Αρχική

Αλήθειες και ψέματα γύρω από την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους

Σχολιάστε

Του Παύλου Δερμενάκη

Παράλληλα με τις γραβάτες για τις φιέστες στο Ζάππειο η κυβέρνηση κατά την προσφιλή της τακτική κυκλοφόρησε τα γνωστά non paper με την επιχειρηματολογία της για το θέμα, ενώ παράλληλα ο προσφιλής της τύπος τα αναπαράγει επεκτείνοντας τη κυβερνητική άποψη ακόμα περισσότερο.

Τα βασικά στοιχεία της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας συνοψίζονται στα ακόλουθα: Περισσότερα

Advertisements

Η συμφωνία της γραβάτας

Σχολιάστε

Toυ Κώστα Λαπαβίτσα

Για να εκτιμήσουμε τη σημασία της  συμφωνίας του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 είναι απαραίτητο να πάμε δυο χρόνια πίσω και να αναφερθούμε πρώτα στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε τέθηκε το πλαίσιο για το ελληνικό χρέος μέσα στο Τρίτο Μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα – αυτή της γραβάτας – είναι απόρροια της προηγούμενης και στην πράξη ακόμη χειρότερη, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το Γιούρογκρουπ του Μαΐου 2016

Η συμφωνία του Μαΐου 2016 περιλάμβανε βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Συγκεκριμένα:

  1. Να βελτιωθεί τεχνικά η σειρά των αποπληρωμών για το χρέος προς το EFSF,
  2. Να γίνουν τεχνικές αλλαγές στη χρηματοδότηση του EFSF/ESMώστε να μειωθεί ο κίνδυνος από πιθανή άνοδο των επιτοκίων και,
  3. Να μην πληρωθούν τόκοι για το 2017 στο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου (ένα μικρό ποσό, λίγο πάνω από 11 δις). Περισσότερα

«Αντίμετρα», ένας πρωτοφανής εμπαιγμός

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/20170518172105_img_541614951191221528726520.jpg

του Θάνου Καμήλαλη

Σύμφωνα με όσα προβλέπει το κυβερνητικό Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα για τη «μεταμνημονιακή» περίοδο 2018-2022, το 2019 τα «αντίμετρα» μειώνονται κατά 660 εκατ. ευρώ, την ώρα που τα μέτρα λιτότητας αυξάνονται κατά 370 εκατ. ευρώ. Η εφαρμογή του μεγαλύτερου μέρους των «αντιμέτρων» τοποθετείται πλέον, σύμφωνα πάντα με τις προβλέψεις του υπουργείου Οικονομικών, για το 2021 (2.1 δισ.) και το 2022 (3,5 δισ.).Πέρσι, το τότε Μεσοπρόθεσμο τοποθετούσε αυτές τις ελαφρύνσεις στο 2020 και 2021 αντίστοιχα. Παράλληλα, αν επιβεβαιωθούν οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί για τα πρωτογενή πλεονάσματα (και δεν βρεθεί ως δια μαγείας ένα υπερπλεόνασμα λόγω εσωτερικής στάσης πληρωμών), το 2018 ο στόχος έχει τέθεί στο 3,56% του ΑΕΠ, δηλαδή ελάχιστα πάνω από τη μνημονιακή δέσμευση του 3,5% του ΑΕΠ. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι, στο τέλος του 2018, δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος ούτε για ενεργοποίηση «αντιμέτρων», ούτε καν για «κοινωνικό μέρισμα», επίδομα που δόθηκε από το υπερπλεόνασμα το 2016 και 2017. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε που η κυβέρνηση, μέσω και του ίδιου του Πρωθυπουργού, αισιοδοξεί για το υπερπλεόνασμα του 2019 (όχι του 2018), του οποίου «τα 700 εκατομμύρια θα δοθούν σε φοροελαφρύνσεις». Περισσότερα

3 σκέψεις για το Μακεδονικό

Σχολιάστε

του Κώστα Βλαχόπουλου

Προχτες το απόγευμα οι Πρωθυπουργοί Ελλάδας και ΠΓΔΜ κατέληξαν σε ένα πλαίσιο συμφωνίας, μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία, που αποτυπώνεται σε 21 σελίδες, κατοχυρώνει το νέο όνομα της γειτονικής χώρας, ρυθμίζει ζητήματα ταυτότητας και γλώσσας και περιέχει δεσμέυσεις για την απάλειψη αλυτρωτικών αναφορών στο σύνταγμα της.

Τρεις γρήγορες σκέψεις για την συμφωνία: Περισσότερα

Κ.Λαπαβίτσας: «Το ευρώ βλάπτει την Δημοκρατία»

Σχολιάστε

Ευρώ

Παρότι βραχυχρόνια πολιτικά, το πρόβλημα σε Ισπανία και Ιταλία μπορεί να λυθεί κυβερνητικά και για την Ευρωζώνη, μακροπρόθεσμα ο πυρήνας της Ε.Ε. με ραχοκοκαλιά πλέον το ευρώ, πλήττεται για τους λαούς που αντιλαμβάνονται ότι η βασική αρχή της ευρωζώνης είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας.

Τα πλεονάσματα αυτά μόνο η συνέχιση της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας τα διατηρεί, λέει ο καθηγητής οικονομικών Κώστας Λαπαβίτσας, μιλώντας στον 98.4. Περισσότερα

Καθαρή ή «βρώμικη» έξοδος από τα μνημόνια;

Σχολιάστε

Μνημόνιο

Του Γιάννη Τόλιου

Η πολιτική της ακραίας λιτότητας που με μορφή Μνημονίων εφαρμόζεται σχεδόν μια 10ετία στην ελληνική κοινωνία, έχει δημιουργήσει τραγικά κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την Εθνική και Λαϊκή κυριαρχία.

Η ανατροπή της συγκεκριμένης πολιτικής, αποτελεί βασικό όρο στο δρόμο της παραγωγικής ανόρθωσης της χώρας σε όφελος του λαού και την ουσιαστική μείωση της ανεργίας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (όπως και οι προηγούμενες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), ακολουθώντας πολιτική υποταγής στις εντολές της «τρόϊκας» και των επιλογών της εγχώριας ολιγαρχίας, εφαρμόζουν πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού και αρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Ταυτόχρονα προσπαθούν με επικοινωνιακά τρυκ και αβάσιμους ισχυρισμούς να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, καλλιεργώντας ανεδαφικές προσδοκίες. Χαρακτηριστικό δείγμα η ομιλία του πρωθυπουργού Αλ.Τσίπρα στη Βουλή (22.5.18), ότι «τον Αύγουστο του 2018, τα Μνημόνια θα είναι οριστικά παρελθόν για τον τόπο»! Περισσότερα

Κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές απασχόλησης

Σχολιάστε

Την περασμένη εβδομάδα πρόσεξα μια κουβέντα στο διαδίκτυο, σχετικά με τις «Κατευθυντήριες γραμμές για τις πολιτικές απασχόλησης των κρατών μελών» της Ευρωπαϊκής ¨Ενωσης. Όχι πως έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία αλλ’ απλώς για να είμαστε ακριβείς, η πραγματικότητα είναι ότι αυτές οι «κατευθυντήριες γραμμές» είναι παλιά ιστορία. Περιλαμβάνονται στην ατζέντα «Ευρώπη 2020» και κατά καιρούς συμπληρώνονται και τροποποιούνται.

Πέρυσι, λοιπόν, με την COM(2017)677/22-11-2017 απόφασή του, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε την αναθεώρηση τεσσάρων τέτοιων γραμμών και ζήτησε, όπως προβλέπεται, σχετική έκθεση της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Η Επιτροπή υπέβαλε την έκθεσή της και στις αρχές Απριλίου την υπέβαλε στο Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο την ενέκρινε κατά πλειοψηφία αλλά ζήτησε την ενσωμάτωση ορισμένων τροπολογιών ήσσονος εν πολλοίς σημασίας. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να δει αναλυτικά τις τροπολογίες εδώ. Εμείς ας πάμε να δούμε μερικά χαρακτηριστικά σημεία τους, έτσι όπως τροποποιήθηκαν: Περισσότερα

Η εκτόξευση του δημόσιου χρέους

Σχολιάστε

Tων Κώστα Λαπαβίτσα & Γιώργου Διαγουρτά

Ποσοτικό άλμα

Η σημαντικότερη οικονομική εξέλιξη των τελευταίων μηνών είναι ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εκτοξεύτηκε. Συγκεκριμένα, το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης από 328,7 δις ευρώ στο τέλος του 2017, έφτασε στα 343,7 δις στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2018.

Το άλμα του χρέους οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η πληρωμή  από τον ESM της δόσης των 5,5 δις του δανείου του Τρίτου Μνημονίου ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της τρίτης αξιολόγησης. Ο δεύτερος είναι η αύξηση του βραχυπρόθεσμου δανεισμού μέσω επαναγοράς έντοκων γραμματίων (repos).

Σκοπός της κυβέρνησης είναι να σχηματίσει ταμειακά διαθέσιμα που θα πλησιάζουν τα 20δις (το περιβόητο «μαξιλάρι») ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορεί να δανειστεί με χαμηλότερα επιτόκια από τις αγορές, όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα τον Αύγουστο του 2018.  Περισσότερα

Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία

Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Κοντογιωργης

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Όπως απεδείχθη και στην περίοδο που μας ορίζουν τα Μνημόνια, το πρόβλημα της χώρας είναι η ασυμβατότητα του κράτους με τον εθνικό σκοπό. Ο στρατηγικός στόχος μιας κυβέρνησης, που θέλει να σημαίνεται ως ελάχιστα έστω προοδευτική, όφειλε να είναι η αντιστοίχισή της με το συμφέρον και την βούληση της κοινωνικής συλλογικότητας. Αναφέρομαι στην ανάγκη άρσης των αιτίων της καταστροφής, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου εσωτερικά. Αφορούν στους πυλώνες της ολιγαρχικής κομματοκρατίας: το πολιτικό σύστημα, το κράτος (Δημόσια Διοίκηση και Δικαιοσύνη) και η νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού και την πελατειακή σχέση, την δυναστική εν ολίγοις λειτουργία τους επί της κοινωνίας.

Η Συριζαία Αριστερά προσήλθε στις διαπραγματεύσεις, όπως ακριβώς και οι πολιτικές δυνάμεις που προηγήθηκαν: χωρίς να εκδηλώσει την παραμικρή πρόθεση να αναλάβει την εκ βάθρων ανασύσταση των πυλώνων της καταστροφής, προκειμένου οι πολιτικές του κράτους να αντιστοιχηθούν με το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, η πολιτική τάξη να επανεύρει τη νομιμοποίησή της στην κοινωνία, να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη στη χώρα, να απελευθερωθούν οι υγιείς και οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, να προταχθεί τέλος ένα εναλλακτικό στην παρασιτική οικονομία μοντέλο. Περισσότερα

«Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον»… και δικαστικά αθώωσέ τον!

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/adikaiosini1525867504.jpg

Του Μηνά Κωνσταντίνου

Την ώρα που η δίκη της Χρυσής Αυγής βρίσκεται σε εξέλιξη και οδεύει προς την κορύφωσή της, με τα συντριπτικά στοιχεία να μην αφήνουν αμφιβολίες για την λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης υπό τη σκέπη ενός αστικού κόμματος με φανερή ναζιστική ιδεολογία, αποφάσεις της Δικαιοσύνης επιχειρούν με εξοργιστικό τρόπο να νομιμοποιήσουν και να λειτουργήσουν ως σανίδα σωτηρίας τόσο για το μόρφωμα, όσο και για όσους υιοθετούν αντίστοιχες φασιστικές πρακτικές. Η 73η επέτειος της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών, βρίσκει τους ιδεολογικούς απόγονους των ηττημένων στη χώρα μας πίσω από έναν προκλητικό δικαστικό κλοιό προστασίας.

Τελευταία απόφαση που φούσκωσε με φρέσκο αέρα τα πανιά της ναζιστικής οργάνωσης, αυτή δικαστηρίου της Θεσσαλονίκης παραμονές της χουντικής επετείου της 21ης Απριλίου, κατά του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, Σωτήρη Ζαριανόπουλου, που τόλμησε να αποδοκιμάσει το ναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης και των μελών της. Περισσότερα

Κρίσεις , “Φούσκες”, Καπιταλισμός

Σχολιάστε

Του Ανδρέα Βελισσάριου

Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια όπου η παγκόσμια κοινότητα ήρθε αντιμέτωπη για πρώτη φορά με την πιο άγρια και καταστροφικότερη χρηματοπιστωτική-καπιταλιστική κρίση, μετά το Κραχ του 1929.

Η κρίση στα αμερικανικά στεγαστικά δάνεια, το “δέσιμο” νομισμάτων με το πανίσχυρο δολάριο αλλά και η κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας  Lehman Brothers κυρίως από τοξικά ομόλογα και απόκρυψη οικονομικών στοιχείων σε ισολογισμούς ήταν η αρχή ενός ντόμινο πολιτικών και οικονομικών δραματικών εξελίξεων. Οι ερευνητές είχαν επιστήσει την προσοχή  τους στους κινδύνους που προέρχονταν από τη συνύπαρξη της υπερβολικής ρευστότητας, των διαδικασιών παροχής ενυπόθηκων χρηματοδοτήσεων και των παρακινδυνευμένων χρηματοοικονομικών καινοτομιών. Περισσότερα

Ο θρίαμβος των εμπορικών πλεονασμάτων

Σχολιάστε

Του Κώστα Νάκου

Είναι γνωστό ότι ο κάθε επιχειρηματίας για την επιτυχή αντιμετώπιση των ανταγωνιστών του προσπαθεί να συμπιέσει το κόστος παραγωγής και ειδικά το κόστος εργασίας. Δεν επιθυμεί όμως το ίδιο για όλες τις άλλες επιχειρήσεις. Θα ήθελε όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι των άλλων επιχειρήσεων, να έχουν όσο γίνεται μεγαλύτερους μισθούς έτσι ώστε να έχουν την οικονομική δυνατότητα να καταναλώνουν τα δικά του εμπορεύματα.

Αυτή η αντίφαση που υπάρχει σε επίπεδο ατομικής και συνολικής επιχείρησης, εμφανίζεται και όταν γίνεται αναφορά για την οικονομία μιας χώρας. Η δεσπόζουσα σήμερα μονεταριστική οικονομική πολιτική της λιτότητας, άρα και της πτώσης του βιοτικού επιπέδου των μισθωτών στην ευρωζώνη, απορρέει από το στόχο της απόκτησης συγκριτικών πλεονεκτημάτων για την επίτευξη εμπορικών πλεονασμάτων. Έτσι σήμερα παρατηρούμε στην ευρωζώνη να υπάρχουν πλεονάσματα της τάξεως των 3,5% και η ατμομηχανή της, η Γερμανία, να φτάνει στο εξωφρενικό ποσοστό του 8%.

Την αντίστοιχη βέβαια μονεταριστική οικονομική πολιτική ακολουθούν και οι ανταγωνιστικές προς την ευρωζώνη οικονομίες με αποτέλεσμα να μειώνεται συνολικά η κατανάλωση και κυρίως να συρρικνώνεται συνεχώς το βιοτικό επίπεδο των μισθωτών από αυτόν τον τυφλό προς τα κάτω εμπορικό ανταγωνισμό που πάτο δεν έχει. Περισσότερα

Το μέτρο της ελληνικής παρακμής

Σχολιάστε

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Η οικονομική προοπτική της Ελλάδας έχει γίνει πολύ καλύτερη μετά από δέκα χαμένα χρόνια, μας ανακοίνωσε η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ σε εκτενές άρθρο της, στις 24 Απριλίου. Υπάρχει επιτέλους, μας λέει, προσδοκία ανάπτυξης για τη χώρα. Κι αυτό γιατί μια σειρά από αισιόδοξους Έλληνες επιχειρηματίες, μικρούς και μεγάλους, δήλωσαν στην έγκριτη εφημερίδα ότι τα πράγματα αλλάζουν και οι συνθήκες βελτιώνονται.

Αναρωτιέται κανείς, διαβάζουν τα ίδια τους άρθρα; Γιατί στο άρθρο υπάρχει και το παρακάτω διάγραμμα που λέει ακριβώς το αντίθετο. Και είναι πολύ ακριβέστερο από τις εντυπώσεις μερικών επιχειρηματιών από το χώρο δουλειάς τους. Περισσότερα

Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα οδηγεί σε ανεργία και φτώχεια

Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για οικονομία

Του Γρηγόρη Νικολόπουλου

Δώστε βάση στο γεγονός οτί το άρθρο γράφτηκε το 2002!

Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας είναι μόνιμη επωδός σε όλες τις πρωθυπουργικές ομιλίες, στις ομιλίες του υπουργού Οικονομίας, στις δηλώσεις των τραπεζιτών και των εκπροσώπων των επιχειρηματιών και των εργαζομένων. Ολοι τη θέλουν, αλλά δεν μπορούμε να την πετύχουμε. Δεν μπορούμε διότι όποτε καταφέραμε να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας, αυτό έγινε μέσω της υποτίμησης της δραχμής – ποτέ δεν έγινε μέσω κάποιου άλλου τρόπου. Τώρα πια όμως με το ευρώ η δυνατότητα υποτίμησης δεν υπάρχει. Το ευρώ όχι μόνο είναι σταθερό και ισχυρό, αλλά ανατιμάται κιόλας έναντι του δολαρίου και των άλλων νομισμάτων. Συνεπώς το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να μειωθεί η ανταγωνιστικότητά μας λόγω ανατίμησης παρά να αυξηθεί. Περισσότερα

Λάνθασμένα δεδομένα, λανθασμένα συμπεράσματα

Σχολιάστε

Η Τουρκία έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια στο εγγύτερο «εργοστάσιο” της Ασίας στη Δύση. Αν ο τουρκικός παραγωγικός ιστός χάσει την πρόσβαση στις αγορές της Δύσης θα καταστραφεί καθώς η δυνατότητα καταναλωτικής απορρόφησης της Ρωσίας είναι αστεία. Η Ρωσία έχει κατά κεφαλήν εισόδημα χαμηλότερο και από αυτό της Τουρκίας. To AΕΠ της Ρωσίας το 2016 ήταν περί τα 3,3 τρισ. δολ. και της Τουρκίας περί 2 τρισ. δολ. Η πρώτη έχει διπλάσιο πληθυσμό από τη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ε.Ε. υπολογίζεται πάνω από 20 τρισ. δολ. και των ΗΠΑ άλλο τόσο.

Τις προάλλες διάβαζα τα παραπάνω σε άρθρο τού -προσφάτως βραβευμένου- οικονομικού -πλην άνευ πανεπιστημιακών σπουδών- δημοσιογράφου Κώστα Στούπα και ομολογώ ότι μου κόπηκε η ανάσα. Αν η Τουρκία έχει φτάσει να παράγει 2 τρισ. ετησίως, η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ’ όσο φανταζόμαστε. Ευτυχώς, η μανία που έχω να διασταυρώνω τα πάντα (σε συνδυασμό, βεβαίως, με την άποψή μου περί του τι εστί Στούπας) με ηρέμησε μέσα σε λιγώτερο από πέντε λεπτά. Ιδού τι ανακάλυψα, με ελάχιστο ψάξιμο, σε μορφή διαγράμματος Περισσότερα

Ο θρυμματισμένος εαυτός των μνημονίων

Σχολιάστε

“Δύο ηλικιωμένοι τρώνε”, πίνακας του Φρανθίσκο Γκόγια

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Το ατομοκεντρικό μοντέλο του Διαφωτισμού των μνημονίων

Ο Εαυτός της Λογικής και της Αυτονομίας, ο άνθρωπος με τη μοναδικότητα της νόησης, ο καθοδηγούμενος από την ισχυρή του βούληση, ο σύγχρονος Προμηθέας, ήταν η κεντρική ιδέα του Διαφωτισμού και εξακολουθεί –να απαιτεί– να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την ατομικότητα, τόσο στη Δύση, όσο και στην καθ’ ημάς «Δύση».

Ωστόσο, αρκεί μια ματιά στα καθημερινά δελτία ειδήσεων για να αντιληφθεί κανείς ότι αυτό το δυτικό μοντέλο του εαυτού δεν ήταν ποτέ αληθινά ενιαίο. Η ισχύς της δυτικής μπαρούφας του ορθολογικού και αυτόνομου Ατόμου-Εαυτού (που από τότε επιμένει να ψάχνει πως να «είναι ο εαυτός του»), εξαρτάται από μια ακραία διχοτόμηση σε σχέση με αυτό που ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι: δηλαδή, υπερβολικά συναισθηματικός (παράλογος), υπερβολικά «σωματικός» και, κυρίως, αλληλεξαρτώμενος από άλλα όντα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που οι Έλληνες ή άλλοι μεσογειακοί λαοί και διάφοροι «ανατολίτες», καταγγέλλονται για την απουσία αυτής της διχοτόμησης, «δεν περάσαμε Διαφωτι(ζ)μό, αφού». Μας κατηγορούν που δεν κοπήκαμε στα δύο! Περισσότερα

Ζοφερό το μέλλον για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις

1 σχόλιο

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δε δικαιολογούν το κλίμα ευφορίας και υψηλών προσδοκιών που δημιουργεί η κυβέρνηση για την πολιτική της τα συμπεράσματα της ετήσιας έρευνας «εισοδήματος και δαπανών νοικοκυριών» του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών, Εμπόρων Ελλάδας (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ), που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. (εδώ η πλήρης έκθεση)

Η έρευνα της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία Marc, σε ένα πανελλαδικό δείγμα 1.006 νοικοκυριών το Νοέμβριο του 2017, και διακρίνεται για την αξιοπιστία των ευρημάτων της. Τα δε συμπεράσματα που συνοδεύουν τη δημοσίευσή της, κάθε φορά, αποτελούν μια εύστοχη και εμβριθή επισκόπηση των κυρίαρχων τάσεων που διέπουν την οικονομική συγκυρία. Κανείς επομένως δε δικαιούται να τα προσπερνά χωρίς να δίνει τη δέουσα προσοχή. Περισσότερα

Η επανάσταση εναντίον των τραπεζών

Σχολιάστε

https://analyst.gr/wp-content/uploads/2018/03/406.jpg

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Είναι τεράστια η ευθύνη του χρηματοπιστωτικού κλάδου διεθνώς, στις κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών που εντείνονται συνεχώς, ενώ γίνονται όλο και πιο συχνές – οπότε είναι αναγκαία η ρύθμιση του, η οποία δεν πρόκειται να συμβεί εάν δεν αφαιρεθεί το βασιλικό προνόμιο που παραδόθηκε ανεύθυνα από τους πολιτικούς στις τράπεζες: η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά.

Σε θέματα που αφορούν τις εμπορικές τράπεζες, τις κεντρικές τράπεζες και γενικότερα το χρήμα χωρίς αντίκρισμα έχουμε αναφερθεί πολλές φορές – επειδή θεωρούμε πως οι συνεχείς κρίσεις που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έτσι όπως αυτό δημιουργήθηκε μετά την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού το 1971, ειδικά μετά την απελευθέρωση της λειτουργίας των τραπεζών, οπότε την πλήρη ασυδοσία τους.

Είναι βέβαια πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, τα τοκογλυφικά του χαρακτηριστικά και τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά – αφού έρχεται σε αντίθεση τόσο με τη λογική, όσο και με την παιδεία που μας έχει επιβληθεί. Εν τούτοις, εάν δεν το καταλάβουμε και δεν πάψουμε να πιστεύουμε στους μύθους που το ίδιο το σύστημα έχει θέσει σε κυκλοφορία, όπως για παράδειγμα το ότι οι τράπεζες είναι οι διαμεσολαβητές μεταξύ των αποταμιευτών και των δανειζομένων, πως δανείζουν δηλαδή μόνο τις καταθέσεις τους, θα συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι των τραπεζών και των τόκων – με πολύ οδυνηρά αποτελέσματα για το βιοτικό μας επίπεδο, τη δημοκρατία και την ελευθερία μας. Περισσότερα

Ο χρόνος αναμονής για την κυβέρνηση τελείωσε

Σχολιάστε

Tου Κώστα Λαπαβίτσα

Ο πολιτικός υπολογισμός του Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο ήταν να παραμείνει στην εξουσία όσο πιο πολύ μπορούσε, προσδοκώντας ότι θα υπάρξει αισθητή οικονομική ανάκαμψη. Ετσι θα είχε την άνεση να πει στις επόμενες εκλογές ότι ναι μεν δεν έκανε ό,τι είχε υποσχεθεί, αλλά τουλάχιστον έβγαλε τη χώρα από την κρίση «με την κοινωνία όρθια».

Η ανάπτυξη ήρθε, αλλά είναι τόσο αδύναμη που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να πει αυτό που υπολόγιζε. Το 2017 η ανάπτυξη ήταν μόλις 1,4%. Συγκεκριμένα, η κατανάλωση έπεσε, οι επενδύσεις ήταν αδύναμες, οι εξαγωγές αυξήθηκαν λίγο και οι εισαγωγές αυξήθηκαν περισσότερο. Στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία λιμνάζει.

Ο λόγος της οικονομικής δυστοκίας είναι η μνημονιακή πραγματικότητα. Χαμηλοί μισθοί, χαμηλές συντάξεις, βαριά φορολογία, περικοπές δαπανών του Δημοσίου γονάτισαν την κατανάλωση. Τα λαϊκά στρώματα έχουν γίνει πολύ φτωχότερα, με αποτέλεσμα να περιορίζουν πλέον ακόμη και τα είδη διατροφής. Οι πωλήσεις ζυμαρικών, για παράδειγμα, έπεσαν το 2017 πάνω από 10%, πράγμα πρωτοφανές στα χρόνια της κρίσης. Το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς έχει γίνει τεράστιο. Περισσότερα

Παγκόσμια οικονομική αναταραχή και παγκοσμιοποίηση

Σχολιάστε

παγκοσμιοποίηση

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Κατά το διάστημα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, το φάντασμα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει στοιχειώσει το πνεύμα των πολιτικών και οικονομικών ‘ηγετών’ παγκόσμια. Η σημερινή αίσθηση ματαίωσης, εξαιτίας της διαρκώς μετατιθέμενης, στο απροσδιόριστο μέλλον, ολοκλήρωσης της  προσδοκίας, την καθιστά αβέβαιη ενεργοποιώντας την πιθανότητα επίτευξης του αντίθετου ενδεχόμενου. Πανηγυρίζοντες ‘ηγέτες’ και ‘διαμορφωτές’ της διεθνούς κοινής γνώμης, είχαν προετοιμάσει τα πάντα στην εντέλεια για την αναμενόμενη επίτευξη και ενθουσιώδη υποδοχή του ‘θαυμαστού νέου κόσμου’, που θα είχε επιτύχει τα ακόλουθα :

  • Ισχυρά νομίσματα, με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, για την αδιατάρακτη διεθνή κυκλοφορία χρήματος και κεφαλαίων
  • Αυστηρή επιτήρηση των δημόσιων δαπανών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων, για την εξάλειψη των μη δασμολογικών εμποδίων
  • Σαρωτικές απορρυθμίσεις στις διεθνείς συναλλαγές και τη διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου, με επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες
  • Απόλυτο συγχρονισμό των διεθνών χρηματοπιστωτικών ροών και αγορών και ενοποίηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, με τίμημα τον κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση των διάφορων εθνικών οικονομιών

Περισσότερα

Η Τουρκία έμαθε να παίζει πόκερ

Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα.

Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;

Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής. Περισσότερα

Μια «αριστερά» στα μέτρα τους

Σχολιάστε

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Δεν νομίζω πως είναι υπερβολή.

Τούτη η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση, έχει δυσφημίσει όσο κανείς την Αριστερά.

Καίρια, μακροπρόθεσμα και από τα «μέσα».

Μέσα σε 2-3 χρόνια, τέτοια υπονόμευση και τόση δυσφήμηση της Αριστεράς κανείς δεν κατάφερε.

Το νοιώθουν πολύ καλά οι απλοί αριστεροί άνθρωποι, η κοινωνική Αριστερά. Περισσότερα

Οι ελίτ και η αστική τάξη

Σχολιάστε

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Τον Κόσμο δεν τον κατακυρίευσαν τα τέκνα του Θεού, όπως παρότρυνε τους ανθρώπους η Βίβλος («κατακυριεύσατε την γη»), ούτε, όμως, τον κατάκτησε η αστική τάξη, όπως προφήτευε ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Κυρίαρχος στον πλανήτη είναι μια δράκα ατόμων, λιγότεροι κι από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, που νέμεται τον πλούτο των εθνών. Αυτοί καθημερινά πλουσιότεροι και οι υπόλοιποι όλο και πιο φτωχοί. Λεπτομέρειες βρίσκει κανείς στις στατιστικές του ΟΗΕ, στις μετρήσεις άλλων Διεθνών Οργανισμών και… στην πραγματικότητα, στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, στο Μουμπάϊ, στις παρυφές του Πεκίνου, στους φτωχούς λευκούς Αμερικάνους και στους πένητες Γερμανούς, στην καρδιά του καπιταλισμού.

Ο Μακρόν είναι ο επιφανέστερος εκπρόσωπος αυτής της δράκας που κυβερνάει τον πλανήτη. Είναι ο άνθρωπος των τραπεζών, του Ρότσιλντ, της βιτρίνας του καπιταλισμού της Δύσης. Ο Τραμπ είναι η διασημότερη παρέκκλιση από το Σύστημα. Δεν είναι καθόλου σπάνιο, ένας Άρχοντας να γίνεται αρχηγός των πληβείων αν και όχι, υποχρεωτικά, συνεπής υπερασπιστής τους. Το φαινόμενο ήταν γνωστό ήδη από την αρχαία Αθήνα. Ο Περικλής ήταν Αλκμεωνίδης, γόνος της πιο πλούσιας οικογένειας της Αθήνας, ηγέτης της δημοκρατικής λαϊκής παράταξης ενάντια στους ολιγαρχικούς, δημιουργός του κλέους της Πόλης. Περισσότερα

Ανύπαρκτοι φίλοι και σύμμαχοι μιας «ανύπαρκτης» χώρας

Σχολιάστε

Του Σπύρου Παναγιώτου

Εγκλωβισμένος, χωρίς σχέδιο ο πολιτικός κόσμος μπροστά σε κλιμακούμενες απειλές

Πιστεύει κανείς ότι, με την επίκληση και μόνο της υποχρέωσης εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου, είναι δυνατόν να αποτραπεί ή έστω να περιοριστεί η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας; Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει γράψει στα παλιά του τα παπούτσια όλες τις πρόσφατες ομόφωνες «αποφάσεις» του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (συμμετέχει και η Ρωσία, ας μην το ξεχνάμε) για παύση των εχθροπραξιών στο Αφρίν και μαζί με αυτές όλες τις «αυστηρές» προειδοποιήσεις τόσο των ΗΠΑ όσο και της Γαλλίας. Η επίθεση στο Αφρίν κορυφώνεται, βομβαρδίζονται ακόμα και θέσεις του στρατού της Συρίας στην περιοχή, και κανείς δεν είναι σε θέση να αντιδράσει. Δυστυχώς, η πιθανότητα να πέσει στα χέρια των Τούρκων το Αφρίν μοιάζει πια πολύ κοντινή. Και μαζί με την πτώση του Αφρίν θα καταρρεύσουν και οι ψευδαισθήσεις της ελληνικής διπλωματίας ότι η επιθετικότητα σε Αιγαίο και Κύπρο έχει σημείο εκκίνησης τις «δυσκολίες της Τουρκίας στα μέτωπα της Συρίας». Εκείνο που θα φανεί τις επόμενες μέρες είναι η συνέχιση, η κλιμάκωση των τουρκικών βλέψεων σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο καθώς και η επέκταση της τουρκικής εισβολής και ανατολικότερα του Ευφράτη.

Πιστεύει κανείς ότι η εμμονή της Ελλάδας να «πουλά» εξυπηρέτηση στην Άγκυρα διασφαλίζοντας την ευρωπαϊκή της πορεία μπορεί να εγγυηθεί την επιστροφή της Τουρκίας στην ομαλότητα; Περισσότερα

Η καπιταλιστική δημοκρατία, ως μη δημοκρατία

Σχολιάστε

Του Χρήστου Μιάμη*

Ο Μ. Λεβύ, χαρακτηρίζει το μοντέλο δημοκρατίας στον σύγχρονο καπιταλισμό, ως δημοκρατία “χαμηλής έντασης”. Ως ένα πρόταγμα δημοκρατίας, που βρίσκεται εγκλωβισμένο, υπό την ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, στα ασφυκτικά πλαίσια που τίθενται από την κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγμάτωση των όρων αυτής.

Πρόκειται για έναν ιδεότυπο, που συναντάται ευρέως, και ο οποίος άπτεται της μυθικής, μη πραγματικής διάστασης μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας. Ένας ιδεότυπος σύμφωνα με τον οποίο, καπιταλισμός και δημοκρατία, βρίσκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση , εντός του πλαισίου μιας κατάστασης εξαίρεσης, που αναιρεί τους όρους της καπιταλιστικής κανονικότητας, της οποίας η δημοκρατία, αποτελεί αναπόσπαστη και ζωογόνος πλευρά.

Το αρχετυπικό σφάλμα αυτής της ανάγνωσης, έγκειται στον τρόπο σύλληψης της καπιταλιστικής κανονικότητας, όπως και της κατάστασης εξαίρεσης ως αέναης ανακατασκευής της κανονικότητας. Καθώς στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, δεν διενεργείται μια άνιση μάχη μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και δημοκρατίας, εντός μιας κατάστασης εξαίρεσης που έχει έξωθεν επιβληθεί διαρρηγνύοντας τον πυρήνα της κανονικότητας, αλλά ανάστροφα, στα πλαίσια μιας μη πραγματικής κατάστασης εξαίρεσης, προτάσσεται ένα μη πραγματικό μοντέλο δημοκρατίας, ως διττή αναπαράσταση των όρων της κανονικότητας, και ως διαδικασία επαναπροσδιορισμού των προϋποθέσεων της κυριαρχίας που την ορίζουν.

Από αυτή την σκοπιά, και σε ότι αφορά ειδικότερα στον χαρακτήρα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης -ΕΕ- ΟΝΕ- , η δημοκρατία δεν μπορεί να προσληφθεί ως μια εξοστρακισμένη κοινωνικό-πολιτική διαδικασία, που καλείται να επιστρέψει, καθώς η μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε ακραίο νεοφιλελευθερισμό, εκφέρεται ως αναλογική αντιδραστική μετεξέλιξη του μοντέλου δημοκρατίας, ώστε αυτό να προσιδιάζει στις βιοπολιτικές ανάγκες του συστήματος εξουσίας. Η αναπόληση και η επίκληση μιας απολεσθείσας καπιταλιστικής δημοκρατίας, συνιστά επίκληση επιστροφής σε μια πρότερη ιστορική και χρονική στιγμή, όπου η εξέλιξη της καπιταλιστικής δημοκρατίας, αποκρυστάλλωνε σε σχετικά ικανό βαθμό, το επίπεδο εξέλιξης της ολότητας, του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για μια επίκληση στην καπιταλιστική κανονικότητα που μεταφυσικά εκλαμβάνεται ως αξιακάυπέρτερη της κατάστασης εξαίρεσης, που στην πραγματικότητα ωστόσο, είναι μεταμφιεσμένη κανονικότητα. Περισσότερα

Older Entries