Αρχική

Ζην επικινδύνως

Σχολιάστε

ceb6ceb7cebd-ceb5cf80ceb9cebaceb9cebdceb4cf8dcebdcf89cf82

Τίποτα από όλα αυτά που διαφημίζονται και πωλούνται κατά κόρον γύρω μας δεν είναι στ’ αλήθεια πράσινο και οικολογικό. Η ουσιαστική αλλαγή, δεν μπορεί να έρθει με μικρές βελτιώσεις, όπως, για παράδειγμα, οι βιοδιασπώμενες σακούλες σούπερ μάρκετ. Όταν ζεις σε μια άρρωστη πόλη κι όταν ο τρόπος ζωής σου επηρεάζει προς το αρνητικό τούς υπόλοιπους ανθρώπους, που δεν έχουν ακόμη χάσει την επαφή με τη φύση επιχειρώντας να ζουν εναρμονιζόμενοι με αυτήν, δεν προστατεύεις την φύση με λίγες εναλλακτικούρες.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Ενώ το 1950 το 30% ζούσε σε αστικά κέντρα, σήμερα ζει το 54% του παγκόσμιου πληθυσμού, με προοπτική να ανέβει στα 66% το 20501.

Για τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, κάθε τι άγριο πρέπει να εξημερωθεί. Σκοτώνει ή φυλακίζει τα άγρια ζώα και γελοιοποιεί τα εξημερωμένα (σκυλάκια με μπικουτί). Κάθε ίντσα γης πρέπει να κατακτηθεί, να μπει γκαζόν και να πουληθεί. Τα δάση κόβονται ή καίγονται, η ερημοποίηση επέρχεται.

Η «επιστροφή στη φύση» είναι μια συνολικότερη θεώρηση των πραγμάτων. Οι μνήμες των ανθρώπων που εμπεριέχουν σκηνές ελεύθερης ζωής, σιγά-σιγά σβήνουν. Περισσότερα

Χώρα σε πλήρες αδιέξοδο

Σχολιάστε

lapabitsasIMG_8970

του Κώστα Λαπαβίτσα

Πολιτική απαξίωση

Τον Σεπτέμβριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε για δεύτερη φορά τις εκλογές υποσχόμενος «παράλληλο πρόγραμμα» και «ισοδύναμα», αλλά έχοντας στην πραγματικότητα παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές. Οι πανηγυρισμοί του μνημονιακού στρατοπέδου ήταν μεγάλοι. Η Ελλάδα συνέχιζε στην πορεία των μνημονίων και το πολιτικό σύστημα είχε πλέον απαλλαγεί από τα εντός του ΣΥΡΙΖΑ «βαρίδια». Κανένα από τα κόμματα της νέας Βουλής δεν αποτελούσε κίνδυνο για την πολιτική και κοινωνική εξουσία στην Ελλάδα.

Η σύγκριση με τον Ιανουάριο του 2017 είναι καταλυτική. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ δεν υφίσταται ως αριστερό πολιτικό κόμμα και αγωνίζεται να μετατραπεί σε μηχανισμό νομής της εξουσίας. Ο Τσίπρας, το «γελαστό παιδί», είναι πιο συχνά ένας συνοφρυωμένος άνδρας, αντιπαθής πλέον σε ευρύτατα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η δε ΝΔ ανακάμπτει, αλλά χωρίς ορμή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο κι αν προσπαθούν να του φιλοτεχνήσουν την εικόνα οι επαγγελματίες της επικοινωνίας, είναι εμφανώς κάτω του μετρίου. Περισσότερα

Το παράδοξο με το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.)

Σχολιάστε

fpa

Του Δημήτρη Χαλυβόπουλου

Άπαντες αντιλαμβάνονται ότι η αύξηση του Φ.Π.Α. μειώνει την αγοραστική ικανότητα των καταναλωτών και των  νοικοκυριών, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα  τη μείωση της «ρευστότητας» – ζήτησης στην πραγματική οικονομία. Η δικαιολογία που χρησιμοποιούν οι «κυβερνώντες»  για την αύξηση των συντελεστών του Φ.Π.Α., είναι η προσδοκία για αύξηση των φορολογικών εσόδων.

Σκοπός της παρούσας ανάλυσης, είναι να αποδειχθεί στο ευρύ κοινό ότι η αύξηση του Φ.Π.Α. δεν πλήττει μόνο τα νοικοκυριά και τους καταναλωτές, αλλά  και τα φορολογικά έσοδα του ίδιου του κράτους λόγο μειωμένων εσόδων από την άμεση φορολόγηση.

Ως γνωστόν, ο Φ.Π.Α. είναι ουδέτερος για τις επιχειρήσεις καθώς δεν επηρεάζει το λογιστικό τους αποτέλεσμα. Οι επιχειρήσεις συμψηφίζουν το Φ.Π.Α. που εισπράττουν από τις πωλήσεις τους, με το Φ.Π.Α. που πληρώνουν μέσω των αγορών τους και τη διαφορά την αποδίδουν στο κράτος. Γενικότερα όμως, ούτε οι επιχειρήσεις επιθυμούν αυξήσεις στους συντελεστές του Φ.Π.Α. διότι,  όσο μειώνεται η ζήτηση και το διαθέσιμο εισόδημα των καταναλωτών, τόσο μειώνεται ο τζίρος και τα καθαρά κέρδη των επιχειρήσεων.   Περισσότερα

Ας αντιμετωπίσουμε με αισιοδοξία το 2017

Σχολιάστε

Του Γιώργου Κολέμπα

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα (γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή (κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες, τράπεζες κ.λπ.) και στην Οικοδομή.

Ο τουρισμός αναδείχθηκε στη «μεγάλη βιομηχανία» της χώρας και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να επιβιώσει προσφέροντας υπηρεσίες κατά τη «τουριστική σαιζόν», αφήνοντας κατά μέρος τις άλλες δραστηριότητες και τη γεωργία.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Λόγω της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», η δομική κατά βάση ελληνική κρίση μετατράπηκε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών. Αυτή έφερε και τις πολιτικές της τρόικας και των «μνημονίων». Περισσότερα

Τα κλειδιά του μαγαζιού, οι σκουληκότρυπες και ο ελληνικός καπιταλισμός

Σχολιάστε

image002-5-300x196

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Είναι σαφές ότι ευρισκόμεθα μπροστά στη σοβαρότερη οικονομική κρίση που αντιμετώπισε ποτέ η Ελλάδα. Εδώ και επτά χρόνια η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει παρά µόνο μέσα στις οικονομικές ατραπούς που µας ορίζουν ξένοι «δυνάστες»…

Ενώπιον αυτής της καταστάσεως η Ελλάδα πρέπει να αντισταθεί, να πολεμήσει, αλλά και να νικήσει. Δεν είναι δυνατόν να εκβιάζεται από έναν εσµό «τεχνοκρατών» οι οποίοι προτείνουν και επιβάλλουν μέτρα σαν αγροτικοί γιατροί που μοιράζουν ασπιρίνες!

…Είναι η ώρα να δείξει η Ελλάδα ότι έχει τη δύναμη και να ζητήσει και να πετύχει µια δίκαιη συμπεριφορά από τους συγγενείς λαούς της Ευρώπης. Άλλως η πολιτική ηγεσία της χώρας οφείλει ενωμένη να αντιμετωπίσει την κρίση που βυθίζει επτά χρόνια τώρα την Ελλάδα στη φτώχεια. 1 Περισσότερα

Ευρωζώνη : Οικονομικός παράδεισος ή νομισματική κόλαση ;

1 σχόλιο

eurozone_2140474b

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Οι ‘αγορές’ θεώρησαν ότι η πρώτη δεκαετία λειτουργίας της ευρωζώνης ήταν γενικά επιτυχής και ότι η κυκλοφορία  κοινού νομίσματος πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα και η ΕΚΤ ανταποκρίθηκε θετικά στον  παράδοξο-στρεβλό ρόλο που επωμίσθηκε να διεκπεραιώσει. Στο εσωτερικό της ευρωζώνης υπήρξαν έντονη οικονομική ανάπτυξη και αυξανόμενη απασχόληση, βασιζόμενες και τροφοδοτούμενες όμως από έντονα αυξανόμενα σωρευτικά χρέη. Η  μεγάλη προσφορά αγαθών, από τις αναδυόμενες οικονομίες, διατήρησε τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα συγκαλύπτοντας τα προβλήματα και τις προκαλούμενες, από την μεγάλη ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, ανισορροπίες. Πληθωριστικές ‘φούσκες’ διαπιστώθηκαν σε διάφορες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, όπως της αγοράς ακινήτων που έλαβε τρομακτικό μέγεθος, ιδιαίτερα στις Ιρλανδία και Ισπανία. Η ευρωζώνη, όντας ‘τυχερή’ στην έναρξη της ύπαρξής της, προκάλεσε  πολλαπλές δυνητικές κρίσεις στους κόλπους της. Περισσότερα

Η παθολογία του «κοινωνικο/πολιτικού» …

Σχολιάστε

noone1

1. Στην εποχή της post-truth θα ήταν μάταιο να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό απ’ την δημαγωγία. Είμαστε υποχρεωμένοι ωστόσο, σαν εργάτες, σαν αυτόνομοι και (αν επιτρέπεται ακόμα…) σα λογικά όντα να το δείξουμε: έχει φτάσει στο σημείο της ψύχωσης η προσπάθεια φερεφώνων και υποτελών να ανακαλύπτουν εδώ κι εκεί την αναγγελία της διάλυσης της ευρωζώνης (ή/και της ε.ε.). Τα πιο ετερόκλητα γεγονότα, μακρυά από στοιχειώδεις αναλύσεις που πριν 30 χρόνια θα ήταν αυτονόητες (στο όνομα, απλά, της κοινής λογικής), επιστρατεύονται σαν εντυπώσεις για να υπηρετήσουν, δίκην «αποδείξεων», αυτό: την διεστραμμένη απόλαυση της καταστροφής.

Να ένα πρόχειρο παράδειγμα. Στην «αλυσίδα» της ρητορικής που έβαλε εύκολα στο σακί το brexit και την εκλογή του ψόφιου κουναβιού, ΜΟΛΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΒΔΟΜΑΔΑ, ήταν σε αναμονή τα εξής: οι προεδρικές εκλογές στην αυστρία και το δημοψήφισμα στην ιταλία. «Να, κι εδώ έρχονται οι φασίστες!» έκραζαν οι καρακάξες της δημαγωγίας, «να, κι εκεί, αν βγει – το – όχι πάει η ευρώπη» συμπλήρωναν. Περισσότερα

Ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτοκτονία

Σχολιάστε

Ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτοκτονία

Του Φώτη Τερζάκη

Αν η φράση «να καίγεται το σπίτι μας» παραπέμπει στους τρόμους τής μείζονος πολιτικής, την διακρατική υποτέλεια, την οικονομική καταλήστευση και τις γεωπολιτικές απειλές, ασφαλώς δεν μπορεί –και δεν πρέπει ποτέ– να διαχωρίζεται από το «τραγούδι» της ελάσσονος πολιτικής, τις αξίες μιας κοινωνίας και τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι διαχειρίζονται τα καθημερινά ηθικά και συνειδησιακά τους προβλήματα. Γιατί ο εχθρός βρίσκεται επίσης εντός των τειχών, και ο αγώνας της χειραφέτησης είναι πάντα αμφίπλευρος. Όσες συγκινητικές ιστορίες κι αν ακούγονται για τους παπάδες του ΕΑΜ ή την αξιέπαινη εντιμότητα κάποιων λαϊκών κληρικών, δεν μπορεί να παρασιωπάται ότι η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία –όπως κάθε οργανωμένη εκκλησία– είναι ένα βαρίδι στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας και υπεύθυνο γι’ αναρίθμητα δεινά της (1) Κι εν πάση περιπτώσει ένας οργανισμός-απολίθωμα της πατριαρχικής/φεουδαρχικής βίας, προορισμένος εκ φύσεως να προσκολλάται στους ισχυρούς και να παράγει νομιμοποίηση για λογαριασμό τους, που εμμένει ανυποχώρητα στην απαίτηση να χειραγωγεί συνειδήσεις και κοσμοαντιλήψεις μέσ’ από τη διαπλοκή του με τους νευραλγικούς μηχανισμούς τής κοινωνικής αναπαραγωγής, δεν μπορεί να έχει θέση σε οιαδήποτε αριστερή, απελευθερωσιακή, αυτοδιαχειριστική συμπαράταξη.

Προσφάτως ένα γνωστός δημοσιογράφος –ό,τι κι αν υπήρξε στον δημόσιο βίο του– ενόψει μιας βασανιστικής αρρώστιας άσκησε το αναφαίρετο δικαίωμα να τερματίσει κατά το δυνατόν ανώδυνα τη ζωή του· και, πράγμα ακόμη πιο σημαντικό, είχε την εντιμότητα και το θάρρος να υπερασπίσει δημόσια την επιλογή του, δίνοντάς της έναν παραδειγματικό χαρακτήρα και αναδεικνύοντάς την, ως ώφειλε, σε οικουμενικό ηθικό (δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση πολιτικό) πρόβλημα. Διακεκριμένοι εκπρόσωποι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας αντέδρασαν με την αναμενόμενη λύσσα στη διαφαινόμενη απειλή να τους αφαιρεθεί ο μονοπωλιακός έλεγχος στη ζωή και στον θάνατο των ανθρώπων· με αυτούς μόνο να γελάει μπορεί κανείς. Υπήρξαν όμως και σοβαρές απόπειρες για διαλογική αντιμετώπιση, από εκκλησιαστικής πλευράς πάντα, που δικαιούνται και απαιτούν έναν ορθολογικό αντίλογο: καθήκον στο οποίο θα ήθελα ν’ ανταποκριθώ υπερασπίζοντας το δικαίωμα και την ηθική αξία όχι απλώς της ευθανασίας, που είναι μια μάλλον ειδική περίπτωση, αλλά γενικά τής αυτοκτονίας. Περισσότερα

Ο πυκνός ιστορικός χρόνος…

Σχολιάστε

3dcbd8056f504532259e733a4b9e2ae3-810x506

Έχουν περάσει σχεδόν δύο αιώνες από τότε που οι εξεγερμένοι του Παρισιού πυροβολούσαν τα ρολόγια για να σταματήσουν το χρόνο. Αυτή η κίνηση ήταν κύρια συμβολική. Κι αυτό που υπονοούσε ήταν πως την ώρα που οι εξεγερμένοι προλετάριοι ορίζουν οι ίδιοι τις τύχες τους ο χρόνος, ο καπιταλιστικός χρόνος παγώνει. Την ίδια στιγμή που οι προλεταριακές ανταρσίες πολλαπλασιάζονται και οι επαναστατικές πρακτικές αποκαλύπτουν όλο τους το μεγαλείο, η καπιταλιστική μηχανή αγκομαχά και σιγά σιγά ακινητοποιείται. Με άλλα λόγια ο πλούτος και η ένταση των προλεταριακών πράξεων «υπερφορτώνουν» την ιστορική κίνηση μέχρι εκείνο το σημείο που την εκτροχιάζουν, τη βγάζουν από τις ράγες που οι αφεντες του κόσμου έχουν ορίσει να κινείται. Και είναι τότε που η τάξη μιλά για συμπυκνωμένο, πυκνό ιστορικό χρόνο.

Αυτή είναι όμως, δυστυχώς, η μία μόνο όψη του νομίσματος. Στην αντίπερα όχθη, κράτη και αφεντικά κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς, για ό,τι εκείνα αντιλαμβάνονται σαν πυκνό ιστορικό χρόνο. Και αν μάλλον χρειάζονται τόμοι επί τόμων για να αναλυθούν οι υπολογισμοί αυτοί σε όλη τους την έκταση, υπάρχουν τα γεγονότα μες την αλληλουχία τους, αλλά και μια στοιχειώδης ερμηνεία, που πείθουν γι’ αυτόν τον αιματηρά πυκνό ιστορικό χρόνο. Περισσότερα

Μ(ν) – Μνημόνια εις την νιοστή

Σχολιάστε

Μ(ν) – Μνημόνια εις την νιοστή

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα μνημόνια συνιστούν ένα βαθύ τραύμα στη νεοελληνική συλλογικότητα. Ένα τραύμα, μάλιστα, το οποίο μετέβαλλε δραστικά την όποια πορεία της. Αλλά όταν το τραύμα κατορθώνει να επηρεάσει μια αναπτυξιακή – εξελικτική διαδικασία, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, η φαντασία και τα συναισθήματα είναι συνήθως πιο καθοριστικοί παράγοντες απ’ ό,τι η σκέψη ή η λογική. Και αυτό γιατί έτσι έχει αναπτυχθεί το ανθρώπινο σώμα, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το τραύμα. Με την παρουσία μιας πιθανής απειλής, το σώμα (συμπεριλαμβανομένου και του εγκεφάλου) οργανώνεται ενστικτωδώς για την επιβίωση. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και στο κοινωνικό σώμα. Περισσότερα

Η θηλειά του χρέους και ο Φόρος Περιουσίας

Σχολιάστε

Χτες διατυπώσαμε μερικές σκέψεις για το καινούργιο φρούτο που θα δοκιμάσουμε την επόμενη χρονιά, το περιουσιολόγιο. Σήμερα λέω να γενικεύσουμε την συζήτηση και να την πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Ίσως έτσι καταλάβουμε καλύτερα το παιχνίδι που παίζεται ερήμην μας.

Από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης που βιώνουμε ήδη επί οκτώ και πλέον χρόνια και που δεν λέει να τελειώσει, το κεντρικό θέμα σε όλες τις οικονομικές συζητήσεις απανταχού της υφηλίου είναι το χρέος. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει το ολοένα διογκούμενο πρόβλημα από την υπερχρέωση των νοικοκυριών, το ΔΝΤ βλέπει αδιέξοδα που προκαλούνται από την υπερχρέωση των κρατών, οι κεντρικοί τραπεζίτες όλων των χωρών τρέμουν καθώς αντιλαμβάνονται ότι το σύστημά τους απειλείται με κατάρρευση λόγω χρεών και όλοι μαζί στίβουν τα μυαλά τους για να βρουν έναν τρόπο να επαναφέρουν την παγκόσμια οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης, παρά τα χρέη που έχουν πνίξει ολόκληρο τον πλανήτη, όπως φαίνεται στο παραπάνω διάγραμμα. Περισσότερα

Άδειες εξουσίας

1 σχόλιο

foucault

του Ανανία Καπουρκατσίδη

Μία έντονη πολιτική διαμάχη αλλά και ένας ενδιαφέρον κοινωνικός διάλογος έχουν πυροδοτηθεί από το νέο καθεστώς αδειοδότησης των πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικών συχνοτήτων. Από την μία, η κυβερνώσα παράταξη και οι υποστηρικτές της προβάλλουν μία σειρά από θετικές πτυχές της πολιτικής αυτής και επιχειρηματολογούν με όρους οικονομίας και νομιμότητας. Από την άλλη, η νεοφιλελεύθερου τύπου κριτική, που είναι και η επικρατούσα, στηρίζει το επιχείρημα της στην ελευθερία της έκφρασης και την δημοκρατία.

Aυτό που καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να έχει λάβει υπόψιν, ούτε βέβαια έχει συμπεριληφθεί στον δημόσιο διάλογο, παρόλο που είναι υψίστης σημασίας, είναι η εξουσία. Προτού όμως εντάξω την εξουσία στον συλλογισμό μου, είναι θεμιτό να διευκρινιστούν κάποια στοιχεία για την φύση της. Περισσότερα

O άκρατος κυνισμός της «σκληρής διαπραγμάτευσης»

Σχολιάστε

του Κώστα Λαπαβίτσα

Μετά από έξι χρόνια αποτυχίας, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ που άλλα έλεγε και άλλα κάνει, κρατάνε την Ελλάδα στο ίδιο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση περιβάλλει τις «διαπραγματεύσεις» με σκοτάδι νομίζοντας ότι έτσι δεν θα διαφανεί η πραγματικότητα. Κάνει λάθος γιατί οι λόγοι της νέας «σκληρής διαπραγμάτευσης», που πλέον διαρκεί επτά μήνες, είναι ξεκάθαροι και επιβεβαιώνονται από την αποκάλυψη του ThePressProject.

Ο πρώτος είναι ότι το τρίτο μνημόνιο έχει ήδη αποτύχει. Κανένας όμως από αυτούς που το υπέγραψαν δεν μπορεί να το παραδεχθεί δημόσια – ούτε η κυβέρνηση, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ. Παίζουν λοιπόν όλοι ένα κυνικό παιχνίδι με σκοπό να αποφύγουν το πολιτικό κόστος της αποτυχίας. Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Περισσότερα

γεωπολιτική του θανάτου: η ελληνική εκδοχή

Σχολιάστε

Μετανάστες

Στην αρχή, αμέσως μετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη[1], έλεγε:
[ερώτηση: Μήπως τον χειμώνα να ανοίξει ο Έβρος;]
απάντηση: Είναι μια σκέψη που γίνεται, θέλει μια ιδιαίτερη μελέτη, θα γλύτωνε από αρκετά πράγματα, αλλά μπαίνουν πάρα πολλά ζητήματα…

ερώτηση: Το θέμα του φράχτη στον Έβρο εσείς πως θα το αντιμετωπίσετε;
απάντηση: Αυτή τη στιγμή διερευνάται αυτό το ζήτημα… Έχω μια εικόνα, την Γερμανία η οποία ανοίγει τα σύνορά της, αλλά μόνον τόσο όσους μπορεί να εξυπηρετήσει…

ερώτηση: Άρα εσείς πιστεύετε ότι πρέπει να παραμείνει ο φράκτης και να είναι ένα σημείο αποτροπής στον Έβρο;
απάντηση: Κοιτάξτε, το πρόβλημά μας είναι προσφυγικό. Με βάση την συνθήκη της Γενεύης οφείλουμε να διευκολύνουμε… Περισσότερα

Η ατέρμονη ελληνική συμφορά

Σχολιάστε

lapavitsas-015

Tου Κώστα Λαπαβίτσα

Είναι πλέον οκτώ χρόνια από τότε που Ελλάδα μπήκε σε ύφεση και έξι από τότε που υιοθέτησε τη στρατηγική «διάσωσης» σχεδιασμένη από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία εξελέγη τον Ιανουάριο του 2015 με τη μεγάλη προσδοκία ότι θα απορρίψει τη λιτότητα, έχει συνθηκολογήσει και εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές «διάσωσης». Η οικονομία δεν δείχνει σημάδια ανάκαμψης και μάλιστα επέστρεψε στην ύφεση το 2015.

Παράλληλα η κατάσταση της χώρας το 2016 έχει επιδεινωθεί δραματικά από ένα κύμα προσφύγων και μεταναστών. Η Ελλάδα είναι ουσιαστικά μια χώρα διέλευσης για ανθρώπους που έρχονται από την Τουρκία και επιδιώκουν να κινηθούν προς τη βόρεια Ευρώπη. Ίσως 800.000 πρόσφυγες και μετανάστες να πέρασαν το 2015. Τον Φεβρουάριο του 2016, μετά από πιέσεις της Αυστρίας και άλλων χωρών της ΕΕ, τα ελληνικά σύνορα ουσιαστικά σφραγίστηκαν και έχουν πλέον αρχίσει να εμφανίζονται καταυλισμοί απελπισμένων ανθρώπων. Αν δεν βρεθεί μια ανθρώπινη και λογική ευρωπαϊκή λύση μέσα στις επόμενες εβδομάδες, οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στην εξαντλημένη Ελλάδα θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικές, απειλώντας την ίδια τη σχέση της με την ΕΕ. Περισσότερα

Αφού δεν καταλαβαίνεις, απλώς κοίτα…

Σχολιάστε

Αφού δεν καταλαβαίνεις, απλώς κοίτα… - Media

Του Δημήτρη Μηλακα

Πράγματι, δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις μια συστηματική επικοινωνιακή καταιγίδα. Ένα βομβαρδισμό με μισές αλήθειες και καλοφτιαγμένα ψέματα που στόχο έχουν να δημιουργήσουν ένα σοκ για το παρόν σου και δέος για το αβέβαιο μέλλον σου. Αποσταθεροποιημένος, φοβισμένος και εξοργισμένος είσαι πια του χεριού τους και έτοιμος να  στραφείς εναντίον όποιων σου υποδείξουν ως υπαίτιους της καταστροφής σου. Κατ αρχήν εχθρός σου είναι το δημόσιο, μετά οι φορτηγατζήδες  και οι ταξιτζήδες, έπειτα οι φαρμακοποιοί, μετά οι αγρότες, οι συνταξιούχοι και τέλος εσύ ο ίδιος, γιατί όπως σου είπαν «μαζί τα φάγαμε».

Πάνω απ όλα σε έκαναν να πιστέψεις ότι αυτοί ενδιαφέρονται για τη σωτηρία σου, ότι σχεδιάζουν προγράμματα διάσωσής σου και πως δε σώζεσαι γιατί  εσύ είσαι ανίκανος να τα εφαρμόσεις. Όμως, μετά από 6 χρόνια εφαρμογής τέτοιων προγραμμάτων και μάλιστα από κυβερνήσεις που καλύπτουν ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα, αναρωτήθηκες άραγε μήπως δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουμε ; Μήπως τελικά ο στόχος των προγραμμάτων δεν είναι η διάσωση αλλά η αέναη ανακύκλωση της οικονομικής/ πολιτικής/ εξάρτησης  της χώρας; Μήπως;… Περισσότερα

“Πας πολεμά η διαπλοκή…”, η ανατομία ενός κλισέ

Σχολιάστε

“Πας πολεμά η διαπλοκή…”, η ανατομία ενός κλισέ

του Διονύση Ελευθεράτου

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η «μιντιοκρατία», ολίγη… ιστορία και μερικές σκέψεις

Στην πολιτική χρειάζεσαι φίλους, αλλά πάνω από όλα χρειάζεσαι έναν εχθρό», έλεγε ο παλιός κανα­δός συντηρητικός πολιτικός, Μάρ­τιν Μπράιαν Μαλρόνεϊ. Ο σημε­ρινός ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάλλιστα να απο­τελέσει παράδειγμα της διαχρονικής ισχύος του απλού αυτού αξιώματος. Ειδικά όταν στο κοι­νωνικό πεδίο «ξεμένεις» από φίλους και μετράς άφθονους οργισμένους και κινητοποιούμενους, στις τάξεις όσων είχαν εναποθέσει σε εσέ­να προσδοκίες, τότε επείγει η κατάδειξη ενός μεγάλου εχθρού. Από άλλο, όμως, φάσμα. Ποιος είναι αυτός ο αναγκαίος εχθρός; Μα φυσικά η διαπλοκή και η «μι­ντιοκρατία.

Κάπως έτσι το «ταξικό πρόσημο» και τα ψήγματα «αριστερής πολιτικής», πι­κροί ευφημισμοί που συνοδεύουν την τραγωδία της εφαρμογής του τρίτου μνη­μονίου, καλούνται να «αναβαπτιστούν» δια της …καραμπόλας και της «προβο­λής» στο μέλλον: Το σύστημα διαπλο­κής-«μιντιοκρατίας» χτυπά αλύπητα την κυβέρνηση, διότι γνωρίζει πως αν αυ­τή αντέξει, τότε το ίδιο θα αρχίσει αφενός «να πληρώνει τον λογαριασμό» (το άμεσο, πρακτι­κό στοιχείο της υπόθεσης) και αφετέρου να πα­ρακολουθεί κάποια αφόρητη αντεπίθεση αριστε­ρών ιδεών και πολιτικών (το μεσο-μακροπρό­θεσμο…). Πολιτικών οι οποίες θα αρχίσουν σι­γά-σιγά να «ανθίζουν» εν μέσω ξεπουλημένων υποδομών, ανέργων, ξεχαρβαλωμένων εργασι­ακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, πολυποί­κιλης μα αέναης εσωτερικής υποτίμησης, διαλυ­μένου παραγωγικού ιστού. Καταφανώς επίπλα­στο «όραμα», αλλά κατέχει περίοπτη θέση στο κυβερνητικό προπαγανδιστικό «πανόραμα»… Περισσότερα

Το αδιέξοδο που μας πνίγει

Σχολιάστε

Το αδιέξοδο που μας πνίγει

του Γιώργου Δελαστίκ

Απελπισία και αίσθημα αδιεξόδου κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία. Για την τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όχι για όσους είναι αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική που ακολουθεί εδώ και ένα χρόνο η κυβέρνηση Τσίπρα σκότωσε την ελπίδα ότι η Αριστερά μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση, αλλάζοντας τα πράγματα υπέρ των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Όσο περισσότερο κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο ταυτίζεται σταδιακά η Αριστερά στη λαϊκή συνείδηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που άλλα υπόσχονταν προεκλογικά και άλλα έκαναν μετεκλογικά. Περισσότερα

Ο «έντιμος συμβιβασμός» των δανειστών

Σχολιάστε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η αξιολόγηση, οι «αντιθέσεις» ΔΝΤ- Ευρωπαίων και η διολίσθηση από την «αναδιάρθρωση» στην «αναδιαμόρφωση» του χρέους.

Οι επικεφαλής του κουαρτέτου των «θεσμών» βρέθηκαν πάλι στην Αθήνα, έπειτα από μεγάλο διάστημα «αποτοξίνωσης» από το ελληνικό ζήτημα. Βρέθηκαν όμως για λίγο. Μια εβδομάδα όλη κι όλη. Για αναγνωριστικές επαφές. Βάσει του (αισιόδοξου) σεναρίου που έχει αποδεχθεί η κυβέρνηση, το χρονοδιάγραμμα της αξιολόγησης επιμηκύνεται σε περίπου 2 μήνες: Μετά την πρώτη αναγνωριστική εβδομάδα, οι επικεφαλής του κουαρτέτου διακόπτουν για μια εβδομάδα, στη διάρκεια της οποίας θα συνεδριάσει το Eurogroup (11/2) και θα αποφασίσει επί της «εξεταστέας ύλης».

Επιστρέφουν στην Αθήνα (από 15/2) για δυο εβδομάδες διαβούλευσης (κυρίως επί ασφαλιστικού, κόκκινων δανείων, ταμείου ιδιωτικοποιήσεων, δημοσιονομικών μέτρων 2016-2018- Μεσοπρόθεσμο). Αν έχει υπάρξει σύγκλιση, πρέπει να ακολουθήσει νομοθέτηση μέχρι τις 7 Μαρτίου, οπότε συνεδριάζει ξανά το Eurogroup. Κι επειδή μεσολαβεί καθολικό Πάσχα, σε περίπτωση εμπλοκής το χρονοδιάγραμμα της αξιολόγησης μπορεί να παραταθεί μέχρι 22/4, οπότε είναι προγραμματισμένο το επόμενο Eurogroup. Περισσότερα

Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά

Σχολιάστε

Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ

Του Γιώργου Τοζίδη

Στο τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού Monthly Review δημοσιεύθηκε άρθρο του Christian Fuchs (1) με τίτλο Digital Labor and Imperialism (Ψηφιακή Εργασία και Ιμπεριαλισμός), στο οποίο ο συγγραφέας αναδεικνύει τις ομοιότητες του ιμπεριαλισμού του 21ου αιώνα με αυτόν του 20ου, που εύστοχα ανέδειξαν με τις μελέτες τους ο Λένιν (Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»), ο Μπουχάριν (Ιμπεριαλισμός και παγκόσμια οικονομία) και η Λούξεμπουργκ (Συσσώρευση του κεφαλαίου). Περισσότερα

Ο Τσίπρας μπροστά στην κατάρρευση

Σχολιάστε

Του Αντώνη Νταβανέλου

Πριν κλείσει 6μηνο από το «θρίαμβο» της 20ής Σεπτέμβρη

Στις εκλογές της 20/9 το επιτελείο του Τσίπρα –με την ευγενή χορηγία των δανειστών και της ντόπιας κυρίαρχης τάξης, που είχαν ξεμείνει από τοπικό «κουμανταδόρο»– πήραν από τις κάλπες την εκπλήρωση όλων των ονείρων τους: αποκλεισμό της ΛΑΕ, εκλογική επιβίωση των ΑΝΕΛ, είσοδο στη βουλή των «χρήσιμων ηλιθίων» του Λεβέντη, εξατομικοποίηση της οργής για το Μνημόνιο 3 και εξαέρωση της δυναμικής του ΟΧΙ στο δρόμο της αποχής… Πολλές αναλύσεις εκείνης της εποχής αναδείκνυαν τον Τσίπρα ως «ηγεμόνα» και έβλεπαν τον μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα «μακράς πνοής».

Ήμαστε λίγοι –και κυρίως, προς τιμήν τους, τα ηγετικά στελέχη της ΛΑΕ– που επιμέναμε σε κάποια πιο σκληρά στοιχεία της πολιτικής: η ψήφος στις 20/9 στηριζόταν σε υφαρπαγή, αφού το Μνημόνιο 3 δεν είχε ακόμα συγκεκριμενοποιηθεί, η υπόσχεση για «παράλληλο πρόγραμμα» λειτουργούσε αποπροσανατολιστικά, η απέχθεια προς τη ΝΔ που λειτουργούσε ενισχυτικά για το Μαξίμου ήταν καταδικασμένη να μετατραπεί σε οργή μόλις θα παρουσιάζονταν τα πραγματικά μέτρα της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου, με πρώτο το Ασφαλιστικό… Σε αυτήν τη βάση προβλέπαμε πολιτική αστάθεια και στήναμε τον πολιτικό προγραμματισμό μας πάνω στην εκτίμηση για τις επερχόμενες άμεσα μεγάλες πολιτικές μάχες. Ήταν μια εκτίμηση «ενάντια στο ρεύμα». Περισσότερα

Το άλλο έλλειμμα

1 σχόλιο

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Πάει καιρός που δεχτήκαμε τέτοιο ανελέητο βομβαρδισμό από λέξεις, ώστε θεωρήσαμε πως τα μόνα ελλείμματά μας είναι εκείνα του ισοζυγίου πληρωμών, των τρεχουσών συναλλαγών ή το εμπορικό ή το δημοσιονομικό, τα δίδυμα ελλείμματα, καθώς τα λένε, έτσι που στο τέλος μοιάζει να μας έγινε μαράζι η άμεση εξισορρόπηση τους. Να βάλουμε τα φράγκα του κράτους στις ευρωπαϊκές ζυγαριές με τους ηλεκτρονικούς αισθητήρες, να ζυγιάσουμε το «έχει» του και τα «δούναι» του. Μαραζώνουμε φορτώνοντας ολόκληρο το «είναι» της ζωής μας στο ζυγό που παριστάνει τη συσκευή της ζυγαριάς. Ψιλιασμένοι κάπως, αλλά εντούτοις και ανυποψίαστοι -πώς γίνεται;- ότι οι ζυγαριές είναι, απ’ τα χρόνια του γέρο Κάρολου, «πειραγμένες» και η «αγορανομία», είναι «πιασμένη» κι αυτή. Ίσως γιατί η τόση ενασχόληση μας με τις «ζυγαριές» είναι ένα αποκούμπι, ένα υποκατάστατο, μη τύχει και ανταμώσουμε το πραγματικό μας έλλειμμα. Τη μεγάλη μας έκλειψη. Περισσότερα

Τα χειρότερα έρχονται

Σχολιάστε

by To Skouliki Tom

Χρησιμοποιώντας 2 παραδείγματα από την επικαιρότητα της προηγούμενης εβδομάδας, θα προσπαθήσω σήμερα να θίξω δύο ζητήματα στα οποία, κατά τη γνώμη μου, έχουμε αποτύχει παταγωδώς τα 6 αυτά χρόνια της κρίσης, που δεν είναι κρίση γιατί θα κρατήσει για πάντα.

Θα ξεκινήσω από την είδηση για το σκίτσο του Charlie Hebdo με τον μικρό Αϊλάν.

Η πρώτη μου επαφή με το θέμα έγινε, ως συνήθως, μέσα από τα social media, όπου έπεφταν βροχή οι κατάρες από οργισμένους χρήστες για τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο το περιοδικό χρησιμοποίησε το «διάσημο» προσφυγόπουλο.  Περισσότερα

Ο παγωμένος «δρομέας μεγάλων αποστάσεων»

Σχολιάστε

του Γιάννη Νικολόπουλου

Ασφαλιστικό, Νταβός, κοινωνική αναταραχή και συνεντεύξεις, χιονοστιβάδα για τη συγκυβέρνηση.

Στο πα­γω­μέ­νο, χιο­νι­σμέ­νο και ει­δυλ­λια­κό -μόνο για τους ισχυ­ρούς του πλα­νή­τη- Ντα­βός, ο πρω­θυ­πουρ­γός της «τρίτη φορά μνη­μό­νιο» συ­γκυ­βέρ­νη­σης, Αλέ­ξης Τσί­πρας, βρέ­θη­κε να τρέ­χει πίσω από τις εξε­λί­ξεις και τις τύχες της χώρας, οι οποί­ες κα­θο­ρί­ζο­νται ερή­μην της κυ­βέρ­νη­σης, από τους «θε­σμούς». Κρι­στίν Λα­γκάρντ και κυ­ρί­ως Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε υπεν­θύ­μι­σαν στον Τσί­πρα, όχι με πολύ κομψό τρόπο, όσα ο ίδιος έχει υπο­γρά­ψει, έχει ψη­φί­σει και έχει απο­δε­χτεί μετά τις πε­ρι­βό­η­τες 17 ώρες της 12ης και 13ης Ιου­λί­ου 2015: Το ΔΝΤ μένει στα­θε­ρά στο κουαρ­τέ­το των οι­κο­νο­μι­κών δε­σμο­φυ­λά­κων της χώρας και η εφαρ­μο­γή των συμ­φω­νη­θέ­ντων (pacta sunt servanda), τα οποία πρέ­πει να γί­νουν ακόμη πιο σκλη­ρά και απάν­θρω­πα, απο­τε­λεί τη μόνη, βα­σι­λι­κή οδό «εξό­δου από την κρίση» για το ευ­ρω­α­τλα­ντι­κό κα­τε­στη­μέ­νο. Περισσότερα

Έξω χέστη απ’ την παράγκα!

Σχολιάστε

paraga

Κάτι μου μυρίζει στην ατμόσφαιρα, πιτσιρίκο.
Δεν είναι η φασολάδα που φτιάχνει η κυρά μου.
Δεν είναι ο βόθρος του γείτονα.

Δεν είναι σίγουρα το μπαρούτι από την επανάσταση του κώλου που ετοιμάζουν και καθοδηγούν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και σαν μόνο σκοπό έχουν να προλάβουν να φέρουν τον Κυριάκο στα πράγματα πριν δοθούν οι άδειες από το ΕΣΡ.

Είναι που ετοιμάζεται για την ολική επαναφορά ο Τζίφρας. Περισσότερα

Older Entries