Αρχική

Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα οδηγεί σε ανεργία και φτώχεια

Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για οικονομία

Του Γρηγόρη Νικολόπουλου

Δώστε βάση στο γεγονός οτί το άρθρο γράφτηκε το 2002!

Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας είναι μόνιμη επωδός σε όλες τις πρωθυπουργικές ομιλίες, στις ομιλίες του υπουργού Οικονομίας, στις δηλώσεις των τραπεζιτών και των εκπροσώπων των επιχειρηματιών και των εργαζομένων. Ολοι τη θέλουν, αλλά δεν μπορούμε να την πετύχουμε. Δεν μπορούμε διότι όποτε καταφέραμε να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας, αυτό έγινε μέσω της υποτίμησης της δραχμής – ποτέ δεν έγινε μέσω κάποιου άλλου τρόπου. Τώρα πια όμως με το ευρώ η δυνατότητα υποτίμησης δεν υπάρχει. Το ευρώ όχι μόνο είναι σταθερό και ισχυρό, αλλά ανατιμάται κιόλας έναντι του δολαρίου και των άλλων νομισμάτων. Συνεπώς το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να μειωθεί η ανταγωνιστικότητά μας λόγω ανατίμησης παρά να αυξηθεί. Περισσότερα

Advertisements

Λάνθασμένα δεδομένα, λανθασμένα συμπεράσματα

Σχολιάστε

Η Τουρκία έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια στο εγγύτερο «εργοστάσιο” της Ασίας στη Δύση. Αν ο τουρκικός παραγωγικός ιστός χάσει την πρόσβαση στις αγορές της Δύσης θα καταστραφεί καθώς η δυνατότητα καταναλωτικής απορρόφησης της Ρωσίας είναι αστεία. Η Ρωσία έχει κατά κεφαλήν εισόδημα χαμηλότερο και από αυτό της Τουρκίας. To AΕΠ της Ρωσίας το 2016 ήταν περί τα 3,3 τρισ. δολ. και της Τουρκίας περί 2 τρισ. δολ. Η πρώτη έχει διπλάσιο πληθυσμό από τη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ε.Ε. υπολογίζεται πάνω από 20 τρισ. δολ. και των ΗΠΑ άλλο τόσο.

Τις προάλλες διάβαζα τα παραπάνω σε άρθρο τού -προσφάτως βραβευμένου- οικονομικού -πλην άνευ πανεπιστημιακών σπουδών- δημοσιογράφου Κώστα Στούπα και ομολογώ ότι μου κόπηκε η ανάσα. Αν η Τουρκία έχει φτάσει να παράγει 2 τρισ. ετησίως, η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ’ όσο φανταζόμαστε. Ευτυχώς, η μανία που έχω να διασταυρώνω τα πάντα (σε συνδυασμό, βεβαίως, με την άποψή μου περί του τι εστί Στούπας) με ηρέμησε μέσα σε λιγώτερο από πέντε λεπτά. Ιδού τι ανακάλυψα, με ελάχιστο ψάξιμο, σε μορφή διαγράμματος Περισσότερα

Ο θρυμματισμένος εαυτός των μνημονίων

Σχολιάστε

“Δύο ηλικιωμένοι τρώνε”, πίνακας του Φρανθίσκο Γκόγια

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Το ατομοκεντρικό μοντέλο του Διαφωτισμού των μνημονίων

Ο Εαυτός της Λογικής και της Αυτονομίας, ο άνθρωπος με τη μοναδικότητα της νόησης, ο καθοδηγούμενος από την ισχυρή του βούληση, ο σύγχρονος Προμηθέας, ήταν η κεντρική ιδέα του Διαφωτισμού και εξακολουθεί –να απαιτεί– να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την ατομικότητα, τόσο στη Δύση, όσο και στην καθ’ ημάς «Δύση».

Ωστόσο, αρκεί μια ματιά στα καθημερινά δελτία ειδήσεων για να αντιληφθεί κανείς ότι αυτό το δυτικό μοντέλο του εαυτού δεν ήταν ποτέ αληθινά ενιαίο. Η ισχύς της δυτικής μπαρούφας του ορθολογικού και αυτόνομου Ατόμου-Εαυτού (που από τότε επιμένει να ψάχνει πως να «είναι ο εαυτός του»), εξαρτάται από μια ακραία διχοτόμηση σε σχέση με αυτό που ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι: δηλαδή, υπερβολικά συναισθηματικός (παράλογος), υπερβολικά «σωματικός» και, κυρίως, αλληλεξαρτώμενος από άλλα όντα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που οι Έλληνες ή άλλοι μεσογειακοί λαοί και διάφοροι «ανατολίτες», καταγγέλλονται για την απουσία αυτής της διχοτόμησης, «δεν περάσαμε Διαφωτι(ζ)μό, αφού». Μας κατηγορούν που δεν κοπήκαμε στα δύο! Περισσότερα

Ζοφερό το μέλλον για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις

1 σχόλιο

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δε δικαιολογούν το κλίμα ευφορίας και υψηλών προσδοκιών που δημιουργεί η κυβέρνηση για την πολιτική της τα συμπεράσματα της ετήσιας έρευνας «εισοδήματος και δαπανών νοικοκυριών» του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών, Εμπόρων Ελλάδας (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ), που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. (εδώ η πλήρης έκθεση)

Η έρευνα της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία Marc, σε ένα πανελλαδικό δείγμα 1.006 νοικοκυριών το Νοέμβριο του 2017, και διακρίνεται για την αξιοπιστία των ευρημάτων της. Τα δε συμπεράσματα που συνοδεύουν τη δημοσίευσή της, κάθε φορά, αποτελούν μια εύστοχη και εμβριθή επισκόπηση των κυρίαρχων τάσεων που διέπουν την οικονομική συγκυρία. Κανείς επομένως δε δικαιούται να τα προσπερνά χωρίς να δίνει τη δέουσα προσοχή. Περισσότερα

Η επανάσταση εναντίον των τραπεζών

Σχολιάστε

https://analyst.gr/wp-content/uploads/2018/03/406.jpg

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Είναι τεράστια η ευθύνη του χρηματοπιστωτικού κλάδου διεθνώς, στις κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών που εντείνονται συνεχώς, ενώ γίνονται όλο και πιο συχνές – οπότε είναι αναγκαία η ρύθμιση του, η οποία δεν πρόκειται να συμβεί εάν δεν αφαιρεθεί το βασιλικό προνόμιο που παραδόθηκε ανεύθυνα από τους πολιτικούς στις τράπεζες: η δημιουργία χρημάτων από το πουθενά.

Σε θέματα που αφορούν τις εμπορικές τράπεζες, τις κεντρικές τράπεζες και γενικότερα το χρήμα χωρίς αντίκρισμα έχουμε αναφερθεί πολλές φορές – επειδή θεωρούμε πως οι συνεχείς κρίσεις που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έτσι όπως αυτό δημιουργήθηκε μετά την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού το 1971, ειδικά μετά την απελευθέρωση της λειτουργίας των τραπεζών, οπότε την πλήρη ασυδοσία τους.

Είναι βέβαια πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, τα τοκογλυφικά του χαρακτηριστικά και τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά – αφού έρχεται σε αντίθεση τόσο με τη λογική, όσο και με την παιδεία που μας έχει επιβληθεί. Εν τούτοις, εάν δεν το καταλάβουμε και δεν πάψουμε να πιστεύουμε στους μύθους που το ίδιο το σύστημα έχει θέσει σε κυκλοφορία, όπως για παράδειγμα το ότι οι τράπεζες είναι οι διαμεσολαβητές μεταξύ των αποταμιευτών και των δανειζομένων, πως δανείζουν δηλαδή μόνο τις καταθέσεις τους, θα συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι των τραπεζών και των τόκων – με πολύ οδυνηρά αποτελέσματα για το βιοτικό μας επίπεδο, τη δημοκρατία και την ελευθερία μας. Περισσότερα

Ο χρόνος αναμονής για την κυβέρνηση τελείωσε

Σχολιάστε

Tου Κώστα Λαπαβίτσα

Ο πολιτικός υπολογισμός του Αλέξη Τσίπρα όταν υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο ήταν να παραμείνει στην εξουσία όσο πιο πολύ μπορούσε, προσδοκώντας ότι θα υπάρξει αισθητή οικονομική ανάκαμψη. Ετσι θα είχε την άνεση να πει στις επόμενες εκλογές ότι ναι μεν δεν έκανε ό,τι είχε υποσχεθεί, αλλά τουλάχιστον έβγαλε τη χώρα από την κρίση «με την κοινωνία όρθια».

Η ανάπτυξη ήρθε, αλλά είναι τόσο αδύναμη που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να πει αυτό που υπολόγιζε. Το 2017 η ανάπτυξη ήταν μόλις 1,4%. Συγκεκριμένα, η κατανάλωση έπεσε, οι επενδύσεις ήταν αδύναμες, οι εξαγωγές αυξήθηκαν λίγο και οι εισαγωγές αυξήθηκαν περισσότερο. Στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία λιμνάζει.

Ο λόγος της οικονομικής δυστοκίας είναι η μνημονιακή πραγματικότητα. Χαμηλοί μισθοί, χαμηλές συντάξεις, βαριά φορολογία, περικοπές δαπανών του Δημοσίου γονάτισαν την κατανάλωση. Τα λαϊκά στρώματα έχουν γίνει πολύ φτωχότερα, με αποτέλεσμα να περιορίζουν πλέον ακόμη και τα είδη διατροφής. Οι πωλήσεις ζυμαρικών, για παράδειγμα, έπεσαν το 2017 πάνω από 10%, πράγμα πρωτοφανές στα χρόνια της κρίσης. Το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς έχει γίνει τεράστιο. Περισσότερα

Παγκόσμια οικονομική αναταραχή και παγκοσμιοποίηση

Σχολιάστε

παγκοσμιοποίηση

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Κατά το διάστημα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, το φάντασμα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει στοιχειώσει το πνεύμα των πολιτικών και οικονομικών ‘ηγετών’ παγκόσμια. Η σημερινή αίσθηση ματαίωσης, εξαιτίας της διαρκώς μετατιθέμενης, στο απροσδιόριστο μέλλον, ολοκλήρωσης της  προσδοκίας, την καθιστά αβέβαιη ενεργοποιώντας την πιθανότητα επίτευξης του αντίθετου ενδεχόμενου. Πανηγυρίζοντες ‘ηγέτες’ και ‘διαμορφωτές’ της διεθνούς κοινής γνώμης, είχαν προετοιμάσει τα πάντα στην εντέλεια για την αναμενόμενη επίτευξη και ενθουσιώδη υποδοχή του ‘θαυμαστού νέου κόσμου’, που θα είχε επιτύχει τα ακόλουθα :

  • Ισχυρά νομίσματα, με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, για την αδιατάρακτη διεθνή κυκλοφορία χρήματος και κεφαλαίων
  • Αυστηρή επιτήρηση των δημόσιων δαπανών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων, για την εξάλειψη των μη δασμολογικών εμποδίων
  • Σαρωτικές απορρυθμίσεις στις διεθνείς συναλλαγές και τη διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου, με επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες
  • Απόλυτο συγχρονισμό των διεθνών χρηματοπιστωτικών ροών και αγορών και ενοποίηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, με τίμημα τον κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση των διάφορων εθνικών οικονομιών

Περισσότερα

Η Τουρκία έμαθε να παίζει πόκερ

Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα.

Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;

Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής. Περισσότερα

Μια «αριστερά» στα μέτρα τους

Σχολιάστε

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Δεν νομίζω πως είναι υπερβολή.

Τούτη η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση, έχει δυσφημίσει όσο κανείς την Αριστερά.

Καίρια, μακροπρόθεσμα και από τα «μέσα».

Μέσα σε 2-3 χρόνια, τέτοια υπονόμευση και τόση δυσφήμηση της Αριστεράς κανείς δεν κατάφερε.

Το νοιώθουν πολύ καλά οι απλοί αριστεροί άνθρωποι, η κοινωνική Αριστερά. Περισσότερα

Οι ελίτ και η αστική τάξη

Σχολιάστε

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Τον Κόσμο δεν τον κατακυρίευσαν τα τέκνα του Θεού, όπως παρότρυνε τους ανθρώπους η Βίβλος («κατακυριεύσατε την γη»), ούτε, όμως, τον κατάκτησε η αστική τάξη, όπως προφήτευε ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Κυρίαρχος στον πλανήτη είναι μια δράκα ατόμων, λιγότεροι κι από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, που νέμεται τον πλούτο των εθνών. Αυτοί καθημερινά πλουσιότεροι και οι υπόλοιποι όλο και πιο φτωχοί. Λεπτομέρειες βρίσκει κανείς στις στατιστικές του ΟΗΕ, στις μετρήσεις άλλων Διεθνών Οργανισμών και… στην πραγματικότητα, στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, στο Μουμπάϊ, στις παρυφές του Πεκίνου, στους φτωχούς λευκούς Αμερικάνους και στους πένητες Γερμανούς, στην καρδιά του καπιταλισμού.

Ο Μακρόν είναι ο επιφανέστερος εκπρόσωπος αυτής της δράκας που κυβερνάει τον πλανήτη. Είναι ο άνθρωπος των τραπεζών, του Ρότσιλντ, της βιτρίνας του καπιταλισμού της Δύσης. Ο Τραμπ είναι η διασημότερη παρέκκλιση από το Σύστημα. Δεν είναι καθόλου σπάνιο, ένας Άρχοντας να γίνεται αρχηγός των πληβείων αν και όχι, υποχρεωτικά, συνεπής υπερασπιστής τους. Το φαινόμενο ήταν γνωστό ήδη από την αρχαία Αθήνα. Ο Περικλής ήταν Αλκμεωνίδης, γόνος της πιο πλούσιας οικογένειας της Αθήνας, ηγέτης της δημοκρατικής λαϊκής παράταξης ενάντια στους ολιγαρχικούς, δημιουργός του κλέους της Πόλης. Περισσότερα

Ανύπαρκτοι φίλοι και σύμμαχοι μιας «ανύπαρκτης» χώρας

Σχολιάστε

Του Σπύρου Παναγιώτου

Εγκλωβισμένος, χωρίς σχέδιο ο πολιτικός κόσμος μπροστά σε κλιμακούμενες απειλές

Πιστεύει κανείς ότι, με την επίκληση και μόνο της υποχρέωσης εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου, είναι δυνατόν να αποτραπεί ή έστω να περιοριστεί η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας; Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει γράψει στα παλιά του τα παπούτσια όλες τις πρόσφατες ομόφωνες «αποφάσεις» του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (συμμετέχει και η Ρωσία, ας μην το ξεχνάμε) για παύση των εχθροπραξιών στο Αφρίν και μαζί με αυτές όλες τις «αυστηρές» προειδοποιήσεις τόσο των ΗΠΑ όσο και της Γαλλίας. Η επίθεση στο Αφρίν κορυφώνεται, βομβαρδίζονται ακόμα και θέσεις του στρατού της Συρίας στην περιοχή, και κανείς δεν είναι σε θέση να αντιδράσει. Δυστυχώς, η πιθανότητα να πέσει στα χέρια των Τούρκων το Αφρίν μοιάζει πια πολύ κοντινή. Και μαζί με την πτώση του Αφρίν θα καταρρεύσουν και οι ψευδαισθήσεις της ελληνικής διπλωματίας ότι η επιθετικότητα σε Αιγαίο και Κύπρο έχει σημείο εκκίνησης τις «δυσκολίες της Τουρκίας στα μέτωπα της Συρίας». Εκείνο που θα φανεί τις επόμενες μέρες είναι η συνέχιση, η κλιμάκωση των τουρκικών βλέψεων σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο καθώς και η επέκταση της τουρκικής εισβολής και ανατολικότερα του Ευφράτη.

Πιστεύει κανείς ότι η εμμονή της Ελλάδας να «πουλά» εξυπηρέτηση στην Άγκυρα διασφαλίζοντας την ευρωπαϊκή της πορεία μπορεί να εγγυηθεί την επιστροφή της Τουρκίας στην ομαλότητα; Περισσότερα

Η καπιταλιστική δημοκρατία, ως μη δημοκρατία

Σχολιάστε

Του Χρήστου Μιάμη*

Ο Μ. Λεβύ, χαρακτηρίζει το μοντέλο δημοκρατίας στον σύγχρονο καπιταλισμό, ως δημοκρατία “χαμηλής έντασης”. Ως ένα πρόταγμα δημοκρατίας, που βρίσκεται εγκλωβισμένο, υπό την ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, στα ασφυκτικά πλαίσια που τίθενται από την κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγμάτωση των όρων αυτής.

Πρόκειται για έναν ιδεότυπο, που συναντάται ευρέως, και ο οποίος άπτεται της μυθικής, μη πραγματικής διάστασης μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας. Ένας ιδεότυπος σύμφωνα με τον οποίο, καπιταλισμός και δημοκρατία, βρίσκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση , εντός του πλαισίου μιας κατάστασης εξαίρεσης, που αναιρεί τους όρους της καπιταλιστικής κανονικότητας, της οποίας η δημοκρατία, αποτελεί αναπόσπαστη και ζωογόνος πλευρά.

Το αρχετυπικό σφάλμα αυτής της ανάγνωσης, έγκειται στον τρόπο σύλληψης της καπιταλιστικής κανονικότητας, όπως και της κατάστασης εξαίρεσης ως αέναης ανακατασκευής της κανονικότητας. Καθώς στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, δεν διενεργείται μια άνιση μάχη μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και δημοκρατίας, εντός μιας κατάστασης εξαίρεσης που έχει έξωθεν επιβληθεί διαρρηγνύοντας τον πυρήνα της κανονικότητας, αλλά ανάστροφα, στα πλαίσια μιας μη πραγματικής κατάστασης εξαίρεσης, προτάσσεται ένα μη πραγματικό μοντέλο δημοκρατίας, ως διττή αναπαράσταση των όρων της κανονικότητας, και ως διαδικασία επαναπροσδιορισμού των προϋποθέσεων της κυριαρχίας που την ορίζουν.

Από αυτή την σκοπιά, και σε ότι αφορά ειδικότερα στον χαρακτήρα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης -ΕΕ- ΟΝΕ- , η δημοκρατία δεν μπορεί να προσληφθεί ως μια εξοστρακισμένη κοινωνικό-πολιτική διαδικασία, που καλείται να επιστρέψει, καθώς η μετεξέλιξη του καπιταλισμού σε ακραίο νεοφιλελευθερισμό, εκφέρεται ως αναλογική αντιδραστική μετεξέλιξη του μοντέλου δημοκρατίας, ώστε αυτό να προσιδιάζει στις βιοπολιτικές ανάγκες του συστήματος εξουσίας. Η αναπόληση και η επίκληση μιας απολεσθείσας καπιταλιστικής δημοκρατίας, συνιστά επίκληση επιστροφής σε μια πρότερη ιστορική και χρονική στιγμή, όπου η εξέλιξη της καπιταλιστικής δημοκρατίας, αποκρυστάλλωνε σε σχετικά ικανό βαθμό, το επίπεδο εξέλιξης της ολότητας, του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για μια επίκληση στην καπιταλιστική κανονικότητα που μεταφυσικά εκλαμβάνεται ως αξιακάυπέρτερη της κατάστασης εξαίρεσης, που στην πραγματικότητα ωστόσο, είναι μεταμφιεσμένη κανονικότητα. Περισσότερα

Πριν από ένα αγχώδες τέλος

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/andr1521229014.jpg

Toυ Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Καθώς το άγχος δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα συναίσθημα από το μέλλον ή μάλλον ένα συναίσθημα που προβλέπει το δυσοίωνο μέλλον, αντιλαμβάνεται κανείς τι περίπου συμβαίνει στον ανθρώπινο ψυχισμό, όταν το δυσοίωνο αυτό μέλλον επιβεβαιώνεται καθημερινά στο παρόν. Πρόκειται για μια «δικαίωση» του άγχους. Κάτι σαν να λέμε, δικαίως αγχωθήκαμε.

Με τον τρόπο αυτό, καθώς το άγχος και η εύλογη ανησυχία -για μια πιθανή απειλή- δικαιώνονται, ο άνθρωπος δεν έχει άλλη οδό διαφυγής παρά την δυσλειτουργική αποφυγή, την απόσυρση ή την διαφυγή σε λογής «καταφύγια». Η ιδιώτευση, η επιμελημένη και «φρόνιμη σύνεση» της αυτολογοκριμένης σιωπής ή η πρόσδεση σε διανοητικοποιημένες ιδεοληπτικές καταφυγές είναι η πολιτική έκφραση αυτής της ψυχολογικής πραγματικότητας. Μπορείς να «ποστάρεις», για παράδειγμα, δεκάδες φωτογραφίες με ανθισμένες μυγδαλιές στα κοινωνικά δίκτυα, μπορείς να «εξαφανίζεσαι από προσώπου γης» και να «χάνεσαι ρε σύντροφε», μπορείς να κάνεις και καμιά επαναστατική γυμναστική, καταγγέλλοντας ότι μοιάζει να αντιβαίνει την ιδεολογική σου περιχαράκωση, αλλά μπορούμε τώρα να καταλάβουμε ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ανάγκη να διαφύγουμε του υπαρξιακού άγχους που δικαιώνεται όλο και πιο πολύ.   Περισσότερα

Η ανατομία του χρέους και τα 740 δις € του προϋπολογισμού

Σχολιάστε

Του Βασίλη Βιλιάρδου

 

Από το 1995 έως το 2016 η Ελλάδα ανακύκλωσε χρέη ύψους 390,69 δις €, ενώ επιβαρύνθηκε με τόκους 207,89 δις € και με παράπλευρες δαπάνες 3,49 δις € – οπότε ουσιαστικά το κόστος του δημοσίου χρέους της για αυτά τα έτη ήταν συνολικά 211,38 δις €.

Επειδή κυκλοφορούν αρκετές θεωρίες σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη της χώρας, μεταξύ άλλων στην προσπάθεια να ερμηνευθεί πού οφείλεται η υπερχρέωση και τελικά η χρεοκοπία της (αν και η τελευταία είναι ξεκάθαρα το αποτέλεσμα των σκόπιμων ή μη λαθών των κυβερνήσεων μας μετά το 2010, ειδικά του PSI και του ξεπουλήματος της Ελλάδας στη συνέχεια), θεωρούμε σκόπιμη την παρουσίαση ορισμένων πινάκων – από τους οποίους μπορεί κανείς να εξάγει μόνος του τα συμπεράσματα του, χωρίς να επαφίεται στις κρίσεις άλλων ή σε θεωρίες συνωμοσίας.

Στα πλαίσια αυτά ο πίνακας που ακολουθεί αφορά (α) την εξέλιξη των δημοσίων εσόδων ως ποσοστό επί του ΑΕΠ από το 1970 έως το 2011 που υπεγράφη το PSI, (β) των δημοσίων δαπανών και των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού από το 1990 και μετά (=έσοδα – έξοδα, οι ετήσιες ζημίες του κράτους δηλαδή ως προς το ΑΕΠ που χρηματοδοτούνται μέσω του νέου δανεισμού και οι οποίες ήταν ανέκαθεν πολύ υψηλές), (γ) του ποσοστού του πληθωρισμού, (δ) του δημοσίου χρέους (αυξάνεται από τα ελλείμματα μείον τις πωλήσεις παγίων και τις ιδιωτικοποιήσεις), (ε) του ονομαστικού ΑΕΠ και (στ) της σχέσης χρέους ως προς το ΑΕΠ. Περισσότερα

Οι χρηματιστηριακές αναταράξεις του Φεβρουαρίου

Σχολιάστε

Ουάσιγκτον, 22/12/2017: Ο πρόεδρος Τραμπ δείχνει με καμάρι την σελίδα με την υπογραφή του στον νέο φορολογικό νόμο. Δεν θα μπορούσε να κρατάει όλον τον νόμο, που απλώνεται σε 74.608 σελίδες.

Χτες είπαμε δυο λόγια για τις αναταράξεις που επικρατούν στα χρηματιστήρια όλου του κόσμου, οι οποίες είναι τόσο έντονες ώστε μερικοί να ισχυρίζονται πως βρισκόμαστε εν όψει εκδηλώσεως μιας νέας κρίσης. Δεν περίμενα ότι το εν λόγω κείμενο θα προκαλούσε τόσο έντονο ενδιαφέρον, οπότε εκτιμώ πως θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε λίγο στο εν λόγω θέμα. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να διερευνήσουμε τις διάφορες αιτίες που αναστατώνουν τα χρηματιστήρια τούτες τις μέρες.

Η αλήθεια είναι ότι οι άνοδοι και οι πτώσεις των χρηματιστηρίων συνιστούν κατά ένα μεγάλο μέρος τους προβλέψιμα γεγονότα. Για παράδειγμα, ο Δεκέμβριος είναι σχεδόν πάντοτε πτωτικός, μιας και οι επενδυτές επιδίδονται σε πωλήσεις, προκειμένου είτε να καλύψουν τις ανοιχτές θέσεις τους είτε να γράψουν κέρδη στους ισολογισμούς τους. Κατά την ίδια έννοια, ο Ιανουάριος είναι ανοδικός επειδή στην διάρκειά του υπερτερούν οι αγορές, με τις επενδυτές να σπεύδουν να τοποθετήσουν τα κέρδη που έγραψαν τον προηγούμενο μήνα. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο στ’ αφτιά των μη μυημένων, η μέση απόδοση των μετοχών κατά τον Ιανουάριο είναι πέντε φορές μεγαλύτερη από τους υπόλοιπους έντεκα μήνες. Έτσι, λοιπόν, είναι λογικό ο Φεβρουάριος να είναι πτωτικός, αφού ο ξέφρενος ρυθμός τού Ιανουαρίου δεν μπορεί να διατηρηθεί. Η διαφορά με τον εφετινό Φεβρουάριο, σε σύγκριση με τους παλιότερους, είναι ότι ούτε ο Δεκέμβριος ήταν έντονα πτωτικός ούτε ο Ιανουάριος έντονα ανοδικός, οπότε η τρέχουσα έντονη ανισορροπία συνιστά μάλλον μεγάλη έκπληξη. Περισσότερα

Το success story του Σύριζα

Σχολιάστε

https://periklis12.files.wordpress.com/2013/05/2013-26-mai-success-story-2mg.jpg?w=498&h=363

Του George Papalexiou

Επιχειρώντας μια πρόχειρη καταγραφή των «επιτυχιών» του ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξα στα εξής:

1) Η εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης. Υλοποιεί αποκρουστικές, νεοφιλελεύθερες πολιτικές χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Δέχεται συγχαρητήρια από τους δανειστές για την επιστροφή στην ανάπτυξη, τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις και τις ακραίες αλλαγές στο ασφαλιστικό και την αγορά εργασίας που είναι χειρότερη κι από γαλέρα. Πρόκειται για το success story αλά ΣΥΡΙΖΑ που πετυχαίνει πρωτογενή πλεονάσματα και καταργεί κάθε εργασιακό δικαίωμα. Που κάνει την οικονομία ανταγωνιστική, αυξάνει το ΑΕΠ και βγαίνει στις αγορές να δανειστεί με επιτόκιο 3,5% για 7ετές ομόλογο αξίας τριών δις. Της περιφερειακής δύναμης που κουνάει το δάχτυλο στους γείτονες (Αλβανία, πΓΔΜ), οικοδομεί συμμαχίες με το Ισραήλ και διασώζει τις τράπεζες και τις ελληνικές επενδύσεις στα βαλκάνια και την ανατολική μεσόγειο. Δίνει «γη και ύδωρ» εξασφαλίζοντας την παραμονή της χώρας στο σκληρό πυρήνα του ευρωπαϊκού και υπερατλαντικού μπλοκ (σεβασμός στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ, παραμονή στην Ε.Ε- Ο.Ν.Ε.). Σε αυτό το success story εμπεριέχεται και η καλλιέργεια μιας «εικονικής πραγματικότητας» περί επιστροφής στην προ κρίσης κατάσταση, αδιαφορώντας για το ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας στρέφονται στη φασιστική αντίδραση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, την αποπολιτικοποίηση και τις ατομικές πρακτικές επιβίωσης. Περισσότερα

NOVARTIS: Το «δέντρο», το «δάσος» κι ο βούρκος

Σχολιάστε

του Νίκου Μπογιόπουλου

Η Novartis το 2015 τιμήθηκε με την «Διάκριση Επιχειρηματικής Αριστείας» («Diamonds of the Greek Economy 2015») ως η κορυφαία φαρμακευτική εταιρεία στην Ελλάδα.

Πάμε τώρα να δούμε για ποιο πράγμα (δεν) μιλάμε αφού μερικά πράγματα είναι πιο προστατευμένα και από τους καλύτερα «προστατευόμενους» (;) μάρτυρες.

Μνημόνιο επί…7!

    Μια όχι τόσο φωταγωγημένη πλευρά της δικογραφίας είναι αυτή όπου αναφέρεται ότι:

  • Η τιμολόγηση των φαρμάκων στην Ελλάδα – εξαιτίας του γεγονότος ότι η χώρα μας επηρεάζει την διαμόρφωση των τιμών σε 30 περίπου χώρες – επηρέασε άμεσα τις φαρμακευτικές αγορές διαμορφώνοντας έναν τζίρο ύψους 150 δισ. δολαρίων παγκοσμίως.
  • Την περίοδο 2000-2010 η φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα από 1,4% του ΑΕΠ εκτινάχτηκε στο 2,1% του ΑΕΠ, διπλάσια από τον μέσο όρο δαπάνης στην ΕΕ που ήταν 1% (σσ: στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι χειρότερα αφού η δημόσια δαπάνη από 0,9% το 2000 απογειώθηκε στο 2,2% το 2009 και παρέμεινε στο 1,5% μέχρι και το 2012 – ετήσια έκθεση φαρμάκου 2012/ΙΟΒΕ).
  • Την περίοδο 2000-2015 δαπανήθηκαν σωρευτικά στην Ελλάδα 68 δισ. ευρώ για φάρμακα με τα 47 δισ. ευρώ να αποτελούν δημόσια δαπάνη.
  • Αν την περίοδο αυτή η Ελλάδα δαπανούσε ως ποσοστό του ΑΕΠ της για φάρμακα όσα δαπανούνταν κατά μέσο όρο στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ τότε, σύμφωνα με την δικογραφία, θα είχαν ξοδευτεί – σε τιμές του 2017 και σύμφωνα με τους συντελεστές ανατοκισμού – περί τα 33 δισ. ευρώ (!) λιγότερα από όσα ξοδεύτηκαν.

Περισσότερα

Μπορεί να Υπάρξει Δημιουργικός Πατριωτισμός;

Σχολιάστε

https://www.thepressproject.gr/photos/eikon1517636825.jpg

Του Βάιου Τριαντάφυλλου

Η εθνική ιδεολογία, ή αλλιώς ο πατριωτισμός, και η αναγωγή της εθνικής ταυτότητας σε μια απ’ τις ανώτερες αξίες της πολιτικής οργάνωσης έχει υπάρξει κυρίαρχη σε όλα τα σύγχρονα κράτη στον κόσμο. Μέσα στα χρόνια, η εθνική ιδεολογία έχει πάρει ποιοτικά διαφορετικές εκφάνσεις. Από τα φασιστικά κινήματα των Κου Κλουξ Κλαν και της Χρυσής Αυγής έως τον μετριοπαθή χαρακτήρα της αμερικανικής ή της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας τα χαρακτηριστικά του πατριωτισμού αλλάζουν, όχι όμως και οι αρχές του. Είναι, μάλιστα, αυτές οι αρχές που έχουν αποτελέσει το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζονται οι κρατικοί μηχανισμοί, και με τη σειρά τους οι αμυντικοί μηχανισμοί, οι μηχανισμοί συλλογής της φορολογίας, θέσπισης του ποινικού συστήματος και ούτω καθ’ εξής.

Η θεμελίωση ενός ολόκληρου κράτους στις αρχές του πατριωτισμού επιτυγχάνεται είτε με την αρχή της εθνικής ομοιογένειας και τη δημιουργία ενός έθνους-κράτους είτε, στα πολυπολιτισμικά κράτη, μέσω της δημιουργίας μιας τεχνητής εθνικής ταυτότητας. Και στις δύο περιπτώσεις οι πολίτες τους ενώνονται με ασαφείς, μεταξύ τους, πολιτισμικούς, ή άλλους, δεσμούς και διακηρύσσουν τα συμφέροντά τους ως ανώτερα από τα συμφέροντα των άλλων κρατών. Έτσι, βρίσκεται μια κοινή αφετηρία, ένα κίνητρο για τους ανθρώπους να νιώσουν ότι ανήκουν σε ένα σύνολο, με αποτέλεσμα να αποδέχονται, και στην πλειοψηφία τους να υποστηρίζουν αλόγιστα τις διαδικασίες με τις οποίες, κατά τον κοινωνιολόγο Τσαρλς Τίλλυ, δημιουργούνται τα κράτη: την εξουδετέρωση εχθρών στο εσωτερικό τους, την εξόρυξη πόρων και την άντληση φόρων, καθώς και την προστασία από εξωτερικούς εχθρούς με την κήρυξη πολέμου. Περισσότερα

Χαραμίζεται η νεότητα; (ΙΙ)

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/01/29_%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A4%CE%91.jpg

Συνηθισμένο ακόμα το παράπονο των μεγαλύτερων ότι οι νέοι σήμερα προτιμούν την ευκολία τους. Ότι αποφεύγουν τις δύσκολες δουλειές και ψάχνουν να βολευτούν σε κάτι λιγότερο κουραστικό. «Ποιος θα κάτσει σήμερα να ασχοληθεί με την αγροτική παραγωγή ή την κτηνοτροφία. Ποιος θα μείνει στο χωριό ή το νησί;». Η σχεδόν αντανακλαστική, στερεοτυπική, αριστερή απάντηση είναι ότι το ζήτημα είναι γενικότερο. Σωστό. Παρομοίως δίκαιες είναι οι ενστάσεις ότι η εικόνα με αργόσχολους νέους είναι μερικώς επίπλαστη ή ότι τα δεκάωρα μπροστά στον υπολογιστή, στο μαγαζί, στην εταιρεία, στο εργαστήριο είναι εξίσου εξοντωτικά. Το ζήτημα όμως εδώ τίθεται διαφορετικά. Αφορά στο εάν υπάρχουν σήμερα –εν μέσω ανεργίας και κρίσης– αναξιοποίητες δυνατότητες. Αν υπάρχουν πεδία ενασχόλησης και εργασίας που θα ανακτήσουν το κύρος τους μέσα στην ίδια την κοινωνία. Αν και χωρίς να αρνηθούμε ότι νέες στρατηγικές επιβίωσης θα εμφανίζονται, ότι το παραμικρό εισόδημα είναι σήμερα ζωτικό, ότι οι δουλειές δεν επιλέγονται κατά βούληση, μπορούμε ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε για το χαρακτήρα και την ποιότητα αυτού που κάνουμε. Περισσότερα

Απο το «κανένα σπιτι στα χέρια τραπεζίτη» στο «χωρίς πλειστηριασμούς δεν θα έρθει η ανάπτυξη»

Σχολιάστε

του Γιώργου Διαγουρτά

Το σημαντικότερο πολιτικό και κοινωνικό θέμα στη χώρα το αμέσως επόμενο διάστημα θα είναι το ζήτημα των πλειστηριασμών. Οι πιέσεις τις οποίες δέχεται η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τους δανειστές είναι ασφυκτικές. Δίχως επανεκκίνηση των πλειστηριασμών το επόμενο διάστημα και μάλιστα με γεωμετρικά αυξανόμενο ρυθμό δεν θα υπάρξει κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης και εκταμίευση της δόσης των 6 δις  τον Ιανουάριο όπως προβλέπει το 3ο μνημόνιο. Οι πλειστηριασμοί έχουν παγώσει την τελευταία διετία λόγω της κινηματικής δράσης ενάντια στους πλειστηριασμόυς σε όλη τη χώρα με αποτελέσμα την αναβολή τους στα περισσότερα ειρηνοδικεία.

Το ζήτημα των πλειστηριασμών ξεκίνησε το 2010 με την υπογράφη του 1ου μνημονίου απο την κυβέρνηση Παπανδρέου, την περικοπή μισθών και συντάξεων με αποτέλεσμα την καταστροφική πορεία της ελληνικής οικονομίας μέχρι και σήμερα και την αναγκαστική ψήφιση του νόμου Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας των «κόκκινων» δανειοληπτών που βρέθηκαν σε διάστημα μικρότερο από ένα έτος σε αδυναμία αποπληρωμής των στεγαστικών τους δανείων λόγω των μισθολογικών ή συνταξιοδοτικών  τους μειώσεων ή ακόμα και την απώλεια της εργασίας τους. Αν δεν ψηφιζοταν ο Ν. Κατσέλη εκτός από την οικονομική δυσχέρεια  λογω της κρίσης, ένα πολύ μεγάλο μέρος των δανειοληπτών θα έμενε άστεγο. Περισσότερα

Αναμνήσεις από το προβλέψιμο 2018…

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/01/euro.jpeg

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια υπενθύμιση βασικών σταθμών στον οδικό χάρτη της «επιστροφής στην ομαλότητα» σκιαγραφεί το γκρίζο μετα-μνημονιακό status της ελληνικής οικονομίας

Το να μιλήσεις ή να γράψεις για το μέλλον είναι σχετικά απλό και ανώδυνο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διασταυρωθούν οι εκτιμήσεις σου, πλην των ίδιων των γεγονότων, όταν αυτά επέλθουν. Κι όταν επέλθουν, ακόμη κι αν τα έχεις προφητέψει με την ευστοχία Νοστράδαμου ή την επινοητικότητα Πυθίας, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το αν έχει προηγηθεί η έγκαιρη και ακριβής πρόβλεψή τους. Ωστόσο, η προσπάθεια του είδους μας να προβλέψει το μέλλον, έστω και στην εθιμοτυπική εκδοχή των αναλύσεων στο τέλος του έτους, δεν είναι μια πολυτελής και περιττή διαδικασία. Το μέλλον κτίζεται πάντα με υλικά του παρελθόντος και του (στιγμιαίου) παρόντος. Και η ανθρώπινη προνοητικότητα μπορεί να τα αξιοποιήσει ως χρήσιμα μαθήματα ή να τα αφήσει απλώς να καταλήξουν σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Περισσότερα

Το 2018 με ερωτήματα από το 2008

Σχολιάστε

Του Βασίλη Μηνακάκη

Τέτοιες ημέρες, πριν από δέκα χρόνια, η Lehman Brothers, τέταρτη μεγαλύτερη επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ, παρουσίαζε ρεκόρ εσόδων και κερδών για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά και τον υψηλότερο όγκο συναλλαγών στο χρηματιστήριο του Λονδίνου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Η εξωφρενική αναλογία δανείων που είχε χορηγήσει προς ίδια κεφάλαια (30 προς 1) δεν φαινόταν να απασχολεί κανέναν. Ούτε τα πρώτα σύννεφα που φάνηκαν το 2007 στην έως τότε προελαύνουσα κερδοφορία κολοσσών όπως η HSBC και η Bear Srearns. Άλλωστε, ο Dow Jones, στις 19 Ιουλίου 2007, είχε εκτιναχτεί πάνω από τις 14.000 μονάδες, ο τότε πρόεδρος της FED Μπεν Μπερνάνκι διαβεβαίωνε ότι «πρόκειται για μεμονωμένα φαινόμενα» και ο τότε υπουργός Οικονομικών Χένρι Πόλσον δήλωνε ότι τα προβλήματα «αναχαιτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό». Πώς να αμφισβητήσει κανείς τους «μάγους των αγορών»; Πώς να πάει κόντρα στον Ρόμπερτ Λούκας, Νόμπελ Οικονομίας και πρόεδρο της Αμερικανικής Οικονομικής Εταιρείας, ο οποίος αποφαινόταν ότι «το κεντρικό πρόβλημα της αποτροπής μιας βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης έχει πρακτικά λυθεί». Με την ίδια ή και μεγαλύτερη βεβαιότητα, μάλιστα, από εκείνη που χαρακτήριζε το …διορατικό μήνυμα του προέδρου των ΗΠΑ, Κάλβιν Κούλιτζ, στο Κογκρέσο στις 4 Δεκεμβρίου 1928: «Κανένα Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών που συνήλθε για να επισκοπήσει την κατάσταση της Ένωσης δεν βρέθηκε μπροστά σε πιο μεγάλη και ευχάριστη προοπτική απ’ αυτή που φαίνεται σήμερα μπροστά μας»! Περισσότερα

Μνημονιακό φάρμακο ή νεοφιλελεύθερη βαριά ασθένεια;

1 σχόλιο

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Ο εθελόδουλος μνημονιακός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) Γιάννης Στουρνάρας, έχει επανειλημμένα δικαιώσει τους δανειστές ενοχοποιώντας την Ελλάδα. Κατά την άποψή του, τα μνημόνια 1, 2 και 3, που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα την τελευταία επταετία από τους ευρωπαίους ‘εταίρους’, δεν είναι υπεύθυνα για τη φοβερή και αέναη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας από το 2010 μέχρι και τώρα, ούτε για τη σημερινή μη ορατή στο άμεσο μέλλον σταθεροποίηση και ανάκαμψή της. Διατείνεται ότι τα επιβληθέντα μνημόνια και οι ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές δεν ήταν ποτέ μέρος του προβλήματος, αλλά αποτελούν μέρος της λύσης του. Με την ίδια συλλογιστική, επιμένει ότι η πολιτική που έχει συρρικνώσει την οικονομία ήταν ‘δυσάρεστη’, αλλά ‘απαραίτητη’ για τη θεραπεία των παθογενειών που είχαν συσσωρευθεί από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και από την ελληνική κοινωνία που επέμενε να συντηρεί με δανεικά ένα βιοτικό επίπεδο που ήταν υπέρτερο των δυνάμεών της. Ο ίδιος θεωρεί ότι για την ελληνική κρίση δεν είναι υπεύθυνες οι ελληνικές τράπεζες, γιατί δεν την πυροδότησαν, αλλά ευθύνεται το δημοσιονομικό αδιέξοδο που οδήγησε σε πτώση όλη την ελληνική οικονομία, πλήττοντας τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τις τράπεζες.

Η αυθαίρετη ερμηνεία του δημιουργεί με αφάνταστη ευκολία ενόχους και θύματα, που τιμωρούνται για ατασθαλίες στις οποίες δεν συμμετείχαν ποτέ και δεν γνώριζαν ούτε εξ αποστάσεως. Το 2013 ακόμη και ο τότε διευθυντής μελετών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Ολιβιέ Μπλανσάρ, απέδωσε σε γνωστή έκθεσή του τη βαθειά ύφεση της ελληνικής οικονομίας στην υποεκτίμηση των υφεσιακών επιπτώσεων από τα σκληρότατα μέτρα ακραίας λιτότητας των μνημονίων και όχι τόσο στην υπερχρέωσή της. Τα αντίστοιχα μνημονιακά προγράμματα που εφαρμόσθηκαν στις Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο, δεν έφθασαν ποτέ την ακραία σκληρότητα, εκδικητικότητα και βιαιότητα των ελληνικών. Ενώ στην Ελλάδα οι επιβληθείσες περικοπές μισθών και συντάξεων άγγιξαν το 50%, σε αυτές τις χώρες δεν ξεπέρασαν το 10-15%. Η ελληνική ύφεση παραμένει μέχρι και τώρα βαθύτερη και η ανεργία η υψηλότερη στην ευρωζώνη κι αυτό δεν οφείλεται στο αρχικό ύψος του χρέους, αλλά στην αναποτελεσματικότατη κακοδιαχείρισή του από τα τρία μνημόνια και με την αδιαμφισβήτητη συνέργεια των ελληνικών κυβερνήσεων. Περισσότερα

Για μια αντι-νομική Εγκληματολογία της αντίστασης

Σχολιάστε

Του Παναγιώτη Χαλκιά

Αν κάποιος αναφερόταν στην επιστήμη της Εγκληματολογίας, η πρώτη λέξη που θα χρησιμοποιούσε για να την περιγράψει θα ήταν η ηθική. Η Εγκληματολογία είναι μια αφόρητα ηθική επιστήμη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εγκληματολογία συγκροτήθηκε μέσα από ένα είδος δυαδικότητας, η οποία από τη μια αφορά την καθαρή ποινικότητα, που αναγνωρίζει μόνο τον ρητό χαρακτήρα και την καθολικότητα του νόμου, χωρίς να εμπίπτει στο πεδίο της ηθικής και από την άλλη βρίσκεται η πρακτική της διόρθωσης, της αναμόρφωσης. Στο σημείο της σύζευξης αυτών των δυο στοιχείων θα θεμελιωθεί ένας ψυχο-νομικός λόγος, ο ρόλος του οποίου θα είναι να μεταφέρει σε όρους σωφρονισμού τα νομικά στοιχεία της ποινικότητας αλλά και να επανακωδικοποιήσει τις ποινικές έννοιες σε ηθικές κατηγορίες. Η παραβατικότητα, η ροπή ορισμένων ατόμων προς το έγκλημα, η ψυχική ασθένεια ως προδιάθεση εγκληματικών συμπεριφορών, είναι ένας κεκαλυμένος τρόπος να επανακωδικοποιείται με ποινικούς όρους ένα είδος ψυχολογικής κατηγορίας που δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία και στις αρμοδιότητες των δικαστηρίων.

Πίσω από το ιδεολόγημα του σωφρονισμού όμως, αυτό που προσπαθεί τόσο περίτεχνα να κρυφτεί, είναι το γεγονός ότι η φυλακή δεν πήρε το σωφρονιστικό χρίσμα από τις επιστήμες του ανθρώπου, αντιθέτως ήταν απαραίτητο στοιχείο για να μπορέσει να δικαιολογήσει και να τεκμηριώσει τον εαυτό της. Επίσης ο σωφρονισμός δεν είναι ένα φαινόμενο που παραπέμπει μόνο στη λειτουργία της φυλακής, αλλά είναι συστατικό στοιχείο των σύγχρονων κοινωνιών και η φυλακή είναι μια από τις εκφάνσεις του. Θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι όταν μιλάμε για σωφρονισμό, θα πρέπει να αναφερόμαστε σε τεχνικές και μηχανισμούς κανονικοποίησης. Kατά αρχήν, μόλις εισέλθει κάποιος στη φυλακή, τίθεται σε λειτουργία ένα σύνολο μηχανισμών που τον απογυμνώνουν απ’ την ιδιότητα του ως πολίτη. Συνδυάζοντας τη γνώση με την κανονικοποίηση, ο εγκληματολογικός λόγος έχει καταφέρει να εισάγει την ενσωμάτωση μιας βιογραφίας των ατόμων στο ποινικό σύστημα. Αυτή η ύπουλη ενσωμάτωση της βιογραφίας στην αστυνομική γνώση, αντιμετωπίζει τους ανθρώπους μέσα από τα πολιτικά στίγματα που τους έχουν επιβληθεί για να χαρακτηρίσουν τη μη κανονικότητα τους[1] Περισσότερα

Τα παραφερνάλια της μείωσης του ΑΕΠ

Σχολιάστε

Την εποχή της χρηματιστηριακής έκρηξης, κάπου εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, οι έλληνες έμαθαν ξαφνικά οικονομικά. Θέλοντας και μη δηλαδή, αφού στην καθημερινότητά τους εισέβαλαν ένα σωρό άγνωστα ως τότε πράγματα και όροι όπως μπλου τσιπ, λίμιτ απ, Ρ/Ε, υπεραπόδοση, έκδοση υπέρ το άρτιο κλπ. Σήμερα, κάπου μια εικοσαετία αργότερα, η σοβούσα καπιταλιστική κρίση έγινε αιτία οι έλληνες να εμπλουτίσουν τις οικονομικές τους γνώσεις και να μάθουν για ΑΕΠ, για εξωτερικά ισοζύγια, για μπέιλ άουτ και μπέιλ ιν, για δημοσιονομία, για πρωτογενή αποτελέσματα και λοιπά. Βεβαίως, όπως γίνεται συνήθως, η έλλειψη υπόβαθρου δεν αφήνει αυτή την γνώση να εισχωρήσει πολύ βαθύτερα από το επίπεδο της επιδερμίδας αλλά αυτό δεν είναι κουσούρι αποκλειστικά των ελλήνων.

Εν πάση περιπτώσει, ένα από τα πράγματα που μάθαμε είναι ότι στα χρόνια της κρίσης το ΑΕΠ μας καταποντίστηκε στα 170 δισ. (πάνω-κάτω) από τα 230 δισ. (πάνω-κάτω), που είχε βρεθεί το 2008.Αν και δεν καταλαβαίνουμε απόλυτα τι επιπτώσεις έχει κάτι τέτοιο, η αίσθησή μας ότι πρόκειται για κάτι πολύ άσχημο είναι σωστή. Όμως, ποιά ακριβώς είναι τα κακά που συνεπάγεται μια μείωση του ΑΕΠ; Περισσότερα

Older Entries