Home

Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά: Αντιδραστική διαχείριση, με αντισυστημική «προβιά»

Leave a comment

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Σήμερα, η Ακροδεξιά είναι εταίρος στις κυβερνήσεις τεσσάρων χωρών της ΕΕ (Ιταλία, Αυστρία, Δανία και Φινλανδία) και τα συγγενή της κόμματα σε τουλάχιστον δύο ακόμη (Πολωνία και Ουγγαρία). Στις πολιτικές θέσεις των Σαλβίνι, Λεπέν και σία ενόψει ευρωεκλογών δεν υπάρχει πλέον αίτημα εξόδου από την ΕΕ ή διάλυσής της, αλλά της προώθησης «ριζικών αλλαγών» από τα πάνω, με αντιλαϊκό-αντιδραστικό πρόσημο.

Όλοι λένε «ναι» στην Ε Ε που δεν τους αρέσει…

Στο Ευρωβαρόμετρο που δημοσιεύτηκε το φθινόπωρο του 2018, το 48% των ερωτηθέντων στις 28 χώρες-μέλη απάντησαν ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ, έναντι 42% που επιχαν αντίθετη άποψη. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η διαφορά υπέρ των αρνητικών γνωμών ήταν σαφώς μεγαλύτερη στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, με το ποσοστό τους να διαμορφώνεται στο 57%, το 55% και το 54% αντιστοίχως (το ρεκόρ εξακολουθεί να έχει η Ελλάδα, με 70%), ξεπερνώντας ακόμη και το 53% που καταγράφηκε για τη Βρετανία. More

Το όνομα του ρόδου ή η σύγχρονη ακροδεξιά

Leave a comment

Trisulti monastery

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Οι ενοικιαστές του μοναστηριού Τρισούλτι.

Στην περίφημη μεταφορά στον κινηματογράφο του διηγήματος του Ουμπέρτο Έκο «Το όνομα του ρόδου» ο φραγκισκανός μοναχός Ουίλιαμ του Μπάσκερβιλ (Σων Κόνερυ), γνωστός για τις ερευνητικές του ικανότητες, και ο νεαρός μαθητευόμενος του Άντσο της Μελκν (Κρίστιαν Σλέιτερ), έρχονται αντιμέτωποι, στη μονή των Βενεδικτίνων, με δολοφονίες μοναχών.

Οι μοναχοί φορτώνουν τους φόνους σε υπερφυσικές δυνάμεις της επερχόμενης αποκάλυψης. Οι δολοφονίες όμως είναι γήινες. Οφείλονται σε σκοτεινούς μοναχικούς κύκλους, οι οποίο μέσω του γηραιότερου μοναχού της μονής, τότε στα 1327, (ύστερος μεσαίωνας), τοποθετούν στα άκρα των σελίδων του χαμένου δεύτερου βιβλίου της Ποιητικής του Αριστοτέλη δηλητηριώδη ουσία. Όσοι την άγγιζαν κατά το σύνηθες ξεφύλλισμα δηλητηριάζονταν και πέθαιναν.

Στο βιβλίο ο Αριστοτέλης ασχολείται με την φύση της κωμωδίας. Αλλά την κωμωδία ο θρησκευτικός μεσαίωνας την αντιμετώπιζε ως έκφυλη, καταπτωτική, αντίθετη με τα πρότυπα του χριστιανισμού. More

Έφυγε καβάλα στον …Βουκεφάλα με αντικομμουνισμό παλιάς κοπής

Leave a comment

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Αντικομμουνιστικές αναφορές από τον πρώην υπουργό ‘Άμυνας για να «χαϊδέψει» ακροδεξιά ακροατήρια. Μίλησε για ψέματα «του διεθνούς κομμουνισμού και του ναζισμού»

Δεν πρόλαβε καλά – καλά να φύγει από την κυβέρνηση και ήδη ψάχνει ψήφους στο σκληρό ακροδεξιό ακροατήριο ο Πάνος Καμμένος. Τέτοιες προσπάθειες όμως «πάνε πακέτο» με τον αντικομμουνισμό. More

Ζαΐχ Μπολσονάρου: Φέρνει διάταγμα για το «δικαίωμα» στην οπλοφορία

Leave a comment

Ο φασίστας – ακροδεξιός Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος θα αρχίσει την 1η Ιανουαρίου την τετραετή θητεία του στην προεδρία της Βραζιλίας, ανήγγειλε το Σάββατο ότι σκοπεύει να υπογράψει διάταγμα που θα «εγγυάται» το δικαίωμα της οπλοφορίας στους πολίτες με λευκό ποινικό μητρώο.

«Με διάταγμα, σχεδιάζουμε να εγγυηθούμε το δικαίωμα της οπλοφορίας στους πολίτες με λευκό ποινικό μητρώο», ανέφερε σε μια ανάρτησή του στο Twitter. More

Σύριζα στην Άκρα Δεξιά

Leave a comment

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/45430396_331555687625408_2104185902300397568_n-1.jpg

Επιτέλους, γνωστοί αριστεροί με κύρος άρχισαν να μιλάνε ανοιχτά. Να καταλάβει ο κόσμος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στην Αριστερά και εφαρμόζει πολιτικές που προσομοιάζουν στην Άκρα Δεξιά. Τσόμσκι, Μπαντιού, Ταρίκ Αλί, Μελανσόν, βουλευτές των κομμάτων Podemos και Die Linke συνυπογράφουν την καταγγελία-διαμαρτυρία που δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα Liberation. More

Ελβετική φαρμακοβιομηχανία χρηματοδοτεί την γερμανική ακροδεξιά

Leave a comment

Αντιμέτωπη με σκάνδαλο παράνομης χρηματοδότησης βρίσκεται η αντιπρόεδρος του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) Αλίς Βαϊντέλ, μετά τις αποκαλύψεις ότι η τοπική οργάνωση της εκλογικής της περιφέρειας έλαβε περίπου 130.000 ευρώ πριν από τις εκλογές για την προεκλογική της εκστρατεία.

Όπως αποκαλύπτουν η Süddeutsche Zeitung και οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί WDR και NDR, πρόκειται για χρήματα που εμβάστηκαν κατά το διάστημα Ιουλίου – Σεπτεμβρίου 2017 σε 18 δόσεις των 9.000 ελβετικών φράγκων στον τραπεζικό λογαριασμό της AfD στην περιοχή του Μπόντενζεε από φαρμακευτική εταιρία της Ζυρίχης, με την αιτιολογία: «Εκλογική δωρεά για την Αλίς Βαϊντέλ». Η δωρεά ωστόσο θεωρείται παράνομη, καθώς προέρχεται από χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ, όπως αποκαλύπτουν τα ΜΜΕ που διεξήγαγαν την έρευνα, η κυρία Βαϊντέλ είχε ενημερωθεί σχετικά ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2017. More

Η δουλεία ως επιλογή

Leave a comment

Της Αιμιλίας Καραλη

Από την μακρινή Βραζιλία μέχρι πολύ κοντά μας, πληθαίνουν οι περιπτώσεις που «το θύμα περπατά αγκαλιά με το φονιά». Κοινό σημείο είναι ότι επιλέγουν συνειδητά αφέντη, διαλέγουν μια ζωή σκυφτή και υποταγμένη.

Παράξενοι και τρομακτικοί οι καιροί μας. Ανατρέπουν βεβαιότητες, ακυρώνουν την στοιχειώδη λογική σκέψη, προκαλούν με τον κυνισμό και την ωμότητα που συνθλίβουν δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Καθημερινά στον τόπο μας, σε διπλανές αλλά και σε μακρινές, τροπικές χώρες μεγαλώνει το πλήθος των ανθρώπων που συμπορεύεται με τους διώκτες του χρώματος, του φύλου, της συνείδησης, της καταγωγής, της θρησκείας του. «Το θύμα αγκαλιά με το φονιά», για να παραφράσουμε τον παλιό εκείνο στίχο του Σαββόπουλου, περπατούν πια γελαστά παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ταλαιπωρημένου μας πλανήτη. More

Δημήτρης Κουσουρής: Νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί συναντιούνται

Leave a comment

Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό

Τα ακροδεξιά κόμματα που ενισχύονται σε όλη την Ευρώπη είναι γέννημα της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία και έχουν ως βασικό στόχο το κτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων, όπως έγινε στην Αυστρία με τη θέσπιση του 12ωρου, λέει στο Πριν ο ιστορικός και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης Δημήτρης Κουσουρής. Ο αγώνας κατά του φασισμού είναι πρωτίστως ταξικός, τονίζει.

Που οφείλεται η μεγάλη άνοδος των ακροδεξιών, εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη; 

Για να κατανοήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη –και όχι μόνο, θα χρειαστεί να ξαναγυρίσουμε στις αναλύσεις για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό κατά την περίοδο που συνδέει τη σημερινή διεθνή καπιταλιστική κρίση με εκείνη της δεκαετίας του 1970. Γενική τάση της περιόδου ήταν η συμπίεση του κόστους της εργασίας, μισθολογικού και μη, τόσο στο πεδίο των μισθών, όσο και σε αυτά του κράτους πρόνοιας, το κτύπημα των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η περίοδος σημαδεύτηκε από ριζικές αλλαγές στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, μέσω κυρίως της ανεξέλεγκτης κινητικότητας των κεφαλαίων και της μεταφοράς παραγωγικών μονάδων προς χώρες με χαμηλό κόστος εργασίας και παραγωγής. Πρόκειται για ένα δομικό στοιχείο του ύστερου καπιταλισμού που τροφοδοτείται και βαθαίνει από την αυξανόμενη πίεση που ασκούν οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες οικονομίες, σε χώρες με ανύπαρκτα ή περιορισμένα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα (των λεγόμενων BRICS π.χ. Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) προς τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό καπιταλισμό, που οδηγούν σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό που αγκαλιάζει ολοένα και περισσότερο κάθε πτυχή της ζωής και της ταξικής πάλης. Αυτή η τάση τείνει να κατισχύσει ολοκληρωτικά σήμερα: γι αυτό το λόγο, νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός, που αναδύθηκαν ως μαζικά ρεύματα μετά τη δεκαετία του 1970 ως διακριτές απαντήσεις στην κρίση του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, φαίνονται να συγκλίνουν σήμερα σε πολιτικές πλήρους απορρύθμισης και ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας και αυταρχικού κράτους, σχηματίζοντας μάλιστα κυβερνητικές συμμαχίες ολοένα και πιο συχνά, όπως σε Αυστρία, Ιταλία κ.α. More

Election of Jair Bolsonaro in Brazil threatens the planet

Leave a comment

President-Elect Jair Bolsonaro’s mission to “change the destiny of Brazil” (Report, 29 October) looks set to abolish environmental protection and exacerbate the bloodshed linked to the unregulated exploitation of the Amazon. More

Ο φασίστας Μπολσονάρο, το αγαπημένο παιδί των αγορών ως «νέος Πινοσέτ»

Leave a comment

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Ο φασίστας Ζαΐρ Μπολσονάρο, νικητής των εκλογών στη Βραζιλία αποτελεί αγαπημένο παιδί των αγορών.

Πρόεδρος της Βραζιλίας εξελέγη ο Ζαΐχ Μπολσονάρου, με ποσοστό 55,2% των ψήφων, έναντι 44,8% του κεντροαριστερού Φερνάντου Αντάτζι, ανακοίνωσε το Ανώτατο Εκλογοδικείο (TSE), η εκλογική επιτροπή της χώρας, με το 99,6% των ψηφοδελτίων να έχει καταμετρηθεί. 

«Δεν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε να ερωτοτροπούμε με τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, τον λαϊκισμό της αριστεράς», είπε μετά την εκλογική του νίκη ο  Ζαΐχ Μπολσονάρου.

   Ο Μπολκονάρου εκλεγόταν με την ακροδεξιά στη Βραζιλία για 27 χρόνια και δηλώνει ανοικτά νοσταλγός της στρατιωτικής δικτατορίας (1964-85). Επικεντρώνει τον πολιτικό του λόγο σε θέματα δημόσιας ασφάλειας και οι ρατσιστικές, μισογυνικές και ομοφοβικές απόψεις του περισσεύουν. 

   Ο ίδιος άνθρωπος, ο πρώην λοχαγός του στρατού Μπολκονάρου, υπόσχεται ότι θα είναι «σκλάβος του Συντάγματος» και ότι θα ασκήσει την εξουσία επιδεικνύοντας πυγμή, αλλά όχι «αυταρχισμό»! Να σημειωθεί πως 63χρονος πρόεδρος απασχόλησε τη βραζιλιάνικη πολιτική ζωή και με δημοσιεύματα για σκάνδαλα διαφθοράς. Παράλληλα, πρόβαλε ως κεντρικό πολιτικό του σχέδιο την χαλάρωση των όρων για την οπλοκατοχή και την οπλοφορία.

Ο Μπολσονάρου την 6η Σεπτεμβρίου δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι, πράξη ενός ανισόρροπου σύμφωνα με τις αρχές. Νοσηλεύθηκε για τρεις εβδομάδες, δεν έκανε άλλες προεκλογικές συγκεντρώσεις, δεν πήρε μέρος σε κανένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ. Ήταν, όμως, ενεργός στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. Χαρακτηριστικό είναι πως 8 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγγραφεί για να παρακολουθούν τη ροή των αναρτήσεών του μόνο στο Facebook. Ο Μπολσονάρου, που έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «ο τροπικός Τραμπ», επικαλείται συχνά τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον οποίο δηλώνει πως θαυμάζει.

   Έχουμε πολλά να μάθουμε για τον Μπολσονάρου, ο οποίος  το 2014 προκάλεσε όταν καταφέρθηκε με σκαιό τρόπο εναντίον της αριστερής γυναίκας βουλευτή, της Μαρίας ντου Χοζάριου, λέγοντάς της ότι «δεν της άξιζε» να τη βιάσει διότι ήταν «πολύ άσχημη».

   Δύο χρόνια αργότερα, έπλεκε το εγκώμιο ενός από τους βασανιστές της στρατιωτικής δικτατορίας

    Ο Μπολσονάρου κάθε άλλο παρά κρύβει τα ομοφοβικά του αισθήματα. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Playboy το 2011, ο πολιτικός είχε δηλώσει πως θα προτιμούσε ένας γιος του «να σκοτωθεί σε ατύχημα» μάλλον, παρά να του πει πως είναι ομοφυλόφιλος.

Η άρχουσα τάξη της Βραζιλίας, οι γύπες των αγορών, το ΔΝΤ, τεράστιοι μονοπωλιακοί όμιλοι, αλλά και η κυβέρνηση των ΗΠΑ στηρίζουν πολλαπλώς το Μπολσονάρο. Στη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής και έκτη ισχυρότερη οικονομία του πλανήτη (πριν το ξέσπασμα της κρίσης), ένα νέο «πείραμα» βρίσκεται προ των πυλών.

Η βραζιλιάνικη φασιστική ακροδεξιά, συνδυάζει τον λαϊκιστικό συντηρητισμό με μια άκρως νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ένα «μοντέλο» που στα πλαίσια του καπιταλισμού, κερδίζει έδαφος σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι την Ευρώπη της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων που αναρριχήθηκαν μέχρι και σε κυβερνητικούς συνασπισμούς. Η νέα στρατηγική βασίζεται στην ακραία ρητορεία, το ρατσισμό, τον αυταρχισμό σε συνδυασμό με την εφαρμογή μιας ακραίας οικονομικής πολιτικής προς όφελος των μονοπωλίων.

Στην περίπτωση της Βραζιλίας η προηγούμενη κεντροαριστερή διακυβέρνηση Λούλα που προωθούσε πολιτικές για την εφαρμογή ενός «καλύτερο καπιταλισμού», βυθίστηκε με την έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης. Γκρεμίστηκε γιατί ακριβώς αυτό που αποκαλούσαν «καλύτερο καπιταλισμό» – με κάποιους να σπεύδουν να τον βαφτίσουν ακόμα και σαν πρώιμο «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» – χτίστηκε πάνω στις δομές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Το υπηρέτησε. Δεν τον αμφισβήτησε ποτέ και ως επακόλουθο βρέθηκε στον «κυκλώνα» των κρίσεων του.

Οι παροχές που δόθηκαν στα πιο φτωχά στρώματα της Βραζιλίας εξανεμίστηκαν με την εκδήλωση της κρίσης του 2014-2016. Όπως και άλλοι κεντροαριστεροί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, ο Λούλα (που σήμερα βρίσκεται στη φυλακή για υποθέσεις διαφθοράς) αρκέστηκε σε προγράμματα στήριξης των πιο φτωχών στρωμάτων, αλλά την ίδια στιγμή παραχωρούσε τους πόρους της Βραζίλιας στα μονοπώλια και τους επενδυτές (Ρωσικά, Κινέζικα, Ευρωπαϊκά κεφάλαια). Όμως η κρίση και η μείωση των επενδύσεων, χτύπησε την οικονομία της Βραζιλίας και σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθωρισμού, οδήγησε εκατομμύρια Βραζιλιάνους βαθύτερα στη φτώχεια. Η ανέχεια αύξησε και τα ποσοστά της εγκληματικότητας που στην περίπτωση της Βραζιλίας βρίσκονταν έτσι και αλλιώς σε υψηλά επίπεδα.

Ακολούθησε η πραξικοπηματική καθαίρεση από την προεδρία της διαδόχου του Λούλα, Ντίλμα Ρούσεφ –παλιάς αγωνίστριας, που είχε βασανιστεί αγρίως από τη δικτατορία – και η πολιτική κρίση έφερε στην πρώτη γραμμή τον Μπολσονάρο.

Αυτές τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, αξιοποίησε ο Μπολσονάρο, ο οποίος με την στήριξη της Βραζιλιάνικης αστικής τάξης αλλά και των μικροαστών βρέθηκε στο προσκήνιο. Η άνοδος του στις δημοσκοπήσεις συνοδεύτηκε από εκτίναξη των μετοχών στο χρηματιστήριο της Βραζιλίας, αφού κεφάλαια κινήθηκαν για να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κλίμα «ευφορίας».

Ταυτόχρονα η ρητορεία του, όπως όλων των φασιστικών κομμάτων, κερδίζει έδαφος ανάμεσα και στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στα οποία υπόσχεται καλύτερες μέρες αλλά και «τάξη και ασφάλεια». Ο Μπολσονάρο έχει προτείνει την ενίσχυση της αστυνομίας, να επιτραπεί η οπλοκατοχή από όλους, ενώ πρόσφατα εξήγγειλε ότι θα βγάλει το στρατό στους δρόμους στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας. Ταυτόχρονα υπόσχεται νέες θέσεις εργασίας μέσα από την «ανάπτυξη» της οικονομίας.

Στα βήματα του Πινοσέτ

Αυτά για το πόπολο. Ο Μπολσονάρο όμως κέρδισε και την εμπιστοσύνη των αγορών. Πήρε την πλήρη στήριξη τους, όταν προσέλαβε ως οικονομικό του σύμβουλο τον Πάουλο Γκουέντες. Ποιος είναι ο Γκουέντες; Ένα από τα διαβόητα «παιδιά της σχολής του Σικάγου», που διδάχθηκαν τον νεοφιλελευθερισμό από τον πατριάρχη του, Μίλτον Φρίντμαν, τη δεκαετία του ’70, όταν το νέο δόγμα εφαρμοζόταν πειραματικά για πρώτη φορά στη Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ, προτού εισαχθεί στη Βρετανία της Θάτσερ, την Αμερική του Ρέιγκαν και εξαπλωθεί στην πορεία παγκόσμια.

Το οικονομικό πρόγραμμα που εισηγείται ο Γκουέντες, ο οποίος αναμένεται να γίνει και υπουργός Οικονομικών περιλαμβάνει:

— Ένα τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων

— Ευέλικτες εργασιακές σχέσεις

— Μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών ομίλων

— Τερματισμό της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στις συντάξεις

— Κατάργηση κοινωνικών προγραμμάτων.

Όλα τα παραπάνω με πρόσχημα να περιοριστεί το δημοσιονομικό χρέος της Βραζιλίας.

Αστική τάξη, Εκκλησία και πρώην Χουντικοί στο πλευρό του

Ο Ζαΐρ Μπολσονάρο, είναι νοσταλγός της στρατιωτικής δικτατορίας (1964 – 1985) και έχει ταχθεί υπέρ των βασανιστηρίων. Υμνεί τους βασανιστές των Χουντικών! Έχει υποστηρίξει τη θανάτωση των εγκληματιών. Δεν έχει διστάσει να καλέσει τους οπαδούς του να δολοφονήσουν ακόμα και πολιτικούς αντιπάλους! Μισεί τους ομοφυλόφιλους και θεωρεί τις γυναίκες ένα είδος «αδυναμίας» της φύσης.

Το ακροδεξιό νεοφιλελεύθερο δίδυμο Μπολσονάρο – Γκουέντες έρχεται για να ισοπεδώσει και τα ελάχιστα δημοκρατικά δικαιώματα ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο σε αγορές και μονοπώλια για να λεηλατήσουν το πλούτο της χώρας.

Ο φασιστικός λαϊκισμός του Μπολσονάρο, βρίσκει απήχηση σε μεγάλο μέρος των οπαδών της Κεντροδεξιάς καθώς και των μεσαίων στρωμάτων που φτωχοποιήθηκαν.

Στο πλευρό του βρίσκεται και η Εκκλησία. Το δεύτερο όνομα του Μπολσονάρο είναι «Μεσσίας» και ο ίδιος είναι Ευαγγελιστής. Οι ευαγγελικοί, οι οποίοι αποτελούν το 29% των Βραζιλιάνων, στηρίζουν τον ακροδεξιό υποψήφιο, ο οποίος έχει υιοθετήσει και την χριστιανική ρητορική με το σύνθημα «Η Βραζιλία πάνω απ’ όλα, ο Θεός πάνω απ’ όλους»…

Κλίμα απειλών και αυταρχισμού

Δίνοντας τα πρώτα δείγματα γραφής, της επικείμενης διακυβέρνησης, οι οπαδοί (μπράβοι) του έχουν αναλάβει ήδη έργο. Δημοσιογράφοι σύμφωνα με καταγγελίες πολλών ΜΚΟ δέχθηκαν «απειλές, διωγμούς και σε ορισμένες περιπτώσεις, υπέστησαν επιθέσεις» καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους οι οποίοι κατήγγειλαν ότι δέχθηκαν απειλές είναι η Πατρίσια Κάμπους Μέλο, συντάκτρια της εφημερίδας Folha de São Paulo, η οποία κάλυψε με εκτενή ρεπορτάζ το θέμα των επιχειρηματιών οι οποίοι χρηματοδότησαν μια εκστρατεία διασποράς ψευδών ειδήσεων σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης με στόχο να πλήξουν τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Η βραζιλιάνικη ένωση ερευνητών δημοσιογράφων (ABRAJI), σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ, από την πλευρά της έχει καταγράψει τουλάχιστον 130 κρούσματα απειλών και επιθέσεων εναντίον δημοσιογράφων που καλύπτουν τις εκλογές μέχρι στιγμής φέτος.

Την Κυριακή το βράδυ οι κάλπες στη Βραζιλία μπορεί να φέρουν στην εξουσία ένα φασίστα και οπαδό του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Έναν «νέο Πινοσέτ» …δημοκρατικά μάλιστα εκλεγμένο  προωθώντας ένα «πείραμα» που πιθανά τα επόμενα χρόνια να απλωθεί σε πολλές χώρες του κόσμου…

ημεροδρόμος

 

Η αντιδραστική συνέχεια κράτους και ακροδεξιάς

Leave a comment

Του Κώστα Παλούκη

Εθνικό ταμπού

Η παρουσία του φασισμού στην Ελλάδα αποτελούσε για δεκαετίες ένα ιδεολογικό ταμπού καθώς κυριαρχούσε ένα δημοκρατικό αφήγημα. Το ελληνικό έθνος θεωρείται από την φύση του δημοκρατικό και αντιστασιακό και ως εκ τούτου αντιφασιστικό. Ενσωματώνονται ως αντιφασιστικές μάχες του λαού τόσο ο ελληνοϊταλικός πόλεμος όσο και η εθνική αντίσταση. Παράλληλα, προβάλλεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του ελληνικού μεσοπολέμου. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός αντιμετωπιζόταν ως μια εξαίρεση στην πανευρωπαϊκής κλίμακας ροπή προς τον φασισμό. Το ίδιο το καθεστώς του Μεταξά «αποφασιστικοποιείται» και παρουσιάζεται σαν μια απλή δικτατορία που δεν είχε στην πραγματικότητα τα τυπικά φασιστικά χαρακτηριστικά. Οι δοσιλογικές οργανώσεις παρουσιάζονταν ως μειοψηφική εξαίρεση απέναντι στην πάνδημη αντιφασιστική ομοθυμία, ενώ οι δραστηριότητες των εμφυλιοπολεμικών και μεταπολεμικών ομαδοποιήσεων υποβαθμίζονται ιδεολογικά πίσω από τον όρο «παρακράτος». Οι ρητορικές της κρίσης μετέβαλλαν αυτές τις προσλήψεις. Η αναπαράσταση της αντιφασιστικής δημοκρατικής κοινωνίας δεν ήταν πια χρήσιμη ούτε νομιμοποιητική για το μνημονιακό καθεστώς. Στο δημόσιο διάλογο επικρατεί ένας ακροδεξιός αυταρχικός λόγος, φοβικός απέναντι στα δημοκρατικά, κοινωνικά και δημόσια αγαθά, βαθιά ρατσιστικός, ομοφοβικός και γενικά αντεπαναστατικός. Η τομή αυτή δεν προκάλεσε μόνο αυτήν την αντίδραση στο παρόν, αλλά αποτράβηξε το δημοκρατικό και προοδευτικό πέπλο, απογύμνωσε το ίδιο το παρελθόν από ιδεοληπτικές αναπαραστάσεις. Γι’ αυτό το λόγο, στην κορύφωση της πρόσφατης πολιτικής κρίσης ιστορικά στοιχεία του παρελθόντος αναδεικνύονταν συχνά πεδίο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης των συμβολικών ρητορικών. Ο φασισμός ξαφνικά δεν ήταν ένα φάντασμα, αλλά μια πραγματική απειλή με παρελθόν, παρόν και ενδεχομένως μέλλον. Σε αυτό το κείμενο παρουσιάζονται στοιχεία αυτού του «μαύρου νήματος». More

Το ιστορικό συνεχές της ελληνικής Ακροδεξιάς

Leave a comment

του Σπύρου Μαρκέτου

Τον 20ό αιώνα η άκρα δεξιά συγκαθόρισε την εθνική ιδεολογία και, από το 1909 ως το 1974, συχνά κατεύθυνε τις τύχες της Ελλάδας. Από τον Εθνικό Διχασμό ως την πτώση της Χούντας (1915-1974), είτε πρωταγωνίστησε στην πολιτική ζωή είτε έδρασε στο προσκήνιό της. Ωστόσο ποτέ δεν εξασφάλισε πολιτική ή ιδεολογική ενότητα ούτε ευρύτερη νομιμοποίηση.

Ευρω-φασισμός, η αυταρχική κρυστάλλωση της ΕΕ

Στη διάρκεια του εικοστού αιώνα η άκρα δεξιά κάθε άλλο παρά περιθωριακή ή αντισυστημική ήταν σε όλη την Ευρώπη. Είναι μια από τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες έπλασαν τον καπιταλισμό που γνωρίζουμε σήμερα, και μάλιστα διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα επηρεάσει ακόμη ισχυρότερα τις δεκαετίες που έρχονται, αν ισχύει η ανάλυση του Ιμάνουελ Βαλερστάιν (η οποία μέχρι στιγμής επιβεβαιώνεται), ότι καταλύθηκε η ηγεμονία του φιλελευθερισμού. More

Εθνική γιορτή ή B’ Fest;

Leave a comment

του Περικλή Κοροβέση

Επιτέλους γιορτάζουμε την εθνική μας απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή. Και για όποιον δεν με πιστεύει, ας ρίξει μια ματιά στο Κανάλι της Βουλής. Εκεί πέφτουν συχνά οι αντίστοιχες κάρτες που μας πληροφορούν πως γίνονται εκδηλώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, τίποτα. Εκεί δεν υπήρχε Κατοχή; Δεν υπήρχαν μαρτυρικές πόλεις; (Ανεπισήμως πάνω από χίλιες. Αλλά επισήμως πολύ λιγότερες.

Και εδώ υπάρχει ιεραρχία και μόρια. Αν δεν συμπληρώσεις τον απαιτούμενο αριθμό νεκρών, δεν μπορείς να διεκδικήσεις αυτόν τον τίτλο.) Τα υπόλοιπα ΜΜΕ κάτι έγραψαν, κάτι είπαν, αλλά αν δεν πρόσεχες ιδιαίτερα, θα έλεγες πως είναι κάποια νέα συναυλία των εθνικών μας καλλιτεχνών. Σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου η ημέρα μιας απελευθέρωσης από έναν ξενικό ζυγό ή η ημέρα της ανεξαρτησίας από έναν αποικιοκρατικό ζυγό είναι εθνικές γιορτές. Σε εμάς δεν είναι. More

Ανθή Παζιάνου: Η αλήθεια για το προσφυγικό ενοχλεί

Leave a comment

Συνέντευξη στον Νίκο Μανάβη

«Το “στοίχημα” των ευρωπαϊκών πολιτικών αλλά και των πολιτικών εντός Ελλάδας είναι οι πρόσφυγες να “εμποδίζουν” σε ένα περιορισμένο και υπό έλεγχο χώρο, ώστε το κόστος να είναι το μικρότερο δυνατό. Αναπόφευκτα λοιπόν το πρόβλημα αποκαλείται ΚΥΤ Μόριας, όπου 9.000 άνθρωποι στοιβάζονται σε χώρο για 3.100», τονίζει η Ανθή Παζιάνου, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Λέσβου Εμπρός, στο ραδιοσταθμό Αίολος και ανταποκρίτρια της Καθημερινής και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Γιατί η Δικαιοσύνη αργεί να απαντήσει στο ποιοι και με ποιες «πλάτες» επιδόθηκαν στο άνευ προηγουμένου για τη Λέσβο πογκρόμ εναντίον των προσφύγων;

Οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στην Μόρια πήραν πανευρωπαϊκές διαστάσεις. Είστε από τους λίγους δημοσιογράφους που καλύπτουν το προσφυγικό ζήτημα καθημερινά. Η σημερινή κατάσταση είναι πολιτική επιλογή ή αδυναμία αποτελεσματικής διαχείρισης;

Θεωρώ ότι διεθνώς και κυριότερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα μίντια προβάλλουν το ΚΥΤ Μόριας με βάση μια συγκεκριμένη ατζέντα, η οποία εστιάζει στο προσφυγικό υπό ένα πολύ περιορισμένο πρίσμα. Υπό το ίδιο που κατά κόρον αναλύουν το ζήτημα και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Αυτό όπου δεν υπάρχει πόλεμος, φτώχεια, καταστρατήγηση ανθρώπινων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών διεθνώς, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να εμφανίζονται ως ένας μετακινούμενος πληθυσμός που πρέπει κάπου να σταθεί, και που πάντως εμποδίζει. Φαίνεται ότι το «στοίχημα» των ευρωπαϊκών πολιτικών αλλά και των πολιτικών εντός Ελλάδας είναι οι πρόσφυγες να «εμποδίζουν» σε ένα περιορισμένο και υπό έλεγχο χώρο, ώστε το κόστος να είναι το μικρότερο δυνατό. Αναπόφευκτα λοιπόν το πρόβλημα αποκαλείται ΚΥΤ Μόριας, όπου 9.000 άνθρωποι στοιβάζονται σε χώρο για 3.100. Με το φακό να εστιάζει στα λύματα και στις συνθήκες διαμονής, την καθυστέρηση διεξαγωγής συνεντεύξεων και όχι στον εγκλωβισμό προσφύγων επί μήνες σε ένα νησί, στις συνθήκες διεξαγωγής συνεντεύξεων στην υπηρεσία ασύλου και στο ότι δεν υπάρχει σαφές πολιτικό σχέδιο για τη μόνιμη εγκατάσταση χιλιάδων ανθρώπων. More

Υπάρχουν φασίστες στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της λαϊκής υποστήριξης στο φασισμό στις συνθήκες της κρίσης

Leave a comment

Του Βαγγέλη Λαγού

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα, γίναμε μάρτυρες της οργανωμένης επανάκαμψης του χρυσαυγίτικου λόγου και δράσης στη δημόσια σφαίρα. Ταυτόχρονα,  επανεμφανίστηκε στη δημόσια συζήτηση μια προβληματική που είχε υποχωρήσει (έως και εξαφανιστεί) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για την άποψη που εκφράστηκε πάλι πρόσφατα από συμπολιτευόμενο βουλευτή, ο οποίος υποστήριξε σε συνέντευξή του, ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ «δεν έχουν σχέση με το ρατσισμό και τον φασισμό», αλλά είναι «απλοί άνθρωποι» που έχουν «παρασυρθεί» στην υποστήριξη του φασισμού», καθώς «αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης».[1] Η άποψη αυτή εκφράστηκε εν πολλοίς και από άλλους συμπολιτευόμενους πολιτικούς που προσπάθησαν να εξηγήσουν την κυβερνητική απόπειρα προσέγγισης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής μέσω της συμπερίληψής της στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που αποκαλείται «εθνικά θέματα», κατά την πρόσφατη κοινή επίσκεψη μελών της κυβέρνησης και βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης επανενεργοποίησαν ένα, εδώ και καιρό, απαξιωμένο στη δημόσια συζήτηση, εξηγητικό-ερμηνευτικό σχήμα για την ενίσχυση του φασισμού στο πλαίσιο της κρίσης. Το σχήμα αυτό είχε εμφανιστεί κατά τη φάση του σοκ που προκάλεσε η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή και, για ένα διάστημα, είχε επικρατήσει στον δημόσιο λόγο γύρω από τα αίτια και το νόημα της εκλογικής ενίσχυσης του φασισμού στην Ελλάδα της κρίσης. Είχε όμως σταδιακά εγκαταλειφθεί, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρόκειται για την απόπειρα εξήγησης και ερμηνείας της λαϊκής ψήφου στο ναζιστικό κόμμα μέσα από την επίκληση της οργής και της απελπισίας των πολιτών μπροστά στις καταστροφικές, για την κοινωνία, πολιτικές λιτότητας. More

Άνοδος της Ακροδεξιάς, ελλείμματα της Αριστεράς

Leave a comment

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής. More

Άνοδος της Ακροδεξιάς, ελλείμματα της Αριστεράς

Leave a comment

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό  όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής. More

Πληθαίνουν οι φασιστικές επιθέσεις με μανδύα το μακεδονικό

Leave a comment

Του Γιώργου Κρεασίδη

Η ακροδεξιά ήταν απέναντι στους λαϊκούς αγώνες ενάντια στα μνημόνια* τώρα τραμπουκίζει κραυγάζοντας εθνικιστικά

Σε έξαρση βρίσκεται η φασιστική βία, η οποία θρέφεται από το κλίμα εθνικισμού με αφορμή το μακεδονικό, που γίνεται προπέτασμα καπνού για την επανεμφάνιση των «ταγμάτων εφόδου» της Χρυσής Αυγής, αλλά και ενός συρφετού από ακροδεξιές και φασιστικές ομάδες που επιχειρούν να μιμηθούν την εγκληματική της δράση. Τις προηγούμενες βδομάδες ξεχώρισαν μια σειρά από περιστατικά που δείχνουν ότι δεν δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός, ενώ είχαν προηγηθεί οι κραυγές του Μπαρμπαρούση για πραξικόπημα και τα νταηλίκια των ναζί έξω από τη Βουλή.

Την Παρασκευή 15 Ιουνίου η λεγόμενη «συμμορία με τα Σμαρτ», τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιεί για να κινείται γρήγορα, επιτέθηκε για άλλη μια φορά ξυλοκοπώντας Πακιστανούς εργάτες στο Μενίδι που πήγαιναν για δουλειά νωρίς το πρωί. Πληθαίνουν οι καταγγελίες στο μεταξύ ότι η αστυνομία αποθαρρύνει αποθαρρύνει τα θύματα από το να προχωρήσουν σε μηνύσεις. More

Οι δημοσιογράφοι που ξεσκόνισαν τη χούντα

2 Comments

Ενα άρθρο από το πρώτο μεταδικτατορικό τεύχος του περιοδικού “ΑΝΤΙ” της 7ης Σεπτεμβρίου 1974 (Περίοδος Β’, τεύχος #1, σελ. 46).

Πριν προχωρήσουμε στο άρθρο, ένα μικρό κουίζ:

ceb4ceb7cebcceaecf84cf81ceb7cf82-ceb9ceb1cf84cf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-ceb5cf80ceb9cf83cf84cebfcebbceae-cf83cf84ceb1-ceb1cf83Το κείμενο της επιστολής επιφανούς διανοούμενου προς το περιοδικό “Αστυνομικά Χρονικά”, τεύχος #442, Μάρτιος 1973.

Ποιος είναι ο συγγραφέας αυτής της ευχαριστήριας επιστολής, που τη βρήκαμε στο περιοδικό της Αστυνομίας, τα “Αστυνομικά Χρονικά”, τεύχος #442, Μάρτιος 1973, περιοδικό που μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε δημόσια βιβλιοθήκη;;; Με λίγα λόγια, όταν οι φοιτητές έκαναν κατάληψη στη Νομική, τον Φεβρουάριο του 1973, ποιος ήταν αυτός που την ίδια ακριβώς στιγμή, έγραφε την επιστολή αυτή προς τον αρχηγό του Σώματος, κ. Γιαννούλη;;;

Ακολουθεί το άρθρο

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΑΝ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ More

Ποιό φάντασμα πλανιέται πάνω στην Ευρώπη;

Leave a comment

Του Ανέστη Ταρπάγκου

Η ιταλική περίπτωση των κοινοβουλευτικών εκλογών των αρχών του Μαρτίου 2018 υπήρξε η τελευταία όπου καταγράφηκε μια ισχυρή άνοδος των δυνάμεων του εθνικισμού, του ρατσισμού και του νεοναζιστικού φαινομένου, με το 18% που απέσπασε η Λέγκα του Βορρά, στα πλαίσια της συμμαχίας της με την Φόρτσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι (14%) και τα Αδέλφια της Ιταλίας (6%).

Η γενικευμένη εξάπλωση του ακροδεξιού εθνικισμού

Αυτό το γεγονός τείνει πλέον να καταστήσει αυτές τις δυνάμεις μια βασική πολιτική παράμετρο του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος, σε μια πορεία γενίκευσης στο σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών και συνεχόμενης σχετικής διεύρυνσης της επιρροής τους. Άλλωστε είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που μας χωρίζει από τις τελευταίες αυστριακές εκλογές του 2017 όπου το αντίστοιχο ακροδεξιό «Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας» απέσπασε ήδη 26%, και συμμαχώντας με το συντηρητικό χριστιανοδημοκρατικό κόμμα του Σ. Κούρτζ που είχε έρθει πρώτο (31,5%), σχημάτισε από κοινού κυβέρνηση. Κι είχαμε εξίσου προηγούμενα το ακροδεξιό «Κόμμα της Προόδου» της Νορβηγίας να αποσπά το 15% της λαϊκής ετυμηγορίας και να σχηματίζει από κοινού κυβέρνηση με το δεξιό φιλοευρωπαϊκό «Συντηρητικό Κόμμα» που είχε αποσπάσει το 25% των ψήφων. More

Η ποικιλόμορφη εμφάνιση της ακροδεξιάς στην Κρήτη

Leave a comment

του Γιώργου Κώνστα

Η οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα, η μεγάλη όξυνση του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος και η αυξανόμενη ένταση στα εθνικά θέματα έχουν ευνοήσει την άνοδο των ακροδεξιών στοιχείων και στην μεγαλόνησο.

Παραδοσιακά, η ακροδεξιά στην Κρήτη για χρόνια ήταν στην «αγκαλιά» της ΝΔ

Με όχημα τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και οχυρωμένη πίσω από το «παλιό» πολιτικό σύστημα, η ακροδεξιά προσπαθεί να… βγει από το αυγό της και στην Κρήτη. Στην εκλογική περιφέρεια που η Χρυσή Αυγή συνεχίζει να έχει τα μικρότερα ποσοστά της σε πανελλαδικό επίπεδο, η νεοναζιστική οργάνωση έχει αρχίσει να βρίσκει ανταγωνιστές, καθώς το τελευταίο διάστημα έχουν «ξεπηδήσει» διάφορες παρεμφερείς οργανώσεις. More

Μια ιταλική τραγωδία από τα παλιά

Leave a comment

2018 03 07 01 italia

του Γιώργου Μητραλιά

Η πογκρομική Λέγκα του Σαλβίνι θριαμβεύτρια των ιταλικών εκλογών!

Μέρες του 1922; Όχι ακόμα αλλά η Ιταλία είναι πια σε καλό δρόμο για να «γιορτάσει» σε τέσσερα χρόνια την εκατοστή επέτειο της ανόδου του Μουσολίνι και του φασιστικού του κινήματος στην εξουσία με ένα καθεστώς που θα του μοιάζει -σχεδόν- σαν δυο σταγόνες νερό!

Γιατί αυτή η «ανορθόδοξη» εισαγωγή στο σχολιασμό των ιταλικών εκλογών ενώ οι πάντες δεν μιλούν παρά για επικράτηση των «λαϊκιστών», θρίαμβο των «ευρωσκεπτικιστών», ήττα της «κεντροαριστεράς», και φυσικά, για «ακυβερνησία» της Ιταλίας και επαπειλούμενο μετεκλογικό «χάος» της; Μα, επειδή προτιμάμε να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα από τη μύτη μας, για να δούμε όχι τα επιφαινόμενα αλλά την ουσία των πραγμάτων την ώρα που στην Ιταλία επωάζονται εξελίξεις που θα σημαδέψουν και τη δική μας ζωή εδώ στην Ελλάδα! More

Μαζί ή Τίποτα ενάντια στην ακροδεξιά ρατσιστική βία

Leave a comment

Σενάριο-σκηνοθεσία του Φατίχ Ακίν

Την ακροδεξιά ρατσιστική βία και τη θεσμική τύφλωση και ανοχή των κρατικών μηχανισμών της Ευρώπης αναδεικνύει με την τελευταία του έξοχη ταινία –με έκδηλο ελληνικό ενδιαφέρον– με τίτλο Μαζί ή Τίποτα ο 45χρονος τουρκογερμανός Φατίχ Ακίν. Η ζωή της γερμανίδας Κάτια ανατινάζεται κυριολεκτικά, όταν ο Κούρδος άντρας της και ο εξάχρονος γιος τους δολοφονούνται από έκρηξη βόμβας στο Αμβούργο. Η αστυνομία –σε μια ξεκάθαρα ρατσιστική προσέγγιση της δολοφονίας– αλλά και το οικογενειακό περιβάλλον της Κάτια (εξαιρετική η Ντάιαν Κρούγκερ) αναζητά τους δράστες στο παρελθόν του άντρα της (καταδικασμένος για διακίνηση ναρκωτικών). Τελικά συλλαμβάνεται ένα ζευγάρι γερμανών ναζιστών, το οποίο όμως, παρά τα σοβαρότατα στοιχεία, αθωώνεται «λόγω αμφιβολιών». Αποφασιστικό ρόλο παίζει και η ψευδομαρτυρία ενός έλληνα χρυσαυγίτη (πολύ καλός ο Γιάννης Οικονομίδης), που εμφανίζει τους δολοφόνους ομοϊδεάτες του ως πελάτες στο ξενοδοχείο του στην Ελλάδα την ημέρα του εγκλήματος. More

Ακροδεξιά ατζέντα στην Ιταλία στο δρόμο προς τις κάλπες

Leave a comment

145

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Υπό κανονικές συνθήκες, η δολοφονική επίθεση εναντίον έξι μεταναστών από έναν 28χρονο που είναι τυλιγμένος με την ιταλική σημαία, έχει διατελέσει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της Λίγκας του Βορρά και στο σπίτι του οποίου βρίσκεται σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό και το βιβλίο του Χίτλερ Ο Αγών μου, έπρεπε να γυρίσει μπούμερανγκ στη Δεξιά και την αντι-μεταναστευτική ρητορική που κατακλύζει τα Μέσα Ενημέρωσης.

Μάλλον όμως συνέβη το αντίθετο, ως μαρτυρία και αυτό ότι μόνο κανονικές δεν είναι οι συνθήκες που ζει η Ιταλία κι όλος ο κόσμος.

Το περιστατικό στην πόλη Ματσεράτα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, που ήρθε ως απάντηση στη σύλληψη και το χαρακτηρισμό ως βασικού υπόπτου για τη δολοφονία και τον τεμαχισμό μιας έφηβης Ιταλίδας ενός Νιγηριανού, ανέδειξε κι επίσημα το μεταναστευτικό ως κεντρικό θέμα των πολιτικών αντιπαραθέσεων, εν όψει των εκλογών της 4ης Μαρτίου. Μεγαλύτερος πλειοδότης μέχρι στιγμής αναδεικνύεται ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι που εξήγγειλε σε περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές την καθημερινή παρουσία του στρατού στους δρόμους των ιταλικών πόλεων και την απέλαση 600.000 μεταναστών. Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτός ο αριθμός συμπίπτει με τους μετανάστες που έχουν φτάσει στην Ιταλία την τελευταία τετραετία. More

«Γράμμα από Ολλανδία»: Η νέα και επικίνδυνη Ακροδεξιά κυριαρχεί

Leave a comment

Του Δημήτρη Παυλόπουλου

Λίγους μόνο μήνες μετά τις εθνικές εκλογές, το σκηνικό στην Ακροδεξιά της Ολλανδίας έχει αλλάξει άρδην. Το Κόμμα της Ελευθερίας του Χερτ Βίλντερς υποχωρεί δημοσκοπικά, από τις 20 έδρες που κατέχει στη Βουλή στις 14. Αντίθετα, το νεοδημιούργητο Φόρουμ της Δημοκρατίας του Τιερί Μποντέ φέρεται να εκτοξεύεται από τις 2 βουλευτικές έδρες στις 15. Η δυναμική του κόμματος του Μποντέ είναι μάλιστα τέτοια, ώστε να αναδεικνύεται ως κόμμα εξουσίας, που θα παίξει σοβαρό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό της Ολλανδίας.

Πρόκειται για ένα κόμμα που επεκτείνει τον πολιτικό λόγο της Ακροδεξιάς πέρα από την αντιμεταναστευτική και αντιμουσουλμανική ρητορία του Βίλντερς. Προβάλλει ανοιχτά την ιδεολογία της υπεροχής της λευκής φυλής καθώς και του υποδεέστερου ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία. More

Older Entries Newer Entries