Home

Πότε θα δικάσουμε τους συνεργούς και τους διαφημιστές των ναζί;

Leave a comment

Κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα, 16 Σεπτεμβρίου 2015

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μερικά χρόνια μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης, οι ίδιες δικαστικές αίθουσες γέμισαν και πάλι με κατηγορούμενους.

Οι λεγόμενες «επακόλουθες» ή «συμπληρωματικές» δίκες της Νυρεμβέργης δεν αφορούσαν αξιωματούχους του Τρίτου Ράιχ και των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων αλλά εκδότες, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες. Ήταν οι άνθρωποι που συνέβαλαν στην άνοδο και την παραμονή του ναζιστικού κόμματος στην εξουσία. Ήταν οι παράγοντες που εξασφάλισαν ότι ο Χίτλερ δεν θα έμενε στην ιστορία ως ένας αποτυχημένος ζωγράφος, αλλά ως ένας από τους μεγαλύτερους σφαγείς της ανθρωπότητας. Ανάμεσά τους συναντούσαμε ηχηρά ονόματα όπως του μεγιστάνα Άλφρεντ Κρουπ, στελεχών της εταιρείας IG Farben και του δημοσιογράφου και εκδότη Τζούλιους Στράιχερ. More

Ο τρόμος της ελευθερίας

Leave a comment

Ο τρόμος της ελευθερίας

Του Περικλή Κοροβέση

Να αρχίσουμε με ένα συνηθισμένο φιλοσοφικό ερώτημα: Είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε ή έχουμε έναν εαυτό ξένο από αυτό που είμαστε; Ο Αντρέ Γκορζ, ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος έχει ασχοληθεί διεξοδικά με αυτό το θέμα. Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται είναι μοναδικός και οι δυνατότητες που μπορεί να αναπτύξει είναι άπειρες.

Είτε προς το καλό είτε προς το κακό. Και εδώ καθοριστικό ρόλο παίζει το περιβάλλον και ο κοινωνικός του χώρος και όχι η κληρονομικότητα. Και η κληρονομικότητα παίζει κάποιο ρόλο, αλλά δεν είναι μοίρα. Ενας Χίτλερ δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτα άλλο παρά προϊόν του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αν είχε γεννηθεί σε κάποια άγρια φυλή του Αμαζονίου, το πολύ πολύ να ήταν ένας πολέμαρχος να υπερασπιζόταν τη φυλή του (όχι ως ανώτερη, αυτή η έννοια δεν υπάρχει παρά μόνο στη λευκή Δύση) σε έναν αγώνα επιβίωσης. Και η ίδια φυλή βέβαια δεν θα μπορούσε να βγάλει έναν Αϊνστάιν. Μπορεί κάποιον σοφό σαμάνο ή κάτι αντίστοιχο που να είχε συσσωρεύσει τη σοφία της παράδοσης. More

Η λιμοκτονία ως γενοκτονία -δεν είναι αδίκημα-

Leave a comment

Του Περικλή Κοροβέση

Το 1947, σε μία από τις δίκες της Νυρεμβέργης, κατατέθηκε ένα επίσημο έγγραφο του Γ’ Ράιχ που αφορούσε τη λύση του επισιτισμού των χιτλερικών στρατευμάτων. Το σχέδιο ήταν απλό. Ολη η παραγωγή της Ουκρανίας και της Ν. Ρωσίας θα πήγαινε στους ναζί σύμφωνα με την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα».

Το μόνο πρόβλημα ήταν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, αυτά τα «άχρηστα στόματα», που έτρωγαν την παραγωγή. Παράσιτα, δηλαδή. Και εδώ βρέθηκε η «οριστική λύση».

Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι έπρεπε να πεθάνουν από πείνα. Το σχέδιο δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί, γιατί ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή από αυτήν που περίμεναν οι ναζί. Αλλά αυτό το όπλο της μαζικής καταστροφής, η λιμοκτονία, ανέξοδη και αποτελεσματική, είχε ήδη εφαρμοστεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ρώσων αιχμαλώτων που τους εξολόθρευαν μαζικά με αυτήν τη μέθοδο. More

ΑΠ’ ΑΚΡΟ Σ’ ΑΚΡΟ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Leave a comment

concentration camp copy

Αυτό που στη χώρα μας έχει παρουσιαστεί ως «θεωρία των δύο άκρων» από το περιβάλλον της κυβέρνησης Σαμαρά και από τους διανοουμένους του ακραίου Κέντρου είναι ένα συνονθύλευμα δύο συγγενών αλλά διακριτών πολιτικών αναλύσεων: Η μία είναι η παράλληλη εξέταση των δύο μεγάλων ευρωπαϊκών ολοκληρωτικών κρατών του 20ού αιώνα, του χιτλερικού και του σταλινικού. Η άλλη είναι η λεγόμενη «θεωρία του πετάλου», που θέλει την ακροδεξιά και την ακροαριστερά να αποτελούν όχι τους δύο αντίθετους πόλους ενός ευθύγραμμου πολιτικού φάσματος αλλά τα δύο ακραία σημεία που αγγίζουν σχεδόν το ένα το άλλο σε ένα πολιτικό φάσμα που έχει το σχήμα ενός πετάλου αλόγου. More