Αρχική

Σοβαρά, θα ψηφίσεις αυτόν τον ακροδεξιό «ΤΕΛΟΠΟΝ»;

1 σχόλιο

Του Γεράσιμου Χολέβα

Απ’ όσα θα διαβάσετε και θα δείτε το μοναδικό προϊόν φαντασίας (αγνώστου διαδικτυακού δημιουργού) είναι η φωτογραφία αριστερά

Ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο πρόεδρος της «Ελληνικής Λύσης», δηλαδή

  • αυτός που εξομολογήθηκε ότι «τα πολύ ναζιστικά» τον βρίσκουν αντίθετο (για τα… «λίγο ναζιστικά» δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα),

Περισσότερα

Δανία: Οι πολλές όψεις της Ακροδεξιάς

Σχολιάστε

Στην επικεφαλής των Δανών Σοσιαλδημοκρατών δόθηκε η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, μετά την πρωτιά τους στις εκλογές της περασμένης Τετάρτης, με ποσοστό κοντά στο 26% και σχεδόν αμετάβλητο από το 2015. Πλέον, μαζί με τους τέσσερις δυνάμει συμμάχους τους, διαθέτουν την αναγκαία πλειοψηφία για να αντικαταστήσουν τον απερχόμενο κεντροδεξιό συνασπισμό, παρά την ενίσχυση του βασικού του κόμματος, των Φιλελευθέρων.

η πλειοψηφία αυτή οφείλεται κυρίως στη συντριβή του ακροδεξιού Κόμματος του Λαού της Δανίας, που από το 21% έπεσε κάτω από το 9%, πληρώνοντας το κόστος της συγκυβέρνησης κατά την προηγούμενη τετραετία. Σε αυτό το διάστημα, άλλωστε, ολοκληρώθηκε η «καταστροφή» που είχε αρχίσει από τους Σοσιαλδημοκράτες την περίοδο 2011-15, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να μπει λουκέτο στο ένα στα τέσσερα δημόσια νοσοκομεία και στο ένα στα τέσσερα σχολεία, ενώ οι περικοπές στις ασφαλιστικές παροχές έστειλαν το 32% των Δανών στην αγκαλιά των ιδιωτικών ασφαλιστικών, έναντι 4% το 2003! Περισσότερα

Αδύναμος ο Μπολσονάρου

Σχολιάστε

https://edromos.gr/wp-content/uploads/2014/04/latuff-brazil.jpg

του Ζοάο Πέντρο Στέντιλε*

Οι στρατιωτικοί γνωρίζουν ότι η κυβέρνησή του δεν θα έχει καλό τέλος

Ζούμε μια περίπλοκη στιγμή στη βραζιλιάνικη συγκυρία. Καταρχήν υπάρχει ένα βάθεμα της κρίσης του καπιταλισμού σε διεθνές επίπεδο, που αντανακλάται και στη χώρα μας, έχοντας παραλύσει την οικονομία από το 2012 και αυξάνοντας την κοινωνική ανισότητα και τα πολιτικά προβλήματα. Ο φυσικός υποψήφιος των επιχειρηματιών στις τελευταίες εκλογές θα ήταν ο κυβερνήτης του Σάο Πάολο, ο Αλκμίν, αλλά δεν «τράβηξε». Έτσι η αστική τάξη στράφηκε στην Ακροδεξιά του Μπολσονάρου, που κέρδισε τις εκλογές χάρη στη χειραγώγηση, τη μαζική εξαγορά ψήφων και μια πρωτοφανούς εύρους συκοφαντική καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την ενεργητική συμμετοχή «ειδικών» από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Περισσότερα

Αναπτύσσονται οι εξαγωγές… πολέμων από την ΕΕ

Σχολιάστε

Του Γιώργου Μιχαηλίδη

Στο στόχαστρο και ο εξωτερικός και ο εσωτερικός «εχθρός»

Ζούμε αναμφισβήτητα σε εποχές μεγάλων κινδύνων και αβεβαιότητας για το μέλλον. Σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και συγκεκριμένα στην ευρύτερη «γειτονιά» μας ο πόλεμος είναι καθημερινότητα για εκατομμύρια ανθρώπους (Συρία, Λιβύη, Παλαιστίνη, Ουκρανία), ενώ η γενική τάση δείχνει προς μια μελλοντική όξυνση των διεθνών ανταγωνισμών για την εξασφάλιση ενεργειακών πόρων, αγορών και πολιτικού ελέγχου κρατών και περιοχών.

Οι ελίτ, τα κράτη και τα μπλοκ κρατών εξοπλίζονται για τον εξωτερικό εχθρό ενώ οχυρώνονται και σκληραίνουν εσωτερικά ενάντια στον «εχθρό λαό». Πρόκειται για μια προληπτική αντεπανάσταση των όσων μας εξουσιάζουν, οι οποίοι βλέποντας την κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στις πολιτικές τους ετοιμάζονται σε δύο επίπεδα. Είτε για να καταστείλουν τον όποιο ξεσηκωμό ξεσπάσει, είτε για να στρέψουν -αν μπορούν- τη δυσαρέσκεια σε ακίνδυνα γι’ αυτούς μονοπάτια. Αυτούς τους δύο στόχους έρχονται να εξυπηρετήσουν οι πολιτικές του αυταρχισμού και του εθνικισμού που καλλιεργούν, ευνοούν και εφαρμόζουν τα κράτη. Περισσότερα

Με τις πλάτες των ηγετών της ΕΕ η άνοδος της ακροδεξιάς και του φασισμού

Σχολιάστε

Του Λάμπρου Τόκα

Όλο και πιο φανερά, οι κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό τους προσωπικό, ζεσταίνουν στον κόρφο τους- όπως γινόταν και πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- το «αυγό του φιδιού»

Πριν 74 χρόνια, τελείωνε επίσημα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τη συντριβή των δυνάμεων του φασιστικού ιμπεριαλιστικού «Άξονα» (Γερμανίας, Ιαπωνίας, Ιταλίας και των συμμάχων τους) που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα στον πιο καταστροφικό- μέχρι τότε- πόλεμο.

Η  9η Μάη 1945, που έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, έχει καταγραφεί στην ιστορία- και στη συνείδηση των λαών- ως Ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης. Στις 2.194 μέρες που κράτησε Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (ξεκίνησε το 1939 και έληξε στις 9 Μάη 1945), έχασαν τη ζωή τουλάχιστον 50 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους περίπου 20 εκατομμύρια ήταν πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης. Περιγράφοντας την καθοριστική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού στην συντριβή του ναζισμού – φασισμού, ο Έρνεστ Χεμινγουέι αναφέρει: “Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει”. Περισσότερα

Νοσταλγοί του δικτάτορα Φράνκο για πρώτη φορά στο ισπανικό Κοινοβούλιο

Σχολιάστε

Περισσότερα από 40 χρόνια από το θάνατο του δικτάτορα Φράνκο, οι φασίστες νοσταλγοί του αναμένεται από την Κυριακή να εκπροσωπούνται για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας. Το ακροδεξιό κόμμα Vox του Σαντιάγκο Αμπασκάλ αναμένεται να αποσπάσει, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, διψήφιο ποσοστό στις αυριανές εκλογές στην Ισπανία και ενδεχομένως θα μπορούσε να υποστηρίξει ακόμα και μια δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού του Λαϊκού Κόμματος και του κόμματος των Ποκιτών (Ciudadanos)! «Αυτό μπορεί να μην γίνει καθώς στις δημοσκοπήσεις προηγούνται οι Σοσιαλιστές του Πέδρο Σάντσεθ, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: Για πρώτη φορά από το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο, μια ισχυρή ακροδεξιά δύναμη παίζει πάλι σημαντικό ρόλο στην ισπανική πολιτική» γράφει η γερμανική Tagesspiegel.

«Τι ακριβώς είναι το Vox;», ρωτήθηκε πρόσφατα ο Αμπασκάλ. Η πρώτη του απάντηση – πουλώντας δήθεν πατριωτισμό για να συγκαλύψει τις φασιστικές ιδέες του – ήταν: «Το Vox είναι η φωνή εκείνων που θέλουν, πάνω από όλα, την ενότητα της ισπανικής πατρίδας τους, εκείνους που ουσιαστικά δεν μπορούν να κοιμηθούν από τον Οκτώβριο του 2017». Περισσότερα

Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά: Αντιδραστική διαχείριση, με αντισυστημική «προβιά»

Σχολιάστε

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Σήμερα, η Ακροδεξιά είναι εταίρος στις κυβερνήσεις τεσσάρων χωρών της ΕΕ (Ιταλία, Αυστρία, Δανία και Φινλανδία) και τα συγγενή της κόμματα σε τουλάχιστον δύο ακόμη (Πολωνία και Ουγγαρία). Στις πολιτικές θέσεις των Σαλβίνι, Λεπέν και σία ενόψει ευρωεκλογών δεν υπάρχει πλέον αίτημα εξόδου από την ΕΕ ή διάλυσής της, αλλά της προώθησης «ριζικών αλλαγών» από τα πάνω, με αντιλαϊκό-αντιδραστικό πρόσημο.

Όλοι λένε «ναι» στην Ε Ε που δεν τους αρέσει…

Στο Ευρωβαρόμετρο που δημοσιεύτηκε το φθινόπωρο του 2018, το 48% των ερωτηθέντων στις 28 χώρες-μέλη απάντησαν ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ, έναντι 42% που επιχαν αντίθετη άποψη. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η διαφορά υπέρ των αρνητικών γνωμών ήταν σαφώς μεγαλύτερη στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, με το ποσοστό τους να διαμορφώνεται στο 57%, το 55% και το 54% αντιστοίχως (το ρεκόρ εξακολουθεί να έχει η Ελλάδα, με 70%), ξεπερνώντας ακόμη και το 53% που καταγράφηκε για τη Βρετανία. Περισσότερα

Το όνομα του ρόδου ή η σύγχρονη ακροδεξιά

Σχολιάστε

Trisulti monastery

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Οι ενοικιαστές του μοναστηριού Τρισούλτι.

Στην περίφημη μεταφορά στον κινηματογράφο του διηγήματος του Ουμπέρτο Έκο «Το όνομα του ρόδου» ο φραγκισκανός μοναχός Ουίλιαμ του Μπάσκερβιλ (Σων Κόνερυ), γνωστός για τις ερευνητικές του ικανότητες, και ο νεαρός μαθητευόμενος του Άντσο της Μελκν (Κρίστιαν Σλέιτερ), έρχονται αντιμέτωποι, στη μονή των Βενεδικτίνων, με δολοφονίες μοναχών.

Οι μοναχοί φορτώνουν τους φόνους σε υπερφυσικές δυνάμεις της επερχόμενης αποκάλυψης. Οι δολοφονίες όμως είναι γήινες. Οφείλονται σε σκοτεινούς μοναχικούς κύκλους, οι οποίο μέσω του γηραιότερου μοναχού της μονής, τότε στα 1327, (ύστερος μεσαίωνας), τοποθετούν στα άκρα των σελίδων του χαμένου δεύτερου βιβλίου της Ποιητικής του Αριστοτέλη δηλητηριώδη ουσία. Όσοι την άγγιζαν κατά το σύνηθες ξεφύλλισμα δηλητηριάζονταν και πέθαιναν.

Στο βιβλίο ο Αριστοτέλης ασχολείται με την φύση της κωμωδίας. Αλλά την κωμωδία ο θρησκευτικός μεσαίωνας την αντιμετώπιζε ως έκφυλη, καταπτωτική, αντίθετη με τα πρότυπα του χριστιανισμού. Περισσότερα

Έφυγε καβάλα στον …Βουκεφάλα με αντικομμουνισμό παλιάς κοπής

Σχολιάστε

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Αντικομμουνιστικές αναφορές από τον πρώην υπουργό ‘Άμυνας για να «χαϊδέψει» ακροδεξιά ακροατήρια. Μίλησε για ψέματα «του διεθνούς κομμουνισμού και του ναζισμού»

Δεν πρόλαβε καλά – καλά να φύγει από την κυβέρνηση και ήδη ψάχνει ψήφους στο σκληρό ακροδεξιό ακροατήριο ο Πάνος Καμμένος. Τέτοιες προσπάθειες όμως «πάνε πακέτο» με τον αντικομμουνισμό. Περισσότερα

Ζαΐχ Μπολσονάρου: Φέρνει διάταγμα για το «δικαίωμα» στην οπλοφορία

Σχολιάστε

Ο φασίστας – ακροδεξιός Ζαΐχ Μπολσονάρου, ο οποίος θα αρχίσει την 1η Ιανουαρίου την τετραετή θητεία του στην προεδρία της Βραζιλίας, ανήγγειλε το Σάββατο ότι σκοπεύει να υπογράψει διάταγμα που θα «εγγυάται» το δικαίωμα της οπλοφορίας στους πολίτες με λευκό ποινικό μητρώο.

«Με διάταγμα, σχεδιάζουμε να εγγυηθούμε το δικαίωμα της οπλοφορίας στους πολίτες με λευκό ποινικό μητρώο», ανέφερε σε μια ανάρτησή του στο Twitter. Περισσότερα

Σύριζα στην Άκρα Δεξιά

Σχολιάστε

https://www.e-dromos.gr/wp-content/uploads/2018/12/45430396_331555687625408_2104185902300397568_n-1.jpg

Επιτέλους, γνωστοί αριστεροί με κύρος άρχισαν να μιλάνε ανοιχτά. Να καταλάβει ο κόσμος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στην Αριστερά και εφαρμόζει πολιτικές που προσομοιάζουν στην Άκρα Δεξιά. Τσόμσκι, Μπαντιού, Ταρίκ Αλί, Μελανσόν, βουλευτές των κομμάτων Podemos και Die Linke συνυπογράφουν την καταγγελία-διαμαρτυρία που δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα Liberation. Περισσότερα

Ελβετική φαρμακοβιομηχανία χρηματοδοτεί την γερμανική ακροδεξιά

Σχολιάστε

Αντιμέτωπη με σκάνδαλο παράνομης χρηματοδότησης βρίσκεται η αντιπρόεδρος του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) Αλίς Βαϊντέλ, μετά τις αποκαλύψεις ότι η τοπική οργάνωση της εκλογικής της περιφέρειας έλαβε περίπου 130.000 ευρώ πριν από τις εκλογές για την προεκλογική της εκστρατεία.

Όπως αποκαλύπτουν η Süddeutsche Zeitung και οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί WDR και NDR, πρόκειται για χρήματα που εμβάστηκαν κατά το διάστημα Ιουλίου – Σεπτεμβρίου 2017 σε 18 δόσεις των 9.000 ελβετικών φράγκων στον τραπεζικό λογαριασμό της AfD στην περιοχή του Μπόντενζεε από φαρμακευτική εταιρία της Ζυρίχης, με την αιτιολογία: «Εκλογική δωρεά για την Αλίς Βαϊντέλ». Η δωρεά ωστόσο θεωρείται παράνομη, καθώς προέρχεται από χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ, όπως αποκαλύπτουν τα ΜΜΕ που διεξήγαγαν την έρευνα, η κυρία Βαϊντέλ είχε ενημερωθεί σχετικά ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2017. Περισσότερα

Η δουλεία ως επιλογή

Σχολιάστε

Της Αιμιλίας Καραλη

Από την μακρινή Βραζιλία μέχρι πολύ κοντά μας, πληθαίνουν οι περιπτώσεις που «το θύμα περπατά αγκαλιά με το φονιά». Κοινό σημείο είναι ότι επιλέγουν συνειδητά αφέντη, διαλέγουν μια ζωή σκυφτή και υποταγμένη.

Παράξενοι και τρομακτικοί οι καιροί μας. Ανατρέπουν βεβαιότητες, ακυρώνουν την στοιχειώδη λογική σκέψη, προκαλούν με τον κυνισμό και την ωμότητα που συνθλίβουν δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Καθημερινά στον τόπο μας, σε διπλανές αλλά και σε μακρινές, τροπικές χώρες μεγαλώνει το πλήθος των ανθρώπων που συμπορεύεται με τους διώκτες του χρώματος, του φύλου, της συνείδησης, της καταγωγής, της θρησκείας του. «Το θύμα αγκαλιά με το φονιά», για να παραφράσουμε τον παλιό εκείνο στίχο του Σαββόπουλου, περπατούν πια γελαστά παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του ταλαιπωρημένου μας πλανήτη. Περισσότερα

Δημήτρης Κουσουρής: Νεοφιλελεύθεροι και ακροδεξιοί συναντιούνται

Σχολιάστε

Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό

Τα ακροδεξιά κόμματα που ενισχύονται σε όλη την Ευρώπη είναι γέννημα της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία και έχουν ως βασικό στόχο το κτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων, όπως έγινε στην Αυστρία με τη θέσπιση του 12ωρου, λέει στο Πριν ο ιστορικός και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης Δημήτρης Κουσουρής. Ο αγώνας κατά του φασισμού είναι πρωτίστως ταξικός, τονίζει.

Που οφείλεται η μεγάλη άνοδος των ακροδεξιών, εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη; 

Για να κατανοήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη –και όχι μόνο, θα χρειαστεί να ξαναγυρίσουμε στις αναλύσεις για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό κατά την περίοδο που συνδέει τη σημερινή διεθνή καπιταλιστική κρίση με εκείνη της δεκαετίας του 1970. Γενική τάση της περιόδου ήταν η συμπίεση του κόστους της εργασίας, μισθολογικού και μη, τόσο στο πεδίο των μισθών, όσο και σε αυτά του κράτους πρόνοιας, το κτύπημα των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η περίοδος σημαδεύτηκε από ριζικές αλλαγές στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, μέσω κυρίως της ανεξέλεγκτης κινητικότητας των κεφαλαίων και της μεταφοράς παραγωγικών μονάδων προς χώρες με χαμηλό κόστος εργασίας και παραγωγής. Πρόκειται για ένα δομικό στοιχείο του ύστερου καπιταλισμού που τροφοδοτείται και βαθαίνει από την αυξανόμενη πίεση που ασκούν οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες οικονομίες, σε χώρες με ανύπαρκτα ή περιορισμένα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα (των λεγόμενων BRICS π.χ. Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) προς τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό καπιταλισμό, που οδηγούν σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό που αγκαλιάζει ολοένα και περισσότερο κάθε πτυχή της ζωής και της ταξικής πάλης. Αυτή η τάση τείνει να κατισχύσει ολοκληρωτικά σήμερα: γι αυτό το λόγο, νεοφιλελευθερισμός και νεοφασισμός, που αναδύθηκαν ως μαζικά ρεύματα μετά τη δεκαετία του 1970 ως διακριτές απαντήσεις στην κρίση του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, φαίνονται να συγκλίνουν σήμερα σε πολιτικές πλήρους απορρύθμισης και ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας και αυταρχικού κράτους, σχηματίζοντας μάλιστα κυβερνητικές συμμαχίες ολοένα και πιο συχνά, όπως σε Αυστρία, Ιταλία κ.α. Περισσότερα

Election of Jair Bolsonaro in Brazil threatens the planet

Σχολιάστε

President-Elect Jair Bolsonaro’s mission to “change the destiny of Brazil” (Report, 29 October) looks set to abolish environmental protection and exacerbate the bloodshed linked to the unregulated exploitation of the Amazon. Περισσότερα

Ο φασίστας Μπολσονάρο, το αγαπημένο παιδί των αγορών ως «νέος Πινοσέτ»

Σχολιάστε

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Ο φασίστας Ζαΐρ Μπολσονάρο, νικητής των εκλογών στη Βραζιλία αποτελεί αγαπημένο παιδί των αγορών.

Πρόεδρος της Βραζιλίας εξελέγη ο Ζαΐχ Μπολσονάρου, με ποσοστό 55,2% των ψήφων, έναντι 44,8% του κεντροαριστερού Φερνάντου Αντάτζι, ανακοίνωσε το Ανώτατο Εκλογοδικείο (TSE), η εκλογική επιτροπή της χώρας, με το 99,6% των ψηφοδελτίων να έχει καταμετρηθεί. 

«Δεν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε να ερωτοτροπούμε με τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, τον λαϊκισμό της αριστεράς», είπε μετά την εκλογική του νίκη ο  Ζαΐχ Μπολσονάρου.

   Ο Μπολκονάρου εκλεγόταν με την ακροδεξιά στη Βραζιλία για 27 χρόνια και δηλώνει ανοικτά νοσταλγός της στρατιωτικής δικτατορίας (1964-85). Επικεντρώνει τον πολιτικό του λόγο σε θέματα δημόσιας ασφάλειας και οι ρατσιστικές, μισογυνικές και ομοφοβικές απόψεις του περισσεύουν. 

   Ο ίδιος άνθρωπος, ο πρώην λοχαγός του στρατού Μπολκονάρου, υπόσχεται ότι θα είναι «σκλάβος του Συντάγματος» και ότι θα ασκήσει την εξουσία επιδεικνύοντας πυγμή, αλλά όχι «αυταρχισμό»! Να σημειωθεί πως 63χρονος πρόεδρος απασχόλησε τη βραζιλιάνικη πολιτική ζωή και με δημοσιεύματα για σκάνδαλα διαφθοράς. Παράλληλα, πρόβαλε ως κεντρικό πολιτικό του σχέδιο την χαλάρωση των όρων για την οπλοκατοχή και την οπλοφορία.

Ο Μπολσονάρου την 6η Σεπτεμβρίου δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι, πράξη ενός ανισόρροπου σύμφωνα με τις αρχές. Νοσηλεύθηκε για τρεις εβδομάδες, δεν έκανε άλλες προεκλογικές συγκεντρώσεις, δεν πήρε μέρος σε κανένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ. Ήταν, όμως, ενεργός στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. Χαρακτηριστικό είναι πως 8 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγγραφεί για να παρακολουθούν τη ροή των αναρτήσεών του μόνο στο Facebook. Ο Μπολσονάρου, που έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «ο τροπικός Τραμπ», επικαλείται συχνά τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον οποίο δηλώνει πως θαυμάζει.

   Έχουμε πολλά να μάθουμε για τον Μπολσονάρου, ο οποίος  το 2014 προκάλεσε όταν καταφέρθηκε με σκαιό τρόπο εναντίον της αριστερής γυναίκας βουλευτή, της Μαρίας ντου Χοζάριου, λέγοντάς της ότι «δεν της άξιζε» να τη βιάσει διότι ήταν «πολύ άσχημη».

   Δύο χρόνια αργότερα, έπλεκε το εγκώμιο ενός από τους βασανιστές της στρατιωτικής δικτατορίας

    Ο Μπολσονάρου κάθε άλλο παρά κρύβει τα ομοφοβικά του αισθήματα. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Playboy το 2011, ο πολιτικός είχε δηλώσει πως θα προτιμούσε ένας γιος του «να σκοτωθεί σε ατύχημα» μάλλον, παρά να του πει πως είναι ομοφυλόφιλος.

Η άρχουσα τάξη της Βραζιλίας, οι γύπες των αγορών, το ΔΝΤ, τεράστιοι μονοπωλιακοί όμιλοι, αλλά και η κυβέρνηση των ΗΠΑ στηρίζουν πολλαπλώς το Μπολσονάρο. Στη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής και έκτη ισχυρότερη οικονομία του πλανήτη (πριν το ξέσπασμα της κρίσης), ένα νέο «πείραμα» βρίσκεται προ των πυλών.

Η βραζιλιάνικη φασιστική ακροδεξιά, συνδυάζει τον λαϊκιστικό συντηρητισμό με μια άκρως νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ένα «μοντέλο» που στα πλαίσια του καπιταλισμού, κερδίζει έδαφος σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι την Ευρώπη της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων που αναρριχήθηκαν μέχρι και σε κυβερνητικούς συνασπισμούς. Η νέα στρατηγική βασίζεται στην ακραία ρητορεία, το ρατσισμό, τον αυταρχισμό σε συνδυασμό με την εφαρμογή μιας ακραίας οικονομικής πολιτικής προς όφελος των μονοπωλίων.

Στην περίπτωση της Βραζιλίας η προηγούμενη κεντροαριστερή διακυβέρνηση Λούλα που προωθούσε πολιτικές για την εφαρμογή ενός «καλύτερο καπιταλισμού», βυθίστηκε με την έκρηξη της καπιταλιστικής κρίσης. Γκρεμίστηκε γιατί ακριβώς αυτό που αποκαλούσαν «καλύτερο καπιταλισμό» – με κάποιους να σπεύδουν να τον βαφτίσουν ακόμα και σαν πρώιμο «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» – χτίστηκε πάνω στις δομές του εκμεταλλευτικού συστήματος. Το υπηρέτησε. Δεν τον αμφισβήτησε ποτέ και ως επακόλουθο βρέθηκε στον «κυκλώνα» των κρίσεων του.

Οι παροχές που δόθηκαν στα πιο φτωχά στρώματα της Βραζιλίας εξανεμίστηκαν με την εκδήλωση της κρίσης του 2014-2016. Όπως και άλλοι κεντροαριστεροί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, ο Λούλα (που σήμερα βρίσκεται στη φυλακή για υποθέσεις διαφθοράς) αρκέστηκε σε προγράμματα στήριξης των πιο φτωχών στρωμάτων, αλλά την ίδια στιγμή παραχωρούσε τους πόρους της Βραζίλιας στα μονοπώλια και τους επενδυτές (Ρωσικά, Κινέζικα, Ευρωπαϊκά κεφάλαια). Όμως η κρίση και η μείωση των επενδύσεων, χτύπησε την οικονομία της Βραζιλίας και σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθωρισμού, οδήγησε εκατομμύρια Βραζιλιάνους βαθύτερα στη φτώχεια. Η ανέχεια αύξησε και τα ποσοστά της εγκληματικότητας που στην περίπτωση της Βραζιλίας βρίσκονταν έτσι και αλλιώς σε υψηλά επίπεδα.

Ακολούθησε η πραξικοπηματική καθαίρεση από την προεδρία της διαδόχου του Λούλα, Ντίλμα Ρούσεφ –παλιάς αγωνίστριας, που είχε βασανιστεί αγρίως από τη δικτατορία – και η πολιτική κρίση έφερε στην πρώτη γραμμή τον Μπολσονάρο.

Αυτές τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, αξιοποίησε ο Μπολσονάρο, ο οποίος με την στήριξη της Βραζιλιάνικης αστικής τάξης αλλά και των μικροαστών βρέθηκε στο προσκήνιο. Η άνοδος του στις δημοσκοπήσεις συνοδεύτηκε από εκτίναξη των μετοχών στο χρηματιστήριο της Βραζιλίας, αφού κεφάλαια κινήθηκαν για να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κλίμα «ευφορίας».

Ταυτόχρονα η ρητορεία του, όπως όλων των φασιστικών κομμάτων, κερδίζει έδαφος ανάμεσα και στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στα οποία υπόσχεται καλύτερες μέρες αλλά και «τάξη και ασφάλεια». Ο Μπολσονάρο έχει προτείνει την ενίσχυση της αστυνομίας, να επιτραπεί η οπλοκατοχή από όλους, ενώ πρόσφατα εξήγγειλε ότι θα βγάλει το στρατό στους δρόμους στο όνομα της πάταξης της εγκληματικότητας. Ταυτόχρονα υπόσχεται νέες θέσεις εργασίας μέσα από την «ανάπτυξη» της οικονομίας.

Στα βήματα του Πινοσέτ

Αυτά για το πόπολο. Ο Μπολσονάρο όμως κέρδισε και την εμπιστοσύνη των αγορών. Πήρε την πλήρη στήριξη τους, όταν προσέλαβε ως οικονομικό του σύμβουλο τον Πάουλο Γκουέντες. Ποιος είναι ο Γκουέντες; Ένα από τα διαβόητα «παιδιά της σχολής του Σικάγου», που διδάχθηκαν τον νεοφιλελευθερισμό από τον πατριάρχη του, Μίλτον Φρίντμαν, τη δεκαετία του ’70, όταν το νέο δόγμα εφαρμοζόταν πειραματικά για πρώτη φορά στη Χιλή του δικτάτορα Πινοσέτ, προτού εισαχθεί στη Βρετανία της Θάτσερ, την Αμερική του Ρέιγκαν και εξαπλωθεί στην πορεία παγκόσμια.

Το οικονομικό πρόγραμμα που εισηγείται ο Γκουέντες, ο οποίος αναμένεται να γίνει και υπουργός Οικονομικών περιλαμβάνει:

— Ένα τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων

— Ευέλικτες εργασιακές σχέσεις

— Μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών ομίλων

— Τερματισμό της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στις συντάξεις

— Κατάργηση κοινωνικών προγραμμάτων.

Όλα τα παραπάνω με πρόσχημα να περιοριστεί το δημοσιονομικό χρέος της Βραζιλίας.

Αστική τάξη, Εκκλησία και πρώην Χουντικοί στο πλευρό του

Ο Ζαΐρ Μπολσονάρο, είναι νοσταλγός της στρατιωτικής δικτατορίας (1964 – 1985) και έχει ταχθεί υπέρ των βασανιστηρίων. Υμνεί τους βασανιστές των Χουντικών! Έχει υποστηρίξει τη θανάτωση των εγκληματιών. Δεν έχει διστάσει να καλέσει τους οπαδούς του να δολοφονήσουν ακόμα και πολιτικούς αντιπάλους! Μισεί τους ομοφυλόφιλους και θεωρεί τις γυναίκες ένα είδος «αδυναμίας» της φύσης.

Το ακροδεξιό νεοφιλελεύθερο δίδυμο Μπολσονάρο – Γκουέντες έρχεται για να ισοπεδώσει και τα ελάχιστα δημοκρατικά δικαιώματα ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο σε αγορές και μονοπώλια για να λεηλατήσουν το πλούτο της χώρας.

Ο φασιστικός λαϊκισμός του Μπολσονάρο, βρίσκει απήχηση σε μεγάλο μέρος των οπαδών της Κεντροδεξιάς καθώς και των μεσαίων στρωμάτων που φτωχοποιήθηκαν.

Στο πλευρό του βρίσκεται και η Εκκλησία. Το δεύτερο όνομα του Μπολσονάρο είναι «Μεσσίας» και ο ίδιος είναι Ευαγγελιστής. Οι ευαγγελικοί, οι οποίοι αποτελούν το 29% των Βραζιλιάνων, στηρίζουν τον ακροδεξιό υποψήφιο, ο οποίος έχει υιοθετήσει και την χριστιανική ρητορική με το σύνθημα «Η Βραζιλία πάνω απ’ όλα, ο Θεός πάνω απ’ όλους»…

Κλίμα απειλών και αυταρχισμού

Δίνοντας τα πρώτα δείγματα γραφής, της επικείμενης διακυβέρνησης, οι οπαδοί (μπράβοι) του έχουν αναλάβει ήδη έργο. Δημοσιογράφοι σύμφωνα με καταγγελίες πολλών ΜΚΟ δέχθηκαν «απειλές, διωγμούς και σε ορισμένες περιπτώσεις, υπέστησαν επιθέσεις» καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους οι οποίοι κατήγγειλαν ότι δέχθηκαν απειλές είναι η Πατρίσια Κάμπους Μέλο, συντάκτρια της εφημερίδας Folha de São Paulo, η οποία κάλυψε με εκτενή ρεπορτάζ το θέμα των επιχειρηματιών οι οποίοι χρηματοδότησαν μια εκστρατεία διασποράς ψευδών ειδήσεων σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης με στόχο να πλήξουν τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Η βραζιλιάνικη ένωση ερευνητών δημοσιογράφων (ABRAJI), σύμφωνα με το ΑΠΕ – ΜΠΕ, από την πλευρά της έχει καταγράψει τουλάχιστον 130 κρούσματα απειλών και επιθέσεων εναντίον δημοσιογράφων που καλύπτουν τις εκλογές μέχρι στιγμής φέτος.

Την Κυριακή το βράδυ οι κάλπες στη Βραζιλία μπορεί να φέρουν στην εξουσία ένα φασίστα και οπαδό του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Έναν «νέο Πινοσέτ» …δημοκρατικά μάλιστα εκλεγμένο  προωθώντας ένα «πείραμα» που πιθανά τα επόμενα χρόνια να απλωθεί σε πολλές χώρες του κόσμου…

ημεροδρόμος

 

Η αντιδραστική συνέχεια κράτους και ακροδεξιάς

Σχολιάστε

Του Κώστα Παλούκη

Εθνικό ταμπού

Η παρουσία του φασισμού στην Ελλάδα αποτελούσε για δεκαετίες ένα ιδεολογικό ταμπού καθώς κυριαρχούσε ένα δημοκρατικό αφήγημα. Το ελληνικό έθνος θεωρείται από την φύση του δημοκρατικό και αντιστασιακό και ως εκ τούτου αντιφασιστικό. Ενσωματώνονται ως αντιφασιστικές μάχες του λαού τόσο ο ελληνοϊταλικός πόλεμος όσο και η εθνική αντίσταση. Παράλληλα, προβάλλεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του ελληνικού μεσοπολέμου. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός αντιμετωπιζόταν ως μια εξαίρεση στην πανευρωπαϊκής κλίμακας ροπή προς τον φασισμό. Το ίδιο το καθεστώς του Μεταξά «αποφασιστικοποιείται» και παρουσιάζεται σαν μια απλή δικτατορία που δεν είχε στην πραγματικότητα τα τυπικά φασιστικά χαρακτηριστικά. Οι δοσιλογικές οργανώσεις παρουσιάζονταν ως μειοψηφική εξαίρεση απέναντι στην πάνδημη αντιφασιστική ομοθυμία, ενώ οι δραστηριότητες των εμφυλιοπολεμικών και μεταπολεμικών ομαδοποιήσεων υποβαθμίζονται ιδεολογικά πίσω από τον όρο «παρακράτος». Οι ρητορικές της κρίσης μετέβαλλαν αυτές τις προσλήψεις. Η αναπαράσταση της αντιφασιστικής δημοκρατικής κοινωνίας δεν ήταν πια χρήσιμη ούτε νομιμοποιητική για το μνημονιακό καθεστώς. Στο δημόσιο διάλογο επικρατεί ένας ακροδεξιός αυταρχικός λόγος, φοβικός απέναντι στα δημοκρατικά, κοινωνικά και δημόσια αγαθά, βαθιά ρατσιστικός, ομοφοβικός και γενικά αντεπαναστατικός. Η τομή αυτή δεν προκάλεσε μόνο αυτήν την αντίδραση στο παρόν, αλλά αποτράβηξε το δημοκρατικό και προοδευτικό πέπλο, απογύμνωσε το ίδιο το παρελθόν από ιδεοληπτικές αναπαραστάσεις. Γι’ αυτό το λόγο, στην κορύφωση της πρόσφατης πολιτικής κρίσης ιστορικά στοιχεία του παρελθόντος αναδεικνύονταν συχνά πεδίο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης των συμβολικών ρητορικών. Ο φασισμός ξαφνικά δεν ήταν ένα φάντασμα, αλλά μια πραγματική απειλή με παρελθόν, παρόν και ενδεχομένως μέλλον. Σε αυτό το κείμενο παρουσιάζονται στοιχεία αυτού του «μαύρου νήματος». Περισσότερα

Το ιστορικό συνεχές της ελληνικής Ακροδεξιάς

Σχολιάστε

του Σπύρου Μαρκέτου

Τον 20ό αιώνα η άκρα δεξιά συγκαθόρισε την εθνική ιδεολογία και, από το 1909 ως το 1974, συχνά κατεύθυνε τις τύχες της Ελλάδας. Από τον Εθνικό Διχασμό ως την πτώση της Χούντας (1915-1974), είτε πρωταγωνίστησε στην πολιτική ζωή είτε έδρασε στο προσκήνιό της. Ωστόσο ποτέ δεν εξασφάλισε πολιτική ή ιδεολογική ενότητα ούτε ευρύτερη νομιμοποίηση.

Ευρω-φασισμός, η αυταρχική κρυστάλλωση της ΕΕ

Στη διάρκεια του εικοστού αιώνα η άκρα δεξιά κάθε άλλο παρά περιθωριακή ή αντισυστημική ήταν σε όλη την Ευρώπη. Είναι μια από τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες έπλασαν τον καπιταλισμό που γνωρίζουμε σήμερα, και μάλιστα διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα επηρεάσει ακόμη ισχυρότερα τις δεκαετίες που έρχονται, αν ισχύει η ανάλυση του Ιμάνουελ Βαλερστάιν (η οποία μέχρι στιγμής επιβεβαιώνεται), ότι καταλύθηκε η ηγεμονία του φιλελευθερισμού. Περισσότερα

Εθνική γιορτή ή B’ Fest;

Σχολιάστε

του Περικλή Κοροβέση

Επιτέλους γιορτάζουμε την εθνική μας απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή. Και για όποιον δεν με πιστεύει, ας ρίξει μια ματιά στο Κανάλι της Βουλής. Εκεί πέφτουν συχνά οι αντίστοιχες κάρτες που μας πληροφορούν πως γίνονται εκδηλώσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Στην υπόλοιπη Ελλάδα, τίποτα. Εκεί δεν υπήρχε Κατοχή; Δεν υπήρχαν μαρτυρικές πόλεις; (Ανεπισήμως πάνω από χίλιες. Αλλά επισήμως πολύ λιγότερες.

Και εδώ υπάρχει ιεραρχία και μόρια. Αν δεν συμπληρώσεις τον απαιτούμενο αριθμό νεκρών, δεν μπορείς να διεκδικήσεις αυτόν τον τίτλο.) Τα υπόλοιπα ΜΜΕ κάτι έγραψαν, κάτι είπαν, αλλά αν δεν πρόσεχες ιδιαίτερα, θα έλεγες πως είναι κάποια νέα συναυλία των εθνικών μας καλλιτεχνών. Σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου η ημέρα μιας απελευθέρωσης από έναν ξενικό ζυγό ή η ημέρα της ανεξαρτησίας από έναν αποικιοκρατικό ζυγό είναι εθνικές γιορτές. Σε εμάς δεν είναι. Περισσότερα

Ανθή Παζιάνου: Η αλήθεια για το προσφυγικό ενοχλεί

Σχολιάστε

Συνέντευξη στον Νίκο Μανάβη

«Το “στοίχημα” των ευρωπαϊκών πολιτικών αλλά και των πολιτικών εντός Ελλάδας είναι οι πρόσφυγες να “εμποδίζουν” σε ένα περιορισμένο και υπό έλεγχο χώρο, ώστε το κόστος να είναι το μικρότερο δυνατό. Αναπόφευκτα λοιπόν το πρόβλημα αποκαλείται ΚΥΤ Μόριας, όπου 9.000 άνθρωποι στοιβάζονται σε χώρο για 3.100», τονίζει η Ανθή Παζιάνου, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Λέσβου Εμπρός, στο ραδιοσταθμό Αίολος και ανταποκρίτρια της Καθημερινής και του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Γιατί η Δικαιοσύνη αργεί να απαντήσει στο ποιοι και με ποιες «πλάτες» επιδόθηκαν στο άνευ προηγουμένου για τη Λέσβο πογκρόμ εναντίον των προσφύγων;

Οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στην Μόρια πήραν πανευρωπαϊκές διαστάσεις. Είστε από τους λίγους δημοσιογράφους που καλύπτουν το προσφυγικό ζήτημα καθημερινά. Η σημερινή κατάσταση είναι πολιτική επιλογή ή αδυναμία αποτελεσματικής διαχείρισης;

Θεωρώ ότι διεθνώς και κυριότερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα μίντια προβάλλουν το ΚΥΤ Μόριας με βάση μια συγκεκριμένη ατζέντα, η οποία εστιάζει στο προσφυγικό υπό ένα πολύ περιορισμένο πρίσμα. Υπό το ίδιο που κατά κόρον αναλύουν το ζήτημα και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Αυτό όπου δεν υπάρχει πόλεμος, φτώχεια, καταστρατήγηση ανθρώπινων δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών διεθνώς, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να εμφανίζονται ως ένας μετακινούμενος πληθυσμός που πρέπει κάπου να σταθεί, και που πάντως εμποδίζει. Φαίνεται ότι το «στοίχημα» των ευρωπαϊκών πολιτικών αλλά και των πολιτικών εντός Ελλάδας είναι οι πρόσφυγες να «εμποδίζουν» σε ένα περιορισμένο και υπό έλεγχο χώρο, ώστε το κόστος να είναι το μικρότερο δυνατό. Αναπόφευκτα λοιπόν το πρόβλημα αποκαλείται ΚΥΤ Μόριας, όπου 9.000 άνθρωποι στοιβάζονται σε χώρο για 3.100. Με το φακό να εστιάζει στα λύματα και στις συνθήκες διαμονής, την καθυστέρηση διεξαγωγής συνεντεύξεων και όχι στον εγκλωβισμό προσφύγων επί μήνες σε ένα νησί, στις συνθήκες διεξαγωγής συνεντεύξεων στην υπηρεσία ασύλου και στο ότι δεν υπάρχει σαφές πολιτικό σχέδιο για τη μόνιμη εγκατάσταση χιλιάδων ανθρώπων. Περισσότερα

Υπάρχουν φασίστες στην Ελλάδα; Το πρόβλημα της λαϊκής υποστήριξης στο φασισμό στις συνθήκες της κρίσης

Σχολιάστε

Του Βαγγέλη Λαγού

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα, γίναμε μάρτυρες της οργανωμένης επανάκαμψης του χρυσαυγίτικου λόγου και δράσης στη δημόσια σφαίρα. Ταυτόχρονα,  επανεμφανίστηκε στη δημόσια συζήτηση μια προβληματική που είχε υποχωρήσει (έως και εξαφανιστεί) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη σύλληψη και παραπομπή σε δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για την άποψη που εκφράστηκε πάλι πρόσφατα από συμπολιτευόμενο βουλευτή, ο οποίος υποστήριξε σε συνέντευξή του, ότι οι ψηφοφόροι της ΧΑ «δεν έχουν σχέση με το ρατσισμό και τον φασισμό», αλλά είναι «απλοί άνθρωποι» που έχουν «παρασυρθεί» στην υποστήριξη του φασισμού», καθώς «αγωνιούν για να βρουν μία λύση επιβίωσης».[1] Η άποψη αυτή εκφράστηκε εν πολλοίς και από άλλους συμπολιτευόμενους πολιτικούς που προσπάθησαν να εξηγήσουν την κυβερνητική απόπειρα προσέγγισης των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής μέσω της συμπερίληψής της στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που αποκαλείται «εθνικά θέματα», κατά την πρόσφατη κοινή επίσκεψη μελών της κυβέρνησης και βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης επανενεργοποίησαν ένα, εδώ και καιρό, απαξιωμένο στη δημόσια συζήτηση, εξηγητικό-ερμηνευτικό σχήμα για την ενίσχυση του φασισμού στο πλαίσιο της κρίσης. Το σχήμα αυτό είχε εμφανιστεί κατά τη φάση του σοκ που προκάλεσε η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή και, για ένα διάστημα, είχε επικρατήσει στον δημόσιο λόγο γύρω από τα αίτια και το νόημα της εκλογικής ενίσχυσης του φασισμού στην Ελλάδα της κρίσης. Είχε όμως σταδιακά εγκαταλειφθεί, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρόκειται για την απόπειρα εξήγησης και ερμηνείας της λαϊκής ψήφου στο ναζιστικό κόμμα μέσα από την επίκληση της οργής και της απελπισίας των πολιτών μπροστά στις καταστροφικές, για την κοινωνία, πολιτικές λιτότητας. Περισσότερα

Άνοδος της Ακροδεξιάς, ελλείμματα της Αριστεράς

Σχολιάστε

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής. Περισσότερα

Άνοδος της Ακροδεξιάς, ελλείμματα της Αριστεράς

Σχολιάστε

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Από τον Τραμπ μέχρι την Λεπέν και την AfD

Η διαστροφική εκδοχή του περιοριστικού εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ αστικού φιλελευθερισμού και νεοφασισμού οπωσδήποτε καταδεικνύει κοινωνικές μετατοπίσεις και διεργασίες στα εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά αποτελεί τρανταχτή απόδειξη της κρίσης ή/και της απουσίας εργατικής πολιτικής και «εκπροσώπησης» των ανταγωνιστικών προς την αστική πολιτική εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

Αναμφίβολα η τελευταία διετία, σφραγίστηκε από την ορμητική άνοδο μιας ποικιλόμορφης ή και φασιστικής ακροδεξιάς. Από την εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, δηλαδή στην ηγέτιδα δύναμη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου ως την είσοδο της Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και από την -για πρώτη φορά- είσοδο ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανική Βουλή ως την συγκυβέρνηση Δεξιάς και ακροδεξιάς στην Αυστρία, το μήνυμα είναι κοινό: Η ακροδεξιά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καθορίζει σε σημαντικό βαθμό  όχι απλά την ατζέντα της πολιτικής συζήτησης, αλλά συχνά και τον ίδιο τον τύπο της ασκούμενης αστικής πολιτικής. Περισσότερα

Πληθαίνουν οι φασιστικές επιθέσεις με μανδύα το μακεδονικό

Σχολιάστε

Του Γιώργου Κρεασίδη

Η ακροδεξιά ήταν απέναντι στους λαϊκούς αγώνες ενάντια στα μνημόνια* τώρα τραμπουκίζει κραυγάζοντας εθνικιστικά

Σε έξαρση βρίσκεται η φασιστική βία, η οποία θρέφεται από το κλίμα εθνικισμού με αφορμή το μακεδονικό, που γίνεται προπέτασμα καπνού για την επανεμφάνιση των «ταγμάτων εφόδου» της Χρυσής Αυγής, αλλά και ενός συρφετού από ακροδεξιές και φασιστικές ομάδες που επιχειρούν να μιμηθούν την εγκληματική της δράση. Τις προηγούμενες βδομάδες ξεχώρισαν μια σειρά από περιστατικά που δείχνουν ότι δεν δικαιολογείται κανένας εφησυχασμός, ενώ είχαν προηγηθεί οι κραυγές του Μπαρμπαρούση για πραξικόπημα και τα νταηλίκια των ναζί έξω από τη Βουλή.

Την Παρασκευή 15 Ιουνίου η λεγόμενη «συμμορία με τα Σμαρτ», τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιεί για να κινείται γρήγορα, επιτέθηκε για άλλη μια φορά ξυλοκοπώντας Πακιστανούς εργάτες στο Μενίδι που πήγαιναν για δουλειά νωρίς το πρωί. Πληθαίνουν οι καταγγελίες στο μεταξύ ότι η αστυνομία αποθαρρύνει αποθαρρύνει τα θύματα από το να προχωρήσουν σε μηνύσεις. Περισσότερα

Οι δημοσιογράφοι που ξεσκόνισαν τη χούντα

2 Σχόλια

Ενα άρθρο από το πρώτο μεταδικτατορικό τεύχος του περιοδικού “ΑΝΤΙ” της 7ης Σεπτεμβρίου 1974 (Περίοδος Β’, τεύχος #1, σελ. 46).

Πριν προχωρήσουμε στο άρθρο, ένα μικρό κουίζ:

ceb4ceb7cebcceaecf84cf81ceb7cf82-ceb9ceb1cf84cf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82-ceb5cf80ceb9cf83cf84cebfcebbceae-cf83cf84ceb1-ceb1cf83Το κείμενο της επιστολής επιφανούς διανοούμενου προς το περιοδικό «Αστυνομικά Χρονικά», τεύχος #442, Μάρτιος 1973.

Ποιος είναι ο συγγραφέας αυτής της ευχαριστήριας επιστολής, που τη βρήκαμε στο περιοδικό της Αστυνομίας, τα “Αστυνομικά Χρονικά”, τεύχος #442, Μάρτιος 1973, περιοδικό που μπορεί να βρεθεί σε οποιαδήποτε δημόσια βιβλιοθήκη;;; Με λίγα λόγια, όταν οι φοιτητές έκαναν κατάληψη στη Νομική, τον Φεβρουάριο του 1973, ποιος ήταν αυτός που την ίδια ακριβώς στιγμή, έγραφε την επιστολή αυτή προς τον αρχηγό του Σώματος, κ. Γιαννούλη;;;

Ακολουθεί το άρθρο

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΠΟΥ ΞΕΣΚΟΝΙΣΑΝ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ Περισσότερα

Older Entries