί και Έλληνες, Ευρωπαίοι κι οι δύο, στην «ίδια» μοίρα. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο αστείο. Οι ΗΠΑ, για να προλάβουν δικά τους δεινά, απειλούν τους Γερμανούς με τα επιχειρήματα του Κίσινγκερ, ότι θα τους ληστέψουν γλώσσα και «τρόπο ζωής», θα τους επιβάλλουν όσα έκαναν και κάνουν αυτοί στους Έλληνες με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. More

Για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής…

Leave a comment

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/paris1-1024x622.jpg

Του Τάσου Βαρούνη

Αν είναι αδύνατον να απαντήσουμε στο σε τι ακριβώς συνίσταται και τι περιλαμβάνει ένας «τρόπος ζωής», μπορούμε εντούτοις να σκεφτούμε πάνω σε ορισμένες διαστάσεις:

Καταρχάς μιλάμε για κάτι που υπερβαίνει τις κάθε λογής «φιγούρες» και «συμπεριφορές». Για παράδειγμα, έχει παραγίνει με το σιχτίρισμα για «τον Έλληνα που πετάει τα σκουπίδια όπου βρει και παρκάρει πάνω στη διάβαση των τυφλών». Όχι γιατί αυτά δεν υπάρχουν αλλά γιατί η διαρκής υπόμνηση -και συχνά μεγέθυνσή τους- παγώνει τη σκέψη για το τι κυρίως μας φταίει ή για τους όρους μέσα από τους οποίους αλλάζουν τα πράγματα. Το γεγονός από μόνο του, όχι μόνο δεν αποκαλύπτει πολλά και αυτομάτως, αλλά προβάλλεται συνήθως εκ του πονηρού, από αφέλεια ή συνοδευόμενο από αδιαμφισβήτητες ερμηνείες και μέτρα. Βλέπε: «Ο μαλάκας ο Έλληνας» ή «Μνημόνια μέχρι να δύσει ο Ήλιος», συχνά κοινή απόφανση δεξιών και αριστερών. More

Η απατηλή μελωδία της ευτυχίας

Leave a comment

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Σε μια εποχή που εντείνονται όλοι οι φόβοι, η ανασφάλεια, η απουσία προσδοκιών και η αγωνία για το μέλλον, ενώ τα απελευθερωτικά εγχειρήματα έχουν ηττηθεί. Όμως η αναζήτηση της λύσης εντός μας, όσο κι αν είναι αναγκαία, όταν μένει μόνη της είναι απατηλή και χειραγωγητική. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της εξουσίας.

H Πολυάννα και το παιχνίδι της χα­ράς, το εφηβικό διήγημα της Ελεανόρ Πότερ πρωτοεκδόθηκε το 1913 στην Αμερική και ακολούθως έκανε θραύση και στην Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια, κόρη φτωχού ιεραποστόλου, που ξαφνικά μένει μόνη στη ζωή, κατορθώνει να τα ξεπεράσει όλα, παίζοντας η ίδια και μαθαίνοντας στους γύρω της ένα παιχνίδι που αναζητά τη χαρά και την ευτυχία στις θετικές πτυχές ακόμη και του πιο τραγικού γεγονότος. More

Older Entries Newer Entries