Αρχική

O πόνος μιας ζωής

Σχολιάστε

Του Ισαάκ Σούση

«O πόνος μιας ζωής πνιγμένης στους συμβιβασμούς και στην απάθεια είναι πόνος υπαρξιακός, είναι ο πόνος μιας κενής ζωής που έχει μάθει να υπακούει σε εντολές, να πειθαρχεί μπροστά στον εκάστοτε ισχυρό, να αδιαφορεί για την καταπίεση και την εκμετάλλευση του διπλανού του όσο δεν αγγίζει τον ίδιο, είναι ο πόνος της κατεστραμμένης ψυχοσύνθεσης, της ομοιογενοποίησης πίσω από την παραγωγή κοινωνικών προτύπων, της διάχυτης εξατομίκευσης, είναι ο πόνος του υπαρξιακού κενού που στην εποχή της καπιταλιστικής ευημερίας καλυπτόταν μέσα από πολυτελή αμάξια, στεγαστικά δάνεια, καινούρια σετ επιπλωμένων σπιτιών, φτηνή διασκέδαση και τώρα παραμένει εγκλωβισμένος στις ουρές του ΟΑΕΔ, στα συσσίτια της εκκλησίας, στην επιλογή της ανοχής απέναντι σε αυτή την συνθήκη» Περισσότερα

Advertisements

Πολιτική με…αντανακλαστικά

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2014/10/italian-newspaper.jpg

του Κωνσταντίνου Λαμπράκη

O πρόεδρος της Public Issue, Γιάννης Μαυρής, σχολιάζοντας τα ευρήματα του τελευταίου Πολιτικού Βαρόμετρου της εταιρείας, σημειώνει πως «Οι τάσεις του εκλογικού σώματος εμφανίζονται παγιωμένες, από τις αρχές του 2018. Κανένα από τα μείζονα συμβάντα του τρέχοντος έτους (..) δεν φαίνεται να έχουν ασκήσει ιδιαίτερη επίδραση στην πολιτική σκηνή, τουλάχιστον η συνισταμένη τους», καταλήγοντας ότι «εντυπωσιακή σταθερότητα παρουσιάζει ο εκλογικός συσχετισμός δυνάμεων».

Κατά την άποψη μου, τα ευρήματα του Πολιτικού Βαρομέτρου τεκμηριώνουν, περαιτέρω, την εξής διαπίστωση: H κατάργηση της πολιτικής στην Ελλάδα τα τελευταία περίπου εννιά χρόνια (με δεδομένο πως όποιο κόμμα και να εκλεγεί το πολιτικό πρόγραμμα που θα ακολουθήσει είναι προαποφασισμένο και σαφώς ορισμένο από το ασφυκτικό πλαίσιο που έχουν επιβάλλει οι θεσμοί) αλλά και η έκβαση του αντιμνημονιακού κινήματος, όπως ορίστηκε από την πολιτική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, συνέβαλλαν καθοριστικά σε μια κοινωνική αποστασιοποίηση από την συμβατική πολιτική. Δεν έγινε η κοινωνία, που μεγάλο τμήμα της δραστηριοποιήθηκε συλλογικά την προηγούμενη περίοδο, ξαφνικά απολίτικη. Περισσότερο, παγιώθηκε πως η ενασχόληση με την συμβατική πολιτική δεν δίνει λύσεις στους προβληματισμούς και τα αδιέξοδα που βιώνει. Η πλειονότητα της παραμένει σιωπηλή, όχι γιατί δεν έχει άποψη, αλλά γιατί θεωρεί πως η άποψη της, αθροιζόμενη συλλογικά, δεν μπορεί να συμβάλλει σε μια αλλαγή στα πράγματα. Περισσότερα

Ποιος φταίει για την αποσύνθεση της Ευρώπης;

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/30_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F.jpg

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Δημοσιογράφοι, πολιτειολόγοι, πολιτικοί, ακτιβιστές και επιστήμονες, συμφωνούν ότι στις χώρες τους αναπτύσσεται -πολύ έντονα και δυναμικά, εθνικισμός, αντιευρωπαϊσμός, ξενοφοβία και αντισημιτισμός. Και δείχνουν απορημένοι και ενοχλημένοι, πώς στην Ευρώπη, την πιο πλούσια περιοχή του κόσμου με τους πιο δημοκρατικούς θεσμούς και το πιο εξελιγμένο κοινωνικό κράτος, μεγάλα τμήματα των κοινωνιών στρέφουν την πλάτη τους στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, απαξιώνουν τους φορείς εξουσίας που διαχειρίστηκαν αυτή την εντυπωσιακή πρόοδο και ως συνέπεια αυτής της απαξίωσης αναβιώνουν νοοτροπίες και αντιλήψεις που θεωρούνταν περιθωριακές, οπισθοδρομικές και καταδικαστέες, ακόμα και ποινικά κολάσιμες.

Η αντίδραση του πολιτικού προσωπικού της εξουσίας είναι αναμενόμενη αφού κανένας τους ποτέ δεν θα παραδεχτεί ότι οι πολιτικές επιλογές που πλέον εφαρμόζουν είναι αυτές που έχουν ξεστρατίσει τις κοινωνίες και τις οδηγούν σε καταστάσεις αβυσσαλέες με όχι καλή πρόγνωση για την κατάληξή τους. Ουσιαστικά, στην Ευρώπη, επί δεκαετίες συγκυβερνούν, άλλοτε μαζί, άλλοτε διαδοχικά, οι Δεξιοί της χριστιανοδημοκρατίας και οι Αριστεροί της σοσιαλδημοκρατίας. Κανένας δεν τους εμπόδισε να εφαρμόσουν τα προγράμματά τους. Αντιθέτως, οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές. Και με βάση αυτά τα προγράμματα απολαύσανε αρκετές δεκαετίες συναίνεσης και αποδοχής εκ μέρους των πολιτών. Εάν δε, στη συνέχεια, η μεροληψία, η ιδιοτέλεια, η διάψευση, η υπαναχώρηση, η αθέτηση των δεσμεύσεων, η ανάκληση των κατακτημένων και η αναίρεση των υπεσχημένων δεν ανέτρεπαν τις ισορροπίες, το κύρος, η απήχηση και η κυριαρχία τους δεν θα έμπαιναν ποτέ σε αμφισβήτηση. Άρα τι φταίει και πώς συνέβη αυτό; Περισσότερα

Λαός

Σχολιάστε

Λαός, του Θανάση Σκαμνάκη

του Θανάση Σκαμνάκη

Ας περιπλανηθούμε σε ουσιώδεις αναζητήσεις. Γύρω μας είναι λαός. Αυτό που αποθεώνει και καταβαραθρώνει η Αριστερά ανάλογα πως της πάει, καθώς δεν έχει ορίσει τι είναι εκείνο που επικαλείται ως λαό. Απλώς έχει καταχωρίσει τη λέξη μαζί με τις άλλες θεοποιημένες, που όσο θεοποιούνται τόσο χάνουν, ή ξεχνούν, το νόημα τους.

Είναι οι γονείς, εργαζόμενοι, εργάτες και μικροαστοί, που δεν αφήνουν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο μαζί με τα παιδιά των μεταναστών στο Ωραιόκαστρο. Είναι εκείνος ο οδηγός που κατέβασε τα μεταναστόπουλα από το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη, και οι επιβάτες που δεν έβγαλαν μιλιά.

Είναι εκείνοι που συνεισέφεραν στη δολοφονία του Ζακ, στη Γλάδστωνος, και επί πλέον εκείνοι που βιντεοσκοπούσαν τη δολοφονία – κι όπως το πάρεις αυτό, καθώς αφ’ ενός δεν έπραξαν ώστε να αποτρέψουν την πράξη, αφ’ ετέρου την αποτύπωσαν κάνοντας δυνατή την αποκάλυψη για το τι ακριβώς συνέβη. Περισσότερα

Ποιος φταίει;

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/6_APOSTOLOPOYLOS.jpeg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία συμβαδίζει με την αντιπαράθεση του Βερολίνου/ευρωιερατείου και Ιταλίας. Αυτοί που καταψηφίζονται στη Γερμανία είναι οι ίδιοι που αντιδρούν στην απαίτηση της ιταλικής κυβέρνησης να ορίζει την οικονομία της και να έχει την κυριαρχία της χώρας. Το εκλογικό σώμα εγκαταλείπει την «δεξιά Μέρκελ» για τον ίδιο λόγο που στην Ιταλία καταψήφισε τον «αριστερό» Ρέντσι. Ποιος, λοιπόν, τους δίνει σημασία στην Αθήνα ή τη Ρώμη, όταν κατηγορούν τη λαϊκή πλειοψηφία για φασισμό; Ο θυμός του κόσμου πολιορκεί πλέον την καρδιά της αντίδρασης, το ίδιο το Βερολίνο, κι αυτοί το χαβά τους. Μοιραία θα το πληρώσουν. Μερικοί υποστηρίζουν ότι για την ήττα της Μέρκελ δεν φταίει η φτωχοποίηση αλλά η μετανάστευση, λες και τα δυο αυτά είναι ασύνδετα.

Κανένας μικρός (και φτωχός) εταίρος π.χ. η Λεττονία ή η Πορτογαλία, δεν αμφισβητεί το δικαίωμα αυτονομίας στους Ιταλούς. Οι μεθυσμένοι από αλαζονεία, των Βρυξελλών και του Βερολίνου, απαιτούν γη και ύδωρ. Βρίσκουν απέναντί τους τον Τραμπ που τους συμπεριφέρεται όπως αυτοί στους μικρούς εταίρους στην Ε.Ε. Η διαφορά είναι ότι οι ΗΠΑ μπορούν να δώσουν κλωτσιές στο Βερολίνο, οι Ιταλοί το προσπαθούν, οι Πορτογάλοι και οι Λετονοί δεν μπορούν και η Ελλάδα έχει γίνει κλωτσοσκούφι. Δεν υπάρχει κάποιο γενικό και αντικειμενικό κριτήριο ότι ο Τραμπ είναι σωστός ή κάνει λάθος. Μοναδικό κριτήριο είναι το συμφέρον του καθενός. Περισσότερα

Τα ελληνικά spread και το ευάλωτο της εξυπηρέτησης του χρέους μέσω των αγορών

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/11/13_FOTO.jpg

Του Παύλου Δερμενάκη

Την άνοιξη του 2010 μας έβαλαν στα μνημόνια γιατί ως χώρα δεν μπορούσαμε να δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές. Τα spread (διαφορά επιτοκίου ελληνικού 10ετούς ομολόγου από το αντίστοιχο γερμανικό) βρίσκονταν σε ελεγχόμενα επίπεδα όλο το 2009 ακόμα και το πρώτο τρίμηνο του 2010. Οι χειρισμοί της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου οδήγησαν σταδιακά στην αύξησή τους και τον τελικό αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές για να ανατροφοδοτηθεί και να καλυφθούν τα τότε ελλείμματα.

Τα δεδομένα του Α΄ τριμήνου του 2010 δείχνουν ότι το ελληνικό spread διατηρήθηκε κάτω από το 3,5%, με μέγιστο 3,29%. Από εκεί και μετά οι αυξήσεις, λόγω των χειρισμών της κυβέρνησης, οδήγησαν σε ένα τελικό επιτόκιο απαγορευτικό για την Ελλάδα. Την ίδια περίοδο το δημόσιο χρέος ήταν 298,5 δισ. ευρώ (τέλος Δεκεμβρίου 2009) και αντιστοιχούσε στο 133% του ΑΕΠ. Τα στοιχεία αυτά είναι αντικειμενικά και δεν αμφισβητούνται. Αμφισβήτηση δέχεται μόνο το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009, καθώς, όπως έχει προκύψει ακόμα και από τα μέλη του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ, «διαμορφώθηκε» τελικά στο 15,4% έναντι στόχου 6% και προσωρινής εκτίμησης 9% τον Σεπτέμβριο 2009, πριν από τις εκλογές, από την Τράπεζα της Ελλάδος. Για την εκτίμηση αυτή ήταν ενήμεροι τόσο ο τότε πρωθυπουργός κ. Καραμανλής όσο και ο μετέπειτα κ. Παπανδρέου. Οι διαφωνούντες, από πλευράς ΕΛΣΤΑΤ, προσδιορίζουν το έλλειμμα σε επίπεδα κάτω από το 9% και το θέμα, ως γνωστόν, έχει πάρει τη μακρά οδό των δικαστηρίων. Περισσότερα

Η διάλυση των εθνών

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/10/6_APOSTOLOPOULOS.jpg

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Η Ε.Ε. αλλά και όλο το οικοδόμημα της Δύσης κλυδωνίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Οι δυτικές ελίτ είναι υποχρεωμένες να κάνουν κρίσιμες επιλογές για το μέλλον. Διακυβεύεται η εξουσία τους, ίσως για πρώτη φορά τόσο σοβαρά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μάης του 68 προκάλεσε αναταραχή αλλά αποδείχθηκε ευεργετική ένεση ανανέωσης, μπήκε φρέσκο αίμα στους κύκλους της εξουσίας. Τυπικό σύμβολο ο Κον Μπεντίτ, αν και ο συγκεκριμένος αποδείχθηκε απλή μετριότητα. Η πτώση της ΕΣΣΔ ήταν κι αυτή ευεργετική αλλά δημιούργησε αυταπάτες, ειδικά στις ΗΠΑ, περί του τέλους της Ιστορίας (κάτι σαν το χιλιόχρονο, χιτλερικό, Ράιχ) και οι θετικές επιπτώσεις για το σύστημα ήταν προσωρινές. Τα προβλήματα επανέρχονται με δριμύτητα και ο κόσμος στη Δύση αναδεύεται σαν να ξυπνάει από λήθαργο. Ίσως ο κομμουνιστικός κίνδυνος να είναι ακόμα χρήσιμο σκιάχτρο για τους ανόητους. Ίσως οι κραυγές περί φασιστικού κινδύνου να παρασύρουν μερικούς, εξίσου ανόητους. Ωστόσο πρόκειται για ασπιρίνες ενώ ο ασθενής πάσχει από προϊούσα παράλυση. Περισσότερα

Η άλλη πλευρά του κόσμου…

Σχολιάστε

https://www.kommon.gr/media/k2/items/cache/5cd3404b81e1b1afeecd5ba49e2fa4df_S.jpg

Του Θανάση Σκαμνάκη

Όμως, λοιπόν, υπάρχει και η άλλη πλευρά του κόσμου. Αν σκιάζονται τα πράγματα είναι γιατί τη σκιά τη χρειάζεται το φως: να επικυρώνει τη δύναμη, και εν τέλει την κυριαρχία του. Αυτό είναι ένα μάθημα των τελευταίων ημερών. Και μια μικρή ιστορία παντός καιρού.

Η αλήθεια είναι πως τα όνειρα που κάναμε, και κάνουμε, είναι πολύ μεγάλα. Δεν είναι τα σχέδια ενός επαρχιώτη του κόσμου, αλλά ενός κοσμοπολίτη. Δεν είναι οι επιθυμίες ενός χωρικού από τη μικρή αγροτική του έκταση, που δεν μπορεί να εκτιναχθεί στα μάτια του πλανήτη. Στο κάτω-κάτω κι ο Μαρξ από μια Αμαλιάδα της Γερμανίας ξεκίνησε, που λέει και ο Αλέκος.

Ακόμα κι αν δεν μπορέσαμε να κάνουμε πράξη όσα θέλαμε κι ελπίζαμε, δεν ήμασταν και δεν είμαστε φειδωλοί σε όνειρα και σχέδια, είτε ρεαλιστικά είτε όχι. Περισσότερα

ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ: Τα μπλουζ του δολαρίου και 10% της εξουσίας στα «σοβιέτ»

Σχολιάστε

https://info-war.gr/wp-content/uploads/2018/09/1_1xlnfRGT8Ze-9b4CnlhZDA.jpg

Τις σημαντικότερες αναλύσεις της εβδομάδας επιλέγει και σχολιάζει ο Αρης Χατζηστεφάνου

Ορισμένοι το ονόμασαν την έναρξη του πολέμου των τάξεων ανάμεσα στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας και το μεγάλο κεφάλαιο. Αν και θα κρατούσαμε εξαιρετικά μικρότερο καλάθι, η πρόταση που κατατέθηκε στο συνέδριο του κόμματος για τη δημιουργία ενός ταμείου στο οποίο οι μεγάλες εταιρείες θα καταθέτουν το 10% του ενεργητικού του τους ώστε αυτό να ελέγχεται από τους εργαζόμενους, προσφέρει αναμφισβήτητα εξαιρετική τροφή για σκέψη. Το περιοδικό Jacobin εξετάζει σε βάθος την ιδέα η οποία κατατέθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία τη δεκαετία του ’80. Περισσότερα

Η προπαγάνδα πάντα κερδίζει, εφόσον το επιτρέπεις

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/propaaga1538231448.jpg

Του Μιχάλη Γιαννεσκή

Οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ ακολουθούν πιστά τη συμβουλή του Νικολό Μακιαβέλι ότι οι ηγέτες πρέπει να φαίνονται φιλεύσπλαχνοι, αλλά να είναι ανηλεείς, γιατί «οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν πως φαίνεσαι, ενώ λίγοι ξέρουν τι πραγματικά είσαι». Κρύβοντας την πραγματικότητα από το κοινό και παρουσιάζοντας τις αποφάσεις τους και τα επακόλουθά αυτών ως αναγκαιότητες που επιβάλλονται για φιλανθρωπικούς λόγους ή για τα συμφέροντα του κράτους,  οι ελίτ εξαπατούν τους πολίτες ώστε να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και η πιο αλλοπρόσαλλη πολιτική μπορεί να παρουσιαστεί ως αναγκαία, ή να αποσιωπηθεί.

Η ακατάπαυστη διαστρέβλωση της πραγματικότητας

Ο πόλεμος στη Συρία προσφέρει πολλά πρόσφατα και κραυγαλέα παραδείγματα. Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ-Κάιντα επιστρατεύονται ως σύμμαχοι, όταν ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας μετατρέπεται σε πόλεμο φθοράς του καθεστώτος Ασάντ. Τα Λευκά Κράνη, οι συνεργάτες των τζιχαντιστών, παρουσιάζονται ως φιλανθρωπική οργάνωση, χρηματοδοτούνται από τα Υπουργεία Εξωτερικών της Βρετανίας και των ΗΠΑ και φυγαδεύονται από τη Δύση και το Ισραήλ. Τα διεθνή ΜΜΕ τηρούν σιγή ιχθύος ενόσω οι Κούρδοι, οι πρώην σύμμαχοι της Δύσης, βομβαρδίζονται και εκδιώκονται από το Αφρίν για να εξυπηρετηθούν τα επεκτατικά σχέδια του Ερντογάν. Ταυτόχρονα, πριν από κάθε στρατιωτική επίθεση, οι κυβερνήσεις της Δύσης ακολουθούν την βασική αρχή της προπαγάνδας πολέμου και αυτοπαρουσιάζονται  ως φιλάνθρωποι και ειρηνιστές. Περισσότερα

Τι κάνουμε σήμερα;

Σχολιάστε

https://www.kommon.gr/media/k2/items/cache/dce750ff9777390e1a88301e7c52a87a_S.jpg

Tης Πέπης Ρηγοπούλου

Caminando se abre el camino (Περπατώντας ανοίγει ο δρόμος)

Machado

Τι κάνουν, τι κάνουμε σήμερα όλοι κι όλες εμείς που στηρίξαμε με ανιδιοτέλεια στο πλαίσιο ενός απελευθερωτικού οράματος τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας ένα τράτο σε πρόσωπα και πράγματα που δεν μετρήσαμε με μεζούρες, χωρίς να έχουμε διαβάσει κριτικά το ανεφάρμοστο πρόγραμμά του, χωρίς να έχουμε λάβει υπ’ όψιν ότι επειδή μύριζε εξουσία τον είχαν περιβάλει ήδη άνθρωποι της εξουσίας παντός καιρού; Και τον στηρίξαμε όχι μόνο για να πάρει την εξουσία, σε μια ώρα άωρη όπως αποδείχθηκε τοις πράγμασι, αλλά ακόμα πιο πολυάριθμοι για να την επιβεβαιώσει με εκείνο το ΟΧΙ, το ασαφές ως προς το τί, που μύριζε τακτικισμό, έναν τακτικισμό αποτυπωμένο στο βλέμμα αυτών που το πρότειναν, αλλά που ακόμα κι έτσι πολεμήθηκε από παντού για να κερδίσει μεταξύ μας έναν σεβασμό ερήμην των προθέσεων αυτών που το είχαν εισηγηθεί; Γιατί ξέραμε ήδη εκείνον τον δραματικό Ιούνιο του 2015 ότι οι διαφορές μεταξύ πρότασης Γιουνκέρ και Σύριζα δεν ήταν μεγάλες, ξέραμε ήδη δηλαδή ότι, τύποις, η διαμάχη γινότανε για τον Φ.Π.Α. στα μακαρόνια, αφού ακόμα και αυτά δεν είχαν αφήσει οι δανειστές στην ησυχία της χαμηλής τιμή τους.

Το όχι της κατάφασης

Εκείνο το ΟΧΙ ωστόσο που ακολούθησε ήταν μεγάλο, ήταν το σωστό. Το είπαν άνθρωποι με επίγνωση του κινδύνου. Ήταν ένα όχι που επιτέλους δεν ήταν άρνηση, αλλά απόφαση και κατάφαση για μια κοινή και δύσκολη προσπάθεια έξω από τις συνθήκες υποταγής, που είχαν φτιάξει γύρω μας και μέσα μας έναν ιστό ενοχής. Ακόμα και όταν η ενοχή αυτή δεν έλεγε -και δεν τολμά ακόμα να πει- το όνομά της.

Η ενσωμάτωση της ενοχής

Η ενοχή αυτή έχει ενσωματωθεί σε μεγάλο βαθμό σήμερα, παίρνοντας διάφορα προσωπεία. Μεταμφιέζεται α) Σε πραγματισμό: «τι θέλουν από εμάς; τα λεφτά τους [που τους χρωστάμε] θέλουν» ή «πρέπει να πληρώσουμε αφού ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας, τρώγωντας τα λεφτά της ΕΕ τόσα χρόνια» β) Σε κυνισμό: «δεν υπάρχει τίποτα όρθιο, άρα εγώ πρέπει να την βγάλω όπως μπορέσω πατώντας και επί πτωμάτων» ή γ) σε αδιαφορία: «Τι να κάνει κανείς; Αφού τίποτα δεν γίνεται», αν δεν προβάλλεται δ) Ως μίσος ή απέχθεια για την χώρα «τι περιμένεις; Ελλάδα είναι εδώ» ή για διάφορες κατηγορίες εργαζομένων, με πρώτη στο στόχαστρο τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και σε κατηγόριες για αδιαφορία στον διπλανό μας, αυτόν τον υποκριτή, είδωλο της δικής μας αδυναμίας. Στον διπλανό μας που «δεν κάνει τίποτα» γιατί έχει βρει καταφύγιο στον καναπέ του (με τον όρο βέβαια να τον έχει ακόμα στο σπίτι του, να έχει ακόμα σπίτι!). «Μα γιατί κανείς δεν ξεσηκώνεται», ακούμε από χείλη ανθρώπων που επίσης δεν έχουν ξεσηκωθεί. Ρίχνοντας το ανάθεμα «τω αγνώστω ανθρώπω», που τον τοποθετούμε απέναντι μας για να μην τον δούμε μέσα μας, ξεχνάμε ότι δεν μας έχει επιτραπεί λόγω διαδοχικών αναστολών να κάνουμε το πένθος μας σαν άνθρωποι, να επιτρέψουμε την επώδυνη ρωγμή στην εικόνα μας, να μην πέσουμε σε έναν στρουθοκαμηλισμό ή σε έναν ψευδο- ορθολογισμό, προσωπείο μιας νεύρωσης, που δεν δέχεται ότι υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν εξηγούνται αποκλειστικά και μόνο με στερεότυπα που παριστάνουν τον ορθό λόγο.

Μία κοινή παραδοχή για να συνεχίσουμε:

Παραδεχόμαστε ή όχι ότι αυτό που συνέβη στον τόπο μας είναι ριζικά παράλογο, είναι ριζικά κακόγουστο, είναι ριζικά ειδεχθές. Είναι δηλαδή συλλήβδην ή μάλλον σύριζα επιθετικό;

Παραδεχόμαστε ή όχι ότι αυτό που συνέβη στον τόπο μας πληγώνει το σώμα μας, πληγώνει το σώμα του λαού μας, που με τα πάνω και τα κάτω του δεν παύει να αποτελείται από ανθρώπους που τους είναι δύσκολο να ταυτιστούν με την νέα στερεοτυπική εικόνα του απατεώνα, του ψεύτη, του τεμπέλη;

Παραδεχόμαστε ή όχι την διττή τάση των επικυρίαρχων και των ιθαγενών ακολούθων τους απέναντι μας: από την μία ελεημοσύνη στην θέση της δίκαια αμειβόμενης εργασίας ή έστω κατά τα «ευρωπαϊκά» ειωθότα, «απασχόλησης» που έχει ως αποτέλεσμα την ριζική υποτίμηση των «επωφελουμένων» ενός πινακίου από γεμιστά ανθρώπων από τους κυβερνώντες; Και από την άλλη μία ρητορική «κανονικότητας», αφού η Ελλάδα, αν και τραυματισμένη, λαμβάνει μέρος σε όλες τις «μετρήσεις» τους, καταλαμβάνοντας σταθερά τις κατώτερες θέσεις. Μοιάζει έτσι να είμαστε οι «τελευταίοι των τελευταίων» σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση «πρώτη των πρώτων». Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση ωστόσο όλο και λιγότερο συμπαγή, δημοκρατική και δίκαιη, όπου οι εκφραστές της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες της ότι τα δεινά τους πηγάζουν από την υποτιθέμενη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία αυτοί οι ίδιοι εκφραστές καταστρέφουν και απομυζούν όλο και πιο ολοκληρωτικά. Υπηρετώντας την προσπάθεια αυτή συκοφάντησης μιας ευρωπαϊκής χώρας και χειραγώγησης των υπόλοιπων, μία ρητορική βασισμένη στην βάναυση συνθηματολογία γίνεται όλο και πιο πολύ ο κοινός τόπος συμπεριφορών και πολιτικών.

Εθνική κυριαρχία, κοινωνική και πολιτισμική απελευθέρωση

Η κυβέρνηση και τα Μέσα που την στηρίζουν επιμένουν ότι η Ελλάδα είναι μια κυρίαρχη χώρα. Ψεύδονται. Και αυτό επιβεβαιώνεται συνεχώς από τις δηλώσεις και κυρίως τις πράξεις των επικυριάρχων, τις διάφορες μεταμορφώσεις της οικονομικής υποτέλειας καθώς και τον κορυφαίο φανερό ή/και κρυφό ρόλο ξένων ανθυπάτων σε όλους τους τομείς της οικονομικής πολιτικής, τις αποικιακού τύπου συμβάσεις με εταιρείες σαν την Fraport ή αυτή για το Ελληνικό και την σπασμωδικότητα στις κινήσεις της εξωτερικής πολιτικής (όπως συνέβη με την ξαφνική αναζωπύρωση του «Μακεδονικού» και με την εσπευσμένη επίσκεψη Ερντογάν). Η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό που ονομάζεται νεοαποικία, ή αποικία χρέους. Και χρειάζεται επειγόντως την εθνική της κυριαρχία, που μαζί με την κοινωνική δικαιοσύνη και την πολιτισμική αντίσταση και δημιουργία συγκροτεί το τρίπτυχο των βασικών αιτημάτων όχι πια μόνο για την καλύτερη ζωή αλλά για την ίδια την επιβίωση του τόπου. Σε μια χώρα όπου όλες οι μείζονες αποφάσεις υπαγορεύονται στην κυβέρνηση άλλοτε φανερά και άλλοτε υπόγεια από τους ξένους πολιτικούς θεσμούς, όπως η Ε.Ε και τα παρακλάδια της, και από τους ξένους και ντόπιους εντολοδόχους τους μέσα στην Ελλάδα, που σαν τον Γύγη του μύθου αποφασίζουν εν κρυπτώ επικαλούμενοι μια «διαφάνεια» που αφορά αποκλειστικά στους υπηκόους τους, η κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας είναι οπωσδήποτε και θέμα ριζικής αλλαγής των πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Αυτό είναι κάτι το εντελώς απαραίτητο αλλά όχι αρκετό. Μια επανάσταση στην εκπαίδευση και την επικοινωνία, στους κώδικες ηθικής συμπεριφοράς, στην τέχνη κλπ. είναι απολύτως απαραίτητη. Και αυτό διότι η υποτέλεια στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο έχει βρει το αντίστοιχό της στην πνευματική υποτέλεια και στον πιθηκισμό, που δεν «μας κάνουν ευρωπαίους» όπως επαγγέλλονται όσοι προωθούν τέτοιες τάσεις, αλλά , αντιθέτως, μας απαγορεύουν να είμαστε πολίτες της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου. Δεν χρειάζεται να προστεθεί ότι η κατάκτηση της κυριαρχίας αυτής κάθε άλλο παρά σημαίνει τον πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό απομονωτισμό. Αλλά για να κάνεις τα ζωογόνα ανοίγματα, τις μη ψυχαναγκαστικές, υπαγορευμένες από ένα έλλειμμα αυτοεκτίμησης πνευματικές και οικονομικές εισαγωγές και εξαγωγές, πρέπει πρώτα να υπάρχεις ενεργά ο ίδιος, να πιστεύεις στην αξία σου και στην προοπτική σου ώστε να αξιολογήσεις αντίστοιχα στοιχεία στον άλλο. Η έλλειψη αυτοεκτίμησης μαζί με το θάμπωμα από την εξουσία είναι ίσως ένα ακόμα κλειδί των άνευ προηγουμένου υποχωρήσεων και ασυνεπειών που σημάδεψαν την πορεία και των κυβερνώντων: Η «ωρίμανση» των πρώην «παιδιών» που είχαν τάξει στον λαό τον ουρανό με τ’ άστρα εκφράζεται με κάποιες δήθεν θλιμμένες και στην ουσία άκρως κυνικές δηλώσεις του τύπου «προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε αυτά που είχαμε υποσχεθεί αλλά ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατο». Η απάντηση είναι πως αντιθέτως η υπεράσπιση της εθνικής, πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας ήταν δυνατή, αλλά το αίσθημα κατωτερότητας που εκφράστηκε ως κυνισμός και η ιδιοτέλεια αυτών στους οποίους πίστεψε ο λαός την υπονόμευσαν.

Η κοινωνική/οικονομική απελευθέρωση

Εθνική κυριαρχία δεν μπορεί να υπάρξει σε μια διαλυμένη, κατεστραμμένη κοινωνία. Όσοι μιλούν για εθνική πολιτική αγνοώντας την υποδούλωση των Μνημονίων παραλογίζονται ή – το πιθανότερο- παραπλανούν από συμφέρον, αφού, προφανώς μια χώρα με διαλυμένη την οικονομία και την κοινωνία δεν μπορεί να είναι κυρίαρχη. Το κείμενο αυτό δεν έχει την πρόθεση και την ικανότητα να μπει σε ζητήματα οικονομικών θεσμών και μεγεθών. Υπάρχουν όμως μερικά καθοριστικά στοιχεία που οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα. Το πρώτο είναι ότι η Ελλάδα δεν μπήκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και τους εντολοδόχους τους στον εφιάλτη των μνημονίων για να σωθεί αλλά για να μετατραπεί σε νεοαποικία. Τα χρήματα που στερείται με όλο και πιο αδυσώπητο τρόπο ο Έλληνας πολίτης, και ο εθνικός πλούτος που όλο και πιο πολύ πέφτει στα χέρια των ξένων «επενδυτών» δεν αξιοποιούνται για ανάκαμψη της οικονομίας. Όπως συνέβη και με το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας κατά την Επανάσταση του 21 τα χρήματα των δανείων επιστρέφουν πολλαπλασιασμένα στις τσέπες των δανειστών. Αλλά οι δανειστές δεν θέλουν απλώς τα χρήματα που –δεν- τους χρωστάμε γιατί τα δάνεια αυτά είναι πολλαπλά παράνομα. Αυτό που θέλουν είναι η απόλυτη κυριαρχία σε κάθε τομέα της ζωής της χώρας, η εκμηδένιση των πολιτών της, και ίσως η χρησιμοποίησή της ως πειραματόζωου για μια νέου τύπου κυριαρχία που επιφυλάσσουν και για άλλους λαούς. Το πράγμα αυτό σημαίνει ότι η άρνηση να πληρώσουμε τα χρέη, είναι βασικός όρος επιβίωσής μας. Η άρνηση αυτή θα σημάνει μια δύσκολη περίοδο για την χώρα. Το να συνεχίσουμε όμως να υποκύπτουμε σημαίνει τον θάνατο, με πραγματική και μεταφορική έννοια. Με αυτά τα δεδομένα η συζήτηση για το αν τα θέματα εθνικής κυριαρχίας προηγούνται στην Ελλάδα των κοινωνικών/οικονομικών ή αντιστρόφως είναι ματαιοπονία. Εθνικός και κοινωνικός/οικονομικός αγώνας στην Ελλάδα σήμερα είναι ένας και ο αυτός.

Πολιτισμική απελευθέρωση. Ο άνθρωπος στο κέντρο της ζωής

Το ότι η κρίση που περνάμε είναι πολιτισμική κινδυνεύει, αν δεν το δούμε πιο συγκεκριμένα μέσα στην σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, να παραμείνει ένα στερεότυπο ανάμεσα σε πολλά άλλα. Αποκτά μια μεγαλύτερη σημασία αν σκεφτούμε ότι σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου αλλά πολύ έντονα στην Ελλάδα όλο το φάσμα του πολιτισμού διέρχεται δεινή κρίση και δέχεται άγρια επίθεση. Η οικογένεια, πυρήνας κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης, δεινοπαθεί. Πέρα από παρωχημένες αρτηριοσκληρώσεις και εξίσου καταπιεστικές και καταστροφικές καινοφανείς μόδες, καλούμαστε να στηρίξουμε τον πυρήνα της ζωής εφευρίσκοντας νέους δρόμους θετικής υπέρβασης του οιδιπόδειου και συνειδητοποίησης ότι το να είσαι γονέας ή παιδί δεν συνιστά στατιστικό δεδομένο ή νομικό σχήμα αλλά στοίχημα και κατόρθωμα. Η εκπαίδευση σε όλες της τις βαθμίδες παραπαίει μεταξύ παρακμής και εξαγρίωσης. Τα τηλεοπτικά και ιντερνετικά σκουπίδια, και φυσικά η υποτίμηση και η υποκρισία των εξουσιαστών, υποσκάπτουν όλο και πιο πολύ την ρίζα του πολιτισμού που είναι η σχέση δασκάλου/ μαθητή και το μάθημα που πρέπει να είναι όχι σύμβαση αλλά τελετουργία και performance. H επικοινωνία, έντυπη και ηλεκτρονική, λειτουργεί συχνά ως εργαλείο αποπροσανατολισμού και χειραγώγησης. Οι θετικές εναλλακτικές νησίδες που επιμένουν και κάποτε φέρνουν πολύ θετικά αποτελέσματα στο διαδίκτυο και όχι μόνον δείχνουν τον δρόμο. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τις πολιτισμικές εκείνες δημιουργίες που τολμούν να αγγίξουν ζητήματα εκτός μιας επιβαλλόμενης «ορθότητας», με στοιχεία πρόκλησης, αποδόμησης, δήθεν «εκτός συστήματος» .Υπάρχει ανάγκη να ευρεθούν νέοι τρόποι, νέα γλώσσα ώστε από καινοτόμους δρόμους που μένουν ζητούμενοι να επιστρέψει ο άνθρωπος στο κέντρο της ζωής. Με επίγνωση του διασπαραγμού του που μπορεί να μεταμορφώσει την σκέψη και την πράξη του.

Οι φίλοι

«Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο ελληνικός λαός»; Ερώτημα που κάνουν διάφοροι ανάμεσα στους οποίους με κάποια έκπληξη βρίσκει κανείς και εκπροσώπους ή οπαδούς της σημερινής κυβέρνησης, οπότε το ερώτημα αυτό- που καταντά έτσι απλώς ρητορικό- φέρνει «μοιραία» ένα ακόμη: «Ε, αφού ο λαός δεν κινείται, πώς θέλετε και εμείς, χωρίς τις κινητοποιήσεις του, να αντισταθούμε στους δανειστές»; Το ερώτημα απευθύνεται και από ξένους φίλους, με ή χωρίς εισαγωγικά, της Ελλάδας. Πρόσφατα ο κύριος Μακρόν συνεχάρη έκθαμβος τον έλληνα πρωθυπουργό. Στην Γαλλία, του είπε, με τέτοια μέτρα ο λαός θα είχε ξεσηκωθεί να με ανατρέψει. Ωστόσο και κάποιοι άλλοι ξένοι φίλοι, πραγματικοί αυτοί αλλά μάλλον απόμακροι, διερωτώνται επίσης: Μα γιατί δεν ξεσηκώνεται η Ελλάδα; Το ερώτημα αυτών των τελευταίων τίθεται βεβαίως με λιγότερη επιμονή σε σχέση με την εποχή που πίστευαν ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν η πρωτοπορία για ένα πανευρωπαϊκό κίνημα αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη λιτότητα. Σήμερα, η εποχή κατά την οποία δημιουργήθηκε στην Ιταλία το «ψηφοδέλτιο Τσίπρα» μοιάζει να ανήκει στην προϊστορία. Αλλά η ευθύνη για την υποχώρηση – ή την υποτροπή- αυτή δεν πρέπει να αναζητηθεί σε κάποια έλλειψη ταξικής συνείδησης, επαναστατικότητας κλπ. του ελληνικού λαού.

Οι ευθύνες του Σύριζα είναι εδώ καθοριστικές. Διέψευσε τις προσδοκίες όλων αυτών, ευρωπαίων και μη, που διέκριναν στις επαγγελίες του ένα άλλο μονοπάτι μέσα στους αυτοκινητοδρόμους ταχείας κυκλοφορίας της ΕΕ. Μιαν άλλη πορεία στην οποία εκείνος καλούνταν να γίνει ο πλοηγός. Και σε κάθε πορεία προσωπική είτε συλλογική, όταν κάποιος στοχεύσει ψηλά και αποτύχει- και μάλιστα αμαχητί- η πτώση του εύκολα μπορεί να τον οδηγήσει σε μια κατάσταση κατώτερη και από το αρχικό σημείο εκκίνησης της προδομένης προσπάθειας. Σήμερα οι προσδοκίες εκείνες έχουν βέβαια σε μεγάλο βαθμό απωθηθεί και γυρίσει σε απογοήτευση. Όμως υπάρχουν και κάποιοι που ακόμα επιμένουν.

Αυτούς θα μπορούσαμε να καλέσουμε σήμερα σε μια κοινή πορεία αλληλοσεβασμού, αλληλεγγύης και ανυπακοής με στόχο την απελευθέρωση του τόπου. Με σεβασμό σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά, σαν άτομα και σαν συλλογικότητες δεν αφήνουμε κανέναν να επωμιστεί μόνος του το φορτίο, κανέναν να μπει μόνος του μπροστά, για να τον λοιδορήσουν σαν τρελό ή σαν ανώριμο όπως κάνουν πάντα κάποιοι όταν νιώθουν ότι το σύστημα που συνεχώς οχυρώνουν πάνω στις ψυχές και τα σώματα μας κινδυνεύει από μία ρωγμή, έναν ψίθυρο, μια ανάσα, μια λέξη. Μοιάζει να έχει φτάσει η ώρα μιας συνύπαρξης σε νέου τύπου, ελληνικές και διεθνείς πνευματικές, πολιτισμικές και πολιτικές ταξιαρχίες, ακολουθώντας την παράδοση του πατριωτισμού και του διεθνισμού αυτών που παλαιότερα πάλεψαν τον φασισμό στην χώρα μας και στην Ευρώπη.

Ο πόλεμος

Βρισκόμαστε μπροστά στον πόλεμο. Εμείς, ο κόσμος, η περιοχή μας, η Ελλάδα. Ξεκαθαρίζω αμέσως ότι το μπροστά στον πόλεμο, λέγεται εδώ με την ελπίδα και την πρόθεση να μην επιτρέψουμε στους πολέμους που συνεχώς ερημώνουν τον κόσμο να γενικευτούν και να μας συμπαρασύρουν. Ο πόλεμος ή πιο σωστά οι αλλεπάλληλοι πόλεμοι του 21ου αιώνα δεν είναι δυστυχώς εξαιρέσεις, σε μια γενική συνθήκη παγκόσμιας «ομαλότητας», εγγυημένης από τους διεθνείς θεσμούς και την σοφία των ηγετών του πλανήτη. Είναι μια ενδημική κατάσταση σύμφυτη με την εικονική ομαλότητα που προβάλλουν οι ιμπεριαλισμοί για να κρύψουν ότι η πραγματική – δίπλα στην συμβολική- βία είναι το βασικό εργαλείο επιβολής των συμφερόντων τους. Τα όσα ζήσαμε και ζούμε πολύ κοντά μας, τα όσα ζούμε πια με κίνδυνο να ζήσουμε ακόμα χειρότερα στα σύνορά μας, συνθλίβουν κράτη και κοινωνίες και δημιουργώντας ένα ντόμινο βίας στέλνουν προς την Ευρώπη και κυρίως προς την χώρα μας συνεχώς διογκούμενα πλήθη ξεριζωμένων και απελπισμένων ανθρώπων.

Για να μην οδηγηθούμε σε έναν ακόμα ολέθριο πόλεμο. Να μην φτάσουμε σαν τον Φάουστ μετά από μια πορεία γνώσης και επίγνωσης να υποταχθούμε ακόμη περισσότερο σε ένα άνομο συμβόλαιο ατομικής ευτυχίας, σε μία καταδικασμένη εκ των προτέρων απόπειρα μόνοι εμείς να σωθούμε. Είναι η ώρα να αγωνιστούμε μαζί με τους φίλους μας όπου γης για μια άλλη δίκαιη κοινωνία, μακριά από επαναλαμβανόμενες πεισιθάνατες ή μάλλον νεκρόφιλες πολιτικές, κρατικές και ατομικές, πληρώνοντας το κόστος που μας αναλογεί.

Η Ελλάδα έχει γενικό αλλά και ιδιαίτερο συγκεκριμένο συμφέρον να σωθεί η ειρήνη στην περιοχή μας και στον κόσμο. Τα κύματα των απελπισμένων προσφύγων που όταν δεν καταλήγουν στον βυθό της Μεσογείου κατακλύζουν την Ευρώπη και ιδιαίτερα τη χώρα μας δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν μόνον με τα αναγκαία αλλά εντελώς ανεπαρκή ανθρωπιστικά μέτρα που με δυσκολία και δυστοκία προσπαθεί να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρόβλημα της νέας αυτής μεγάλης μετανάστευσης των λαών, προοπτικά πιο δραματικής από αυτή που άλλαξε τον χάρτη της Ευρώπης τον 4ο αιώνα μ. Χ., θα αντιμετωπισθεί μόνον όταν η αιτία που την γεννά, δηλαδή οι πόλεμοι της ευρύτερης περιοχής μας, σταματήσουν. Η Ελλάδα, χώρα όπου γεννήθηκε η έννοια της εκεχειρίας, πρέπει να κάνει την έννοια αυτή, εργαλείο διεθνούς δράσης. Η φιλία ανάμεσα στους λαούς υποσκάπτεται, δηλητηριάζεται από την μισαλλοδοξία μιας εξουσίας, που όλο και πιο πολύ δεν έχει πατρίδα. Γι αυτό καταστρέφει με πολλούς τρόπους τις πατρίδες των ανθρώπων.

Οι γείτονες

Στα ανατολικά σύνορα της χώρας οι γείτονες, σύμμαχοι ή όπως αλλιώς αποκαλούνται, είναι αποφασισμένοι, όπως δηλώνουν, να ξαναφτιάξουν κατά το δικό τους δοκούν τους χάρτες της περιοχής μας. Η τουρκική κυβέρνηση αλλά και αυτό που εμφανίζεται ως το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου της χώρας αυτής επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους την απόφαση της «να (ξανα) γίνει μεγάλη» χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις ζωές που θα δώσει και θα πάρει. Δηλώσεις και πράξεις της σημερινής τουρκικής κυβέρνησης καθιστούν σε σημαντικό βαθμό θεωρητική την συζήτηση περί ισχύος ή αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάννης: Με την εισβολή στο Αφρίν και αλλού η συνθήκη της Λωζάννης αμφισβητείται ήδη εμπράκτως. Ήδη μια σειρά γεγονότων δηλώνουν ότι αν όχι ακόμα ο πόλεμος, η έμπρακτη «μετά παραδειγμάτων» απειλή πολέμου είναι ένα πρόγραμμα που ήδη εφαρμόζουν επίμονα οι γείτονες. Το κείμενο αυτό δεν μπορεί να εκτιμήσει αν αυτό που μας περιμένει είναι η συνέχιση του προγράμματος αυτού, ώστε η χώρα μας να ικανοποιήσει τις τουρκικές απαιτήσεις αμαχητί είτε ένα ή περισσότερα «θερμά επεισόδια» ή ακόμα ένας γενικευμένος πόλεμος. Αυτό όμως που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι η ρητορική του μίσους, της βίας, του πολέμου γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη και κυρίαρχη στην Τουρκία: Οι πύρινες προεκλογικές και μη, δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας που υμνούν τις αγριότητες που έγιναν κατ’ επανάληψη εις βάρος των τεθνεώτων Ελλήνων και καλούν σε αντίστοιχου τύπου συμπεριφορά στους ζώντες, συνδέονται οπωσδήποτε και με οικονομικές βλέψεις. Γίνονται με φόντο τα νέα δεδομένα στην περιοχή σχετικά με τον υποθαλάσσιο πλούτο και τους νέους αγωγούς. Όπως έχει δείξει η ιστορία όμως, οι οικονομικοί λόγοι δεν είναι ποτέ μόνο οικονομικοί. Ο κατ’ επίφαση πολιτισμός κι η χαλκευμένη μνήμη χρησιμοποιούνται συστηματικά για να οπλίζουν λόγους και συμπεριφορές. Αλλεπάλληλες εμπειρίες της ανθρωπότητας βεβαιώνουν ότι η βία των λέξεων μπορεί να προετοιμάζει την βία των όπλων, όταν αυτός που χειρίζεται και τα δύο δεν υπολογίζει ότι θα βρει αντίσταση. Και επιπλέον η διέγερση των φονικών και σαδιστικών αισθημάτων των μαζών μπορεί να γεννήσει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις που να υπερβούν ακόμα και τα συμφέροντα και τις προθέσεις αυτών που την χρησιμοποιούν. Με αυτά τα δεδομένα το ευρύτερο σύνθημα «κάτω ο πόλεμος» παίρνει μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Πριν η χώρα μας οδηγηθεί να καταφύγει στην στρατιωτική αποτροπή, θα πρέπει να γίνουν όλες οι προσπάθειες ώστε η αποτροπή αυτή να μη χρειαστεί. Πολλά από αυτά που πρέπει να γίνουν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία της κυβέρνησης που χειρίζεται τα θέματα της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής. Το θέμα όμως αφορά και ολόκληρη την κοινωνία, τον κάθε πολίτη και κυρίως αυτούς που νοιάζονται για την ελευθερία και την δημοκρατία. Μια σειρά από προσπάθειες καθίστανται για μας απαραίτητες και πρέπει να προωθηθούν με κάθε μέσο.

Κανένας αγώνας , ειρηνικός ή μη, δεν κερδίζεται όταν το φρόνημα του λαού είναι καταπτοημένο και η παρρησία, η αλληλεγγύη, η αγάπη για τον τόπο υποσκάπτονται. Η πειστική ανάδειξη θετικών προτάσεων για την χώρα, η ανάκτηση της προοπτικής και της ελπίδας είναι η πρώτη γραμμή αμύνης.

Το βαθύτατο τραύμα που επέφεραν τα εγκλήματα της Χούντας στον πατριωτισμό του λαού πρέπει να ξεπεραστεί. Οι έλληνες στρατιωτικοί που είναι η εγγύηση για την διατήρηση της ειρήνης και που αν χρειαστεί θα σηκώσουν το βάρος της άμυνας της χώρας- και που ήδη βιώνουν μια αφόρητη πίεση, πρέπει να νιώσουν ότι η κοινωνία είναι κοντά τους.

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να πεισθεί και να πείσει τους άλλους ότι η τουρκική επιθετικότητα είναι όχι μόνον ελληνικό αλλά και διεθνές πρόβλημα. Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε τις κοινωνίες της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου σχετικά με το ότι η χρήση μιας ακραίας ρητορικής του μίσους και η βίαιη και ένοπλη περιφρόνηση των συνόρων από την Τουρκία και όχι μόνον συνιστά για όλους απειλή που με δεδομένες τις τρομακτικές δυνατότητες της σύγχρονης πολεμικής τεχνολογίας μπορεί να πάρει γενικότερες εφιαλτικές διαστάσεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μεταξύ των Τούρκων πολιτών που ζουν στην χώρα τους και στην διασπορά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν την ειρήνη και την συνεργασία των λαών μας. Ο στρατιωτικός νόμος και οι άλλες συνθήκες που βιώνει η γειτονική χώρα δεν διευκολύνουν κοινές δηλώσεις και δράσεις. Ωστόσο, πρέπει να επιμείνουμε να βρούμε όλους αυτούς που θα μπορέσουν να μιλήσουν και να δράσουν μαζί μας για να υποστηρίξουμε την ειρήνη στις δύο χώρες μας.

Από την ανυπομονησία στην αμηχανία και στην απόφαση

Προερχόμαστε από μια ήττα. Την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και το τραύμα της ήττας ευνοεί τον ευνουχισμό, την καχυποψία, την μνησικακία και δυσκολεύει την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, προϋποθέσεις οποιουδήποτε αγώνα. Στην πρώτη εποχή των Μνημονίων κυριάρχησε σε όσους τότε αντιπαρατάχθηκαν η υπεραισιοδοξία και η ανυπομονησία. Η υπερβολική αισιοδοξία μας έκανε, πολιτικά στελέχη και κοινωνία, να υπερεκτιμήσουμε τις εσωτερικές μας δυνατότητες και τις όποιες εξωτερικές συμμαχίες, που ωστόσο κάθε άλλο παρά ήταν όλες ανεδαφικές. Και ακόμη μας απαγόρευσε να σκεφτούμε ψύχραιμα το αν τα συνθήματα του λόγου του Τσίπρα στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από εκλογικά πυροτεχνήματα. Η ανυπομονησία, ώθησε τον Σύριζα να σπεύσει να διεκδικήσει, μάλλον χωρίς προετοιμασία, την κυβερνητική εξουσία και να πετύχει να την καταλάβει και τον λαό να τον στηρίξει στην προσπάθεια αυτή. Τα αισθήματα αυτά δεν έσβησαν στην πρώτη φάση της διακυβέρνησης έστω και αν γρήγορα έγινε σαφές ότι οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης θα έμεναν εν πολλοίς λόγια. Μετά όμως την παλινωδία του 2015 τα διαδέχθηκε για ένα υπολογίσιμο μέρος του κόσμου ένα μίγμα απογοήτευσης και φαινομενικής τουλάχιστον αδιαφορίας ή και κυνικού «πραγματισμού». Όσο γι αυτούς που δεν έπαψαν να αντιστέκονται, μέσα σε αναμφίβολα δύσκολες συνθήκες η αμηχανία ήταν το νέο αίσθημα που βάρυνε σε σημαντικό βαθμό. Όχι άδικα. Και αυτό ο ευαισθητοποιημένος έστω πολίτης, εργαζόμενος, σπουδαστής ή οτιδήποτε άλλο ανέπτυξε ένα σκεπτικισμό και δυσπιστία που δυσκόλευε – και δυσκολεύει ακόμα- να περάσει το πολιτικό μήνυμα και να κινητοποιήσει ανθρώπους για δράση. «Σε τι διαφέρετε εσείς από εκείνους που με τα ίδια περίπου λόγια που χρησιμοποιείτε και σεις μας καλούσαν να αγωνιστούμε διακινδυνεύοντας ότι έχουμε και δεν έχουμε»; Το πρώτο απαραίτητο αλλά όχι αρκετό βήμα είναι να διεξαχθεί και να εκλαϊκευθεί επειγόντως ένας διάλογος για την δεδομένη περίοδο εκ μέρους όσων αντιμνημονιακών έπαιξαν ένα ρόλο ή νιώθουν ότι έχουν να προσφέρουν με σκέψεις ή πληροφορίες. Καρπός του πρέπει να είναι ένας κριτικός απολογισμός, μετρημένος αλλά και ειλικρινής που υποδεικνύοντας με σαφή τρόπο τα σωστά και τα λάθη θα συμβάλλει στην σοβαρότητα και την πειστικότητα των προτάσεων για την απελευθέρωση της χώρας.

Υπάρχει μια παλιά και όχι ευτυχής παράδοση. Αυτή που θέλει να είναι η αυτοκριτική είτε προσχηματική είτε ομολογία ενοχής κάποιου νικημένου πριν από την «εκκαθάρισή» του. Η αυτοκριτική από την οποία έχουν ανάγκη οι αντιμνημονιακές δυνάμεις πρέπει να είναι ακριβώς το αντίθετο: Πρέπει να ανοίγει τον δρόμο για την επικοινωνία με τον εαυτό και με τους άλλους, με την κάθαρση που απελευθερώνει την δράση. Και για να το κάνει αυτό πρέπει ως στόχο να έχει όχι να χωρίζει αλλά να ενώνει. Η χώρα μας καταρρακώθηκε επανειλημμένα από την εποχή της Επανάστασης μέχρι σήμερα από διχασμούς που μας έκαναν να χάσουμε από τα μάτια μας ποιος ήταν ο πραγματικός αντίπαλος και ποιος ο δρόμος για την ελευθερία και την αυτονομία.

Τι χρειάζομαι για να αντισταθώ; Να ενώνω ή να χωρίζω; Τον διχασμό την διάλυση, τον κατακερματισμό της κοινωνίας σε αδιέξοδα ανάπηρα εγώ, τον προωθούν ο ιμπεριαλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός σε όλες τις εκδοχές τους. Το πνεύμα του διχασμού το καλλιεργούν και το εκμεταλλεύονται οι σημερινοί εντολοδόχοι του στην Ελλάδα. Έργο δικό μας πρέπει να είναι να αναπτύσσουμε σκέψεις, χειρονομίες, δράσεις εναντίον του διχασμού που ενεδρεύει κατ΄αρχήν μέσα μας, εναντίον του διχασμού που έχει ριζώσει στις ψυχές πολλών ανθρώπων, και εναντίον όσων σε όποια παράταξη και αν ανήκουν, όποια συμφέροντα και αν εκφράζουν τον εκμεταλλεύονται συστηματικά για να επιπλεύσουν. Αλλά πέρα από το να τον πολεμήσουμε όταν βρίσκεται απέναντί μας πρέπει να τον ξεπεράσουμε δίπλα μας, μέσα μας. Πρέπει να υπερβούμε τα σύνδρομα της καχυποψίας και της μνησικακίας, βαριά συμπτώματα του τραύματος της ήττας του 2015. Αυτό δεν χρειάζεται ούτε μόνον ούτε κυρίως διότι αγωνιούμε για το μέλλον της Αριστεράς, αλλά γιατί αγωνιούμε για το παρόν της Ελλάδας που διαγράφει τουλάχιστον για 100 χρόνια και το μέλλον της, χωρίς την οποία ούτε Αριστερά δεν θα υπάρχει.

Απόλυτη προτεραιότητα είναι να υπερασπίσουμε και να εμβαθύνουμε την λαϊκή κυριαρχία, την δημοκρατία και την ελευθερία. Έννοιες που, με δεδομένα όσα μας έχουν στην εποχή μας αποκαλύψει η δημιουργία, η επιστήμη, ο πολιτικός στοχασμός, έχουν πάρει ένα νέο βάθος, τέτοιο που το να το ορίσουμε με το υποδεκάμετρο είναι τουλάχιστον αφελές. Και είναι επίσης αφελές το να είμαστε βέβαιοι ότι εμείς θα αντέξουμε μέχρι τέλους στον αγώνα ή και το ποιοι, πόσο και πώς θα σταθούν ενεργά κοντά μας. Αυτό δεν σημαίνει απαισιοδοξία. Το αντίθετο. Αν το πεδίο της ελευθερίας και της δημοκρατίας είναι τόσο ευρύ, τότε εξ ίσου πλατιά πρέπει να είναι και η τόλμη και η γενναιοφροσύνη μας, άλλο τόσο πρέπει να αυξήσει η σύνεση και η τόλμη μας σε όλα τα πεδία. Γι αυτό και το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όποιον κατανοεί ότι ο αγώνας για δημοκρατία ελευθερία, αξιοπρέπεια εθνική κυριαρχία την Ελλάδα είναι πρώτη προτεραιότητα. Σε όποιον βιώνει την ανάγκη να μετάσχει ενεργά στον αγώνα αυτόν. Αν τολμήσουμε να πάρουμε αυτό τον δρόμο, τα βήματα μας θα γίνουν ο δρόμος αυτός.

kommon

Η χειραγώγηση της σκέψης για τις ανάγκες της αγοράς

Σχολιάστε

https://i0.wp.com/www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/09/manip.jpg

Του Σταμάτη Ρήγα

Εάν η Κρίσιμη μάζα της κοινωνίας χειραγωγηθεί ώστε να υποστηρίξει μία άποψη τότε οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν. 

Αυτή την θέση διατύπωσε ο  Νόαμ Τσόμσκι, αναφερόμενος στις ιδεολογικές διαμάχες, υποστηρίζοντας  ότι προκειμένου να δημιουργηθεί η συναίνεση σε οποιοδήποτε θέμα πρέπει να παρέμβει η λεγόμενη κρίσιμη μάζα της κοινωνίας, δηλαδή, το 20% του πληθυσμού που απαρτίζεται συνήθως από την ακαδημαϊκή κοινότητα (φοιτητές, καθηγητές κτλ), τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, τα δημόσια πρόσωπα εν γένει (όπως π.χ. καλλιτέχνες). Εάν αυτή η κριτική μάζα πειστεί τότε η συναίνεση θα δημιουργηθεί και στο σύνολο της κοινωνίας. Όταν αυτό συμβεί το αποτέλεσμα θα είναι να υπάρχει  ένα πολύ δυνατό ντιμπέητ σε κάποιο ζήτημα αλλά, ταυτόχρονα, να περιοριστεί το εύρος της συζήτησης σε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα, για το σύστημα, επιμέρους θέματα. Το ερώτημα που είναι σημαντικό είναι πως θα ακολουθήσει αυτό το 20% την τακτική αυτή , πρόκειται άλλωστε για το πιο ενημερωμένο και μορφωμένο κομμάτι της κοινωνίας. Περισσότερα

Κέρδη και ζημιές δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς

Σχολιάστε

lehman

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με την συμπλήρωση της δεκαετίας από το ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 ας κάνουμε τον απολογισμό που είθισται, μετρώντας κέρδη και απώλειες κάθε πλευράς…

Ο καπιταλισμός στις ΗΠΑ έκλεισε ταχύτατα το ρήγμα που προκάλεσε η κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, αδυνατώντας ωστόσο να εξασφαλίσει όρους ταχύτερης συσσώρευσης του κεφαλαίου. Είναι εντυπωσιακό πώς κάθε κύκλος ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας υπολείπεται σε δυναμισμό του προηγούμενου. Εξετάζοντας την ετήσια αύξηση του ΑΕΠ, ο τρέχων που ξεκίνησε το 2010 έως το 2017 είχε μέσο όρο ετήσιων ρυθμών ανάπτυξης 2,16%, όταν ο προηγούμενος (2001-2007) είχε 2,45%, κοκ. Καμία επάνοδος λοιπόν, κι ενώ οι πόρτες του οπλοστασίου παραμένουν ακόμη ορθάνοιχτες με τις αυξήσεις των επιτοκίων να είναι άτολμες και οριακές, αφήνοντάς τα στο 2%, πολύ μακράν του επιπέδου του 5% που έτρεχαν τις «ήσυχες μέρες» του 2006, 2007, 2008. Περισσότερα

Το τέλμα μετά τα μνημόνια

Σχολιάστε

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Με το τυπικό τέλος των μνημονίων ήρθε στο προσκήνιο το βαθύτερο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Η οικονομία βρίσκεται σε τέλμα και δεν υπάρχουν οι συνθήκες για ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Τα μνημόνια έχουν βάλει την Ελλάδα για τα καλά στον σκληρό πυρήνα των Βαλκανίων.

Τα δομικά οικονομικά προβλήματα

Οι δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας είναι γνωστές και τεκμηριωμένες στη διεθνή βιβλιογραφία. Μετά την είσοδο στην ΕΕ σταδιακά εμφανίστηκε υπερδιόγκωση των υπηρεσιών και εξασθένηση της βιομηχανίας. Ο τομέας των υπηρεσιών έχει όμως χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα κι έτσι η χώρα δε μπόρεσε να σταθεί στην παγκόσμια αγορά. Η ελληνική οικονομία κυριαρχήθηκε από τα λεγόμενα «μη εμπορεύσιμα» αγαθά και στράφηκε προς την εγχώρια αγορά, με αποτέλεσμα να γίνεται ακόμη χειρότερη η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα. Φαύλος κύκλος.
Περισσότερα

Τα τρόπαια δεν είναι ευκαταφρόνητα

Σχολιάστε

Τσίπρας

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Το BBC, από χθες Δευτέρα είκοσι Αυγούστου 2018, κάθε μία ώρα διακόπτει το πρόγραμμα του φιλοξενώντας δεκάλεπτο αφιέρωμα στο ελληνικό ζήτημα. «Έπειτα από την μεγαλύτερη διάσωση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, 260 δισεκατομμυρίων στο σύνολο, η χώρα θα πληρώνει χρέη για πολλές δεκαετίες. Αλλά για πρώτη φορά σε οκτώ χρόνια , θα μπορεί να δανείζεται με το επιτόκιο των αγορών», αναφέρεται στην ιστοσελίδα του βρετανικού δικτύου, προσδιορίζοντας με βρετανικό φλέγμα το τι συντελείται.

«Η Ελλάδα τερματίζει και επίσημα την εξάρτησή της από τα προγράμματα διάσωσης, ανοίγοντας ένα δρόμο για μια νέα εποχή οικονομικής ανεξαρτησίας», γράφουν οι New York Times.

«H Ελλάδα βγαίνει από το πρόγραμμα βοήθειας. Αντίο στην Τρόικα μετά από οκτώ χρόνια θυσιών», γράφει η εφημερίδα Il Giornale, του ομίλου Μπερλουσκόνι. Περισσότερα

Οι μεγαλοξενοδόχοι, οι πολυεθνικές της κρουαζιέρας, οι tour operators και της Γης οι κολασμένοι

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/kroua1534062724.jpg

Του Αντώνη Νταλακογιώργου,

Προέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Μέσα στην οικονομική κρίση της τελευταίας 10ετίας πολυεθνικά επιχειρηματικά σχήματα, όμιλοι μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων διαθέτοντες σημαντική ρευστότητα, πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό, έστρεψαν την προσοχή τους στην χώρα μας που οι τιμές κατήλθαν σε ιστορικά χαμηλά τόσο στην περιοχή της Αττικής αλλά και σε νησιά που έχουν σημαντικές προοπτικές για περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη και ως σύγχρονοι γύπες άρπαξαν και εξακολουθούν να παίρνουν σε εξευτελιστικές τιμές ακίνητα, ξενοδοχεία και άλλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό και με τον τρόπο αυτό περιόρισαν σημαντικά το εγχώριο κεφάλαιο αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού και επιβάλλοντας νέους κανόνες σε μια χώρα που η κυβέρνηση έχει βγάλει σε πλειστηριασμό και ξεπούλημα όλα τα ακίνητα φιλέτα του ελληνικού δημοσίου και με εξευτελιστικό τίμημα το ξένο κεφάλαιο κάνει την τελική εφόρμηση για να ελέγξει, να καταλάβει ότι έχει απομείνει απούλητο και με όρους επιχειρηματικής ασυδοσίας να κερδοφορήσει σε βάρος της χώρας, του λαού και των εργαζομένων. Περισσότερα

Τα μπρος-πίσω του Τραμπ

Σχολιάστε

Εξωτερική πολιτική, γεωπολιτικοί συσχετισμοί και εσωτερική ισχύς

Ο Αμερικανός διανοούμενος και συγγραφέας Τζέιμς Πέτρας στο τελευταίο άρθρο του* επιχειρεί μια ανάλυση των αλλαγών που έχει επιφέρει ως τώρα η διακυβέρνηση Τραμπ σε αυτό που ονομάζει «Αμερικανική Αυτοκρατορία». Πρόκειται για μια σφαιρική αποτίμηση των μέχρι σήμερα επιτυχιών και αποτυχιών του πανταχόθεν αμφισβητούμενου Τραμπ γραμμένη με μια ματιά που ξεφεύγει από τους περιοριστικούς φακούς της τρέχουσας επικαιρότητας. Οι επισημάνσεις και τα συμπεράσματα του παρόντος κειμένου αποκτούν γι’ αυτό το λόγο ενδιαφέρον και σημασία η οποία υπερβαίνει τις διαρκείς εναλλαγές και εκπλήξεις της τρέχουσας συγκυρίας – που συχνά μας εμποδίζουν να «διαβάσουμε» τις γενικές τάσεις των εξελίξεων.

του Τζέιμς Πέτρας

Μετάφραση: Κώστας Δημητριάδης

Δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, αναλυτές και ειδικοί έχουν παραβλέψει το πόσο πολύπλοκες επιπτώσεις έχει η προεδρία Τραμπ στην κατάσταση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Για να εκτιμήσουμε σωστά τη γεωπολιτική διαμόρφωση ισχύος, θα εξετάσουμε τις προόδους και τις δυσκολίες του καθεστώτος Τραμπ στο στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό επίπεδο, στη Λατινική Αμερική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ασία (συμπεριλαμβανομένης της Μέσης Ανατολής). Στη συνέχεια, θα εξετάσουμε το χρονικό πλαίσιο – την κατεύθυνση προς την οποία άγεται η παρούσα διάταξη δυνάμεων. Τέλος, θα ολοκληρώσουμε συζητώντας το πώς η επιρροή που ασκεί και τα αποτελέσματα που έχει η εξωτερική πολιτική διαμορφώνουν την εσωτερική πολιτική ισχύ. 

Το παρελθόν στο οποίο βασίζεται ο τρόπος ανάπτυξης της Αυτοκρατορίας από τον πρόεδρο Τραμπ

Πρώτα και κύρια, πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των πολιτικών του Τραμπ αναπτύσσονται στη βάση των πολιτικών των προκατόχων του, και συγκεκριμένα των προέδρων Μπους και Ομπάμα, και αποτελούν αντανάκλασή τους. Οι πόλεμοι των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία άρχισαν από τους προέδρους Κλίντον, Μπους και Ομπάμα. Tους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ στη Λιβύη, την καταστροφή και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων Αφρικανών, τα ξεκίνησε ο Ομπάμα. Οι απελάσεις από τις ΗΠΑ, εκατομμυρίων μεταναστών από την Κεντρική Αμερική και το Μεξικό, ήταν κοινή πρακτική πριν από τον Τραμπ.

Εν ολίγοις ο πρόεδρος Τραμπ συνέχισε και, σε κάποιες περιπτώσεις, παρόξυνε τις κοινωνικοοικονομικές και στρατιωτικές πολιτικές των προκατόχων του. Σε λίγα θέματα ο Τραμπ ανέτρεψε πολιτικές, όπως στην περίπτωση της συμφωνίας του Ομπάμα με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Οι επιτυχίες και οι αποτυχίες των πολιτικών του Τραμπ για την ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας δεν μπορούν να αποδοθούν αποκλειστικά στο καθεστώς του. Παρ’ όλα αυτά, στον πρόεδρο Τραμπ πρέπει να αποδοθεί η ευθύνη για την παρούσα κατάσταση της Αυτοκρατορίας και την κατεύθυνση που παίρνει αυτή.

Ο πρόεδρος Τραμπ προελαύνει στη Λατινική Αμερική

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχτισε πάνω στις αυτοκρατορικές νίκες των ΗΠΑ στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής, και τις επέκτεινε. Ένα δορυφορικό καθεστώς εγκαταστάθηκε στη Βραζιλία, σε μεγάλο βαθμό χάρη σε ένα δικαστικό-νομοθετικό πραξικόπημα το οποίο ανέτρεψε την εκλεγμένη πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ. Το καθεστώς μαριονέτα του Μισέλ Τεμέρ ιδιωτικοποίησε την οικονομία, αποδέχθηκε την επικράτηση του Τραμπ και στοιχήθηκε με τις προσπάθειες ανατροπής της κυβέρνησης της Βενεζουέλας.

Ομοίως, ο Τραμπ κληρονόμησε από τον Ομπάμα τα σημερινά καθεστώτα-πελάτες στην Αργεντινή (με πρόεδρο τον Μαουρίσιο Μάκρι), στο Περού (με πρόεδρο τον Μαρτίν Βισκάρα), στην Ονδούρα (με πρόεδρο τον Χερνάντεζ), στην Παραγουάη (με πρόεδρο τον Κάρτες), στη Χιλή (με πρόεδρο τον Πινιέρα), στο Εκουαδόρ (με πρόεδρο τον Μορένο) και τις περισσότερες από τις κυβερνώσες ελίτ στην Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική. Ο Τραμπ έχει προσθέσει σε αυτή τη λίστα τις τωρινές προσπάθειες για την ανατροπή του καθεστώτος του Ντανιέλ Ορτέγα στη Νικαράγουα.

Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, η Ουάσινγκτον κατάφερε να αναστρέψει την πορεία των σχέσεων με την Κούβα και τη λεγόμενη ειρηνευτική συμφωνία στην Κολομβία ανάμεσα στους αντάρτες και το καθεστώς του Μανουέλ Σάντος. Τον Ιούλιο του 2018 ο Τραμπ κατάφερε να υποστηρίξει την άνοδο στην εξουσία του Ιβάν Ντουκέ, προστατευόμενου του ακροδεξιού κόμματος του Άλβαρο Ουρίμπε στην Κολομβία, και απειλεί να εισβάλει στρατιωτικά στη Βενεζουέλα.. Η ανατροπή κεντροαριστερών καθεστώτων από τον Πρόεδρο Ομπάμα μέσω πραξικοπημάτων παγιώθηκε και διευρύνθηκε από τον Τραμπ – με τη σημαντική εξαίρεση του Μεξικού [βλ. και πλαίσιο «Αμφισβητήσεις της Αυτοκρατορίας στη Λατινική Αμερική»].

Ο Τραμπ στην Ασία: Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω

Η Ουάσινγκτον κέρδισε σε κύρος από το διπλωματικό της άνοιγμα στη Βόρεια Κορέα, αλλά χάνει τον εμπορικό πόλεμο με τη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου, την Κίνα. Η Κίνα, αντιμέτωπη με τον οικονομικό πόλεμο που της κήρυξε ο Τραμπ, διαφοροποίησε τους εμπορικούς της εταίρους, υπονομεύοντας έτσι τις αμερικανικές επιχειρήσεις του αγροτοβιομηχανικού τομέα. Η Κίνα επέβαλε δασμούς επί: του ελαίου κράμβης, των σπόρων σόγιας, του καλαμποκιού, του βαμβακιού, του χοιρινού και του βοδινού κρέατος.

Ακόμη, η Κίνα πήρε τη θέση των ΗΠΑ ως ο κύριος εμπορικός εταίρος σε όλη την Ασία. Ενώ η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Αυστραλία παρέχουν στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ, είναι πρόθυμες να αντικαταστήσουν τις εξαγωγές της Ουάσινγκτον με αυτές της Κίνας. Επιπλέον, η αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κινεζική πρωτοβουλία για τους νέους Δρόμους του Μεταξιού (Belt and Road Initiative) έχει εξασφαλίσει 68 έθνη ως εταίρους, με την διακεκριμένη απουσία των ΗΠΑ, που έχουν αυτοεξαιρεθεί.

Οι οικονομικές κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ στο Ιράν απέτυχαν να υπονομεύσουν τις εξαγωγές πετρελαίου της κυβέρνησής του, ενώ οι τραπεζικές συναλλαγές και οι εισαγωγές προϊόντων μεταποίησης και υπηρεσιών αντικαταστάθηκαν από την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας. Όλοι αυτοί θα αυξήσουν το εμπόριό τους με την Τεχεράνη. Τέλος, το Πακιστάν, η Μιανμάρ και η Καμπότζη μετατοπίστηκαν πλησιέστερα προς την Κίνα σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης βοήθειάς της στο οικονομικό επίπεδο και σε ό,τι αφορά τις υποδομές.

Στη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία, οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να υπολογίζουν σε πελάτες και συμμάχους εκτός από το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία. Αλλά ακόμη και οι Σαουδάραβες απέρριψαν την απαίτηση του Τραμπ για αύξηση της παραγωγής πετρελαίου προκειμένου να μειωθεί η τιμή του για τους καταναλωτές στις ΗΠΑ. Το Ισραήλ είναι «πιστός σύμμαχος» της Ουάσινγκτον όταν αυτό εξυπηρετεί τα οικονομικά του συμφέροντα και τις ηγεμονικές του βλέψεις. Για παράδειγμα, το Ισραήλ συνέχισε να επεκτείνει τους δεσμούς με τη Ρωσία, ακόμα και παραβιάζοντας τις κυρώσεις των ΗΠΑ.

Κάνοντας ένα συνολικό απολογισμό, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να ασκούν στρατιωτική κυριαρχία στην Ασία μέσω των βάσεών τους στη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και την Αυστραλία. Όμως χάνουν σε οικονομική επιρροή και παρουσία στην υπόλοιπη Ασία. Εάν έχουν σημασία για το παρόν τα ιστορικά προηγούμενα, αυτοκρατορίες χωρίς οικονομικά θεμέλια, αργά ή γρήγορα καταρρέουν, ειδικά όταν ανερχόμενες περιφερειακές δυνάμεις είναι ικανές να πάρουν τη θέση τους. 

Η Ουάσινγκτον κέρδισε σε κύρος από το διπλωματικό της άνοιγμα στη Βόρεια Κορέα, αλλά χάνει τον εμπορικό πόλεμο με τη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου, την Κίνα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η αυτοκρατορία του Τραμπ: εταίρος, πελάτης ή αντίπαλος;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) είναι η μεγαλύτερη αγορά στον κόσμο, και παρ’ όλα αυτά παραμένει πολιτικά και οικονομικά εξαρτημένη από την Ουάσινγκτον. Η Ε.Ε. έχει υποφέρει από την έλλειψη μιας ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής – η εξάρτησή της από το ΝΑΤΟ, από αυτή τη θυγατρική των ΗΠΑ, είναι μία από τις κύριες αιτίες.

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει εκμεταλλευτεί την αδυναμία της Ε.Ε. να αψηφήσει τις πολιτικές του σε διάφορα ζητήματα, που περιλαμβάνουν τη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή, τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και την αναγνώριση από μέρους του Τραμπ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Η επιβολή δασμών από μέρους του Τραμπ επί των εξαγωγών της Ε.Ε. είναι η πιο πρόσφατη και προκλητικότερη προσπάθεια να έρθει σε κόντρα με την περιοχή και να της επιβληθεί. Επιπλέον, η Ε.Ε. βρίσκεται όλο και περισσότερο διαιρεμένη σχετικά με το μεταναστευτικό, την αποχώρηση της Βρετανίας (Brexit) αλλά επίσης και λόγω του πολιτικού και οικονομικού ρήγματος της Γερμανίας τόσο με την Ιταλία όσο και με την Πολωνία.

Ως αποτέλεσμα, το καθεστώς του Τραμπ δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει σε μια ισχυρή ενωμένη συμμαχία κάτω από τις διαταγές του, στην επιδίωξή του για μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Μάλλον, υπό τον Τραμπ, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διασφαλίσουν την οικονομική υπεροχή τους και την στον ανώτατο βαθμό στρατιωτικοπολιτική επικράτησή τους. Ο πρόεδρος Τραμπ απαιτεί από όλες τις χώρες της Ε.Ε. να διπλασιάσουν τους στρατιωτικούς τους προϋπολογισμούς προκειμένου να αυξήσει τις δαπάνες του Πενταγώνου για όπλα.

Σαν αποτέλεσμα των ρηγμάτων και της εχθρότητας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ε.Ε., οι αυτοκρατορικές πολιτικές του προέδρου Τραμπ έχουν υιοθετήσει μια αντιφατική στρατηγική, που περιλαμβάνει τον οικονομικό προστατευτισμό και τα ανοίγματα προς τον «εχθρό» Ρωσία. Με την υιοθέτηση του εθνικιστικού συνθήματος «Κάνοντας Ισχυρή την Αμερική», συμπληρωμένου από ένα «Κάνοντας Αδύναμη την Ε.Ε.», φαίνεται ότι ο Τραμπ ακολουθεί εθνικιστικά συνθήματα για να προωθήσει αυτοκρατορικούς στόχους.

  Ο Τραμπ έχει εκμεταλλευτεί την αδυναμία της Ε.Ε. να αψηφήσει τις πολιτικές του σε διάφορα ζητήματα, ενώ η επιβολή δασμών επί των εξαγωγών της Ε.Ε. είναι η πιο πρόσφατη και προκλητικότερη προσπάθεια να της επιβληθεί

Εσωτερική ανάπτυξη των ΗΠΑ και αυτοκρατορική παρακμή

Σήμερα, στο μέσο του 2018, ο Τραμπ βρίσκεται καβάλα σε ένα κύμα μεγέθυνσης της οικονομίας, του εμπορίου και της απασχόλησης στις ΗΠΑ. Οι επικριτές του ισχυρίζονται ότι αυτό είναι μια συγκυρία μικρής διάρκειας, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με ισχυρά αντίρροπα ρεύματα. Υποστηρίζουν ότι ο εμπορικός πόλεμος και η εξασθένιση των υπερπόντιων αγορών με την Κίνα, την Ε.Ε., το Μεξικό, τον Καναδά και άλλες χώρες θα προκαλέσουν την εξασθένιση των ΗΠΑ.

Το στρατηγικό στοίχημα του Τραμπ είναι ότι ο εμπορικός πόλεμος των ΗΠΑ θα επιτύχει να ανοίξει την αγορά της Κίνας, μειώνοντας ταυτόχρονα τις εξαγωγές της. Ο Τραμπ ελπίζει ότι οι πολυεθνικές εταιρείες θα επανεγκατασταθούν στις ΗΠΑ, αυξάνοντας την απασχόληση και τις εξαγωγές. Μέχρι τώρα, αυτό είναι όνειρο θερινής νυκτός. Επιπλέον, τα απροσδόκητα κέρδη από τη μείωση της φορολόγησης των εταιρειών δεν συνοδεύτηκαν από μείωση των ανισοτήτων και από αυξήσεις στους μισθούς.

Σαν αποτέλεσμα, ο Τραμπ αντιμετωπίζει την πραγματική προοπτική μιας μείωσης των εξαγωγών και της λαϊκής εκλογικής υποστήριξης – ειδικά από όσους επηρεάζονται αρνητικά από τις αγορές που βρίσκονται σε συρρίκνωση και από τις βαθιές περικοπές στην υγεία, την παιδεία και το περιβάλλον.

Οι πολιτικές συνέπειες του «Πρώτα η Αμερική» στο εταιρικό τοπίο

Οι εθνικιστικές οικονομικές πολιτικές του Τραμπ είναι πολύ απίθανο να ενισχύσουν την ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, ο εμπορικός πόλεμος θα υποχρεώσει τους κύριους αποδέκτες της μείωσης της φορολόγησης των εταιρειών να στραφούν ενάντια στον Τραμπ. Οι υπερπόντιοι εμπορικοί τους δεσμοί με την Ε.Ε., τη Βόρεια Αμερική και την Κίνα θα τους οδηγήσουν να στραφούν ενάντια στον Τραμπ.

Η ανάπτυξη της αυτοκρατορίας επισκιάζει (trumps) [2] το «Πρώτα η Αμερική». Χωρίς μια οικονομική αυτοκρατορία, οι ΗΠΑ θα στερηθούν τα μέσα για να εξασφαλίσουν τις αγορές που είναι αναγκαίες προκειμένου να δώσουν ώθηση στις εξαγωγές τους και την παραγωγή τους.

Αμφισβητήσεις της Αυτοκρατορίας στη Λατινική Αμερική

Η αυτοκρατορία του Τραμπ στη Λατινική Αμερική είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομημένη και σε μεγάλο βαθμό διατηρούμενη… για την ώρα. Αλλά υπάρχουν διάφορα κρίσιμα προειδοποιητικά σημάδια. Ο νέος πρόεδρος του Μεξικού Αντρές Μανουέλ Λόπεζ Ομπραδόρ (AMLO) είναι πιθανό ότι θα επιδιώξει να ακολουθήσει ανεξάρτητη και προοδευτική εξωτερική και εσωτερική πολιτική, επαναδιαπραγματευόμενος την NAFTA [1], τις συμβάσεις για το πετρέλαιο και τις συνοριακές διενέξεις [ΣτΜ: που αφορούν τη διέλευση των μεταναστευτικών ρευμάτων προς τις ΗΠΑ].

Δεύτερον, οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές της Βραζιλίας και της Αργεντινής βρίσκονται σε βαθιά κρίση και τα παρόντα καθεστώτα-μαριονέτες είναι οικονομικά ασταθή, αντιμετωπίζουν μαζική κοινωνική αντίθεση και είναι πιθανό ότι θα υποστούν εκλογικές ήττες μέσα στο 2018. Τρίτον, η Βενεζουέλα και η Κούβα έχουν αντισταθεί με επιτυχία στις οικονομικές και διπλωματικές κυρώσεις. Σε ό,τι αφορά το στρατιωτικό επίπεδο, ο πρόεδρος Τραμπ διατηρεί στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Κολομβία και έχει συμπεριλάβει την Μπογκοτά [ΣτΜ: πρωτεύουσα της Κολομβίας] στο ΝΑΤΟ, ενώ έχει διασφαλίσει τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αργεντινή και το Εκουαδόρ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που συναντά ο Τραμπ σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας στη Λατινική Αμερική έγκειται στην καθοριστική σημασία που έχει το πεδίο της οικονομίας. Ο Τραμπ έχει αποτύχει να κερδίσει έδαφος σε ό,τι αφορά το εμπόριο, τις επενδύσεις και τις πρώτες ύλες, ενόψει του ανταγωνισμού με την Κίνα. Παρά την πολιτική και στρατιωτική υποταγή των λατινοαμερικανικών καθεστώτων στην Ουάσινγκτον, ο κύριος όγκος των εμπορικών τους δεσμών είναι με την Κίνα. Επιπλέον, η Βραζιλία και η Αργεντινή θα αυξήσουν τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων προς την Κίνα στο δρόμο που ανοίγει η επιβολή δασμών από μέρους του Πεκίνου στις εξαγωγές των ΗΠΑ.

Δεν υπάρχει βορειοαμερικανική εμπορική ηγεμονία

Στον λεγόμενο εμπορικό πόλεμο, ούτε ένα λατινοαμερικανικό κράτος-πελάτης δεν στάθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ. Αντίθετα, όλα εκμεταλλεύονται την ευκαιρία που προκύπτει από την απώλεια της κινεζικής αγοράς από μέρους της Ουάσινγκτον, προκειμένου να αυξήσουν τις εξαγωγές τους. Ξεκάθαρα, οι ΗΠΑ δεν ασκούν «ηγεμονία» επί των εμπορικών σχέσεων της Λατινικής Αμερικής. Ακόμα χειρότερα, η απόρριψη της «Εταιρικής Σχέσης με τις χώρες του Ειρηνικού» (TPP/Trans-Pacific Partnership) και οι απειλές για απόσυρση από την NAFTA έχουν μειώσει την επιρροή που μπορεί να ασκήσει η Ουάσινγκτον στη Λατινική Αμερική και την Ασία.

Οι κομπασμοί και οι ισχυρισμοί του Τραμπ για κυριαρχία επί της Λατινικής Αμερικής σε μεγάλο βαθμό είναι το αποτέλεσμα των αυτοκρατορικών πολιτικών των προκατόχων του. Κυρίως οι πολιτικές του Τραμπ ενίσχυσαν την άκρα δεξιά, η οποία όμως έχει αδυνατίσει πολιτικά και οικονομικά και έχει προκαλέσει την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία στο Μεξικό, ενώ έχει διευρύνει την αντιπολίτευση στην Κολομβία, την Βραζιλία και την Αργεντινή. Συνοψίζοντας, η ανάπτυξη της Αυτοκρατορίας από μέρους του καθεστώτος του Τραμπ διατηρεί αποφασιστική επιρροή στη Λατινική Αμερική, αλλά αντιμετωπίζει μείζονες προκλήσεις – και ανατροπές. 

Συμπεράσματα: Η χίμαιρα του Τραμπ

Ο πρόεδρος Τραμπ επωφελήθηκε, και σε κάποιο βαθμό κατάφερε να κερδίσει προσωρινά την κυριαρχία πάνω στη Λατινική Αμερική, μεγεθύνοντας την οικονομία των ΗΠΑ και επιβάλλοντας απαιτήσεις στην Κίνα, την Ε.Ε. και τη Βόρεια Αμερική. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικές του έχουν υπονομεύσει τους συμμάχους της Ουάσινγκτον, έχουν οξύνει τον ανταγωνισμό με τους αντιπάλους και έχουν προκαλέσει αντίποινα. Όλα αυτά ανεβάζουν το οικονομικό κόστος της διαχείρισης μιας αυτοκρατορίας.

Ο Τραμπ έχει αποτύχει να παράσχει βιώσιμη υποκατάσταση των αγορών της Ε.Ε. και της Κίνας. Και δεν έχει σιγουρέψει τον έλεγχο των αγορών των πελατών που του εναπομένουν στη Λατινική Αμερική. Η αντίληψη ότι ο Τραμπ μπορεί να οικοδομήσει έναν «εθνικό καπιταλισμό σε μια μόνο χώρα» είναι μια χίμαιρα. Το λιγότερο που θα απαιτούσε μια τέτοια επιδίωξη θα ήταν εντατική εκμετάλλευση του αμερικανικού εργατικού δυναμικού και υψηλούς ρυθμούς επενδύσεων, θυσιάζοντας κέρδη και μισθούς. Το εκλογικό σύστημα της ολιγαρχίας και τα ΜΜΕ θα τον αναγκάσουν να υποχωρήσει από τους εμπορικούς πολέμους και να υποταχθεί στις παγκοσμιοποιητικές ελίτ.

[1] NAFTA: North American Free Trade Agreement, Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου των χωρών της Βόρειας Αμερικής (Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό).

[2] Στο πρωτότυπο, λογοπαίγνιο με το όνομα του Τραμπ (Trump) και το ρήμα trumps = επισκιάζει, κερδίζει.

*Δημοσιεύθηκε στις 14/7/2018 στην ιστοσελίδα του Τζέιμς Πέτρας.

Δρόμος της Αριστεράς

Αλήθειες και ψέματα γύρω από την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους

Σχολιάστε

Του Παύλου Δερμενάκη

Παράλληλα με τις γραβάτες για τις φιέστες στο Ζάππειο η κυβέρνηση κατά την προσφιλή της τακτική κυκλοφόρησε τα γνωστά non paper με την επιχειρηματολογία της για το θέμα, ενώ παράλληλα ο προσφιλής της τύπος τα αναπαράγει επεκτείνοντας τη κυβερνητική άποψη ακόμα περισσότερο.

Τα βασικά στοιχεία της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας συνοψίζονται στα ακόλουθα: Περισσότερα

Η συμφωνία της γραβάτας

Σχολιάστε

Toυ Κώστα Λαπαβίτσα

Για να εκτιμήσουμε τη σημασία της  συμφωνίας του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 είναι απαραίτητο να πάμε δυο χρόνια πίσω και να αναφερθούμε πρώτα στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε τέθηκε το πλαίσιο για το ελληνικό χρέος μέσα στο Τρίτο Μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα – αυτή της γραβάτας – είναι απόρροια της προηγούμενης και στην πράξη ακόμη χειρότερη, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το Γιούρογκρουπ του Μαΐου 2016

Η συμφωνία του Μαΐου 2016 περιλάμβανε βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Συγκεκριμένα:

  1. Να βελτιωθεί τεχνικά η σειρά των αποπληρωμών για το χρέος προς το EFSF,
  2. Να γίνουν τεχνικές αλλαγές στη χρηματοδότηση του EFSF/ESMώστε να μειωθεί ο κίνδυνος από πιθανή άνοδο των επιτοκίων και,
  3. Να μην πληρωθούν τόκοι για το 2017 στο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου (ένα μικρό ποσό, λίγο πάνω από 11 δις). Περισσότερα

«Αντίμετρα», ένας πρωτοφανής εμπαιγμός

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/20170518172105_img_541614951191221528726520.jpg

του Θάνου Καμήλαλη

Σύμφωνα με όσα προβλέπει το κυβερνητικό Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα για τη «μεταμνημονιακή» περίοδο 2018-2022, το 2019 τα «αντίμετρα» μειώνονται κατά 660 εκατ. ευρώ, την ώρα που τα μέτρα λιτότητας αυξάνονται κατά 370 εκατ. ευρώ. Η εφαρμογή του μεγαλύτερου μέρους των «αντιμέτρων» τοποθετείται πλέον, σύμφωνα πάντα με τις προβλέψεις του υπουργείου Οικονομικών, για το 2021 (2.1 δισ.) και το 2022 (3,5 δισ.).Πέρσι, το τότε Μεσοπρόθεσμο τοποθετούσε αυτές τις ελαφρύνσεις στο 2020 και 2021 αντίστοιχα. Παράλληλα, αν επιβεβαιωθούν οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί για τα πρωτογενή πλεονάσματα (και δεν βρεθεί ως δια μαγείας ένα υπερπλεόνασμα λόγω εσωτερικής στάσης πληρωμών), το 2018 ο στόχος έχει τέθεί στο 3,56% του ΑΕΠ, δηλαδή ελάχιστα πάνω από τη μνημονιακή δέσμευση του 3,5% του ΑΕΠ. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι, στο τέλος του 2018, δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος ούτε για ενεργοποίηση «αντιμέτρων», ούτε καν για «κοινωνικό μέρισμα», επίδομα που δόθηκε από το υπερπλεόνασμα το 2016 και 2017. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε που η κυβέρνηση, μέσω και του ίδιου του Πρωθυπουργού, αισιοδοξεί για το υπερπλεόνασμα του 2019 (όχι του 2018), του οποίου «τα 700 εκατομμύρια θα δοθούν σε φοροελαφρύνσεις». Περισσότερα

3 σκέψεις για το Μακεδονικό

Σχολιάστε

του Κώστα Βλαχόπουλου

Προχτες το απόγευμα οι Πρωθυπουργοί Ελλάδας και ΠΓΔΜ κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία, που αποτυπώνεται σε 21 σελίδες, κατοχυρώνει το νέο όνομα της γειτονικής χώρας, ρυθμίζει ζητήματα ταυτότητας και γλώσσας και περιέχει δεσμέυσεις για την απάλειψη αλυτρωτικών αναφορών στο σύνταγμα της.

Τρεις γρήγορες σκέψεις για την συμφωνία: Περισσότερα

Κ.Λαπαβίτσας: «Το ευρώ βλάπτει την Δημοκρατία»

Σχολιάστε

Ευρώ

Παρότι βραχυχρόνια πολιτικά, το πρόβλημα σε Ισπανία και Ιταλία μπορεί να λυθεί κυβερνητικά και για την Ευρωζώνη, μακροπρόθεσμα ο πυρήνας της Ε.Ε. με ραχοκοκαλιά πλέον το ευρώ, πλήττεται για τους λαούς που αντιλαμβάνονται ότι η βασική αρχή της ευρωζώνης είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας.

Τα πλεονάσματα αυτά μόνο η συνέχιση της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας τα διατηρεί, λέει ο καθηγητής οικονομικών Κώστας Λαπαβίτσας, μιλώντας στον 98.4. Περισσότερα

Καθαρή ή «βρώμικη» έξοδος από τα μνημόνια;

Σχολιάστε

Μνημόνιο

Του Γιάννη Τόλιου

Η πολιτική της ακραίας λιτότητας που με μορφή Μνημονίων εφαρμόζεται σχεδόν μια 10ετία στην ελληνική κοινωνία, έχει δημιουργήσει τραγικά κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την Εθνική και Λαϊκή κυριαρχία.

Η ανατροπή της συγκεκριμένης πολιτικής, αποτελεί βασικό όρο στο δρόμο της παραγωγικής ανόρθωσης της χώρας σε όφελος του λαού και την ουσιαστική μείωση της ανεργίας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (όπως και οι προηγούμενες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), ακολουθώντας πολιτική υποταγής στις εντολές της «τρόϊκας» και των επιλογών της εγχώριας ολιγαρχίας, εφαρμόζουν πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού και αρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Ταυτόχρονα προσπαθούν με επικοινωνιακά τρυκ και αβάσιμους ισχυρισμούς να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, καλλιεργώντας ανεδαφικές προσδοκίες. Χαρακτηριστικό δείγμα η ομιλία του πρωθυπουργού Αλ.Τσίπρα στη Βουλή (22.5.18), ότι «τον Αύγουστο του 2018, τα Μνημόνια θα είναι οριστικά παρελθόν για τον τόπο»! Περισσότερα

Κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές απασχόλησης

Σχολιάστε

Την περασμένη εβδομάδα πρόσεξα μια κουβέντα στο διαδίκτυο, σχετικά με τις «Κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές απασχόλησης των κρατών μελών» της Ευρωπαϊκής ¨Ενωσης. Όχι πως έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία αλλ’ απλώς για να είμαστε ακριβείς, η πραγματικότητα είναι ότι αυτές οι «κατευθυντήριες γραμμές» είναι παλιά ιστορία. Περιλαμβάνονται στην ατζέντα «Ευρώπη 2020» και κατά καιρούς συμπληρώνονται και τροποποιούνται.

Πέρυσι, λοιπόν, με την COM(2017)677/22-11-2017 απόφασή του, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε την αναθεώρηση τεσσάρων τέτοιων γραμμών και ζήτησε, όπως προβλέπεται, σχετική έκθεση της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Η Επιτροπή υπέβαλε την έκθεσή της και στις αρχές Απριλίου την υπέβαλε στο Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο την ενέκρινε κατά πλειοψηφία αλλά ζήτησε την ενσωμάτωση ορισμένων τροπολογιών ήσσονος εν πολλοίς σημασίας. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει αναλυτικά τις τροπολογίες εδώ. Εμείς ας πάμε να δούμε μερικά χαρακτηριστικά σημεία τους, έτσι όπως τροποποιήθηκαν: Περισσότερα

Η εκτόξευση του δημόσιου χρέους

Σχολιάστε

Tων Κώστα Λαπαβίτσα & Γιώργου Διαγουρτά

Ποσοτικό άλμα

Η σημαντικότερη οικονομική εξέλιξη των τελευταίων μηνών είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εκτοξεύτηκε. Συγκεκριμένα, το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης από 328,7 δις ευρώ στο τέλος του 2017, έφτασε στα 343,7 δις στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2018.

Το άλμα του χρέους οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η πληρωμή  από τον ESM της δόσης των 5,5 δις του δανείου του Τρίτου Μνημονίου ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της τρίτης αξιολόγησης. Ο δεύτερος είναι η αύξηση του βραχυπρόθεσμου δανεισμού μέσω επαναγοράς έντοκων γραμματίων (repos).

Σκοπός της κυβέρνησης είναι να σχηματίσει ταμειακά διαθέσιμα που θα πλησιάζουν τα 20δις (το περιβόητο «μαξιλάρι») ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορεί να δανειστεί με χαμηλότερα επιτόκια από τις αγορές, όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα τον Αύγουστο του 2018.  Περισσότερα

Older Entries