Home

Με το κεφάλι στο χώμα

Leave a comment

Είχα ακριβώς έναν χρόνο να γράψω. Έναν ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο ο Τσίπρας εφαρμόζει μνημόνια με κοινωνικό πρόσημο, ο Μητσοτάκης ονειρεύεται παλινόρθωση της εθνικοπατριωτικής Ελλάδας, η αριστερά περνάει την ώρα της με μνημόσυνα, το ΠΑΣΟΚ είν’ εδώ ενωμένο δυνατό, το πρωτογενές πλεόνασμα χαρίζει πολλαπλούς οργασμούς στα πλήθη, η ανεργία πέφτει βαριά, οι ναζί κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους, η Ευρώπη εξακολουθεί να ελέγχει τον αέρα που αναπνέουμε, ο ουρανός παραμένει ιδιοκτησία της Εκκλησίας και ο πλανήτης έρμαιο στα χέρια πυρομανών. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα μέσα σε έναν χρόνο τώρα που το σκέφτομαι. Κι αν έμεινα και λίγο πίσω, να με συγχωράτε, θα σας προλαβαίνω. Ραντεβού στην Τρίτη αξιολόγηση.

Πέρασε ένας χρόνος που δεν έγραψα τίποτα, ή καλύτερα, που δεν δημοσίευσα τίποτα. Η μία μετά την άλλη οι ειδήσεις μπορεί να χτυπούσαν στο κεφάλι μου, εκείνο να έδινε εντολή στο χέρι μου να τα βάλει στο χαρτί, αλλά πάντα το χαρτί κατέληγε να καίγεται στη φωτιά της επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας. «Και τι έγινε», «Και τι θα αλλάξει», «Σιγά το νέο», «Έτσι γίνεται πάντα», «Μ’ αρέσει που πέφτεις από τα σύννεφα» και άλλα τέτοια ευφάνταστα.

Κάθε φορά και μια άλλη φωνή, κάθε φορά με λιγότερη έκπληξη. Κι έτσι δεν έγραψα… More

Μουσείο Κρίσης

Leave a comment

Εικόνα Άγαλμα ανθρώπου καβαλημένου από άνθρωπο

Καθώς ακούω κι εγώ για τους αρχαιοκάπηλους που έχουν συλλήσει τον τάφο της Αμφίπολης και βλέπω να διεγείρεται η φαντασία της Κοινής Γνώμης, σκέφτηκα, ρε παιδί μου, πόσα ανύποπτα αντικείμενα δίπλα μας αποκτούν τεράστια μουσειακή αξία με το χρόνο, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, αφού ψάχνουμε την ίδια ώρα για τιμαλφή αλλού.

Μιλάω για αντικείμενα που, φαινομενικά, είναι σήμερα ευτελούς αξίας, αλλά αύριο θα είναι ανεκτίμητα –όλα τους τόσα πολλά τον αριθμό που θα μπορούν να γεμίσουν ένα ολόκληρο μουσείο. Ας πούμε λ.χ., ένα Μουσείο Κρίσης. Γιατί όχι; Ναι, ένα Μουσείο Κρίσης. Ένα Μουσείο Κρίσης που θ’ ανεγείρουν κάποτε οι κατοπινοί, για να μας θυμούνται. More