Αρχική

Ο «εξτρεμισμός»… της κοινωνικής δικαιοσύνης

Σχολιάστε

Του Σπύρου Θύμη

Διαβάζουμε στο άρθρο 19 του  προσφάτως ψηφισθέντος νόμου 4703 για τις διαδηλώσεις ότι ιδρύεται «Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας» με σκοπό, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση, τη δημιουργία  «ενός ισχυρού δικτύου συνεργασίας με στόχο την καταπολέμηση ποικίλων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως η ριζοσπαστικοποίηση, ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή, έμφυλη και ενδοσχολική βία»(1) . Τι σημαίνει όμως «ριζοσπαστικοποίηση»;  Τι θέλουν αυτοί οι «ριζοσπάστες»; Για ποιο λόγο «ριζοσπαστικοποιούνται»;  Τι είναι αυτό που θέλει η Κυβέρνηση να «καταπολεμήσει»;  Άνοιξα λοιπόν λεξικά,  έψαξα και στο διαδίκτυο, και τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια,  την βρήκα την απάντηση και θέλω να την μοιραστώ..

Έχουμε και λέμε λοιπόν…Αν είστε από αυτούς που παλεύουν για  «κοινωνική ισότητα» και «ανακατανομή εισοδήματος» τότε είστε κάποιος «ριζοσπάστης» εξτρεμιστής που δεν βρίσκει «νόημα στη ζωή του», και καμιά διαφορά δεν έχετε από τους.. τζιχαντιστές!  Αν τώρα αντιτίθεστε στις οικονομικές ελίτ που απομυζούν τον πλούτο,  και στους πολιτικούς που  τις στηρίζουν,  τότε είστε κάποιο άτομο με «έλλειψη ταυτότητας» και είστε ταυτόχρονα και ένας εν δυνάμει τρομοκράτης, όπως ακριβώς και  οι ακροδεξιοί  φασίστες! Επιπλέον,  αν είστε εναντία στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Υγείας τότε είστε ένα άτομο «βαριεστημένο»  που του λείπει η περιπέτεια..  και είστε τόσο εξτρεμιστής  όσο και ένας  νεοναζί! Περισσότερα

Οι μασκοφόροι και το άγρυπνο βλέμμα

Σχολιάστε

Της Αιμιλίας Καραλή

Άλλοτε προστατευτική, άλλοτε καλλιτεχνική, άλλοτε τελετουργική, στις απόκριες συνήθως σκωπτική, μερικές φορές συμβολική και πολύ συχνά «αόρατη», η μάσκα συ­νοδεύει την ανθρώπινη δραστηριότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Μετά τα τελευ­ταία γεγονότα που προέκυψαν από την πανδημία του κορονοϊού η μάσκα, παρά τις παλινωδίες των επίσημων «ειδικών», συστήνεται ως απαραίτητο και στοιχει­ώδες μέσο προστασίας από τον ιό. Προ­στασία αμυντική, βέβαια, και πρόσκαιρη, γιατί όσα καταγγέλλουν ειδικοί επιστή­μονες -ανεξάρτητοι από διάφορες εξου­σίες- για τις αιτίες που προκάλεσαν και αυτήν την πανδημία μοιάζουν με ανε­πίδοτες επιστολές. Η καταστροφή του οικοσυστήματος, η διατάραξη και η ολέ­θρια μετάλλαξη της διατροφικής αλυσί­δας προς όφελος των πολυεθνικών εται­ρειών ακολουθούν τους ρυθμούς που είχαν πριν αρχίσει το «κακό». Στην χώρα μας μάλιστα επιταχύνονται. Περισσότερα

Αντί για «διαρκής επανάσταση» διαρκής πόλεμος

Σχολιάστε

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Πριν 23 χρόνια δημοσιεύτηκε σε μια γαλλική εφημερίδα ένα άρθρο του σουμπκομαντάντε Μάρκος, με τίτλο «Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει αρχί­σει». Ο λαοφιλής ηγέτης των Ζαπατίστας χα­ρακτηρίζει Τρίτο Παγκόομιο Πόλεμο την ψυχροπολεμική περίοδο που όλοι γνωρίζουμε πώς έληξε.

Παρόλο που πέρασαν 23 χρόνια από τότε, το κείμενο του Μάρκος εντυπωσι­άζει και σήμερα με τη διεισδυτικότητα και την οξυδέρκειά του. Ταυτόχρονα, μας κάνει να αναρωτηθούμε: τι είδους πόλεμος είναι αυτός που βιώνουμε σήμερα. Πρόκειται για μια μάχη του Τέταρτου (ας τον πούμε έτσι) Μεγάλου Πολέμου ή για έναν διαρκή πόλεμο χωρίς όνομα; Περισσότερα

Διαδοχικά και βαριά χτυπήματα αυταρχισμού

Σχολιάστε

Του Θάνου Καμήλαλη

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει προχωρήσει σε μια σειρά από παρεμβάσεις, ιδιαίτερα ενοχλητικές για ένα κράτος που θέλει να λέγεται «Δικαίου». Από τη λίστα Πέτσα με τη χρηματοδότηση ΜΜΕ με αδιαφανή και ξεκάθαρα πολιτικά κριτήρια, στην απόπειρα περιορισμού των διαδηλώσεων κι από εκεί στη Δικαιοσύνη, με την ολοκλήρωση ενός θεσμικού τραγέλαφου που οδηγεί και στη στοχοποίηση-δίωξη της εισαγγελέα Διαφθοράς που «τόλμησε» να ερευνήσει το σκάνδαλο Novartis. Δεν τα λες και λίγα, δεν τα λες και ακίνδυνα. Πρόκειται για βαριά, διαδοχικά χτυπήματα, συνέπειες ενός συστήματος εξουσίας που επέστρεψε και νιώθει παντοδύναμο, μια ταχύρυθμη διολίσθηση σε αυταρχικές λογικές.

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα, αλλά συμβαίνουν σε ένα μακρινό κράτος για το οποίο μαθαίνουμε τι συμβαίνει από απόσταση. Μαθαίνουμε λοιπόν, αρχικά ότι η κυβέρνηση αυτού του κράτους μοίρασε 20 εκατ. Ευρώ στα Μέσα μαζικής Ενημέρωσης για «επικοινωνιακή καμπάνια» λόγω της πανδημίας του Covid-19. Μέχρι εδώ καλά, σίγουρα αυτή η κυβέρνηση θα θέλει τους πολίτες της ενημερωμένους. Μόνο που, αρνήθηκε επανειλημμένα να δημοσιοποιήσει τη λίστα και όταν τελικά το έκανε, αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο έξαιρεσε από τη χρηματοδότηση μία εφημερίδα που ασκεί ερευνητική δημοσιογραφία εναντίον της, αλλά και το ότι η (μικρή) μερίδα του Τύπου που της ασκεί σοβαρή κριτική έλαβε δυσανάλογα μικρότερα ποσά από φιλοκυβερνητικά μέσα. Κρατικό χρήμα σπαταλήθηκε με πολιτικά κριτήρια, προκαλώντας την αντίδραση διεθνών ενώσεων Τύπου, που έστειλαν επιστολή στους Μητσοτάκη και Πέτσα. Περισσότερα

«Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης»: Ευκαιρία για ποιον;

Σχολιάστε

Του Μάκη Παπαδόπουλου*

Το εμπόριο ελπίδας και η καλλιέργεια απατηλών προσδοκιών για μια φιλολαϊκή διέξοδο από τη νέα βαθιά κρίση στην ΕΕ έχουν δυναμώσει μετά τη συμφωνία της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής, σχετικά με το «Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης».

Η συμφωνία προβάλλεται ως μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα και ως ιστορικό βήμα για μια πιο δυνατή και ενωμένη Ευρώπη. Το ρόλο του κακού στο νέο προπαγανδιστικό αφήγημα έχει η συμμαχία των «φειδωλών κρατών του Βορρά» (Ολλανδία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία και Φινλανδία), τα οποία έναντι ανταλλαγμάτων υποχώρησαν τελικά και επέτρεψαν να εκφραστεί η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη». Ωστόσο οι ίδιες οι επίσημες δηλώσεις και οι σχετικές δημοσιογραφικές αναλύσεις αρκούν για να προσγειώσουν όσους αναμένουν τη σωτηρία τους από το νέο πακτωλό του κοινοτικού χρήματος. «Δωρεάν γεύμα δεν υπάρχει», μας εξηγούν. Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης ξεκαθαρίζει ότι «δεν θα σκορπίσουμε τα χρήματα στους τέσσερις ανέμους» και οι αρθρογράφοι διευκρινίζουν ότι δεν πρέπει να ξοδεύουμε τα λεφτά σε επιδοτήσεις και επιδόματα… Η αλήθεια είναι ότι «λεφτά υπάρχουν» για το κεφάλαιο, για να ανακάμψει η κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων, που είναι και οι μόνοι οι οποίοι πρέπει να πανηγυρίζουν. Οι θυσίες των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων θα συνεχιστούν, στο βωμό της επανεκκίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ των διαφορετικών συμμαχιών των αστικών κρατών της ΕΕ ήταν και είναι διαπραγματεύσεις για την κατανομή κερδών και ζημιών στο στρατόπεδο του εχθρού των λαών. Όλες οι συνιστώσες της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ συμφωνούν στην κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου στους εργαζόμενους, κάτω από τον εύηχο τίτλο της «προώθησης των μεταρρυθμίσεων». Περισσότερα

Να μισήσουμε τους αδιάφορους;

Σχολιάστε

λιόσης να μισήσουμε τους αδιάφορους

Του Βασίλη Λιόση

Το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται. Πώς είναι δυνατό να υπάρχει τέτοιος κυκεώνας συντηρητικών νόμων και πολιτικών πρακτικών και οι αντιδράσεις του κόσμου να είναι αναντίστοιχες; Γιατί να υπάρχει τέτοιο χάσμα ανάμεσα στο αντικειμενικό και το υποκειμενικό; Μα διότι υπάρχουν άνθρωποι αδιάφοροι, φοβισμένοι, συμβιβασμένοι ή και άνθρωποι ταγμένοι με τη βαρβαρότητα, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει. Ωστόσο, μία τέτοια απάντηση είναι εντελώς επιφανειακή και τούτο αποδεικνύεται αν θέσουμε ευθύς αμέσως το επόμενο ερώτημα: τι κάνει τους ανθρώπους να επιλέγουν τον δρόμο της αυτοχειρίας τους; Ας επιχειρήσουμε κάπως να τακτοποιήσουμε τα πράγματα. Περισσότερα

Το πανηγύρι της ματαιοδοξίας

Σχολιάστε

Το πανηγύρι της ματαιοδοξίας, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Οι Πολωνοί μετά την “πτώση του κομμουνισμού”, όπως το λένε, αποφάσισαν να αναμορφώσουν την πρωτεύουσά τους (και όλη τη χώρα φαντάζομαι). Το πρώτο ήταν η ακροδεξιά κυβέρνηση και πολιτική. Το δεύτερο, που αποτελεί αισθητική και κοινωνική συνέπεια του πρώτου, είναι να χτίσουν μερικούς ουρανοξύστες, τα γνωστά αρχιτεκτονικά εκτρώματα τύπου Βωβού, για πολυεθνικές κυρίως, τα οποία παρουσιάζουν στους τουρίστες ως μνημεία του σύγχρονου πνεύματος, ενώ στην είσοδο της παλιάς πόλης (που κάηκε ολοσχερώς από του Γερμανούς στον πόλεμο και ανοικοδομήθηκε “επί κομμουνισμού” ακριβώς όπως ήταν) τοποθέτησαν το νέο σύμβολο της πόλης, έναν φοίνικα. Κι επειδή η Βαρσοβία βρίσκεται πολύ κοντά στον Αρκτικό κύκλο και φοίνικας κανονικός δεν μπορεί να βλαστήσει (όπως βλαστάνει στις ζαρντινιέρες της Αθήνας, ας πούμε;), τοποθέτησαν έναν πλαστικό. (Στη σημερινή Πολωνία δεν είναι το μόνο φέικ, μπορείτε π.χ. να επισκεφθείτε το σπίτι-μουσείο του Σοπέν, στο οποίο όμως δεν γεννήθηκε ο Σοπέν, έμεινε ίσως κανά δυό χρόνια, το πιάνο που εκτίθεται δεν είναι εκείνο του Σοπέν αλλά είναι σαν εκείνο του Σοπέν, γενικώς ο Σοπέν υπάρχει ως αναφορά αλλά απουσιάζει ως πραγματικότητα). Περισσότερα

Χαρακτηριστικό δείγμα, είδος αχαρακτήριστο

Σχολιάστε

Χαρακτηριστικό δείγμα, είδος αχαρακτήριστο

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Όταν το σοσιαλιστικό αίτημα μιας ασθμαίνουσας κοινωνίας υποχωρεί, ο ρεφορμισμός μετατρέπεται από πολιτική άποψη σε προσοδοφόρο επάγγελμα και ο καιροσκόπος χαίρεται τα αγαθά της πολιτικής του χαμέρπειας. Πρόσφορος σκηνικός χώρος γίνεται η επεξεργασμένη κατά το δοκούν «πολιτική ορθότης».

Ψυχή ρηχή, τσέπη βαθιά. Ο άνθρωπος που πριν πεινάσει, μαγειρεύει. Βαρετός σαν κάτι μακρινούς θείους που στις οικογενειακές εθιμοτυπικές συγκεντρώσεις υποχρεώνει τα ανήψια του σε ανεξάντλητα χασμουρητά. Ο υψηλός προσκεκλημένος των τηλεοπτικών πάνελ και «ντιμπέι», που θα έλεγε και ο Νικόλας ο Αλέφαντος. Σε αυτά, βέβαια, δεν έχει τίποτα να προσθέσει ή να αφαιρέσει πέρα από τους όρκους πίστης σε μια κανονικότητα που τον σιτίζει ισοβίως. Αν στο θέατρο σκιών ο Αλέφαντος διεκδικεί τον ρόλο του Καραγκιόζη, αυτός είναι δικαιωματικά ο Χατζηαβάτης. Είναι η προσωποποίηση της σοβαροφάνειας όταν αυτή υποδύεται τη σοβαρότητα για να την καταργήσει. Αυτός ο τύπος ξέρει να επενδύει σοφά τα κεφάλαιά του, όταν η δυστυχία των άλλων εγγυάται την υψηλή απόδοση της επένδυσής του. Και αν κάποιος άλλος έτυχε να εκτραπεί από τα κοινωνικά εσκαμμένα «για τη φουκαριάρα τη μάνα του», αυτός το κάνει για τα καημένα τα παιδιά του και τα δύσμοιρα εγγόνια του. Περισσότερα

Ο μεγάλος περίπατος του εξοβελισμού και της εξαθλίωσης

Σχολιάστε

Ο μεγάλος περίπατος του εξοβελισμού και της εξαθλίωσης, Γ. Ηλιοπούλου – Όλ. Μοσχοχωρίτου

Των Γ. Ηλιοπούλου – Όλ. Μοσχοχωρίτου

Όταν φράζεις αρτηρίες, δημιουργείς θρομβώσεις.

Όταν χτίζεις σε ρέματα ή ελαχιστοποιείς τις διατομές τους, προκαλείς πλημμύρες.

Οι Βασ. Όλγας, Πανεπιστημίου, Βασ. Σοφίας, Πατησίων, Αθηνάς, είναι κεντρικές αρτηρίες ανάμεσα σε δύο ορεινούς όγκους, το λόφο της Ακρόπολης και το Λυκαβηττό, αλλά και τον Εθνικό κήπο. Είναι οι μοναδικές προσβάσεις στον κεντρικό αστικό ιστό και αποκλειστικές λεωφορειακές διελεύσεις μεταξύ όμορων Δημοτικών Ενοτήτων.

Τα πεζοδρόμιά τους είναι επαρκέστατα για τους πεζούς. Ιστορικό, αρχαιολογικό ενδιαφέρον δεν παρουσιάζουν. Περισσότερα

Η πανδημία του SARS-CoV-2 ως επιστημονική και κοινωνική πρόκληση τον 21ο αιώνα

Σχολιάστε

Του Βασίλη Ζουμπουρλή

Το Αρθρο «Η Πανδημία του SARS-CoV-2 ως επιστημονική και κοινωνική πρόκληση τον 21ο αιώνα» είναι άρθρο του μέλους του Συλλόγου Εμείς που σπουδάσαμε στον σοσιαλισμό», Β. Ζουμπουρλή. Ο Βασίλης Ζουμπουρλής είναι Διδάκτωρ, Μοριακός Βιολόγος και Γενετιστής, Διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με εξειδίκευση στη Μοριακή Βιολογία του καρκίνου και των βλαστικών κυττάρων, πρόεδρος του Συλλόγου εργαζομένων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Η πανδημία του SARS-CoV-2 ως επιστημονική και κοινωνική πρόκληση τον 21ο αιώνα

Εισαγωγή. Αυτό που βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε με αυτή την πανδημία είναι μία πρωτόγνωρη κατάσταση με χαρακτηριστικά παγκοσμίου πολέμου. Για όλους εμάς που τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τον γνωρίζουμε από τις διηγήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας, από τα βιβλία, τις κινηματογραφικές ταινίες και τα ντοκυμαντέρ η πανδημία αυτή θα καταγραφεί στη συνείδηση μας ως μία σύγχρονη μορφή ενός νέου παγκοσμίου πολέμου. Περισσότερα

Στη σκιά του «προηγούμενου πολέμου»

Σχολιάστε

Στη σκιά του «προηγούμενου πολέμου», του Κώστα Λαπαβίτσα

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο οι κυβερνήσεις του ύστερου καπιταλισμού να προετοιμάζονται για τον «προηγούμενο πόλεμο». Βγάζουν συμπεράσματα από την τελευταία οικονομική κρίση κι έτσι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την επόμενη. Το λάθος είναι προφανές, καθώς το μέλλον δεν είναι ποτέ ίδιο με το παρελθόν. Οι κοινωνίες πρέπει να μαθαίνουν από την ιστορία, αλλά κυρίως να αξιολογούν τις τωρινές πληροφορίες και να κοιτάνε μπροστά.

Το σφάλμα του «προηγούμενου πολέμου» συχνά οδηγεί σε όλεθρο όταν ξεσπάσει νέος. Το πολωνικό ιππικό ήταν υπόδειγμα ανδρείας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν έκαναν βέβαιοι Πολωνοί κατά μέτωπο επιθέσεις στα τεθωρακισμένα της Βέρμαχτ, όπως λέει ο μύθος που τους θέλει ανόητους ρομαντικούς. Αλλά όση ανδρεία κι αν επέδειξαν, οι επελάσεις τους απέναντι στα γερμανικά πολυβόλα ήταν καταστροφικές για τους ίδιους. Περισσότερα

Από το τέλος ξεκινάμε…

Σχολιάστε

Της Αιμιλίας Καραλη

Τώρα που φαίνεται να τελείωσε η περίοδος του υποχρεωτικού εγκλεισμού για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού, πληθαίνουν οι πληρωμένες φωνές που μας καλούν για επιστροφή στην κανονικότητα, για να ξαναγυρίσουμε στο σημείο που βρισκόμασταν «πριν» ενσκήψει το «κακό», για να μην επιστρέψουμε στο «χτες».

Προφανώς δεν πρόκειται για λογοπαίγνιο με τα χρονικά επιρρήματα. Όμως πρόκειται για ένα παιχνίδι που απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή, καθώς της αφαιρεί τη μνήμη, της στερεί τη γνώση και την αφήνει έρμαιο των φόβων και των ενοχών για ό,τι «κακό» συμβεί «από δω και πέρα». Περισσότερα

Άτιμες «τιμές» και προληπτικές συκοφαντίες

Σχολιάστε

κάπα μαρούση

Δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε σε αυτή τη χώρα είναι τόσο εύπιστος, ώστε να πιστεύει πως η αναβίωση από την κυβέρνηση της υπόθεσης του εμπρησμού της Μαρφίν έχει κίνητρα ανθρωπιστικά, τιμής προς τα θύματα και «καταδίκης της βίας».

Ή τουλάχιστον όχι οποιοσδήποτε δεν λαμβάνει μερίδιο από τα 20 εκατομμύρια του μποναμά προς τα ΜΜΕ και δεν έχει σχέσεις συγγενικές ή κομματικές με την κυβέρνηση.

Διότι θα ήταν εξαιρετικά αφελές να πιστέψει κανείς ότι ξαφνικά, 10 χρόνια μετά τον δολοφονικό εμπρησμό, έπιασε ο πόνος για τους νεκρούς της Μαρφίν μία κυβέρνηση, της οποίας σχεδόν το σύνολο των στελεχών βρισκόταν σε θέσεις εξουσίας στην πλειοψηφία αυτών των 10 χρόνων, στα οποία δεν έκαναν απολύτως τίποτα για την υπόθεση. Περισσότερα

Ο κόσμος μας στη δίνη απρόβλεπτων αλλαγών μεγάλης κλίμακας

Σχολιάστε

κόσμος μετά την πανδημία

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Καθώς οι κυβερνήσεις αρχίζουν να σχεδιάζουν τη σταδιακή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων, οι πάντες κατανοούν ότι ο κόσμος στον οποίο θα επιστρέψουμε διαγράφεται πολύ διαφορετικός από εκείνον που αφήσαμε. Ωστόσο, πολιτικοί και αναλυτές διχάζονται ως προς την έκταση, το βάθος και τον χαρακτήρα των ανατροπών που ήδη αλλάζουν την ανθρώπινη συνθήκη σε πλανητική κλίμακα.

Ύστερα από κάθε μεγάλο σοκ, προσδοκίες Αναγέννησης και προφητείες Αποκάλυψης βρίσκουν γόνιμο έδαφος. Αυτό συνέβη την τελευταία εικοσαετία με την 11η Σεπτεμβρίου, όπως και με τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008-9. Και στις δύο περιπτώσεις, ο πλανήτης έζησε μεγάλες αναστατώσεις, αλλά δεν υπήρξε αλλαγή υποδείγματος. Η Ιστορία δεν άλλαξε τροχιά.

Αυτή τη φορά, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά, καθώς βιώνουμε μια οικουμενική, αστραπιαία και εξαιρετικά βίαιη κρίση, χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη Ιστορία. Όχι τόσο στην υγειονομική της διάσταση (η ισπανική γρίπη του 1918 αφάνισε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, περίπου το 2% του τότε παγκόσμιου πληθυσμού), όσο στο πεδίο της οικονομίας. Στην Αμερική 17 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε τρεις μόνο εβδομάδες και στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών η οικονομία θα συρρικνωθεί φέτος περισσότερο κι από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929-33, εκτιμά το ΔΝΤ. Περισσότερα

Όψεις του νέου αυταρχισμού

Σχολιάστε

Tου Κώστα Λουλουδάκη

Τα συνταγματικά συστήματα, αυτά που κατοχύρωσαν τις πολιτικές ελευθερίες κυρίως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά την ασυμμετρία τους από χώρα σε χώρα, επέτρεπαν στην εκάστοτε εξουσία την κυριαρχία, που είτε ασκεί είτε μπορεί να ασκήσει το κράτος για την αποδυνάμωση της ισχύος διάφορων κοινωνικών ομάδων μα και δρώντων πολιτών, χωρίς αυτές οι ομάδες και αυτοί οι πολίτες να είναι σε θέση να απαλλαγούν από αυτή. Ειδικότερα, το «Κράτος Πρόνοιας» ήταν ένας νομικός μηχανισμός παρέμβασης στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην κατοικία ώστε η εξουσία να νομιμοποιεί την συσσώρευση των μέσων παραγωγής και την εξασφάλιση της αναγκαίας κοινωνικής συναίνεσης για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.

Την τελευταία δεκαετία, αυτός ο συνταγματικός μηχανισμός που προσπαθούσε να περιορίσει τις ενδοταξικές συγκρούσεις συμφερόντων, συνοδεύεται από έναν συνεχώς εντεινόμενο κοινωνικό έλεγχο ο οποίος πότε παρουσιάζεται ως απλή επιτήρηση και πότε ως άμεσος καταναγκασμός. Περισσότερα

Οι φαντασιώσεις περί νέου New Deal και οι μεταλλάξεις του διεθνούς καπιταλισμού

Σχολιάστε

Οι φαντασιώσεις περί νέου New Deal και οι μεταλλάξεις του διεθνούς καπιταλισμού, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Όποιοι διάβασαν το κύριο άρθρο των Financial Times στις 4 Απριλίου είχαν την αίσθηση της Οβιδιακής μεταμόρφωσης ανθρώπων που είδαν το φως στον δικό τους δρόμο προς τη Δαμασκό. Ιδού τι έγραψε για τη δέουσα απάντηση στην κρίση που φέρνει η πανδημία όχι κάποιος μεμονωμένος συντάκτης, αλλά η ίδια η διεύθυνση αυτού του προμαχώνα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού:

«Οι θυσίες είναι αναπόφευκτες, αλλά κάθε κοινωνία πρέπει να δείξει ότι θα αποκαταστήσει τη θέση εκείνων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην εθνική προσπάθεια. Ριζικές μεταρρυθμίσεις με αντιστροφή της επικρατούσας πολιτικής κατεύθυνσης των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών (σ.σ. δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού) πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο στην οικονομία. Οφείλουν να δουν τις δημόσιες υπηρεσίες ως εθνικό κεφάλαιο και όχι ως παθητικό, όπως οφείλουν να καταπολεμήσουν την επισφάλεια στην αγορά εργασίας. Η αναδιανομή του πλούτου θα μπει πάλι στην ατζέντα. Τα προνόμια των πλουσίων και των ηλικιωμένων (sic) θα αμφισβητηθούν. Πολιτικές που μέχρι τώρα θεωρούνταν εκκεντρικές, όπως η καθιέρωση βασικού εισοδήματος για όλους τους πολίτες και ο φόρος στον πλούτο, θα βρίσκονται μέσα στο μείγμα των απαντήσεων»[1]. Περισσότερα

Το πατριωτόμετρο και το εμβατήριο του εθνομηδενισμού

Σχολιάστε

https://s.kathimerini.gr/resources/2020-03/gkkt_06_0803_page_1_image_0001-thumb-large.jpg

του Παντελή Μπουκάλα

Ιδού και πάλι το τροπάριο του «εθνομηδενισμού». Ιδού δηλαδή και πάλι σε λειτουργία το «πατριωτόμετρο». Μια ζυγαριά εκατό και χίλιες φορές ανώτερη από τον «σταθμό» των αριστοφανικών «Βατράχων». Γιατί υποτίθεται ότι προσδιορίζει αλάθητα το εθνικό βάρος όχι μόνο των λεγομένων του καθενός, αλλά και της βαθύτερης πίστης του. Εκείνης που τη γνωρίζει αποκλειστικά ο καθρέφτης του, άντε και ο εξομολογητής ή ο ψυχαναλυτής του, κατά τη σχολή του και τις προτιμήσεις του. Περισσότερα

Μπροστά στα λεφτά δεν υπάρχει καμία ιδεολογία

Σχολιάστε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Το φυσάνε και δεν κρυώνει οι νεοδημοκράτες και -κυρίως- η ΕΛΑΣ το φιάσκο σε Μυτιλήνη και Χίο.

Κάτι δημοσιογράφοι της κακιάς ώρας, μάλιστα, προτείνουν να γίνουν τα κλειστά κέντρα σε ακατοίκητα νησιά, γιατί στα άλλα έχει “κατσαπλιάδες”.

Λογικό το φιάσκο, αφού σε 3 μέρες οι κάτοικοι έκαναν τόπι στο ξύλο τα ΜΑΤ, σε βαθμό να μην ξέρουν από πού τους ήρθε και γι’ αυτό και μόνο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στους κατοίκους.

Μάλιστα στα -τελευταία χρονικά- έκτροπα στη Χίο, όπου κατά την αποχώρησή τους από το λιμάνι άνδρες των ΜΑΤ με πολιτικά προσπάθησαν να …ξεσπάσουν λίγο -μιλάμε για παιδάκια και μάλιστα εντελώς βλαμμένα-, απείχαν έτη φωτός από την πανηγυρική απόβαση των πραιτοριανών, λίγες μέρες πριν, ενώ από τη Μυτιλήνη έφυγαν με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια. Περισσότερα

Αυτοδημιούργητοι άνθρωποι!

Σχολιάστε

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Θα ήταν τέλη της δεκαετίας του 50 όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αυτοδημιούργητος. Μου έκανε εντύπωση επειδή ήταν πολυσύλλαβη. Προσπαθούσα να προσωποποιήσω αυτή τη λέξη. Φανταζόμουν ότι ο αυτοδημιούργητος θα πρέπει να είναι υπέρβαρος, να φοράει οπωσδήποτε κοστούμι και να μη χάνει την ώρα του. Να ζωντανεύει δηλαδή παραδειγματικά το γνωμικό: ο χρόνος είναι χρήμα. Τι ήταν όμως αυτό που δημιουργούσε ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος; Ομολογώ ότι μου διέφευγε. Ήξερα βέβαια ότι αυτοδημιούργητος δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρ Μανώλης ο τσαγκάρης, που πάλευε ολημερίς με τις σόλες και τα βερνίκια. Αυτόν, άκουγα να τον συνοδεύουν άλλοι προσδιορισμοί, όπως: βιοπαλαιστής, αξιέπαινος και φουκαράς. Την πρώτη μέρα του απριλιανού πραξικοπήματος, μάλιστα, ο κυρ Μανώλης κρατώντας ένα μικρό βαλιτσάκι εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όπως μου εξήγησε αργότερα ο φίλος μου ο Σωτήρης: «πάει να κρυφτεί για να μην τον μπαγλαρώσουν». Επομένως και διά της εις άτοπον απαγωγής, συμπέρανα ότι αυτοδημιούργητος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν κινδυνεύει να τον μπαγλαρώσουν όταν συμβεί κάτι «έκτακτο» στη γειτονιά, στη χώρα ή στον κόσμο. Περισσότερα

Να τα θυμόμαστε…

Σχολιάστε

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η Σαουδική Αραβία είναι ένα πολύ πλούσιο κράτος. Το ΑΕΠ της αγγίζει τα 800 δισεκατομμύρια δολάρια πράγμα που σημαίνει ότι είναι σχεδόν τέσσερεις φορές μεγαλύτερο από το ελληνικό ΑΕΠ. Η Σαουδική Αραβία είναι επίσης μια εξαιρετικά πολεμοχαρής χώρα. Αυτό ίσως να μη φαίνεται στις στρατιωτικές επιδόσεις των ενόπλων της δυνάμεων και των μισθοφόρων της στην Υεμένη, αποτυπώνεται όμως στις στρατιωτικές της δαπάνες. Με 65-70 δισεκατομμύρια το χρόνο (8% του ΑΕΠ), οι τελευταίες τοποθετούν το βασίλειο αυτό ανάμεσα στους κυριώτερους εισαγωγείς οπλικών συστημάτων στον σημερινό κόσμο. Η Ελλάδα αντίστοιχα ξοδεύει περίπου 5 δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για την άμυνά της, δηλαδή δεκατέσσερεις φορές λιγότερα από ότι η Σαουδική Αραβία.

Η επικράτεια της Σαουδικής Αραβίας δεν απειλείται από κανένα εχθρό. Αντίθετα η μοναρχία που την κυβερνά έχει κατά καιρούς απειλήσει τους περισσότερους από τους γείτονές της. Η εισβολή των δυνάμεών της στην γειτονική Υεμένη βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη τροφοδοτώντας έναν από τους πιο αιματηρούς πολέμους της εποχής μας. Περισσότερα

Ένα νέο 1922 γίνεται ολοένα πιθανότερο

Σχολιάστε

Ενα νέο 1922 γίνεται ολοένα πιθανότερο

Του Σπύρου Μαρκέτου

Πριν από εκατό χρόνια, Νοέμβρη του 1920, οι αντιβενιζελικοί του Δημητρίου Γούναρη κέρδισαν τις εκλογές λέγοντας ότι θα τερμάτιζαν τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Αντίθετα όμως την κλιμάκωσαν, τρέφοντας την αυταπάτη ότι οι Σύμμαχοι θα βοηθούσαν. Έστειλαν στρατό στα βάθη της Ανατολίας. Ανασχέθηκε στο Αφιόν Καραχισάρ. Επί ένα χρόνο έκλειναν τα μάτια αντί να βγάλουν τ’ απαραίτητα συμπεράσματα, ώσπου η προδιαγεγραμμένη καταστροφή ήρθε το 1922. Αναπόφευκτη συνέπεια της πολιτικής που ακολουθήθηκε, δεν θα ερχόταν αν είχε επιλεγεί άλλη πολιτική.

Όπως και τότε, ο ελληνικός λαός σήμερα βρίσκεται ξανά στο περιθώριο. Τον έχουν σαν σκλάβο, αλλά δεν ξέρει πώς ν’ αντιδράσει. Ψήφισε κείνους που θα έσκιζαν τα μνημόνια, και ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Η θέλησή του καταπατήθηκε, αλλά δεν επαναστατεί. Μισό εκατομμύριο πάντως ψήφισαν με τα πόδια, φεύγοντας οικονομικοί μετανάστες στο εξωτερικό. Περισσότερα

Παιχνίδια πολέμου

Σχολιάστε

Παιχνίδια πολέμου, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος, …ευτυχισμένος ο καινούργιος κόσμος!.. Ο γενναίος νέος κόσμος, που δεν προλάβαμε να πούμε δυο λόγια γι’ αυτόν κι ήρθε να ξεπεράσει τις προβλέψεις.

Η δολοφονία του Σουλεϊμανί στη Βαγδάτη, εκτέλεση την ονόμασαν τα ελληνικά κανάλια, είναι η εκκωφαντική έναρξη και όχι η λήξη, της νέας περιόδου. Ο Ιρανός υποστράτηγος είναι ο βασικός συντελεστής μιας μεγάλης ήττας της αμερικάνικης πολιτικής, δηλ. τη συγκρότηση αντιαμερικανικής κυβέρνησης στο Ιράκ, καθώς και άλλων λιγότερο εκκωφαντικών, αλλά εξ ίσου σοβαρών. Και οι ΗΠΑ αυτά δεν τα συγχωρούν.

Περισσότερα

Lex Animata (Έμψυχος νόμος) – Μεσαιωνική πολιτική σκέψη και σύγχρονη αστυνομική πρακτική

Σχολιάστε

https://thepressproject.gr/app/uploads/2019/12/photo_23-12-2019_19_27_421577124667.jpg

Του Πέτρου Πέτκα

Ένα από τα βασικά γνωρίσματα της ελληνικής δημοκρατίας στην κλασική περίοδο ήταν ότι έκανε τον κάθε κάτοχο εξουσίας υπεύθυνον, υπόλογον, υποκείμενον σε εξέταση και έλεγχο από ολόκληρο το σώμα των πολιτών ή από κάποιο δικαστήριο στο οποίο είχε μεταβιβάσει την κυριαρχική εξουσία του. Αυτό ίσχυε και στην θεωρία και στην πράξη. Με τα ελληνιστικά βασίλεια και την Ρωμαϊκή Ηγεμονία φτάσαμε ήδη στην αντίθετη άκρη [1]. Για ποιο πράγμα ο βασιλιάς ή ο αυτοκράτορας θα καταδεχτεί να καταστήσει τον εαυτό του υπόλογο, ή πώς μπορεί να του αποδοθεί μια οποιαδήποτε ευθύνη; Στους λόγους του Περί Βασιλείας, ο Δίων Χρυσόστομος, γράφοντας στα πρώτα χρόνια του δεύτερου αιώνα (και έχοντας υπόψη του πάνω από όλα τον Ρωμαίο αυτοκράτορα), ορίζει συγκεκριμένα την βασιλεία ως εξουσία που «δεν είναι υπόλογη για τις ενέργειές της»: ο βασιλιάς και η μοναρχία του είναι ανυπεύθυνοι. Περισσότερα

Μισός χρόνος ΝΔ – μερικές σκέψεις για το νέο πεδίο

Σχολιάστε

dya_xalx0aqvzto

Του Βαγγέλη Μαρινάκη

– Είναι σαφές πως μια από τις βασικές προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ ήταν η εφαρμογή του δόγματος «Νόμος και Τάξη». Η κυβέρνηση πια της ΝΔ απέδειξε πως τηρεί τις υποσχέσεις  της. Με αφετηρία τις εκκενώσεις των καταλήψεων από πρόσφυγες και με την ένταση της αστυνομικής καταστολής να αυξάνεται από τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ και μετά, είναι γεγονός πως η ΕΛ.ΑΣ.  νιώθει «αέρα στα φτερά της». Το διαλαλούν και οι συνδικαλιστές της σε όλα τα πάνελ αλλά κυρίως το πιστοποιεί πολλαπλά η δράση της και η συνέπεια με την οποία υπερασπίζονται κάθε αλητεία της οι γνωστοί ΜπογδανοΛοβέρδοι και πάσης φύσεως ακροδεξιά τομάρια. Οι τύποι -ειδικότερα τα επίλεκτα σώματα τύπου ΜΑΤ και ΕΚΑΜ- έχουν ξεφύγει για να το πούμε λαϊκά και λειτουργούν ως κρατικές συμμορίες. Χτυπάνε στο ψαχνό, κινηματικούς και μη, έτσι γιατί τους γουστάρει έχοντας την κάλυψη και στήριξη του Χρυσοχοΐδη και άλλων υπουργών που παπαγαλίζουν την ατζέντα της «χαλαρότερης αστυνομίας της Δύσης». Περισσότερα

Τελικά πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ;

Σχολιάστε

Του Κυριάκου Χάλαρη

Ήδη από πριν τις εκλογές του Ιούλη και ακόμα περισσότερο μετά, αυτό το ερώτημα υπάρχει στη δημόσια συζήτηση. Πέρα από τις υπερβολές και τις διαστρεβλώσεις που δημιουργούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρόκειται για ένα ερώτημα που φυσιολογικά απασχολεί σημαντικά κομμάτια της κοινωνίας. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχει μεν καμιά εμπιστοσύνη στο ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει όμως να ξεδιπλώνεται η κατασταλτική ατζέντα της ΝΔ και σκέφτεται αν τελικά «με το ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλύτερα».

Πόσο ίδιοι;

Η ΝΔ είναι το κατεξοχήν κόμμα της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Είναι αυτό που πάντα στήριζε η αστική τάξη και που έκανε τις «βρώμικες δουλειές» της. Είναι το κόμμα που στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», του «λιγότερου κράτους» και των «ιδιωτικών επενδύσεων» δεν δίσταζε να πάρει πολύ σκληρά μέτρα για τους εργαζόμενους. Και η καταστολή ερχόταν ως επακόλουθο αυτής της πολιτικής. Όλες οι κυβερνήσεις της δεξιάς από τη μεταπολίτευση και μετά έχουν σημαδευτεί από την έξαρση της κρατικής καταστολής, είτε μιλάμε για την κυβέρνηση Μητσοτάκη του ’90, είτε για την κυβέρνηση Καραμανλή (όπου είχαμε τη δολοφονία Γρηγορόπουλου), είτε για τη σημερινή. Και αν για τη ΝΔ τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα για τα πιο μαχητικά στρώματα των εργαζομένων, για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι. Περισσότερα

Older Entries