Home

Ο λόγος του Ακραίου Κέντρου: Από την κριτική της βίας στη δημοκρατία ως συμμόρφωση

Leave a comment

Φωτογραφία: Αχιλλέας Ζαβαλλής

Φωτογραφία: Αχιλλέας Ζαβαλλής

Των Αυγουστίνου Ζενακου και Χρήστου Νάτση

H «βία» είναι ένα από τα θέματα που συναντά κανείς ιδιαίτερα συχνά στον δημόσιο λόγο της Ελλάδας της κρίσης. Αν εξετάσει κανείς την αρθρογραφία όλων των μεγάλων εφημερίδων και ιστοσελίδων -καθώς και άλλα προνομιακά σημεία εκφοράς, όπου διατυπώνονται επιδραστικές απόψεις, όπως σχολιασμούς σε δελτία ειδήσεων, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές- παρατηρεί ότι η «βία», την περίοδο της κρίσης, εμφανίζεται ως κομβική έννοια προκειμένου να συζητηθεί η κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτός ο δημόσιος λόγος περί βίας είναι σε μεγάλο βαθμό ομοιογενής, εμφανίζει, δηλαδή, κοινά χαρακτηριστικά ως προς το πώς περιγράφει τη βία: ως ενδιάθετη στην ελληνική κοινωνία, παθογένεια της Μεταπολίτευσης, εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο, εγγενή στην Αριστερά – εντέλει ως τον μεγάλο εχθρό της δυτικής Δημοκρατίας, η οποία αποτελεί τον στόχο που διαρκώς μας διαφεύγει.

Περιγράφουμε τον λόγο αυτόν περί βίας στο πλαίσιο ενός συνόλου στρατηγικών στον δημόσιο λόγο, οι οποίες υποστηρίζουμε πως αποτελούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα της Ελλάδας της κρίσης, καθότι παράγουν την πλέον ηγεμονική αφήγηση της τετραετίας 2010-2014, από την άποψη των προνομιακών σημείων εκφοράς της (δηλαδή το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ), της σχέσης που τη διακρίνει με τον λόγο της πολιτικής εξουσίας και της συνέργειας που εμφανίζει με εφαρμοσμένες πολιτικές. More

ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΤΟ ΑΚΡΑΙΟ ΚΕΝΤΡΟ

Leave a comment

see_no_evil_hear_no_evil_speak_no_evil___three_monkeys_photo-1280x1024

Του Δημήτρη Παπανικολάου

Αν δεν έχετε ακομα βάλει στο πολιτικό σας λεξιλόγιο τον όρο Ακραίο Κέντρο (ΑΚ), καλό θα είναι να το κάνετε. Γιατί τίποτα δεν περιγράφει καλύτερα αυτό που συμβαίνει στον ελληνικό δημόσιο λόγο τα τελευταία τρία χρόνια. Υπάρχει μια ολόκληρη ρητορική στρατηγική –στηριγμένη από αρθρογράφους, δημοσιολόγους, εκπομπές, εφημερίδες και πολιτικούς– που αυτοσυστήνεται ως λόγος της μεσότητας, της ηρεμίας, και του νοικοκυρέματος. Επιμένει στην τελετουργική «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται» και διακηρύσσει (προσπαθώντας, με νύχια, δόντια και την κατάλληλη διαφήμιση, να «ανασυστήσει») την αναγκαιότητα μιας πολιτικής με συνθετικό τη λέξη κέντρο – κεντροαριστερά, κεντροδεξιά, φιλελεύθερο κέντρο κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή, η ίδια αυτή ρητορική στρατηγική, τα ίδια κανάλια, πολιτικοί, δημοσιολόγοι, στηρίζουν, λιγότερο ή περισσότερο ξεμπροστιασμένα, την πιο ακραία, βίαιη βιοπολιτική επιβολή και πολιτική καταστολής στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Αν θέλει κανείς να μιλήσει για πολιτική των άκρων, λοιπόν, σε αυτό τον αυτοονομαζόμενο και νεοπαγή «μεσαίο χώρο του κέντρου» θα πρέπει να ψάξει. Αυτός είναι ο χώρος που πια στηρίζει όχι μόνο ακραίες πολιτικές – αλλά και την επιβολή τους με τρόπο ακραία προπαγανδιστικό και εκφοβιστικό, συχνά κολακεύοντας, για να το κάνει αυτό, και τις απόψεις αλλά και τις πρακτικές της ακροδεξιάς. More

Η ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και το ακραίο Κέντρο

1 Comment

Ekskentro1

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, τουλάχιστον, στην έννοια του εκσυγχρονισμού, η οποία καταλάμβανε πάντοτε σημαντική θέση στον πολιτικό λόγο του νεότερου ελληνικού κράτους, παγιώθηκε μια καίρια μεταμόρφωση: Το πολιτικό Κέντρο, καθοδηγούμενο από τους λεγόμενους «εκσυγχρονιστές», κατόρθωσε να ορίσει τον εκσυγχρονισμό ως κάτι που θα εξαιρούνταν στο εξής από τον «παραδοσιακό» πολιτικό ανταγωνισμό…

Η μεταπολιτική στροφή του πολιτικού Κέντρου εκφράστηκε βεβαίως από τη διακυβέρνηση του Κώστα Σημίτη αλλά και από τη διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, με τον περίφημο «μεσαίο χώρο», αλλά εκεί όπου αποκαλύπτεται η ολοκληρωμένη πλέον δυναμική της είναι στις διακυβερνήσεις της κρίσης,  μ’ όλη τη ρητορική τους περί «άκρων», που αφήνει μόνον τις ίδιες ανέγγιχτες, κήρυκες μιας ψευδεπίγραφης και προσχηματικής συναίνεσης.
More

Η ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και το ακραίο Κέντρο

Leave a comment

Ekskentro1

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, τουλάχιστον, στην έννοια του εκσυγχρονισμού, η οποία καταλάμβανε πάντοτε σημαντική θέση στον πολιτικό λόγο του νεότερου ελληνικού κράτους, παγιώθηκε μια καίρια μεταμόρφωση: Το πολιτικό Κέντρο, καθοδηγούμενο από τους λεγόμενους «εκσυγχρονιστές», κατόρθωσε να ορίσει τον εκσυγχρονισμό ως κάτι που θα εξαιρούνταν στο εξής από τον «παραδοσιακό» πολιτικό ανταγωνισμό…

Η μεταπολιτική στροφή του πολιτικού Κέντρου εκφράστηκε βεβαίως από τη διακυβέρνηση του Κώστα Σημίτη αλλά και από τη διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, με τον περίφημο «μεσαίο χώρο», αλλά εκεί όπου αποκαλύπτεται η ολοκληρωμένη πλέον δυναμική της είναι στις διακυβερνήσεις της κρίσης,  μ’ όλη τη ρητορική τους περί «άκρων», που αφήνει μόνον τις ίδιες ανέγγιχτες, κήρυκες μιας ψευδεπίγραφης και προσχηματικής συναίνεσης. More