Αρχική

Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης: Έχουμε εισέλθει σε μια, μετά τη νεοτερικότητα, φάση

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/kontogiwrghs.jpg

Συνέντευξη στον Κώστα Δημητριάδη

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση παρουσιάζουμε συνέντευξη με τον κ. Γ. Κοντογιώργη, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου. Η συζήτηση είχε ως αφετηρία την έκδοση των παραδόσεων που έδωσε ο Ν. Πουλαντζάς στο Πάντειο το 1977 την οποία επιμελήθηκε ο κ. Κοντογιώργης, και την εκτίμηση της σκέψης του Ν. Πουλαντζά μέσα στους σημερινούς εξαιρετικά διαφορετικούς όρους που ορίζουν μια νέα εποχή. Γρήγορα όμως έλαβε πολύ ευρύτερο χαρακτήρα και επικεντρώθηκε στην κοινή διαπίστωση ύπαρξης μιας καθοριστικής κρίσης σε ό,τι αφορά την παραγωγή ενός συστήματος γνώσης επαρκούς για να δώσει λύσεις στα προβλήματα του παρόντος εξεταζόμενα από την οπτική των αναγκών της κοινωνικής χειραφέτησης, και στην αναζήτηση των αιτιών αυτής της κατάστασης.

Ο Δρόμος στο πλαίσιο της επιδίωξής του να συμβάλει στη συζήτηση των πολλαπλών διαστάσεων που παρουσιάζει το κεντρικής σημασίας πρόβλημα της διερεύνησης των όρων για την κοινωνική χειραφέτηση τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και στην ειδικότερη ελληνική εκδοχή του που πρωτίστως μας κινητοποιεί, αισθάνεται την ανάγκη να επισημάνει τον γόνιμο χαρακτήρα του πλαισίου στοχασμού που συνοπτικά παρουσίασε ο κ. Κοντογιώργης ανταποκρινόμενος στα ερωτήματα που του θέσαμε. Περισσότερα

Συρία – Τραμπ – Τουρκία: Τι πήρε χαμπάρι η ελληνική ατλαντική μακαριότητα;

Σχολιάστε

Συρία – Τραμπ – Τουρκία: Τι πήρε χαμπάρι η ελληνική ατλαντική μακαριότητα;  του Διονύση Ελευθεράτου

Του Διονύση Ελευθεράτου

Ασφαλώς και είναι μνημείο κυνισμού η στάση του Ντόναλντ Τραμπ (και) στο θέμα  Συρίας – Τουρκίας- Κούρδων, ούτε λόγος για αυτό. Είναι όμως τόσο αλλοπρόσαλλη, όσο διατείνεται η πληθώρα των σχετικών χαρακτηρισμών που αφειδώς της αποδίδονται, εντός κι εκτός Ελλάδας;  Είναι ασυνάρτητη, όπως ανέφερε κι ο Αλ. Τσίπρας, προκαλώντας – μοιραίο ήταν- σχόλια, αντιδιασταλτικά προς τις παλιότερες δηλώσεις του για τον «διαβολικά καλό» πρόεδρο των ΗΠΑ; Είναι «πελαγωμένη» κι ανερμάτιστη;

Ας μας επιτραπεί να μην το πιστεύουμε, αλλά και να κάνουμε μία διάκριση: άλλης τάξης ζητήματα είναι, αφενός οι έμπρακτες  κινήσεις του Τραμπ κι αφετέρου οι αναρτήσεις του στο Twitter και εν γένει η ποιότητα των «επιχειρημάτων» του, πολλά εκ των οποίων μοιάζουν, όντως, βγαλμένα από κάποιο φεστιβάλ ανοησίας. Όπως αυτό, περί Νορμανδίας και Κούρδων. Στην αξιολόγηση τακτικών και στρατηγικών κινήσεων σημασία έχουν τα «αφενός», όχι τα προαναφερθέντα «αφετέρου»…    Περισσότερα

O Κόσμος που έρχεται

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/10/258.jpg

του Ηλία Καραβόλια*

Συμβαίνουν πολλά. Και συμβαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς, κυοφορώντας εξελίξεις για τις κοινωνίες και τις οικονομίες. Καταρχήν είναι ιστορικής σημασίας η κατάρρευση (σχεδόν) της Ford, η οποία χρωστάει 84 δισεκατομμύρια δολάρια και πρόσφατα βαθμολογήθηκαν τα ομόλογα της ως… σκουπίδια! Τι σημαίνει Ford; Πέρασαν 120 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το μεγαλύτερο επίτευγμα της βιομηχανικής επανάστασης: το αυτοκίνητο. Όπως έγραψε και ο συντάκτης του Sarajevo Magazine στις 10/9: «H δανειοληπτική “πτώση” του άλλοτε διαμαντιού στο στέμμα του αμερικανικού καπιταλισμού μπορεί να αποδειχθεί σταγόνα στον ωκεανό. Οι ειδικοί φοβούνται πως αυτή θα είναι η αρχή για μια γενικευμένη “πτώση” των δανείων πολλών αμερικανικών επιχειρήσεων που δεν τα καταφέρνουν· ένα συνολικό ποσό γύρω στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Ένας “σεισμός” στην αγορά των εταιρικών junk bonds είναι εύκολο να επεκταθεί σαν πανικός αλλού…».

Όλοι κατανοούμε ότι το μοντέλο του σύγχρονου γνωσιακού καπιταλισμού (Moutang) έχει ήδη αλλάξει. Όλοι ξέρουμε ότι η Facebook δεν χρειάζεται να παράγει περιεχόμενο (το κάνουν τα εκατομμύρια χρήστες της), ότι η Amazon δεν χρειάζεται να έχει πωλητές και βιβλιοπωλεία, και ότι η AirBnB δεν κατέχει ακίνητα, ούτε η Uber κατέχει ταξί. Ο νέος καπιταλισμός της περίφημης οικονομίας του διαμοιρασμού είναι εδώ. Και εμείς είμαστε είτε υπηκόοι του, είτε αφεντικά του (Σημ.: Εξαρτάται πότε γινόμαστε παραγωγοί και πότε χρήστες. Εξόχως χρήσιμο επ’ αυτού είναι το βιβλίο «Machine-Platform-Crowd: Harnessing the Digital Revolution» των McAfee-Brynjolfsson του MIT). Περισσότερα

Κάποτε στη Δύση, ύστερα ήρθε η ανάπτυξη…

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/5_%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-1.jpg

Άρρωστη Δύση

Κι ενώ όλο το δυτικό οικονομικό σύμπλεγμα, η κοσμοοικονομία υπό την αιγίδα των δυτικών πολυεθνικών, αγκομαχεί και βυθίζεται σε πολλαπλή κρίση, όχι μόνο οικονομική, μας εμφανίζουν τη νησίδα Ελλάδα, το καρυδότσουφλο στα κύματα, να μπαίνει, λέει, τρέχοντας μάλιστα στον κόσμο των επενδύσεων και της ανάπτυξης.

Οξύμωρο αλλά πραγματικό: Δεν έφτασαν για να γιατρέψουν το κακό, ούτε το πραξικόπημα της Χιλής (Σεπτέμβρης 1973), ούτε η πτώση του Τείχους και η διάλυση της ΕΣΣΔ (1989-91), ούτε οι εφορμήσεις για την επιβολή της Νέας Τάξης Πραγμάτων μετά την επίθεση στους Δίδυμους πύργους (2001). Δεν άντεξε στον χρόνο ούτε η υποτιθέμενη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Ιδιαίτερα η κρίση του 2008-2010, ένα ακόμα επεισόδιο σε πολλαπλούς χρηματοπιστωτικούς σπασμούς που είχαν προηγηθεί σε όλο τον κόσμο, οδήγησε σε ένα διαφορετικό τοπίο. Νέοι μεγαπαίκτες αναδείχτηκαν στο διεθνές προσκήνιο με πρώτη την Κίνα. Κίνα, Ρωσία, Ινδία και μια σειρά από άλλες δυνάμεις που δεν ανήκουν στον δυτικό κόσμο, δημιουργούν πλέον άλλες προϋποθέσεις για την παγκόσμια διευθέτηση, χωρίς να ξεφεύγουν από το κυνήγι του κέρδους. Μόνο που οι μοιρασιές δεν θα προκύψουν από τις νοσούσες αγορές αλλά δια της ισχύος, δια της δύναμης. Είναι η ώρα της γεωπολιτικής που γεννιέται μέσα από τα ερείπια της γεωκουλτούρας που δημιούργησε ο νεοφιλελευθερισμός και οι αγορές. Περισσότερα

Πώς γίναμε Ευρωπαίοι ή πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/avgo.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Γερμανίδα, πρώην υπουργός Άμυνας και νυν αντικαταστάτης του Γιούνγκερ στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Βαν ντερ Λάιεν, δήλωσε, αιφνιδίως στις αρχές της εβδομάδας, ότι «δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας κλέψουν τη γλώσσα μας και τον (ευρωπαϊκό) τρόπο ζωής μας». Η κ. πρόεδρος δεν κατονόμασε τον κλέφτη, αλλά όλοι άρχισαν να κοιτάζουν προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και πολλοί θυμήθηκαν τον Κίσινγκερ που έλεγε ότι για να υποταχθούμε εμείς, οι ατίθασοι Έλληνες, πρέπει να υπονομευθεί η γλώσσα και οι ρίζες τού πολιτισμού μας. Όπως κι έγινε. Τώρα νιώθει τις ίδιες απειλές η βασίλισσα της Ε.Ε., η Γερμανία.

***

Βασιλείς και πληβείοι, Γερμανοί και Έλληνες, Ευρωπαίοι κι οι δύο, στην «ίδια» μοίρα. Στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο αστείο. Οι ΗΠΑ, για να προλάβουν δικά τους δεινά, απειλούν τους Γερμανούς με τα επιχειρήματα του Κίσινγκερ, ότι θα τους ληστέψουν γλώσσα και «τρόπο ζωής», θα τους επιβάλλουν όσα έκαναν και κάνουν αυτοί στους Έλληνες με τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Περισσότερα

Για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής…

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/paris1-1024x622.jpg

Του Τάσου Βαρούνη

Αν είναι αδύνατον να απαντήσουμε στο σε τι ακριβώς συνίσταται και τι περιλαμβάνει ένας «τρόπος ζωής», μπορούμε εντούτοις να σκεφτούμε πάνω σε ορισμένες διαστάσεις:

Καταρχάς μιλάμε για κάτι που υπερβαίνει τις κάθε λογής «φιγούρες» και «συμπεριφορές». Για παράδειγμα, έχει παραγίνει με το σιχτίρισμα για «τον Έλληνα που πετάει τα σκουπίδια όπου βρει και παρκάρει πάνω στη διάβαση των τυφλών». Όχι γιατί αυτά δεν υπάρχουν αλλά γιατί η διαρκής υπόμνηση -και συχνά μεγέθυνσή τους- παγώνει τη σκέψη για το τι κυρίως μας φταίει ή για τους όρους μέσα από τους οποίους αλλάζουν τα πράγματα. Το γεγονός από μόνο του, όχι μόνο δεν αποκαλύπτει πολλά και αυτομάτως, αλλά προβάλλεται συνήθως εκ του πονηρού, από αφέλεια ή συνοδευόμενο από αδιαμφισβήτητες ερμηνείες και μέτρα. Βλέπε: «Ο μαλάκας ο Έλληνας» ή «Μνημόνια μέχρι να δύσει ο Ήλιος», συχνά κοινή απόφανση δεξιών και αριστερών. Περισσότερα

Η απατηλή μελωδία της ευτυχίας

Σχολιάστε

Της Γιώτας Ιωαννίδου

Σε μια εποχή που εντείνονται όλοι οι φόβοι, η ανασφάλεια, η απουσία προσδοκιών και η αγωνία για το μέλλον, ενώ τα απελευθερωτικά εγχειρήματα έχουν ηττηθεί. Όμως η αναζήτηση της λύσης εντός μας, όσο κι αν είναι αναγκαία, όταν μένει μόνη της είναι απατηλή και χειραγωγητική. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της εξουσίας.

H Πολυάννα και το παιχνίδι της χα­ράς, το εφηβικό διήγημα της Ελεανόρ Πότερ πρωτοεκδόθηκε το 1913 στην Αμερική και ακολούθως έκανε θραύση και στην Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια, κόρη φτωχού ιεραποστόλου, που ξαφνικά μένει μόνη στη ζωή, κατορθώνει να τα ξεπεράσει όλα, παίζοντας η ίδια και μαθαίνοντας στους γύρω της ένα παιχνίδι που αναζητά τη χαρά και την ευτυχία στις θετικές πτυχές ακόμη και του πιο τραγικού γεγονότος. Περισσότερα

Χώρα όπως επιχείρηση;

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/09/mhtsotakis4.jpg

Του Γιώργου Παπαιωάννου

Η σύνθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έστειλε από την πρώτη στιγμή το μήνυμα. Δίπλα στις ομάδες στελεχών που εκπροσωπούν όχι μόνο τις εσωκομματικές πτέρυγες αλλά και το… πανταχού παρόν ΠΑΣΟΚ, δεν είναι λίγοι οι υπουργοί, υφυπουργοί και αναπληρωτές που έχουν θητεύσει ως στελέχη σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι λεγόμενοι «άνθρωποι της αγοράς». Ανάμεσά τους, ο Α. Σκέρτσος, που ανέλαβε τον συντονισμό της κυβέρνησης έχοντας διατελέσει γενικός διευθυντής του ΣΕΒ, ενώ πέρα από στελέχη τραπεζών και πολυεθνικών, αρκετά είναι και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου με θητεία σε διεθνείς οργανισμούς εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων συνταγών (ΟΟΣΑ, Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων κ.λπ.).

Το ενδιαφέρον δεν είναι τα βιογραφικά των μελών της κυβέρνησης. Εκείνο που αναδεικνύεται ήδη από τις διακηρύξεις και τα έως τώρα πεπραγμένα της, είναι η αντίληψη που έχει για τη χώρα και τη «διαχείρισή» της. Η ίδια η χώρα είναι μια επιχείρηση. Πρέπει να μανατζαριστεί σωστά, να αρπάξει κάποιες ευκαιρίες, να πλασαριστεί μέσα σε ένα δεδομένο και αμετάβλητο περιβάλλον όπως αυτό έχει διαμορφωθεί. Ουσιαστικά η ίδια η πολιτική είναι «εξόριστη», τη στιγμή που αυτό αποτελεί μια συγκεκριμένη πολιτική και επιλογή. Περισσότερα

Η εξουσία σαν ηδονική αυταξία

Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για μπουκάλας

Του Παντελή Μπουκάλα

Αν η εξουσία δεν ήταν και αυταξία, οι μνηστήρες της θα ήταν λιγότεροι και φρονιμότεροι· θα περνούσαν τα λεγόμενά τους από την κρησάρα της υπευθυνότητας και θα ήταν προσεκτικότεροι στην επιλογή μεθόδων, ώστε να μην τις δουν να γίνονται μπούμερανγκ. Αν η κατάκτηση της εξουσίας σήμαινε απλώς ότι θα μπορείς πια να εξυπηρετείς τα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων στο πλευρό των οποίων σε τάσσει η ιδεολογία σου, οι διεκδικητές της θα μεριμνούσαν να συντάξουν τον κατάλογο των ευθυνών τους και όχι των πελατών τους. Ωστε να προετοιμαστούν και να ανταποκριθούν με σχετική επάρκεια στις κοινωνικού χαρακτήρα βροντόφωνες εξαγγελίες τους και όχι στις εξατομικευμένες ψιθυριστές υποσχέσεις τους σε ψηφοφόρους και ισχυρούς παράγοντες. Περισσότερα

Η βία της γλώσσας και η γλώσσα της βίας

Σχολιάστε

Της Αιμιλίας Καραλη

Ένα λεξιλόγιο βγαλμένο από τα πιο σκοτεινά ένστικτα εκφέρεται χωρίς αιδώ τους τελευταίους μήνες από διάφορους πολιτευτές, δημοσιογράφους και εκπροσώπους των κατασταλτικών μηχανισμών. Βάση του αποτελεί η απαξίωση της ανθρώπινης ιδιότητας σε τέτοιο βαθμό που να επικυρώνει την προσβολή και την αφαίρεση της ζωής.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αποκαλουνται «μαϊμούδες», «πίθηκοι», «λαθρόνια», «σκόνη», σκουπίδια». Αποθρασυμένοι ένστολοι -καλυμμένοι με την δύναμη των όπλων, των κλομπ, των χημικών και των δακρυγόνων- «απελευθερώνουν» την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους, αποκαλώντας κατά βούληση περαστικές και περαστικούς «ανάφτρες», «αδερφάρες», «άντρακλες» και ό,τι άλλο τους φανεί πρόσφορο εκείνη την στιγμή. Η τυφλή άσκηση βίας θεωρείται κάτι φυσικό αφού «δεν τρέχει και τίποτα, αν χυθεί και λίγο αιματάκι» ενώ ο χλευασμός του διαφορετικού νομιμοποιείται ως χιούμορ και ιδιορρυθμία του λόγου. Περισσότερα

Εκκρεμή και επείγοντα

Σχολιάστε

του Κιμωνα Ρηγόπουλου

Διαβάζοντας το τελευταίο πόνημα του Γιώργου Ρούση Εργατική τάξη και επανάσταση, εκδόσεις Γκοβόστη, επιβεβαίωσα ότι ο μαρξισμός εκλύει συγκίνηση. Συγκίνηση που δεν τον παραμορφώνει αλλά τον κάνει ελκτικό. Και επειδή ζούμε στα χρόνια όπου η γνώση τρομοκρατεί, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε μια φόρμα συγκίνησης για να αποκαλυφθεί το περιεχόμενο του μαρξισμού.

Μια φόρμα όπου η επιστήμη δέχεται ευχαρίστως το δάνειο της τέχνης. Το συναισθηματικό νόημα κάνει στιλπνό το επιστημονικό νόημα. Αυτό που θέλει να πει ο επιστήμονας συμπίπτει με αυτό που «θέλει να πει ο ποιητής».
Περισσότερα

Κι από Αύγουστο… νεοσυντηρητικό χειμώνα

Σχολιάστε

Του Γιάννη Ελαφρού

Καταιγισμός αντιλαϊκών μέ­τρων και εξαγγελιών χαρα­κτήρισε το πρώτο διάστημα της κυβέρνησης της ΝΔ, που κινείται με υπερταχεία πάνω στις ράγες που έστρωσε η κυβέρνηση ΣΥ­ΡΙΖΑ και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Αυτό φάνηκε και από την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Βερολίνο και την αποφυγή κάθε συζήτησης για τη μεί­ωση των τρομερών πλεονασμάτων, που είχε κάνει σημαία ο Μητσοτάκης προε­κλογικά για να το μετατρέψει σε δευτερο­γενή στόχο: πρώτα οι «μεταρρυθμίσεις», μετά η επαναδιαπραγμάτευση. Κοινώς, σκάσε και σκάβε…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεί αποφασιστικά την υλοποίηση της μεγά­λης αστικής αναδιάρθρωσης που χρειά­ζεται το κεφάλαιο για να ξεκολλήσει από τη βαθιά του κρίση (ρίχνοντας το βάρος στους εργαζόμενους). Ας δούμε τα κυ­βερνητικά μέτρα σε εφτά βασικά πεδία. Περισσότερα

“Ποιός είναι ήρωας, ποιός παράνομος”

Σχολιάστε

“Ποιός είναι ήρωας, ποιός παράνομος”;, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Αν κανείς νομίζει πως η πολιτική είναι μόνο συνθήματα, καθαρές ανατροπές και αίθρια σαφή τοπία, όπου όποιος χαμογελά είναι με τους καλούς και όποιος είναι στυφός είναι με τους άλλους, αρκεί να κοιτάξει την πραγματικότητα.

Πολλές ιδέες, πολύπλοκες σχέσεις, αντιφάσεις, πολλά χαμόγελα από στυφές απόψεις και ιδέες. Μπορεί όλα να ανάγονται στο βασικό, αλλά μεταξύ του βασικού και των επί μέρους παρεμβάλλονται τόσα, τόσες δολιχοδρομίες, τόσο σκοτεινά τούνελ, δυσπρόσιτες περιοχές, ώστε ζαλίζεται ο απλοϊκός νους και παραδίδεται, είτε στην αδιαφορία, δεν είναι για μένα αυτά ας έρθουν όπως νάναι, είτε στην μονοσήμαντη παραδοχή, προς τη μια κατεύθυνση, έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα είναι, αυτή είναι η φύση του ανθρώπου και η τάξη των πραγμάτων, είτε προς την άλλη, το μόνο είναι η ανατροπή, δεν υπάρχουν αποχρώσεις, πέντε, δέκα, είκοσι κόμματα αλλά δυό πολιτικές. Περισσότερα

Το κανονικό καλοκαίρι

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/23_%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%9F.jpg

Του Μάκη Μαλαφέκα

Το ‘15 ήταν το καλοκαίρι της αμηχανίας. Τα αμέσως επόμενα, της αφασίας. Και τώρα, είχε πια απογειωθεί μαζί και προσγειωθεί. Όλα ήταν κάτι άλλο. Κάτι δήθεν. Όλα ήταν εντάξει. Η Ν.Δ. είχε συσπειρώσει τη Δεξιά, όλες τις Δεξιές, του Κολλεγίου, του Γάβρου, του Βάζελου, του Κλήρου, του ημίφωτος και της Νύχτας, του παρόντος και του παρελθόντος, με βασικό πρόταγμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Αριστερά κι ότι η Αριστερά είναι κακό πράγμα, ενώ ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσπαθήσει να κάνει κάτι αντίστοιχο αλλά αυτό φυσικά δεν γινόταν πια. Η Δεξιά είχε ρουφήξει δυο τρομαχτικές δεξαμενές, αυτές του Μακεδονικού και των ελεύθερων επαγγελματιών. Κανονικά, όλοι αυτοί θα πρέπει ήδη να έχουν ψιλοκαταλάβει ότι ούτε οι Πρέσπες πρόκειται να ακυρωθούν, ούτε οι φόροι να κοπούν, και να κάνουν τα ανάλογα. Ή έστω να τα μουρμουράνε. Αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα γιατί κανείς δεν ήταν αυτό που έλεγε ότι ήταν. Οι «πατριώτες», τα «μεσαία στρώματα»… Όλα μια χοντροκομμένη μεταμφίεση της πλάκας. Της στιγμής. Κι όλοι ανικανοποίητοι. Έτοιμοι «για όλα», για το μεγάλο πολιτικό Τίποτα.

Ήταν το καλοκαίρι που το Ισραήλ εγκαλούσε τον Μάκη Βορίδη για το «αντισημιτικό παρελθόν» του κι αυτός (του) απαντούσε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν είναι πλέον αντισημίτης εφόσον τάσσεται υπέρ των συνεχιζόμενων διωγμών των Παλαιστινίων οπότε οκέι, κι η εξαθλιωμένη, η παραιτημένη Αριστερά αντί να βγαίνει να καταγγέλλει το δεύτερο, καθόταν και πανηγύριζε για το πρώτο. Όλα ήταν κανονικά. Περισσότερα

«Στα ξένα χέρια…»

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/xeria.jpg

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, είναι πολύ δύσκολο για τον Αλέξη Τσίπρα να κληθεί να ξαναπαίξει τον παλιό του ρόλο το αντιπολιτευόμενου. Τότε είχε την άνεση των θεαματικών κινήσεων και των εντυπωσιακών λόγων. Μπορούσε να παριστάνει εύκολα και πειστικά τον λαϊκό υπερασπιστή και να κουνά το δάκτυλο απειλητικά στους ξένους δυνάστες πιθανόν και να τα πίστευε όσα έλεγε. Περισσότερα

Σύντομα εξελίξεις;

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2018/03/anergia.jpg

του Γιώργου Σανιδά*

Επιβραβεύσαμε και πάλι με την ψήφο μας, τις παρατάξεις που ψήφισαν μνημόνια και τα χρέωσαν στην καμπόυρα μας, πέρα απ’ το ότι μας έφεραν στη σημερινή τραγική κατάσταση. Παίξαμε, ως ανεκδιήγητος λαός, το παιχνίδι τους όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει οι ίδιες και οι «προστάτες» μας (τους). ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝ.ΑΛ. πανηγυρίζουν, εκτός απ’ τα ποσοστά τους, την αυτοδυναμία της Ν.Δ. καθώς δεν θα υποχρεωθούν ως πιστές μνημονιακές δυνάμεις, να τη στηρίξουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας και να υποστούν απώλειες που θα τους κόστιζαν στην κούρσα της διαδοχής ως εφεδρίες του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, έβαλε πλάτη γι’ αυτή την αυτοδυναμία κι η Ν.Δ. με τις εθνικιστικές της κορώνες, με αφορμή ακριβώς αυτή τη συμφωνία, επαναπάτρισε ακροδεξιούς ψηφοφόρους βγάζοντας τη Χ.Α. από την πόρτα της Βουλής και εισάγοντας την ακροδεξιά από το παράθυρο νομιμοποιώντας την μέσα στους κόλπους της. Περισσότερα

Κανονικότητα: Η έκλειψη της πολιτικής

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/a2925976-92c6-47a9-9bab-36371898b580.jpg

Του Βασίλη Ξυδιά

1.Όλοι οι συντελεστές του πολιτικού συστήματος (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, και κυρίως τα ΜΜΕ) έχουν λόγους να πανηγυρίζουν. Διότι παρά τη μεγάλη αποχή, τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν επιστροφή στην πολιτική κανονικότητα. Αυτό σημαίνει ότι μ’ αυτές τις εκλογές κλείνει οριστικά ο ιστορικός κύκλος της αντιμνημονιακής αμφισβήτησης. Τα μικρά αντισυστημικά κόμματα που κατάφεραν μόλις και μετά βίας να εισέλθουν στη βουλή (ΜέΡΑ25 και Ελληνική Λύση) δεν φτάνουν για να το αλλάξουν αυτό.

Όμως οι εκλογές –προειδοποιούν οι αστρολόγοι– έγιναν σε περίοδο εκλείψεων. Υπήρξαν πολλές πλευρές της πραγματικότητας που κρύφτηκαν. Κυρίως κρύφτηκε η πολιτική, επισκιασμένη από την ιδεολογία. Διότι επιστροφή στην «κανονικότητα» σημαίνει πρώτα απ’ όλα απόσυρση σε δεύτερο πλάνο των καίριων πολιτικών ζητημάτων που συνδέονταν με την κρίση του πολιτικού συστήματος και του αδιεξόδου της χώρας, και επανάκαμψη στο προσκήνιο του κλασικού ιδεολογικού δίπολου Δεξιά-Αριστερά. Περισσότερα

Γιατί δεν ανταποκρινόμαστε στο «αντιδεξιό» προσκλητήριο

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/478-1024x563.jpg

Του Ερρίκου Φινάλη

Πριν από 4 χρόνια τέτοιες μέρες ψήφιζαν από κοινού στη βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ κ.λπ. τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου – που κι αυτό το ψήφισαν όλοι μαζί λίγο αργότερα. Ξεκινώ μ’ αυτήν την υπενθύμιση επειδή ξενίζει κάποιο κόσμο η αναφορά σε ενιαίο κόμμα της παγκοσμιοποίησης. Υποστηρίζουμε πράγματι ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε δύο πτέρυγες, δύο συνιστώσες ενός ενιαίου κόμματος, το οποίο ακολουθεί στα κεντρικά ζητήματα τη γραμμή της παγκοσμιοποίησης έτσι όπως την καταλαβαίνει, με τον αντιφατικό και αναποτελεσματικό τρόπο που επιχειρούν να την προωθήσουν οι ηγεμονικές δυνάμεις του δυτικού κόσμου.

Ο Δρόμος δεν ανταποκρίνεται, ούτε θα ανταποκριθεί στο μέλλον, στο προσκλητήριο του «αντιδεξιού» αγώνα επειδή η γραμμή «και τώρα όλοι μαζί ενάντια στην επάρατη Δεξιά που θα ξεθεμελιώσει τα πάντα», ακόμα-ακόμα και η προσμονή από ανθρώπους καλής πίστης ότι θα (ξανα)συναντηθούμε όλοι μαζί σε κάποιους τέτοιους αγώνες, πρακτικά βοηθά μονάχα τον ΣΥΡΙΖΑ – δηλαδή τη μία από τις δύο βασικές συνιστώσες του ενιαίου κόμματος. Δεν βοηθά διόλου μια ανάταση του λαϊκού κινήματος, μια αντεπίθεση ή όποιον άλλο όρο χρησιμοποιούν με μεγάλη ευκολία μια σειρά δυνάμεις και πέραν του ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερα

Ακροδεξιά ρητορική και ο δούρειος ίππος της οικογένειας

Σχολιάστε

της Ελιάνας Καναβέλη

 προδημοσίευση από την κιουρί@, τεύχος 1

Ο όρος ακροδεξιά συνδέεται με ένα σύνολο πολιτικών, οι οποίες είναι κατά βάση συντηρητικές, ολοκληρωτικές και εθνικιστικές. Συνδέεται άμεσα με το ρατσισμό, τη ξενοφοβία καθώς υποστηρίζει ότι η κοινωνική ιεραρχία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε γενετικές διαφορές μεταξύ των εθνικοτήτων του πλανήτη, οι οποίες αναδεικνύουν ορισμένες ως ανώτερες των υπολοίπων. Επίσης, παρατηρείται μια υποτίμηση της ύπαρξης της γυναίκας σε σχέση με τον άνδρα και ομοφοβικές αντιλήψεις και πρακτικές.

Αξίζει βέβαια να επισημανθεί ότι η άνοδος της ακροδεξιάς, τα τελευταία χρόνια, και η συμμετοχή γυναικών σε θέσεις–κλειδιά στα ακροδεξιά κόμματα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και σε παγκόσμιο, έφερε και μια σχετική αλλαγή στον τρόπο αντιμετώπισης των γυναικών και των ΛΟΑ ατόμων, γεγονός που δείχνει τις πολλές μεταμορφώσεις που μπορεί να λάβουν τα ακροδεξιά και νεοναζιστικά μορφώματα προκειμένου να έχουν μεγαλύτερη απήχηση στο εκλογικό σώμα. Βέβαια, το κόμμα που παραμένει πιστό στις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού είναι η Χρυσή Αυγή. Για τη Χ. Α. ο ρόλος της γυναίκας περιορίζεται στην αναπαραγωγή, στη φροντίδα του σπιτιού, τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης και ο λευκός, δυνατός, μυώδης άνδρας να κυριαρχήσει, επιτέλους, επί πάντων. Περισσότερα

Η δεξιόστροφη αριστερά…

Σχολιάστε

Του Γιώργου Χ. Παπασωτηρίου

Διαβάζω για το δόγμα της νέας διακυβέρνησης, για το «νόμο και την τάξη», για την κοινωνία ως σύμπραξη φοβισμένων ανθρώπων, για την επιβολή του φόβου είτε προέρχεται από την παραβατικότητα και το έγκλημα είτε από τα μίντια του καθεστώτος είτε από την κρατική βία των «μαύρων…» του μπρανκαλεόνε Χρυσοχοΐδη. Και μοιάζει ως εάν η κυρίαρχη εξουσία να παράγει μόνο βία και καταστολή. Όμως η εξουσία παράγει πολιτισμό, τον δικό της εμπορευματοποιημένο πολιτισμό, παράγει ανθρώπους, τη δράση τους και τις συμπεριφορές τους, παράγει εμπορευματοποιημένες σχέσεις, παράγει κάτι το πραγματικό, παράγει τομείς αντικειμένων και τελετουργίες αλήθειας. Η εξουσία παράγει πραγματικότητα, τη δική της αλήθεια, την οποία επιβάλει αθόρυβα και την καθιστά Συμβολική Τάξη, που είναι χειρότερη από την άλλη τάξη, γιατί εδώ ο σιδερόφρακτος μπάτσος δεν είναι εκτός, αλλά εντός, είναι μέσα στο κεφάλι. Γι αυτό κάνουν λάθος όσοι υποτιμούν τον πολιτισμό, τις φιέστες εθνικιστικού τύπου, όπως αυτές για το 1821. Περισσότερα

Αγοραία ρητορική και χονδροειδής πρωτογονισμός. Μια παγίδα-απάτη

Σχολιάστε

Του Δημήτρη Πατέλη

Με αφορμή την τελευταία αντιδραστική νεοφιλελεύθερη επέλαση σε ότι απέμεινε απ’ το πανεπιστημιακό άσυλο

Ποια επιστήμη θέλουμε, ποιο πανεπιστήμιο, για ποιον, προς τι και σε ποια κοινωνία; Σκέψεις με αφορμή την τελευταία αντιδραστική νεοφιλελεύθερη επέλαση σε ότι απέμεινε απ’ το πανεπιστημιακό άσυλο.

Η νέα κυβέρνηση έχει αναγάγει σε μείζον ζήτημα αρχής και σε προτεραιότητα την «κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου». Η Υπουργός Παιδείας κα Ν. Κεραμέως δηλώνει ότι η αστυνομία θα μπαίνει στο πανεπιστήμιο μ’ ένα τηλεφώνημα πολίτη, μιας και στο χώρο του «θα ισχύει ό,τι ισχύει σε κάθε δημόσιο χώρο» της χώρας.  «Αν δεν προχωρούσαμε θα είχαμε την κοινωνία απέναντί μας, γιατί η μεγάλη πλειονότητα συμφωνεί με την κατάργηση του ασύλου», τόνισε η υπουργός Παιδείας, … η οποία περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο των πανεπιστημίων έκανε λόγο για «άσυλο εγκληματιών»! (16.7.2019 ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ http://www.topontiki.gr/article/332674/kerameos-gia-asylo-i-astynomia-tha-mpainei-sto-panepistimio-m-ena-tilefonima-politi). Περισσότερα

Παγιδευμένοι στο «και αν»

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/skies.jpg

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Καθώς το βέλος του ιστορικού χρόνου κινείται από την μεταπολεμική και μετεμφυλιακή περίοδο έως την ύστερη μεταπολίτευση, η ελληνική κοινωνία υφίσταται και μπολιάζεται με όλο και εντονότερες αγχογόνες εμπειρίες. Η όλο και εντονότερη διάψευση των προσδοκιών για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, όπως βιώνεται στο πετσί του Λαού, από την Βάρκιζα μέχρι τα Μνημόνια, καλλιεργεί όλο και πιο έντονα στον ατομικό –και συλλογικό– μας ψυχισμό τη μεγέθυνση των κινδύνων από την μια και την ελαχιστοποίηση της ικανότητας μας να αντεπεξέλθουμε από την άλλη. Οι κίνδυνοι σε ότι αφορά την βασική ασφάλεια των ανθρώπων, την υγεία και την αντιμετώπιση της τυχόν ασθένειας, η απειλή της φτώχειας ή γενικότερα η πιθανότητα απώλεια του ελέγχου της ίδιας της ζωής, αυξάνονται όλο και πιο πολύ –αν εξαιρέσει κανείς μια δεκαετία παρασιτικής ευμάρειας– και παγιδεύουν τον ψυχισμό σ’ ένα φίλτρο –συχνά ψυχαναγκαστικής– ευαλωτότητας. Ο παλιός μαχητής της ζωής που αντιστέκεται με θετικό τρόπο στις δυσκολίες, αυτός ο αγωνιστής που, αγκαλιά με το ήθος της αντίστασης του, παίρνει τα απελευθερωτικά βουνά και ονειρεύεται «ελεύθερη πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» κατακλύζεται σιγά-σιγά από το άγχος της επιβίωσης. Η παλιά θετική στάση απέναντι στα πράγματα αντικαθίσταται από μια αποφευκτική «κυρ-παντελίδικη» κουλτούρα της υποταγής. Τα αγαπημένα λόγια των ανθρώπων δεν είναι πλέον «θέλουμε», αλλά «και αν», «μην τυχόν» και «τι θα γίνει αν». Περισσότερα

Τα όρια της «αντιδεξιάς» πολιτικής

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/12-13_%CE%9A%CE%95%CE%9D%CE%A4%CE%A1%CE%9F.jpg

του Κώστα Δημητριάδη

Ο νέος πολιτικός κύκλος που άνοιξε με το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου επιβάλλει βασικές πολιτικές οριοθετήσεις και προσανατολισμούς. Είναι απόλυτα αναγκαίο το συνολικό ξανακοίταγμα της μνημονιακής περιόδου και η εξαγωγή ουσιωδών συμπερασμάτων.

Το κεντρικό ζήτημα σήμερα

Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 αναδείχθηκε ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα διατεθειμένο να διαρρήξει τους παραδοσιακούς δεσμούς του με το πολιτικό σύστημα και να υποστηρίξει βαθιές κοινωνικοπολιτικές τομές και αλλαγές. Περισσότερα

Η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ.

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/2_%CE%9A%CE%95%CE%9D%CE%A4%CE%A1%CE%99%CE%9A%CE%97.jpg

Γοργά στην τροχιά του νεοφιλελεύθερου πραγματισμού

Το αναμενόμενο εκλογικό αποτέλεσμα έδωσε αυτοδυναμία στη Ν.Δ., ο Κ. Μητσοτάκης ορκίστηκε πρωθυπουργός και σχημάτισε ήδη την κυβέρνησή του. Η επιστροφή στην «κανονικότητα» θεωρείται νίκη επί του «λαϊκισμού» και του ψέματος του ΣΥΡΙΖΑ και κλείσιμο μιας μεγάλης ρωγμής που είχε δημιουργηθεί την τελευταία δεκαετία στην χώρα. Βέβαια, ο «πολιτικός πολιτισμός» που από κοινού τα δύο κόμματα επέδειξαν στην παράδοση-παραλαβή τόσο του Μαξίμου όσο και των υπουργείων, δείχνει πως υπάρχει μια συνέχεια εντός των γενικών κατευθύνσεων που ορίζει η ευρωκρατία και η αμερικάνικη πολιτική. Άλλωστε αυτό ομολογείται ανοικτά από τους παράγοντες του ΣΕΒ και τα όργανα της Ε.Ε. Στην πρόσφατη σύνοδό του, το Eurogroup, χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας, συζήτησε και έκανε συστάσεις στη νέα κυβέρνηση, ενώ μια μέρα μετά η «ασθενής» Μέρκελ έβαλε τα πράγματα στην θέση τους. Περισσότερα

Κριτική της κακιάς ώρας στη Ν.Δ.

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2016/10/podosfairo.png

Του Μανόλη Μούστου

Λίγα εικοσιτετράωρα πέρασαν από τις εθνικές εκλογές και αμέσως οργανώθηκε ένας έντυπος και διαδικτυακός «ξεσηκωμός» απέναντι στην δεξιά παλινόρθωση. Τα επιχειρήματα που γράφονται κατά κόρον από Συριζαίους και μη, δεν πρωτοτυπούν και ακολουθούν το ρηχό και σικέ μοτίβο της προεκλογικής περιόδου. Έχουμε και λέμε:

«Με τον Κυριάκο επιστρέφει η οικογενειοκρατία στην χώρα», «ο Μαρινάκης θα κάνει κουμάντο στο Μαξίμου», «με την Ν.Δ. θα δουλεύουμε και τις Κυριακές», «μα είναι δυνατόν να είμαστε στην Ευρώπη και να δίνουμε θρησκευτικό όρκο;», «πόσο βαρύ κυβερνητικό σχήμα είναι αυτό που έφτιαξαν;» και άλλα πολλά. Αποκορύφωμα ήταν το εξώφυλλο της Αυγής που προειδοποιούσε ότι με την υπαγωγή της ΕΡΤ και της ΕΥΠ στον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού θα γίνουμε Βόρεια Κορέα (sic), θυμίζοντας εξώφυλλα της Δημοκρατίας ή του Φιλελεύθερου. Περισσότερα

Older Entries