Αρχική

Αντίο, αντίο, αντίο και να μας θυμάστε…

Σχολιάστε

Της Αιμιλίας Καραλή

Μια πρόσφατη «επίσκεψη» με μαθητές στα στρατόπεδα Άουσβιτς-Μπιρκενάου, η οποία συνέπεσε χρονικά με τη σύλληψη νεοναζιστών στην Ελλάδα, επιβεβαίωσε τον Πρίμο Λέβι: «Το Άουσβιτς υπήρξε — και το Άουσβιτς δεν τέλειωσε ποτέ».

Όσο παραιτούμαστε από τη βαθιά γνώση των αιτιών που δημιούργησαν τα Άουσβιτς, τόσο αυτά θα πληθαίνουν

Στην τραγωδία του Σαίξπηρ Άμλετ, το φάντασμα του πατέρα του πρωταγωνιστή, αφού αποκαλύψει τον φονιά του και ζητήσει από τον γιο του να αποδώσει δικαιοσύνη, τον αποχαιρετά με τα λόγια: Αντίο, αντίο, αντίο Άμλετ και να με θυμάσαι. Σε όλο το έργο ο νεαρός γιος προσπαθεί δικαιώσει τον πατέρα του, να τιμήσει τη μνήμη του, να τιμωρήσει τους συνωμότες. Και τα κατάφερε με τίμημα όμως και τη δική του ζωή. Ο Άμλετ ήταν πολύ νέος και ανήκε στο «γένος των ονειροπόλων», ζούσε στο «σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας» και πολέμησε μ’ ένα κακό που τον ξεπερνούσε. Έπρεπε να κάνει την επανάστασή του, μα ήταν μόνος του και ζούσε μόλις το 1600. Στο τέλος χάθηκε κι αυτός. Περισσότερα

Advertisements

Οι νάνοι του Άουσβιτς

Σχολιάστε

Οι επτά νάνοι του «Λιλιπούτειου Θίασου» των Όβιτς

«Σώθηκα με την ευλογία του διαβόλου, ο θεός θα δώσει στον Μένγκελε την αμοιβή του», μας λέει η επιζήσασα του Ολοκαυτώματος Πέρλα Όβιτς. Ξανά και ξανά αφηγείται με λεπτομέρειες πώς αυτή και η οικογένειά της οδηγήθηκαν στον θάλαμο αερίων και διατάχθηκαν να γδυθούν. Άνοιξε μια βαρειά πόρτα και σπρώχτηκαν μέσα. «Ήταν σχεδόν σκοτάδι και στεκόμασταν σε κάτι που έμοιαζε με μεγάλο λουτρό, περιμένοντας κάτι να συμβεί. Κοιτάξαμε το ταβάνι, να δούμε γιατί δεν ερχόταν το νερό. Ξαφνικά μυρίσαμε αέριο. Ανασαίναμε με δυσκολία, κάποιοι από μας λιποθύμησαν. Με την τελευταία μας αναπνοή ουρλιάξαμε. Πέρασαν μερικά λεπτά, ίσως μόνο λίγα δευτερόλεπτα, όταν ακούσαμε μια θυμωμένη φωνή απ’ έξω: ‘Πού είναι η οικογένεια των νάνων μου;’. Η πόρτα άνοιξε και είδαμε τον δόκτορα Μένγκελε να στέκεται εκεί. Μας διέταξε να βγούμε έξω και μας έρριξαν κρύο νερό για να μας συνεφέρουν».

Η οικογένεια Όβιτς, από το χωριό Ροζαβλέα τής Τρανσυλβανίας, είναι η μεγαλύτερη οικογένεια νάνων που έχει καταγραφεί: ένας νάνος πατέρας με δέκα παιδιά, εφτά των οποίων νάνοι. Η Πέρλα, γεννημένη το 1921, ήταν το νεώτερο. Η μητέρα τους, ανήσυχη για το μέλλον των παιδιών της, τα μύησε σε ένα επάγγελμα με το οποίο θα μπορούσαν να ζήσουν όλοι μαζί, δίχως να αισθάνονται απομονωμένοι ή εξοστρακισμένοι. Καθώς τα πέντε κορίτσια και δυο από τα αγόρια ήσαν ευπαρουσίαστα και είχαν και ταλέντο στην μουσική, η σκηνή έμοιαζε ως η τέλεια επιλογή. Πού αλλού θα μπορούσε να τους χειροκροτήσουν, να τους φλερτάρουν ή να τους εκτιμήσουν; Έτσι, οι Όβιτς έφτιαξαν ένα μουσικό σύνολο που το ονόμασαν «Λιλιπούτειος Θίασος» και επί 15 χρόνια έκαναν μια σημαντική καρριέρα στην Ευρώπη Περισσότερα

(Ξε)μείναμε Ευρώπη

Σχολιάστε

menoume-evropi

by To Skouliki Tom

Άνεμος Διαφωτισμού πνέει πάνω από την αλληλέγγυα ήπειρό μας μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, σύμφωνα με το οποίο, οι άνθρωποι που εισέρχονται στη Δανία με σκοπό να ζητήσουν άσυλο, θα είναι υποχρεωμένοι να παραδίδουν στο κράτος μετρητά και τιμαλφή των οποίων η αξία ξεπερνά το συνολικό ποσόν των 1.340 ευρώ, εξαιρουμένων των προσωπικών αντικειμένων με συναισθηματική αξία ή και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης όπως κινητά τηλέφωνα.

Με λίγα λόγια, οι πρόσφυγες θα είναι αναγκασμένοι να επιβιώσουν στη Δανία με 1.340 ευρώ. Όλα τα υπόλοιπα θα κατάσχονται. Κι αυτό λέγεται αυτοχρηματοδότηση. Θα τους τα παίρνουν, λέει, για να τους τα επιστρέψουν με τη μορφή παροχών.

Πώς είναι το ελληνικό κράτος που σε λεηλατεί με φόρους, δήθεν για να στα ανταποδώσει, αλλά τελικά όλα καταλήγουν στη μαύρη τρύπα του χρέους κι εσύ ψοφάς της πείνας; Ε, κάτι τέτοιο. Περισσότερα

Το δικό μας Άουσβιτς

Σχολιάστε

by Lydia Bgr

Φέτος, αυτή τη μαγική  χρονιά που ήρθαν οι κομμουνιστές και μας πήραν την ελπίδα και μαζί και το καλοκαίρι, αποφάσισα να περάσω την ψήφιση του 3ου μνημονίου στην Πολωνία με σκοπό να επισκεφτώ το Άουσβιτς.

Από αυτό το ταξίδι, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια λόγια:

«Καλοί και οι ήρωες σε έναν πόλεμο αλλά για να μην ξαναγίνουν τέτοια πράγματα αλλού πρέπει να θυμόμαστε και να μιλάμε γι’ αυτά που έγιναν εδώ.»
«Πρέπει να θυμόμαστε και να μιλάμε γι’ αυτά. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν μίλησαν και ας ήξεραν τι γινόταν εδώ. Περισσότεροι από  1.300.000 άνθρωποι που δολοφονήθηκαν στο Άουσβιτς μόνο. Στο κέντρο της Ευρώπης και κανείς δεν μίλησε. Να θυμόμαστε και να μιλάμε. Και σήμερα συμβαίνουν αυτά και σήμερα σκοτώνονται αθώοι και μικρά παιδιά. Σήμερα υπάρχει Συρία, Αίγυπτος, Παλαιστίνη και δεν μιλάει κανείς. Γιατί;» Περισσότερα

Αρνητές και ελευθερία

Σχολιάστε

holocaust_98384a_3548568

Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Με την αφορμή της συμπλήρωσης 70 χρόνων απ’ τη μεταφορά των Εβραίων της Ρώμης στο Αουσβιτς, η ιταλική Γερουσία ενέκρινε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο επιφυλάσσεται πλέον ποινική μεταχείριση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος.

Αλλά οι κρυπτοαρνητές; Αυτός ο νομικός χειρισμός δεν αρκεί. Και, εν πάση περιπτώσει, ελάχιστα κόστισε στον Ντέιβιντ Ιρβινγκ το γεγονός ότι χαρακτηρίστηκε από τις κυβερνήσεις διαφόρων πολιτισμένων χωρών ανεπιθύμητος. Περισσότερα