Αρχική

Η εποχή των τεράτων και των τερατολάγνων

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/terata.jpg

του Προκόπη Μπίχτα

«Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μικρής μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα, που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά, και για σήμερα και για αύριο και για πάντα…»
Δημήτρης Γληνός

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η Αριστερά απέτυχε να δώσει λύσεις στα προβλήματα των λαών στην Ελλάδα και παγκόσμια. Όσο οξύνονται τα προβλήματα των εργαζομένων μαζών, η αποτυχία της γίνεται μεγαλύτερη και οφθαλμοφανέστερη.

Η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και οι πρακτικές της Νέας Τάξης, ύστερα από πολλά χρόνια προπαγάνδας, οικονομικής κατάστασης, πολιτικών πρακτικών και ανυπαρξίας αντίθετου λόγου έχει αλλοτριώσει τις συνειδήσεις των δεξιών, των κεντρώων και των αριστερών και έχει διαστρεβλώσει κάθε έννοια που, κάποτε, θεωρούνταν ορισμένη. Περισσότερα

Ανάδυση ενός νέου αστικού δικομματισμού

Σχολιάστε

Του Γιάννη Ελαφρού

Εκτίμηση αποτελεσμάτων βουλευτικών εκλογών

Η ανάδειξη της ΝΔ στην κυβέρνηση με υψηλό ποσοστό και αυτοδυναμία, η αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ και η επικράτησή του ως πυλώνα του νέου αστικού δικομματισμού, σε συνδυασμό με τη συμπίεση της Αριστεράς διαμορφώνουν έναν αρνητικό εκλογικό-πολιτικό συσχετισμό. Αναμένεται επίθεση του κεφαλαίου, η οποία όμως θα συναντήσει αντιστάσεις στο κοινωνικό πεδίο.

Η Νέα Δημοκρατία επανέρχεται στην κυβέρνηση με υψηλό ποσοστό, 39,85% και 2.251.411 ψήφους. Κέρδισε 378.000 ψήφους από τις ευρωεκλογές στις 26 Μάη (33,12%) και 725.000 από τις βουλευτικές του Σεπτεμβρίου 2015 (28,1%). Βεβαίως υπολείπεται σε αριθμό ψήφων από τις 2.295.719, που είχε πάρει ο Κ. Καραμανλής στις βουλευτικές του Οκτωβρίου 2009 και είχε… χάσει τις εκλογές με 33,47% (έναντι 43,92%, του ΠΑΣΟΚ με τον Γ. Παπανδρέου). Η μεγάλη μείωση των ψήφων, γενικά των κομμάτων, έχει να κάνει με το υψηλότατο ποσοστό αποχής, που έφτασε το 42,08% των εκλογικών καταλόγων (από τους οποίους δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες διαγραφές). Η συμμετοχή στις 7 Ιούλη έφτασε στους 5.769.503 ψηφοφόρους, αυξημένη 115.000 ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές, σχεδόν 200.000 ψήφους από τις βουλευτικές του Σεπτέμβρη 2015, αλλά μακριά από τους 6.330.356 ψηφίσαντες τον Γενάρη του 2015 («η ελπίδα έρχεται») και βέβαια τους 7.044.606 στις βουλευτικές του 2009. Περισσότερα

Ονειρεύονται τη ρεβάνς, αλλά χωρίς τον ξενοδόχο…

Σχολιάστε

Του Γιώργου Κρεασίδη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αδίστακτη και αποφασισμένη να αξιοποιήσει στο έπακρο την ολέθρια κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ

Μια βδομάδα ήταν αρκετή για να δείξει πού θα κινηθεί η νέα κυβέρνηση της ΝΔ: Στο έδαφος μια συντηρητικής μετατόπισης πάνω στα ερείπια της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που διέσυρε την έννοια της Αριστεράς. Πρόκειται για τη ρεβάνς του πολιτικού συστήματος της άρχουσας τάξης που κλονίστηκε, καθώς ο δικομματισμός επανέρχεται ποσοστιαία σε επίπεδα προ κρίσης, με την πρώτη αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά το 2009 και τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει τη θέση που κατείχε το ΠΑΣΟΚ. Σε ένα βαθμό ο κόσμος του κεφαλαίου νιώθει ότι πέρασαν για πάντα οι μέρες αγωνίας που έζησε όσον αφορά στη θέση της Ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ στην αρχή της δεκαετίας. Περισσότερα

Η μεγάλη νίκη της ΝΔ και η μικρή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ

Σχολιάστε

Εικονογράφηση: Ατελιέ LIFO

Της Βασιλικής Σιούτη

Το 2012 όταν το κύμα της λαϊκής αγανάκτησης άρχισε να σηκώνει τον Αλέξη Τσίπρα και να τον κατευθύνει προς την εξουσία, εκείνος διαβεβαίωνε ότι θα ασκούσε μία εντελώς διαφορετική πολιτική, σε άλλο πλαίσιο, εκτός μνημονίων, γιατί αν ήταν να συνεχίσει στο ίδιο, όπως έλεγε, ας το έκαναν οι παλιοί, «που ξέρουν τη δουλειά καλύτερα». Αφού λοιπόν το πλαίσιο τελικά δεν άλλαξε και όπως διαπίστωσε όταν του δόθηκε η εξουσία, αυτά που έλεγε ήταν μια «αυταπάτη«, οι πολίτες μετά την ολοκλήρωση της θητείας του, αποφάσισαν να δώσουν την εξουσία σε αυτούς που «ξέρουν τη δουλειά καλύτερα», σύμφωνα με τη ρήση του ιδίου (παρότι φεύγοντας υπονόησε ότι τώρα την έμαθε κι αυτός τη δουλειά).

Περισσότερα

«Εσείς φταίτε…»!

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/07/daxtyla.jpg

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Αξίζει, νομίζω, να αφηγηθώ αυτό που μου συνέβη κάποιο βράδυ, σε δείπνο που είχε παραθέσει φιλικό ζευγάρι. Στο τραπέζι μας βρισκόταν κι ένας νέος –αξιόλογο παιδί γενικά– που ήθελε να του εξηγήσω πού οφείλονται τα δεινά της εποχής μας. Ήταν οργισμένος με τον Τσίπρα, κι επειδή γνώριζε τις ιδεολογικές μου πεποιθήσεις, αισθάνθηκε την ανάγκη να ξεσπάσει επάνω μου, ως αριστερού. Ήταν τελείως ακατατόπιστος –όπως πολλοί της γενιάς του– για την ιστορία αυτού του χώρου και τα σχήματα στο μυαλό του, ήταν μπερδεμένα και υπεραπλουστευμένα. «Εσείς οι κομμουνιστές να τα βλέπετε, εσείς φταίτε για όλα…»! «Εμείς οι κομμουνιστές;» Ποιοι «κομμουνιστές»; Η φωνή του νεαρού φίλου, φανέρωνε ειρωνεία και επιθετικότητα. «Πρώτη φορά Αριστερά δεν λέτε; Σας μάθαμε τώρα για καλά…». Κάθε προσπάθεια να του εξηγήσω τις διαφορές των ιδεολόγων από τους κάπηλους και τους οπορτουνιστές, στάθηκε μάταιη. Γι’ αυτόν, όλοι το ίδιο είμαστε. «Εσείς φταίτε…»! Κι αν το πράγμα περιοριζόταν στη γνώμη ενός ατόμου, δεν θα ήταν κάτι τρομερό. Δυστυχώς όμως, πολλοί νέοι που έχουν καεί από τη λαίλαπα του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν παρόμοια γνώμη, και δεν επιδεικνύουν καμία διάθεση να εμβαθύνουν στα άδυτα της αριστερής ιδεολογίας. Ένα κύμα αγανάκτησης κυριαρχεί σε όλα τα στρώματα, και κανείς δεν θέλει ν’ ακούσει δικαιολογίες ή διευκρινήσεις. Στον νου μου ήρθαν τα λόγια της Μαρίας Ιορδανίδου, από το γνωστό αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα: «Σαν τα τρελά πουλιά τον κάνανε τον κόσμο οι καταραμένοι. Σαν τα τρελά πουλιά…». Καταραμένοι για την Ιορδανίδου, ήταν ο Κάιζερ και οι Γερμανοί της εποχής εκείνης. Καταραμένοι για εμάς, είναι η Γερμανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και οι… «θεσμοί»! Αυτοί μας έκαναν «σαν τα τρελά πουλιά»… Περισσότερα

Πολεμάμε για κάτι;

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/01/art-dinh.jpeg

Του Τάσου Βαρούνη

Δεν πολεμάμε λέει για τα πετρέλαια. Και γιατί πολεμάμε; Για την Κύπρο που είναι άλλο κράτος; Για το Καστελλόριζο που είναι μικρό και μακριά; Για μια ελληνική βραχονησίδα; Για σύνορα; Γι’ αυτά πολεμάμε ή μήπως γενικώς δεν πολεμάμε; Η αναγωγή της πατρίδας σε κάποια υλικότητα, ταυτόχρονα με την καταγραφή αυτής της υλικότητας ως το άθροισμα των άμεσων και ιδιαίτερων συμφερόντων ενός πληθυσμού συνιστά το ιδεολογικό φόντο της παραίτησης και της αποσυγκρότησης και όχι την αποκάλυψη της πατριδοκαπηλίας. Αν δε θέλουμε να σκεφτούμε πάνω σε μια ευρύτερη και διόλου αθώα ρευστοποίηση που αναπαριστά τα πράγματα χωρίς διαμεσολαβήσεις (χωρίς κράτη, πολιτικές, σύνορα, γεωπολιτική ισχύ, κυριαρχία κ.ά.) ακριβώς για να εμπεδώσει την ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική διαμεσολάβηση, τουλάχιστον ας κατανοηθεί ότι υπάρχουν εξελίξεις κλίμακας που καθορίζουν τους συσχετισμούς και από τις οποίες –θέλοντας και μη– δεν μπορούμε να απέχουμε. Περισσότερα

Εκλογικό θεωρείο (φ.460)

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/06/flabourarhs.jpg

Γλεντάει ο κάθε πικραμένος

Να που ο Τσίπρας διευκόλυνε τον Μητσοτάκη να βάλει τον κ. Πικραμένο επικεφαλής στο επικρατείας της Ν.Δ. Γιατί τον έμπλεξε στο «μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους» με τις ραδιουργίες του σύγχρονου Ρασπούτιν. Χωρίς κανένα στοιχείο. Το δάκρυ του κ. Πικραμένου στην Βουλή τον ξέπλυνε από τυχόν άλλες αμαρτίες και ιδιαίτερα με τις σχέσεις του με τον γερμανικό παράγοντα. Μόλις προχθές ο Μητσοτάκης συναντήθηκε με την Μέρκελ και τα είπαν, 15 μέρες πριν τις εκλογές στην Ελλάδα…

Επικεφαλής στα ψηφοδέλτια επικρατείας

Σιγουριά και σταθερότητα: ΚΚΕ και Αλέκα Παπαρήγα. Αναμενόμενο. Κανένα άνοιγμα σε δύσκολους καιρούς.
ΣΥΡΙΖΑ: Αφού μας τέλειωσαν οι διανοούμενοι ας βάλουμε Βασίλη Βασιλικό κι ας παλεύουν οι υπόλοιποι πλην Αχτσιόγλου και Σκουρλέτη.

Αξιοπρεπές το ΜέΡΑ25 με την Πέπη Ρηγοπούλου στην πρώτη θέση.

Στο ΚΙΝΑΛ ο άνθρωπος των λόμπι και των ΗΠΑ κ. Καμίνης αφού διέπρεψε στον Δήμο Αθηναίων, προσπαθώντας να μετρήσει σωστά κάθε φορά το βράδυ της πρωτοχρονιάς αντίστροφα από το 5 στο μηδέν, χωρίς μάλιστα να έχει τελειώσει τον λόγο του… Πετυχημένος! Μάλιστα πήρε την θέση του Ε. Βενιζέλου…

Περισσότερα

Ο χαμένος δρόμος

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/06/adiexodo.jpg

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Η Αριστερά στην εποχή μας, έχει χάσει τον δρόμο της. Γι’ αυτό κι απογοήτευσε τις μάζες που υποφέρουν. Δεν είναι πια σε θέση να κατέχει τον ρόλο του οδηγητή. Ο συγκεκριμένος αυτός ιδεολογικός χώρος, έχει την ιστορία του. Στάθηκε μέσα στο πέρασμα του χρόνου, η ελπίδα των καταπιεζόμενων. Μπορεί μέσα στους αιώνες να έγιναν λάθη, και να είδαμε τραγικές παραμορφώσεις του σοσιαλισμού. Αλλά οι συνεπείς δυνάμεις που μπήκαν μπροστά σ’ όλες τις κρίσιμες φάσεις μέσα στις καταιγίδες, δεν έπαψαν να αποτελούν το φόβητρο του απάνθρωπου καπιταλισμού. Γεγονός είναι ότι ο καπιταλισμός απέδειξε ότι γνωρίζει να ελίσσεται, και τώρα πέρασε στην αντεπίθεση. Περισσότερα

Μικροαστοί θα σας φάνε ζωντανούς… οι μικροαστοί

Σχολιάστε

magritte

Του Δημήτρη Μπελαντή

Παιδιά, κοιτάξτε, μεσαία τάξη δεν υπάρχει. Για πολλές δεκαετίες οι φιλελεύθεροι-αστοί, όταν μιλούσαν για μεσαία τάξη, εννοούσαν την αστική ή μεγαλοαστική, αυτήν που ήταν η “πηγή της ευημερίας”.

Αυτό που υπάρχει είναι η μικροαστική τάξη: αυτή είναι τριών ειδών, οι παλιοί βιοτέχνες -μικροί και μεσαίοι έμποροι, καταστηματάρχες κλπ. Δεύτερον, οι ελεύθεροι επαγγελματίες επιστημονικού ή τεχνικού χαρακτήρα. Και τρίτον η μισθωτή μικροαστική τάξη και η διανοητική μικροαστική τάξη καθώς και οι άνθρωποι που είναι μεσαία στελέχη στην παραγωγή, στις υπηρεσίες, στο κράτος κλπ. Περισσότερα

Μια νέα «Δημοκρατική Παράταξη»…

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/06/eu-greece1.jpg

Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης

Το εύκολο ερώτημα που θέτουν οι αναγνώστες της εφημερίδας μας, είναι: αφού δεν υφίσταται ενιαίο Μέτωπο Αντιμνημονιακής-Ευρωσκεπτικιστικής Αριστεράς, πώς θα αντισταθούμε στην αντιλαϊκή επέλαση των Βρυξελλών; Είναι πράγματι δικαιολογημένη απορία –όπως έλεγε ο Αραγκόν– ενός λαού «που κουβαλά μέσα στα μάτια του την αγανάκτηση της ήττας και την κατάπληξη του πεπρωμένου». Μικρά κομματίδια και άτομα σωστά τοποθετημένα υπάρχουν, αλλά είναι διάσπαρτα. Μονάδες αξιόλογες, που δεν κατόρθωσαν όμως να βρουν μεταξύ τους τον συνδετικό κρίκο. Απουσιάζει η προσωπικότητα εκείνη, η οποία θα μπορέσει να συσπειρώσει μικρούς σχηματισμούς και πρόσωπα ανένταχτα με κύρος, ώστε όλοι μαζί να αναλάβουν τον ξεσηκωμό. Περισσότερα

Αλήθειες και ψέματα

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2017/03/art.png

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών ανέδειξε εμφατικά ότι εκείνο που κυριάρχησε στον λαό δεν ήταν τη φορά αυτή το παραδοσιακό  δίλημμα ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερά, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, υπαρξιακής υφής, που ταλαντεύεται ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα. Οι δύο αυτές έννοιες ενέχουν αφ’εαυτού τις έννοιες της ηθικής ή της ανηθικότητας, της εντιμότητας ή της ανεντιμότητας, της αλαζονείας ή της ταπεινότητας. Η διαρκής διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας και ουσιαστικά πρόκειται περί ψεύδους.Η σχετικοποίηση της αλήθειας οδηγεί αναπόφευκτα στον μηδενισμό και στην ατομική περιχαράκωση του ανθρώπου, στο α-νόητο της ζωής. Η αμφισβήτηση για τη δυνατότητα της απόλυτης αλήθειας συνεπάγεται την εκμετάλλευσή της από τον πολιτικό λόγο για την επιβολή της κυριαρχικότητας. Η συνέπεια της απόκρυψης της αλήθειας είναι η ενοχή· το αποτέλεσμα της ενοχής εκχέεται προς δύο κατευθύνσεις: η μια κατεύθυνση οδηγεί στην επιθετικότητα και η άλλη προς την αλαζονεία και την έπαρση, προκειμένου να αποκρύπτεται το ψεύδος.Σε κάθε χρονική στιγμή αντιπαρατίθεται πάντα η αλήθεια με μια αναλήθεια και η αίσθηση της ανεπάρκειας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια υπέρβαση, προκειμένου να αναδυθεί μια βαθύτερη αλήθεια·ο φόβος και ο τρόμος της αποτυχίας, η αίσθηση της ενοχής και η συνείδηση της ανεντιμότητας. Έτσι εξηγείται το σχιζοειδές του πράγματος, να λαμβάνεται δηλαδή μια πολιτική απόφαση εις βάρος του λαού και ταυτόχρονα εκείνοι που λαμβάνουν την απόφαση να καλούν τον λαό να αντιδράσει σε αυτή. Τούτο αποτελεί διάσπαση της προσωπικότητας σε μια αλήθεια και μια αναλήθεια,που ανάγεται οπωσδήποτε στο ψυχαναλυτικό πεδίο. Περισσότερα

Ριζοσπαστικό στοίχημα με όρους Βαρουφάκη…

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/06/varoufakis3.jpg

Του Νίκου Ταυρή

Ένα από τα καινούρια στοιχεία του πολιτικού σκηνικού, όπως διαμορφώνεται, είναι η παρουσία του Γιάνη Βαρουφάκη. Σε ένα εντελώς άνυδρο περιβάλλον, σε ένα σεληνιακό τοπίο δίχως ιδέες και φρεσκάδα, το εγχείρημα του Γιάνη Βαρουφάκη ήδη από τις ευρωεκλογές έδειξε ότι μπορεί να συγκινήσει και να εκφράσει ένα δυναμικό που ήταν κουρασμένο και απογοητευμένο από μπαγιάτικες φόρμουλες και ενδοαριστερές προστριβές.

Στο εγχείρημα αυτό υπάρχει ένας σταρ. Άνθρωπος έξυπνος, μορφωμένος, δικτυωμένος, πρωταγωνιστής για έξι μήνες, χωρίς τον χατζηαβατισμό και το ραγιαδισμό των άλλων πολιτικών απέναντι στην ευρωκρατία, απολυμένος το βράδυ του δημοψηφίσματος, δαιμονοποιημένος στη συνέχεια από συστημικούς κύκλους και ΣΥΡΙΖΑ. Η Αριστερά συνολικά τον θεωρεί έναν τυχοδιώκτη, άνθρωπο των Αμερικάνων, και τον λούζει με διάφορα κοσμητικά. Περισσότερα

Έχει νόημα ένα νέο εκλογικό σχήμα;

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/06/ekloges11.jpg

Του Γιάννη Ραχιώτη

Για τις επόμενες, ή και τις μεθεπόμενες εκλογές

Ο χρόνος προετοιμασίας νέου εκλογικού σχήματος για τον Ιούλιο είναι πράγματι ασήμαντος. Όμως ο εκλογικός αιφνιδιασμός είναι κανόνας στην Ελλάδα .Και στις μεθεπόμενες, πάλι ασήμαντο χρόνο θα έχουμε. Ταυτόχρονα οι εκλογές είναι περίοδος πολιτικής εγρήγορσης του λαού, οπότε διευκολύνεται η εμφάνιση νέων πολιτικών σχημάτων.

Άσχετα από το αν προλαβαίνουμε τώρα, η δημιουργία πολιτικού φορέα έχει και παραέχει νόημα, μόνο αν θα έχει κεντρικό-διακηρυγμένο στόχο, να επιτύχει την ανεξαρτησία της χώρας, αποδεσμεύοντάς την από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Γιατί οι δυνάμεις που αναμένεται να κατέβουν στις εκλογές , αποδέχονται σε γενικές γραμμές το πλαίσιο υποτέλειας της χώρας όπως προσδιορίζεται από την ένταξή της στις βασικές οργανώσεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, και δευτερευόντως (;) τον ΠΟΕ κ.α. Στις συστημικές δυνάμεις συμπεριλαμβάνεται και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί υποκριτικά συνθήματα και κριτική κατά της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, παραπέμποντας όμως την αποχώρηση από αυτές τις οργανώσεις σε κάποιο αόριστο σοσιαλιστικό μέλλον ενώ προς το παρόν είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη (άραγε η ενσωμάτωση σε μια νομισματική ολοκλήρωση δεν είναι απώλεια κυριαρχίας;) και της αλλαγής της Ε.Ε. «από τα μέσα», όταν… θα ενισχυθούν στις ευρωεκλογές τα ευρωπαϊκά Κ.Κ. Περισσότερα

Για τη συντριβή της δεξιάς και ακροδεξιάς αστικής αντίδρασης

Σχολιάστε

Του Κ.Μαραγκού

Αντιδραστική δεξιά στροφή και φυγή από την πραγματικότητα

Διαβάζοντας κανείς τις ανακοινώσεις της πέραν του Συριζα αριστεράς για τα εκλογικά αποτελέσματα, διαπιστώνει μια τάσης φυγής από την πραγματικότητα. Σχεδόν όλες τονίζουν την ήττα του Σύριζα αποδίδοντάς της στην συνέχεια των μνημονιακών πολιτικών και επί κυβέρνησης Τσίπρα. Στην εμμονή της όμως αυτή η αριστερά να ξεκαθαρίσει τις  δικές της εκκρεμότητες με τον Σύριζα ξεχνάει να μιλήσει για την ταμπακιέρα. Και η ταμπακιέρα του εκλογικού αποτελέσματος δεν είναι ότι ο Σύριζα συνέχισε τις μνημονιακές πολιτικές, ούτε ότι δεν έκανε την επανάσταση όπως «όφειλε» το 2015. Αυτά τα ξέραμε ήδη από τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους. Η ταμπακιέρα είναι ότι το εκλογικό σώμα στράφηκε με τον πιο σαφή τρόπο στα δεξιά, μαυρίζοντας όχι μόνο τον Σύριζα αλλά ολόκληρη την αριστερά. Κι αυτό είναι το μοναδικό άξιο συζήτησης θέμα αυτών των εκλογών. Θα ήμασταν ευτυχισμένοι αν η αποδοκιμασία στο Σύριζα πήγαινε αριστερά. Ε λοιπόν τώρα δεν είμαστε. Ξεκινάμε λοιπόν από το προφανές μπας και μπορέσουμε να πάμε παρακάτω. Αλλά όχι αυτή η αριστερά θέλει να βλέπει από τη συνολική εικόνα ό,τι της κάνει κέφι. Έτσι απλά για να επιβεβαιώνεται έστω και λιγάκι για αυτά που έλεγε και έκανε για να συνεχίζει να τα λέει και να τα κάνει λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Περισσότερα

Προφητεύοντας το παρελθόν

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2017/02/utopia.png

του Νίκου Σταθόπουλου*

Για ποιους λόγους αναζητάμε έναν εθνοκεντρικό ριζοσπαστισμό; Για μια «πατριωτική νοσταλγία» σε καιρούς τεχνολογικοποιημένης πλανητικότητας;. Για έναν «πολιτιστικό ρομαντισμό» σε ημέρες μεταβιομηχανικού πραγματισμού; ή για κάτι πιο «γειωμένο» με την ιστορία και την επικαιρότητα των συστημάτων;

Το «επαναστατικό» ποτέ δεν ήταν «συνθήκες» και «ιδέες», αλλά συνειδήσεις που εναντιώνονταν στον κατακερματισμό και την ισοπέδωση. Μια εναντίωση, εντός των όρων και ορίων της ιστορικής κατάστασης και στιγμής.

Από όποια σκοπιά κι αν εξετάσεις το θέμα(πολιτιστική, θρησκευτική, τεχνολογική…), η έσχατη προοπτική είναι μια παγκόσμια κοινότητα. Ωστόσο, πολιτική σημαίνει ανάδειξη των διαλεκτικών του παρόντος, μεσολάβηση των αναγκών από τη συγκροτημένη ρεαλιστική βούληση. Επομένως, το κύρος της ουτοπίας είναι σε συνάρτηση με την ωριμότητα της επίγνωσης. Παρεμβαίνεις στην πραγματικότητα, και «παλεύεις» τον μετασχηματισμό της με βάση τα δεδομένα της και το «ανθρώπινο δυναμικό» που υπάρχει. Και είναι ένας «μετασχηματισμός» καθολικός, τα περιλαμβάνει όλα και όλους. Περισσότερα

Η Αριστερά ως σχέση

Σχολιάστε

Η Αριστερά ως σχέση, του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Κάθε φορά τέτοιες μέρες, όλοι μας (ή μήπως όχι όλοι;) ξαναβουλιάζουμε σε ερωτήματα σχετικά με την Αριστερά, τα οποία ξεχνάμε λίγο καιρό μετά, γιατί μάλλον θέλουμε να τα ξεχνάμε (είναι πιο βολικά χωρίς αυτά).

Τα εκλογικά ποσοστά υποχωρούν και οι εκπρόσωποι λένε πως αντέξανε. Η δουλειά της Αριστεράς, η βασική επιδίωξη είναι να αντέξει, ως φαίνεται. Οι εκπρόσωποι λένε πως η πίεση ήταν μεγάλη και αυτά που έκαναν λίγα δεν είναι. Η Αριστερά είναι φτιαγμένη για να δρα σε συνθήκες μη πίεσης και μαθημένη να περιορίζεται στα λίγα, ως φαίνεται. Οι εκπρόσωποι λένε πως η επόμενη μέρα είναι η αποφασιστική και πως οι εκλογές δεν αποτυπώνουν τον πραγματικό συσχετισμό. Αλλά όταν υπάρχει κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα πανηγυρίζουν, και πριν τις εκλογές επιστρατεύουν πολλά “αστικά” κόλπα για την προσέλκυση μερικών ψήφων που θα ανεβάσουν το κύρος και την επιρροή. Κι όσο για την αποφασιστική επόμενη μέρα κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο αποφασιστική ήταν η προηγούμενη.

Περισσότερα

ΑΠ’ ΤΟΝ ΜΑΗ ΣΤΟΝ ΙΟΥΛΗ ΚΙ ΑΠ’ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΛΗ

Σχολιάστε

τροχιοδεικτικές σκέψεις για τις εκλογές, τις πρώην, τις επόμενες και γενικώς…

Μετά την ήττα της όλης Αριστεράς ήρθε και η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ

Μέτα το δημοψήφισμα του 2015 μιλήσαμε για συνολική ήττα της Αριστεράς και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΟΧΙ ηττήθηκε παρά την περί αντιθέτου προσδοκία και ρητορεία της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς, την οποία έχουμε πολλάκις επισημάνει.

Ωστόσο σ’ αυτήν την ήττα του ’15 υπήρχε ένα παράδοξο: Ότι ενώ ήταν ήττα όλης της Αριστεράς, ωστόσο ο βασικός φορέας της παρά ταύτα εκλογικά δεν ηττήθηκε! Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τις εκλογές και συνέχισε να κυβερνά!

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι ήρθε η ώρα να λουστεί και ο ΣΥΡΙΖΑ την ήττα. Μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ θα την ξαναλουστεί βέβαια και η υπόλοιπη Αριστερά.
Περισσότερα

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

Σχολιάστε

Toυ Βαγγέλη Μαρινάκη

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη καθαρή και μεγάλη ήττα. Υποχώρησε κατά 200 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τις προηγούμενες ευρωεκλογές και 600000 σε σχέση με τις εθνικές (αν και το μέτρο σύγκρισης για τις τελευταίες είναι οι επερχόμενες της 7ης Ιουλίου), ενώ ελάχιστοι υποψήφιοί του διεκδικούν δήμο ή περιφέρεια στον Β’ γύρο. Ειπώθηκαν πολλά για το τι φταίει για την καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ (κυβερνητική αλαζονεία, ανικανότητα σε Μάτι και Μάνδρα, Πολάκης και κότερα) και μένει να μελετηθούν τα ευρήματα των εκλογών, αλλά αυτές οι αιτίες εστιάζουν στα επιμέρους και στην επιφάνεια, όχι στο σύνολο και σε βάθος. Το έδαφος για την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι το 3ο Μνημόνιο, η θεσμοθετημένη λιτότητα, από την οποία θίχτηκε η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας και της οποίας τις οδυνηρές συνέπειες, τα παυσίπονα του επιδόματος αλληλεγγύης ή η 13η «σύνταξη» δεν μπορούν να αντιστρέψουν. Πολύ περισσότερο δεν κατάφεραν να πείσουν οι τελευταίες διευκολύνσεις (πχ. 120 δόσεις) τους μικρομεσαίους και τη μεσαία-μεσαία τάξη που αποτελούν το οριακό εκλογικά στρώμα, ειδικά για έναν ρεφορμισμό που εκεί ψάχνει απεγνωσμένα στηρίγματα και αποδοχή. Περισσότερα

«Ένας άλλος κόσμος» είναι υπό κατασκευή

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/brain.png

Του Γιώργου Παπαιωάννου

Τι συνεπάγεται το γεγονός ότι ζούμε σε μια ολότελα καινούρια εποχή, ιδρυτική και μεταβατική

Σε ένα τοπίο που μονοπωλείται ακραία από αυτό που παλιά λέγανε σεμνά «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», ίσως να μην είναι τόσο παράταιρη η αναζήτηση γενικότερων συντεταγμένων. Ακόμα και με τη μορφή πιο σκόρπιων παρατηρήσεων προς συζήτηση.

Συχνά, οι αναλύσεις για τη ρευστότητα της εποχής και την απροσδιοριστία ενός διακριτού πρόσημου, φαίνεται να συναντούν μια υπόρρητη καχυποψία: Μήπως είναι προκάλυμμα κάποιου αγνωστικισμού ή αποφυγής πιο «στιβαρών» εκτιμήσεων; Περισσότερα

Κι αέρα στα πανιά μας!

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2016/02/reading11.png

Της Λόλας Σκαλτσά

Ε, ναι, λοιπόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων και δεν θα αναπτύξουμε ακόμη μια φορά από τούτη δω τη στήλη τους λόγους. Δεν θα επιχειρηματολογήσουμε για το αυτονόητο, γιατί δεν εξυπηρετεί άλλωστε και τίποτα πια.

Όμως, μέσα απ’ όλη αυτή την κατάσταση και κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής τετραετίας, αναδείχθηκε κάτι άλλο πολύ πιο σοβαρό, για όσους από μας τουλάχιστον συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην Αριστερά και στο ηθικό πλεονέκτημά της. Και επιμένω στην έννοια «αναδείχθηκε» διότι το πρόβλημα προϋπήρχε, αλλά το κουκουλώναμε μια χαρά, καθώς δεν είχαμε ποτέ αντιληφθεί το μέγεθός του. Ήμασταν και παραμένουμε αιθεροβάμονες, οι περισσότεροι. Περισσότερα

Διλήμματα!..

Σχολιάστε

Διλήμματα!.., του Θανάση Σκαμνάκη

Του Θανάση Σκαμνάκη

Είναι ένας καιρός που δεν βολεύει.

Μεταφορά σκόνης, εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη, φτωχοποίηση και συνεχής επιδείνωση της ζωής, δηλαδή του ουσιαστικού περιεχομένου της ζωής, ενώ απέναντι χαμογελούν άπειρες δυνατότητες, που μας καλούν αλλά δεν ξέρουμε πως να τις ερωτευθούμε, άγαρμποι και κακότροποι, κάτοχοι ιερής ιδιοκτησίας, τις καταδυναστεύουμε για να ικανοποιήσουμε  εγωισμούς. Κι έτσι καταστρέφουμε και τα χαμόγελα και τους εαυτούς μας.

Φυσικά τα πράγματα δεν είναι μόνο σκοτεινές ομίχλες. Ξανοίγει κάπου κάπου ο καιρός, ανοίγει ορίζοντας, κάτι βλέπουμε στο φως, κάτι αισθανόμαστε, κάτι πράττουμε “κι αρχίζουμε να ’χουμε θάρρος και καλές ελπίδες”, ξανοιγόμαστε σε πεποιθήσεις, αλλά σαν τους Τρώες του ποιητή, ξαναμαζευόμαστε καθώς έρχεται η επόμενη καταιγίδα. Περισσότερα

Η παλιά Ευρώπη αποσυντίθεται

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/16_17_Europe_geniki_foto_1.jpg

Του Ερρίκου Φινάλη

Το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα σε αποδρομή, χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη αντικαταστάτης

Παλιά (όχι και τόσο παλιά στην πραγματικότητα, αλλά μοιάζει να ήταν εντελώς άλλη εποχή) τα πολιτικά πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σαφή και προκαθορισμένα: σχεδόν σε κάθε χώρα της υπήρχε ένας δικομματισμός που λειτουργούσε ρολόι, μία ο ένας, μία ο άλλος, και κάποιες συμπληρωματικές δυνάμεις που έδιναν την εντύπωση του πλουραλισμού – και, όποτε χρειαζόταν, λειτουργούσαν ως δεκανίκι των μεγάλων κομμάτων. Εξίσου σαφή και προκαθορισμένα ήταν τα όρια και οι ιεραρχίες, με τον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα να σχεδιάζει και να υλοποιεί την «ολοκλήρωση» και να συμμετέχει στη λεηλασία του υπόλοιπου κόσμου, και τα υπόλοιπα κράτη μέλη να ικανοποιούνται σε ρόλους είτε δευτεραγωνιστή είτε κομπάρσου. Η δε κοινή γνώμη στην πλειοψηφία της δεν αμφισβητούσε την ουσία του ευρωπαϊσμού, ποντάροντας στις υποσχέσεις για σύγκλιση και ευημερία, κι έχοντας ήδη ζήσει την κατάρρευση του «αντίπαλου δέους». Και μετά… ήρθαν τα αποτελέσματα της πολιτικής που επιβλήθηκε, και μάλιστα σε ένα διεθνές περιβάλλον αγνώριστο, χαοτικό και επικίνδυνο. Περισσότερα

Κάτι πιο κάτω από αποικία

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/art97.jpg

Πώς βλέπουν τη χώρα μας οι επικυρίαρχοι

Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές. Ευρωπαϊκές εκλογές. Θα μας μιλήσουν για την ανάγκη να μπει φραγμός στην ακροδεξιά λαίλαπα. Θα μας καλέσουν να υποστηρίξουμε την πρόοδο απέναντι στην αντίδραση. Η Ε.Ε. αποτελείται σήμερα από 30 χώρες κι όχι από 10. Η πραγματικότητά της είναι πολύ διαφοροποιημένη και οι αντιθέσεις της περισσότερο οξυμένες παρά ποτέ. Στην ευρωζώνη συμμετέχουν 17 χώρες. Στην ευρωπαϊκή οικογένεια, υπό διαφορετικό στάτους, συμμετέχουν οι περισσότερες βαλκανικές χώρες. Ορισμένες είναι υποψήφιες για ένταξη. Η Ελλάδα, ενώ ανήκει από παλιά στην ΕΟΚ και στην Ε.Ε. μοιάζει μετά τα μνημόνια και τα πολλαπλά δεσμά να μην λαμβάνεται υπόψη. Ούτε καν στα μείζονα θέματα που αφορούν την ιδιαίτερη περιοχή μας, τα Βαλκάνια.

Κι όμως, όσα θα θίξουμε στη συνέχεια δεν απασχολούν κανέναν από όσους θα διεκδικήσουν ψήφους σε τρεις εβδομάδες. «Τσακαλώτο δώστα όλα», «Κυριάκο φέρε επενδύσεις». Μετά το νομοσχέδιο στο χώρο της Παιδείας, τώρα η Βουλή «παίζει» παροχολογία από την μια και καταδίκη του «πολακισμού» από την άλλη. Η ρευστοποίηση χωρών και συνόρων, ο θανάσιμος ανταγωνισμός με πεδίο τα Βαλκάνια, τα πυρηνικά προγράμματα Τουρκίας, Βουλγαρίας και Ουκρανίας (πρόσφατα νέο ατύχημα) δεν απασχολούν. Το Καστελλόριζο είναι πολύ, παρά πολύ μακριά. Πιο μακριά από την Ισπανία και την Βενεζουέλα… Περισσότερα

«Ένας άλλος κόσμος» είναι υπό κατασκευή

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/brain.png

Του Γιώργου Παπαιωάννου

Τι συνεπάγεται το γεγονός ότι ζούμε σε μια ολότελα καινούρια εποχή, ιδρυτική και μεταβατική

Σε ένα τοπίο που μονοπωλείται ακραία από αυτό που παλιά λέγανε σεμνά «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», ίσως να μην είναι τόσο παράταιρη η αναζήτηση γενικότερων συντεταγμένων. Ακόμα και με τη μορφή πιο σκόρπιων παρατηρήσεων προς συζήτηση.

Συχνά, οι αναλύσεις για τη ρευστότητα της εποχής και την απροσδιοριστία ενός διακριτού πρόσημου, φαίνεται να συναντούν μια υπόρρητη καχυποψία: Μήπως είναι προκάλυμμα κάποιου αγνωστικισμού ή αποφυγής πιο «στιβαρών» εκτιμήσεων;

Η γνωστή ρήση για την εποχή όπου «το νέο δεν έχει γεννηθεί», χρησιμοποιείται κατά κόρον από πολλούς. Συνήθως, όμως, την εκφώνησή της την ακολουθεί η βεβαιότητα ότι το «νέο» είναι απολύτως ξεκάθαρο και μπορεί να περιγραφεί μέχρι λεπτομέρειας. Απλώς, για κάποιους λόγους, η κυοφορία του συναντά δυσκολίες… Κι όμως, η εποχή μας μοιάζει με σημείο στο οποίο συγκλίνουν στο κλείσιμό τους κύκλοι, μεγαλύτεροι και μικρότεροι, διαφορετικής κλίμακας και βαθμού «ιστορικότητας». Περισσότερα

Οι δύο όψεις της αντίδρασης στην Ευρώπη

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2019/05/30_%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-1-%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%A0%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%9F-453-%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%99.jpg

Σαν γλυπτό στο Μάτι: Το καμένο πολιτικό μας σύστημα (φωτό Στ. Ελληνιάδης)

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Υπάρχει, σύμφωνα με τις μετρήσεις λένε οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, αισθητή άνοδος των «λαϊκιστών» στην Ευρώπη, θέτοντας κάτω από την ετικέτα αυτή ομοιογενή αλλά όχι ταυτόσημα πολιτικά κινήματα, που έχουν τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορείας θέσεις φιλολαϊκές, εθνικιστικές, φυλετικές, αντιμεταναστευτικές, χριστιανοκεντρικές και αντιμουσουλμανικές, προστατευτικές, σε διάφορους βαθμούς αντιευρωπαϊκές και σε αρκετές περιπτώσεις εμφανώς αντικομμουνιστικές και μάλλον συγκαλυμμένα αντιαραβικές και αντιεβραϊκές.

Αυτή, όμως, είναι η μία όψη της πραγματικότητας. Με την άλλη δεν ασχολούνται διεξοδικά οι σχολιαστές για προφανείς λόγους. Οι «λαϊκιστές» απειλούν τα παραδοσιακά κόμματα, αλλά δεν απειλούν το σύστημα. Αντιθέτως, το στηρίζουν στην πιο ακραία παραδοσιακά μορφή του. Οπότε ανησυχούν μόνο οι γραφειοκράτες. Το βαθύ κράτος, η οικονομική ελίτ, ο στρατός και η αστυνομία δεν ανησυχούν. Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις είναι μετριοπαθείς έως συγκαταβατικές. Περισσότερα

Older Entries