Αρχική

Οδικός χάρτης απεμπλοκής του ΔΝΤ από την Ελλάδα…

Σχολιάστε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οι κρίσιμες λεπτομέρειες το νομοσχεδίου του ρεπουμπλικανού Μπιλ Χάιζενγκα για το αμερικανό μπλόκο σε νέο δανεισμό από το ΔΝΤ και ο αμερικανογερμανικός «ψυχρός πόλεμος» Στη χθεσινή συνάντηση Μέρκελ – Τραμπ αποκλείεται να διατέθηκαν έστω και ελάχιστα δευτερόλεπτα για κάποια φευγαλέα αναφορά στην Ελλάδα

Ωστόσο, και από τα συμφραζόμενα της συζήτησης -για το μεταναστευτικό, την οικονομική στήριξη του ΝΑΤΟ και τις εμπορικές σχέσεις- μπορεί κανείς να συμπεράνει μερικά πράγματα για την οπτική των δυο πλευρών, που αναμφίβολα επηρεάζει και τη θέση τους για το ελληνικό ζήτημα, ιδιαίτερα στο ευαίσθητο πεδίο της εμπλοκής του ΔΝΤ.

Η γερμανίδα καγκελάριος έκανε φιλότιμες προσπάθειες να βρει σημεία επαφής με τον αμερικανό πρόεδρο στο θέμα της αύξησης των αμυντικών δαπανών, της σχέσης με τη Ρωσία με κριτήριο μια λύση στο ουκρανικό, στις διατλαντικές εμπορικές σχέσεις με την ελπίδα επανεκκίνησης των διαπραγματεύσεων για την «παγωμένη» TTIP. Στο μεταναστευτικό καταγράφηκε η αναμενόμενη διάσταση απόψεων, αλλά έχει ενδιαφέρον η αναφορά του Τράμπ στις «αδικίες» που έχει υποστεί η χώρα του στις διεθνείς εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές της. Περισσότερα

Ποσοτική Χαλάρωση και άλλα παραμύθια …

Σχολιάστε

Του Σταύρου Μαυρουδέα

Οι διάφοροι συστημικοί παράγοντες χαλούν τον κόσμο για να συμμετάσχει η Ελλάδα στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης της ΕΚΤ. Και γι’ αυτό καλούν τον ελληνικό λαό σε νέες θυσίες.

Ο εμβριθής οικονομολόγος – και θαυμαστής της Σκάρλετ Γιόχανσον – Ευκλείδης Τσακαλώτος διατείνεται ότι «θα είναι μια συμφωνία με δυσκολίες και θετικές εκπλήξεις η οποία υπό όρους , αν ανοίξει το δρόμο για το QE, θα δώσει χώρο επιστροφής σε βιώσιμη ανάπτυξη».

Είχε προηγηθεί ο εξίσου εμβριθής οικονομολόγος και επισήμως αντίπαλος (αλλά ανεπισήμως φίλος) Γιάννης Στουρνάρας που απαίτησε να δοθεί γη και ύδωρ στους δανεισττές για να κλείσει η αξιολόγηση και να μπει η Ελλάδα στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης.

Από κοντά και οι τραπεζίτες όπου αντιπροσωπεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών σε επαφές με τον SSM και την ΕΚΤ εκπλιαρούν επίσης για αυτή την συμμετοχή. ΦΥσικά με αντίτιμο τις λαϊκές θυσίες. Περισσότερα

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (2)

Σχολιάστε

Μετά το εκκωφαντικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, βρεττανοί και ολλανδοί υποχρεώθηκαν να ξανακαθήσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους ισλανδούς, για μια νέα συμφωνία με πιο λογικούς όρους. Η Ισλανδία θα αναλάμβανε να αποζημιώσει πλήρως τους ξένους καταθέτες εντός μιας τριακονταετίας (από το 2016 μέχρι το 2046, αντί του 2024 της πρώτης συμφωνίας) και με επιτόκιο 3% (αντί του 5,55%), ενώ σε καμμιά περίπτωση τα ετήσια τοκοχρεωλύσια δεν θα ξεπερνούσαν το 5% των δημοσίων εσόδων. Το συνολικό ποσό των αποζημιώσεων υπολογίστηκε σε 4,6 δισ. ευρώ (κάπου το μισό ΑΕΠ) και η ισλανδική κυβέρνηση θα εύρισκε αυτά τα λεφτά από την ρευστοποίηση της περιουσίας τής ήδη πτωχευμένης τράπεζας Landsbanki, η οποία απετιμάτο σε 594 δισ. κορώνες (περίπου 4,5 δισ. ευρώ).

Παρένθεση. Για να κάνουμε τις απαραίτητες συγκρίσεις, πρέπει να σημειώσουμε ότι τα ετήσια έσοδα του ελληνικού δημοσίου πλησιάζουν τα 50 δισ. ευρώ και τα ετήσια τοκοχρεωλύσια που πληρώνουμε κυμαίνονται από 11,2 έως 16,5 δισ. μέχρι το 2020 ενώ το 2022 θα ξεπεράσουν τα 33,3 δισ. ευρώ. Αν ίσχυε και για μας η οροφή τού 5% επί των εσόδων, δεν θα πληρώναμε ποτέ πάνω από 2,5 δισ. ετησίως. Κλείνει η παρένθεση. Περισσότερα

H Ελληνική Tραγωδία στο Eυρωπαϊκό Θέατρο: Οι Οικονομικές Συνέπειες της Ύφεσης – Μέρος 1ο

Σχολιάστε

Του Ιωάννη Θεοδοσίου

«Η ελευθερία μιας δημοκρατίας δεν είναι ασφαλής εάν οι άνθρωποι ανέχτηκαν την αύξηση της ιδιωτικής δύναμης σε σημείο όπου αυτή γίνεται ισχυρότερη από το ίδιο το δημοκρατικό κράτος. Αυτός στην ουσία του είναι ο φασισμός: ιδιοκτησία της κυβέρνησης από ένα άτομο, από μια ομάδα, ή από οποιαδήποτε ελέγχουσα δύναμη.» Φραγκλίνος Ρούσβελτ «Μήνυμα στο Κογκρέσο για τον περιορισμό των μονοπωλίων», 29 Απριλίου 1938

Πρόλογος: Καπιταλισμός και Νεοκλασική Οικονομία 1

Λέγεται ότι ο Robert Lucas, ο αρχιερέας του νεοκλασικού/νεοφιλελεύθερου δόγματος είχε πει στους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ότι «χρειάζεται να ασχοληθούμε μόνο δέκα λεπτά με τον Keynes· ξέρουμε ότι η θεωρία του δεν λειτουργεί».

Αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη θέση αλλά η γενικευμένη αντίληψη που κυριαρχεί δογματικά στην νεοκλασική παράδοση και διαμορφώνει τη συζήτηση σχετικά με την οικονομική πολιτική. Για τον Lucas η μόνη οικονομική λειτουργία που μπορεί να εξασφαλίσει οικονομική ευημερία είναι αυτή των ανεμπόδιστων αγορών. Οι οικονομολόγοι της γενεάς μου και όσοι ακολούθησαν αργότερα έχουν εκπαιδευτεί άριστα στο «θαύμα» των οικονομικών της ελεύθερης αγοράς και της ικανότητάς της να εξασφαλίζει την ευημερία. Οι ιδέες και η ανάλυση του Keynes σε ένα μεγάλο ποσοστό έχουν διαγραφεί από τη διδασκαλία των οικονομικών επιστημών και τη δημόσια συζήτηση για την οικονομική πολιτική. Περισσότερα

«ΕΕ-Φρανκενστάιν τζούνιορ»: Η διατήρηση μιας Ένωσης μέσω του κατατεμαχισμού της

Σχολιάστε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το μανιφέστο των 4 υπέρ μιας «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων» ως προσαρμογή στη μη αναστρέψιμη πορεία αποσύνθεσής της.

Δεν δικαιούμαστε να είμαστε έκπληκτοι με τη «γραμμή» που επέλεξαν οι κατά συνθήκη τέσσερις ισχυρότερες χώρες της ΕΕ ως οδικό χάρτη αποτροπής της διάλυσής της. Η Μέρκελ είχε αρκετά νωρίτερα διακηρύξει ότι στη μετά Brexit εποχή η «Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» αποτελεί μοναδική επιλογή επιβίωσής της. Για τη γερμανική ηγεσία, εξάλλου, αυτός είναι και ο πιο πρόσφορος τρόπος διαιώνισης της κυριαρχίας της σε μια Ένωση κατακερματισμένη σε ομάδες εθνικών ελίτ οι οποίες σε άλλα πεδία ανταγωνίζονται για να ανακτήσουν κρατική κυριαρχία και σε άλλα για να επιτύχουν τον μέγιστο συντονισμό.

Αυτό όμως που αποσαφήνισε η συνάντηση των Βερσαλλιών ανάμεσα στους ηγέτες Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας είναι η αμαχητί υποταγή των τριών στη στρατηγική της πρώτης. Πράγμα λογικό από πολλές απόψεις. Οι τρεις χώρες που συνωθούνται πλάι στη Γερμανία για να διατηρήσουν μια θέση, κάτω από τον ψυχρό ήλιο του Βερολίνου, στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ είναι ταυτόχρονα το αληθινό μείζον πρόβλημα της Ευρωζώνης. Επιπλέουν σε βουνά δημόσιου χρέους, βυθίζονται σε δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα και είναι πολιτικά εκτεθειμένες σε εξελίξεις που μπορεί να προκαλέσουν σοκ πολλαπλάσιας ισχύος απ’ αυτό του Brexit. Με πρώτη τη Γαλλία φυσικά. Έτσι, οι Ολάντ και Τζεντιλόνι εγκαταλείπουν τα μαξιμαλιστικά ομοσπονδιακά οράματά τους, ενώ ο Ραχόι ακολουθεί πρόθυμα το γερμανικό σχέδιο της αλά καρτ ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης για τους λίγους και εκλεκτούς. Περισσότερα

1898: Οταν ήρθε ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος…

Σχολιάστε

Στις 10 Μαρτίου 1898, η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο για το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο (ΔΟΕ) των ελληνικών οικονομικών. Ηταν μια κατάπτυστη πράξη των αστικών πολιτικών κομμάτων, που αναδείκνυε και τον πραγματικό χαρακτήρα της αστικής τάξης στην Ελλάδα.

Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) ονομαζόταν ο έλεγχος των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας που επιβλήθηκε από Ευρωπαϊκές χώρες που δάνεισαν την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1897, ενώ αυτή είχε χρεοκοπήσει τέσσερα χρόνια πριν, με στόχο την αποπληρωμή των χρεών της προς τους πιστωτές της. Τον έλεγχο εκτελούσε μια εξαμελή επιτροπή, η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Commission Internationale Financière de la Grèce), με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια. Περισσότερα

CETA – Φέτα: 1 – 0… στο ημίχρονο

Σχολιάστε

Αν μια χώρα, που μετρά εφτά χρόνια μνημονίων και ύφεσης «πουλάει» τόσο εύκολα τα όπλα της για την ανάπτυξη (ακόμη και αυτήν με καπιταλιστικούς όρους), σε τι μπορεί να ελπίζει;

Η τελευταία «βάρβαρη» εκδοχή του καπιταλισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, στην προσπάθειά του να ηγεμονεύσει βάλθηκε να πείσει πως η χωρίς περιορισμούς διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών είναι προς το συμφέρον όλων και της ανάπτυξης.

Επιστέγασμα, οι εμπορικές συμφωνίες CETA (Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Ε.Ε. -Καναδά) και TTIP (Συμφωνία Ε.Ε. – ΗΠΑ). Και η μεν TTIP προσωρινά πάγωσε με την εκλογή Τραμπ, η CETA όμως, μετά από χρόνια διαβουλεύσεων, ήρθε άμεσα στο προσκήνιο.

Όταν όμως μιλάμε για προϊόντα, είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρει μόνο το εμπορικό κέρδος, αλλά κυρίως το «ζουμί». Ποιος παράγει και για ποιον. Ελέγχοντας τη διαδικασία της παραγωγής προϊόντων διατροφής, ελέγχεις χωρίς κόπο ολόκληρους πληθυσμούς. Περισσότερα

Ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο: στυγνή εκμετάλλευση της χώρας και των εργαζομένων

1 σχόλιο

Tου Σταύρου Μαυρουδέα

Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο αποτελεί την κορωνίδα του ελληνικού καπιταλισμού και εκφράζει τα πιο ισχυρά και ταυτόχρονα πιο χυδαία χαρακτηριστικά του. Αποτελεί μία από τις βασικές μήτρες γένεσης του ελληνικού καπιταλισμού μετά την απελευθέρωση από την Οθωμανική κυριαρχία καθώς είχε ήδη αναπτυχθεί στα πλαίσια της τελευταίας (σαν βασικός κόμβος των σχέσεων της με την Δύση). Εξαιρετικά διεθνοποιημένο από την αρχή – έχοντας βασικά κέντρα του στο εξωτερικό – έχει μία ιδιόμορφη σχέση εξάρτησης με τους πιο αναπτυγμένους ηγεμονικούς δυτικούς καπιταλισμούς: πάντα έχει την πατρωνία του ισχυρότερου από αυτούς αλλά ταυτόχρονα αναπτύσσει αυτοτελείς στρατηγικές και δεν διστάζει ακόμη και να «δαγκώσει» τους πάτρωνες του. Όσον αφορά την Ελλάδα την αντιμετωπίζει σαν μία εξαιρετικά απαραίτητη πολιτική και οικονομική βάση αλλά απαξιοί να διαμείνει στην Ψωροκώσταινα, την εκμεταλλεύεται στυγνά και φυσικά αφήνει ψίχουλα μόνο πίσω (συσσωρεύοντας τον συντριπτικά μεγάλο όγκο των κερδών του στο εξωτερικό).

Μεταπολεμικά ανδρώθηκε υπό την αμερικανική πατρωνία εκμεταλλευόμενο τις θυσίες του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ναυτεργατών (με την ισχυρότατη και ηρωική κομμουνιστική παράδοση). Βάσεις της ανάπτυξης του έδωσε η σκανδαλώδης απόκτηση των 100 Λίμπερτυς (και μερικών δεξαμενοπλοίων) μετά των Β΄ Παγκ. Πόλεμο έναντι πινακίου φακής και με εγγύηση του ελληνικού κράτους και η αμερικανική υποστήριξη στη μείωση των διεθνών ναύλων (μέσω συμπίεσης του ναυτεργατικού κόστους και αγοράς «κουρελών», δηλαδή αμφίβολα αξιόπλοων μεταχειρισμένων πλοίων). Με τον τρόπο αυτό ο ελληνικός εφοπλισμός κατόρθωσε να υποσκελίσει τους αντίστοιχους ισχυρότερων καπιταλισμών (π.χ. αγγλικός, νορβηγικός). Οι Έλληνες εφοπλιστές ξεκίνησαν μεταπολεμικά κυριολεκτικά σαν οι «πειρατές» της διεθνούς ναυτιλίας (κάνοντας βρώμικες δουλειές που άλλοι απέφευγαν, βλέπε σπάσιμο αποκλεισμού Ροδεσίας). Ταυτόχρονα δεν δίστασαν να «δαγκώσουν» ακόμη και τους πάτρωνες τους (π.χ. συμφωνίες Κουλουκουντή για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Κούβας, καταδίκες πολλών για παράνομη αγορά αμερικανικών καραβιών). Περισσότερα

Το φιάσκο του Eurogroup και η κυβερνητική ευρεσιτεχνία της «δημοσιονομικής ουδετερότητας»

1 σχόλιο

Του Σταύρου Μαυρουδέα

Σε άλλο ένα φιάσκο για την χώρα μας εξελίχθηκε το Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2017. Η ΕΕ προσπάθησε να πλησιάσει τις απαιτήσεις σκληρής λιτότητας του ΔΝΤ (που κοστίζουν σκληρά στον ελληνικό λαό) αλλά και να αποφύγει τις απαιτήσεις του για διαγραφή τμήματος του ελληνικού χρέους (που κοστίζουν στην ΕΕ). Η φαιδρή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πήγε με μοναδικό στρατηγικό στόχο την εξασφάλιση της ευμένειας των πατρώνων της ΕΕ έτσι ώστε να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία. Έτσι και οι δύο ανέκραξαν σε όλους τους τόνους ότι το Μνημονιακό πρόγραμμα δεν έχει εκτροχιασθεί ανεπανόρθωτα και δεν χρειάζεται δραματικές αλλαγές (είτε όσον αφορά την αναδιάρθρωση του χρέους είτε όσον αφορά το επίπεδο και την χρονική διάρκεια των πρωτογενών πλεονασμάτων που πρέπει να επιτύχει η Ελλάδα). Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε πλήρως τις παλιές οιμωγές του περί αποτυχημένου Μνημονιακού προγράμματος, ανέφικτων πρωτογενών πλεονασμάτων και ανάγκης αναδιάρθρωσης του χρέους και οι δουλοπρεπέστατοι εκπρόσωποι του συμφώνησαν σε όλες τις απαιτήσεις του ευρω-ιερατείου. Το μόνο το οποίο ζητούν είναι να τους δοθούν λίγα φύλλα συκής και κάποιος πολιτικός χρόνος ώστε να περάσουν σταδιακά τα μέτρα στον ελληνικό λαό και να αποφύγουν μία κοινωνική έκρηξη που θα οδηγήσει στην εκπαραθύρωση τους από του κυβερνητικούς θώκους.

Το αποτέλεσμα ήταν το ευρω-ιερατείο να επιβάλλει ακόμη σκληρότερες εκδοχές των μέτρων λιτότητας ακριβώς για να προσπαθήσει να εξευμενίσει το ΔΝΤ με το επιχείρημα ότι με περισσότερη λιτότητα το Μνημονιακό πρόγραμμα «βγαίνει» χωρίς να απαιτείται αναδιάρθρωση του χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ – έτοιμος από καιρό – εγκατέλειψε για άλλη μία φορά όλα τα φληναφήματα περί «κόκκινων γραμμών» (και τις Τσακαλώτειες απειλές περί παραίτησης του) και αποδέχθηκε τα πάντα. Περισσότερα

«Μούσι» η ελάφρυνση χρέους

Σχολιάστε

Του Μπάμπη Μιχάλη

Μετά το καλοκαίρι του 2018, υπό προϋποθέσεις και εφόσον θεωρηθεί αναγκαίο, θα εφαρμοστούν μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, διεμήνυσε χθες ο Πιερ Μοσκοβισί.

Απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας, Νίκου Χουντή, ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της Ε.Ε. τόνισε ότι «το Eurogroup προτίθεται να εφαρμόσει πιθανά μεσοπρόθεσμα μέτρα μετά την επιτυχή εφαρμογή του προγράμματος του ΕΜΣ».

Ξεκαθάρισε όμως ότι «τα εν λόγω μέτρα θα εφαρμοστούν εάν από την επικαιροποιημένη ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους -από τους θεσμούς- στο τέλος του προγράμματος (δηλαδή το καλοκαίρι του 2018), προκύψει ότι είναι αναγκαία για να επιτευχθεί ο συμφωνηθείς στόχος των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών (GFN) και υπό την προϋπόθεση θετικής αξιολόγησης της υλοποίησης του προγράμματος από τους θεσμούς και το Eurogroup». Περισσότερα

Grexit, ο νέος τερματικός σταθμός των Μνημονίων

Σχολιάστε

Του Σωτήρη Μητραλέξη*

Η συνήθης (μενουμευρωπαϊκή) άποψη εντός Ελλάδος είναι πως ενώ στην Ε.Ε. υφίσταται μια κάποια σταθερότητα στο να «τηρηθούν τα συμφωνηθέντα», στην Ελλάδα έχουμε αστάθεια, καθ’ ότι μια κυβέρνηση που εξελέγη για να «σκίσει τα μνημόνια» τα εφαρμόζει, σε μια συνεχή διελκυστίνδα μεταξύ μνημονιακής… συγκλίσεως και αποκλίσεως.

Όμως, στην πραγματικότητα το εντελώς αντίστροφο συμβαίνει: στην Ελλάδα έχουμε τον ορισμό της πολιτικής σταθερότητας, δηλαδή δύο ευμεγέθη αντίπαλα κόμματα με σχεδόν ταυτόσημη πολιτική πρόταση στα περισσότερα μεγάλα θέματα, δηλαδή την «εφαρμογή των συμφωνηθέντων», των έξωθεν με κούριερ ερχομένων. Επίσης, δεν φαίνεται να υφίσταται κάτι που θα μπορούσε να απειλήσει άμεσα την κυβέρνηση: οι βουλευτές της έχουν υπερψηφίσει ήδη τα πάντα, ενώ παρά τα θεατρικά ιντερλούδια, η μεταδημοψηφισματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον ο καλύτερος εταίρος των εταίρων, καλλιεργώντας το φιλέταιρόν τους. Οπότε, αφού οι βουλευτές δε θα σε ρίξουν, οι έξωθεν εταίροι δεν επιθυμούν να διακόψουν τη συνεργασία και η επανάσταση έχει αναβληθεί, εάν η κυβέρνηση δεν θέλει εκλογές, τότε δεν προβλέπονται. Οποία σταθερότης! Περισσότερα

Δημόσιο χρέος και παραγωγική ανασυγκρότηση – Παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του.

Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

 Ενδιαφέροντα στοιχεία βρίσκει κάποιος στα οικονομικά δελτία, περιοδικά και μελέτες των ελληνικών [1] τραπεζών. Σε μια πρόσφατη μελέτη της τράπεζας Πειραιώς με τον «αισιόδοξο», ενδιαφέροντα και περιεκτικό τίτλο » Βραχυχρόνια Μέτρα Βιωσιμότητας Χρέους: Το τέλος της αρχής και όχι η αρχή του τέλους» [2] εξετάζονται σενάρια σχετικά με την εξέλιξη του χρέους, του δημόσιου χρέους για να ακριβολογούμε,  εάν ληφθούν ορισμένα ήπια μέτρα που χωράνε στη λογική των δανειστών.

1.Δημόσιο Χρέος (ως % του ΑΕΠ)

image010-1

Ξεκινώντας από τις εξής βασικές παραδοχές – που είναι αυθαίρετες αλλά ας θεωρήσουμε ότι εδράζονται σε προηγούμενα ιστορικά δεδομένα ή μακροοικονομικά μεγέθη «κλασσικής» εξέλιξης – για την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού: Περισσότερα

Αναπτύσσεται η έρευνα, αλλά για το κεφάλαιο

Σχολιάστε

Του ΚΩΣΤΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σημαντική αύξηση δημόσιων πόρων (εθνικών και ευρωπαϊκών) για την έρευνα, με σκοπό την επιχειρηματική αξιοποίηση

Σημαντική αύξηση παρουσίασαν στην Ελλάδα οι δαπάνες για την έρευνα και την ανάπτυξη (Ε&Α) τη περίοδο 2011 – 2015. (Βασικοί Δείκτες Έρευνας και Ανάπτυξης για δαπάνες και προσωπικό το 2015 στην Ελλάδα. Προκαταρκτικά Στοιχεία. Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, Οκτ. ’16) Το 2011 οι δαπάνες για Έρευνα και Ανάπτυξη ανήλθαν στα 1.391,2 εκ. ευρώ, ενώ το 2015 στα 1.683,8 εκ. ευρώ, που αντιστοιχεί σε αύξηση της τάξεως του 17,4%. Συγκριτικά με το ΑΕΠ της χώρας, οι δαπάνες Ε&Α «εκτινάχθηκαν» από το 0,67% του ΑΕΠ το 2011 στο 0,96% το 2015, εξέλιξη στην οποία συνέβαλε σημαντικά και η δραστική μείωση που υπέστη το ΑΕΠ μετά το 2009. Στη διαμόρφωση της «έντασης Ε&Α» (δαπάνες Έρευνας και Ανάπτυξης ως % ποσοστό του ΑΕΠ) στο 0,96% ΑΕΠ το 2015, συνέβαλε κυρίως η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και ο ευρύτερος κρατικός τομέας, σε ποσοστό 0,63% του ΑΕΠ. Ο τομέας των επιχειρήσεων (συμπεριλαμβάνονται και οι ΔΕΚΟ) συνέβαλε σε ποσοστό 0,26% του ΑΕΠ, ενώ ο τομέας των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων, μόλις στο 0,01% του ΑΕΠ το 2015. Περισσότερα

O Nicholas Shaxson, οι ζώνες offshore και η μαφιόζικη τροπή του καπιταλισμού

Σχολιάστε

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

Του Θανάση Μπαντέ

Ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών» ξεκαθαρίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα: «Ο κόσμος των υπεράκτιων (offshore) κέντρων βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά, τουλάχιστον στα χαρτιά, από φορολογικά καταφύγια. Πάνω από το ήμισυ όλων των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το ένα τρίτο των άμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δρομολογούνται μέσω υπεράκτιων κέντρων. […] Το 2010 το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι η συνολική αξία των στοιχείων του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων ανέρχονταν συνολικά σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια – ποσό ισοδύναμο με το ένα τρίτο, περίπου, του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μάλλον αποτελούσε υποεκτίμηση». (σελ. 31).

Ως προς το τι σημαίνει φορολογικό καταφύγιο, το Shaxson θα επιχειρήσει έναν γενικό ορισμό: «Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι είναι ένα φορολογικό καταφύγιο. Για να λέμε την αλήθεια, ο όρος είναι κάπως παραπλανητικός, μιας και αυτά τα μέρη δεν προσφέρουν μόνο διαφυγή από τη φορολογία· παρέχουν επίσης εχεμύθεια, διαφυγή από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις και μια ευκαιρία να αψηφήσει κανείς τους νόμους και τους κανόνες άλλων επικρατειών, των χωρών όπου ζει ο περισσότερος κόσμος». (σελ. 32). Και συμπληρώνει: «Το ζητούμενο είναι να προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ζωή στο πλαίσιο της κοινωνίας και η αποκόμιση ωφελημάτων από αυτή – τους φόρους, την υπεύθυνη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό δίκαιο, το κληρονομικό δίκαιο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η βασική δραστηριότητά τους. Αυτό κάνουν». (σελ. 32). Περισσότερα

Μια Φινλανδία κι ένα Λουξεμβούργο καταβρόχθισαν οι τραπεζίτες!

Σχολιάστε

Του  Λεωνίδα Βατικιώτη

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύονται σε έκθεση του Transnational Institute για τη «βιομηχανία διάσωσης τραπεζών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Εδώ το πλήρες κείμενο).

Ενδεικτικά: Από το 2008 ως το 2015 τα κράτη μέλη της ΕΕ δαπάνησαν 747 δισ. ευρώ για να σώσουν τις τράπεζες ανακεφαλαιοποιώντας τις ή παρέχοντας ρευστότητα κι επιπλέον 1,19 τρισ. υπό τη μορφή εγγυήσεων ή ανάληψης υποχρεώσεων. Το πιο εντυπωσιακό; Μέχρι και τον Οκτώβριο του 2016 χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα 213,2 δις. ευρώ από χρήματα των φορολογουμένων κι ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται. Για παράδειγμα πρέπει να προστεθούν 8 δισ. ευρώ που έδωσε η ιταλική κυβέρνηση για τη διάσωση της τράπεζας Monte dei Paschi di Siena. Περισσότερα

Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

Σχολιάστε

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Συναγερμό πρέπει να προκαλέσει στην κοινωνία και την Αριστερά η συμφωνία της κυβέρνησης στο Eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου 2017 να ανοίξει στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τα καυτά θέματα του ασφαλιστικού, της φορολογίας και των εργασιακών. Η υποχώρηση της κυβέρνησης καθιστά θέμα λίγων εβδομάδων ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα που θα αποτελεί ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης (περί τέλους της λιτότητας) η έναρξη των διαπραγματεύσεων με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017 θα σημάνει όχι μόνο την προνομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν από το 2018 αλλά και την εφαρμογή άμεσων μέτρων!

Στο χειρουργικό κρεβάτι έχουν ήδη μπει: Περισσότερα

«Προσωρινή εφαρμογή» της συμφωνίας Ε.Ε.-Καναδά

Σχολιάστε

του Τάσου Γκούβα

Υπερψήφισαν το έκτρωμα της CETA οι περισσότεροι ευρωβουλευτές

Εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περασμένη Τετάρτη (15/2) η καταστροφική CETA, η συμφωνία «ελεύθερου εμπορίου» μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά. Αν και η επικύρωση της πρέπει να γίνει και από τα 28 εθνικά κοινοβούλια, μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η συμφωνία CETA θα τεθεί σε «τριετή προσωρινή εφαρμογή». Την έγκριση της συμφωνίας υπερψήφισαν 408 ευρωβουλευτές – μεταξύ των οποίων, φυσικά, και οι σοσιαλδημοκράτες που κατά τα άλλα «αλλάζουν και γυρνούν την πλάτη στο νεοφιλελευθερισμό»… Την καταψήφισαν 254 ευρωβουλευτές, και 33 απείχαν.

Η έγκριση της CETA παρά το μεγάλο κίνημα πολιτών εναντίον της (δεκάδες πρωτοβουλίες ξεπήδησαν τους τελευταίους μήνες σε πολλά κράτη μέλη της Ε.Ε. και πάνω από 3.500.000 πολίτες υπέγραψαν έκκληση προς τους ευρωβουλευτές να την καταψηφίσουν) απέδειξε για άλλη μια φορά ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν λειτουργεί προς το συμφέρον των πολιτών της Ευρώπης, δεν λογοδοτεί σε αυτούς και σίγουρα δεν ακούει τις φωνές τους. Περισσότερα

Grexit 3+1 σενάρια

Σχολιάστε

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα (17/2/17) το άρθρο του συγγραφέα Νίκου Ιγγλέση με τίτλο «Grexit 3+1 σενάρια». Το άρθρο στηρίζεται σε μια διαπίστωση: «Το εγχώριο μνημονιακό πολιτικό σύστημα αλλά και οι δανειστές γνωρίζουν ότι αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θ’ αναγκαστεί να φύγει από την Ευρωζώνη. Προς το παρόν θέλουν ν’ αποφύγουν ένα Grexit πριν από τις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία και ενώ θα υλοποπoιείται το Brexit. Η συζήτηση έχει ανοίξει στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό και οι διάφορες πλευρές δίνουν στο Grexit τη μορφή και το περιεχόμενο που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αυτή τη στιγμή μπορούμε να καταγράψουμε τέσσερα πιθανά σενάρια:

1ο Σενάριο (παράλληλο νόμισμα)

Μπροστά στην αδυναμία στοιχειώδους λειτουργίας του κράτους και τεράστιου πολιτικού κόστους η μνημονιακή κυβέρνηση αποφασίζει την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος «ΙΟU» (I Owe You = σου χρωστάω) το οποίο θα κυκλοφορεί μαζί με το ευρώ… Περισσότερα

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

Σχολιάστε

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Το 2010 η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, για δικούς της προφανείς λόγους, με το πρόσχημα του υψηλού επιτοκίου σε μια δημοπρασία 10ετών ομολόγων και της μη βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους, αποφάσισε να αυτo-αποκλείσει τη χώρα από τις αγορές και να τη θέσει υπό το καθεστώς των μνημονίων. Ο λόγος του χρέους ως προς το ΑΕΠ κυμαίνονταν τότε περίπου στο 120%, ενώ αν διερευνήσει κανείς τις τότε επικρατούσες καμπύλες επιτοκίων στις διάρκειες 1 έως 10 έτη, αποκαλύπτεται ότι Ελληνικό κράτος θα μπορούσε για μέση διάρκεια 5 ετών, λαμβάνοντας υπόψη το αντίστοιχο επίπεδο του πληθωρισμού, να καλύψει τις δανειακές του ανάγκες με πολύ χαμηλό πραγματικό επιτόκιο. Μετά την παρέλευση αρκετού χρονικού διαστήματος, χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, με χαμηλότερα επίπεδα πληθωρισμού, άντλησαν κεφάλαια για δεκαετή διάρκεια, με πολύ υψηλότερα επιτόκια από αυτά που ίσχυαν αν δανειζόταν τότε η Ελλάδα και δεν προσέφευγε στον θανατηφόρο εναγκαλισμό της ‘τρόικας’.

Με το καθεστώς των μνημονίων και των αντιστοίχων θηριωδών προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και ‘διάσωσης’, την ουσιαστική διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε η διακατεχόμενη από νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες υπερεθνική εκτελεστική ‘τρόικα’. Αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων προσαρμογής που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα επί 7 έτη, είναι η κοινωνική και οικονομική κατάρρευση και η διάσωση μόνο της ολιγαρχικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των διοικητικών πυραμίδων του τραπεζικού συστήματος. Περισσότερα

Αντιπαράθεση ΕΕ-ΔΝΤ: το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

Σχολιάστε

69ffb-europe2

Του Σταύρου Μαυρουδέα

Η ελληνική κρίση και τα Προγράμματα Οικονομικής Προσαρμογής της τρόικα (κατά κόσμον Μνημόνια) αποτελούν ένα από τα πεδία όπου εκδηλώνεται σήμερα η όξυνση της ενδο-ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ.

Η όψιμη επίσημη αμφισβήτηση της ρεαλιστικότητας των Προγραμμάτων από την πλευρά του ΔΝΤ – παρόλο ότι τα συνδιαμόρφωσε καθοριστικά έχοντας επίγνωση των τεχνικών προβλημάτων τους – απηχεί την επιλογή των ΗΠΑ να «στριμώξουν» την ΕΕ. Ως γνωστόν το ΔΝΤ ελέγχεται καθοριστικά από τις ΗΠΑ (τον «μεγαλομέτοχο» του).

Η αντιπαράθεση αυτή εκδηλώθηκε ήδη στα τέλη της κυβέρνησης Ομπάμα. Όμως με την νέα κυβέρνηση Τραμπ περνά σε νέα επίπεδα. Έτσι τα τεχνικά κλιμάκια αλλά και η πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ – οσφραινόμενα τις διαθέσεις του νέου αμερικανικού αφεντικού – ανέβασαν τους τόνους της αντιπαράθεσης. Έτσι στην τελευταία τεχνική έκθεση, μεταξύ άλλων, το ελληνικό χρέος χαρακτηρίζεται ως «εξαιρετικά μη-βιώσιμο» (μία σαφής επιδείνωση σε σχέση με προηγούμενες διατυπώσεις) και προβάλλονται τα πιο δυσοίωνα (και ταυτόχρονα πιο ρεαλιστικά) σενάρια για την εξέλιξη του λόγου χρέους/ΑΕΠ (που μέχρι πρότινος κρυβόντουσαν). Με τον τρόπο αυτό επισείεται η απειλή της αποχώρησης του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα με όλα τα συνακόλουθα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που αυτή προκαλεί στην ΕΕ. Περισσότερα

Μαθήματα οικονομικού εθνικισμού από Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημοσίων επιχειρήσεων.

Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν ήταν το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δις. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλεται από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητας να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα. Περισσότερα

Υπόθεση Marfin Egnatia Bank (A’ μέρος)

Σχολιάστε

Toυ Antonio Giovetti

ΚΥΠΡΟΣ: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η ΥΠΟΘΕΣΗ MARFIN EGNATIA BANK (MEB)

ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ: Η ΔΑΝΕΙΟΔΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην κλασική αρχαιότητα ο άνθρωπος αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο του Kράτους του οποίου ο κυριότερος ρόλος έγκειτο στην κάλυψη των ζωτικών αναγκών των κατοίκων του. Η ανάπτυξη του εμπορίου και η υιοθέτηση όλο και πιο πολύπλοκων πιστωτικών τεχνικών συνέβαλαν στο μετασχηματισμό του αριστοτελικού «πολιτικού ζώου» σε ένα «οικονομικό ον» που ασχολούταν μόνο με την υλική ευημερία του. Αυτή η τάση έχει λάβει ακραίες διαστάσεις στην σημερινή εποχή όπου τα άτομα κρίνονται ως «τμήματα της αγοράς» και υποτάσσονται στην βούληση των ελίτ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η υπόθεση «ΜARFIN EGNATIA BANK» (MEB), η οποία δημιουργήθηκε το 2006 μετά τη συγχώνευση τριών μικρών τραπεζών («Marfin», «Εγνατία» και «Λαϊκή»). Το ίδρυμα που διοικήθηκε από τον διαχειριστή του ομίλου «MARFIN INVESTMENT GROUP» (MIG) κ. Ανδρέα Βγενόπουλο έγινε η ελληνική θυγατρική της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου (Marfin Popular Bank) και απορροφήθηκε από την μητρική επιχείρηση στο τέλος του Μαρτίου του 2011. Με αυτήν την σειρά κειμένων ο αρθρογράφος προτίθεται να διευκρινίσει την διαδικασία συσσώρευσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων της MEB και την μεταβίβασή τους στο κυπριακό δημόσιο χρέος. Περισσότερα

Μνημείο υποτέλειας η αποικιακή «σύμβαση Fraport»

Σχολιάστε

Τις τελευταίες μέρες ήρθε ξανά στην επικαιρότητα η υπόθεση της σκανδαλώδους εκποίησης των 14 αεροδρομίων στην κοινοπραξία Fraport-Slentel. Αφορμή στάθηκε η αναβολή για τρίτη συνεχόμενη φορά της υλοποίησης της σύμβασης παραχώρησης που έχει υπογραφεί μεταξύ της εταιρείας και του ελληνικού Δημοσίου από τον Δεκέμβριο του 2015. Αιτία αυτών των διαδοχικών καθυστερήσεων είναι η αδυναμία της Fraport να καταβάλει το προβλεπόμενο από τη σύμβαση ποσό του 1,2 δισ. ευρώ προκειμένου να πάρει και τυπικά στα χέρια της τη διαχείριση των αεροδρομίων (τα υπόλοιπα 900 εκατομμύρια προβλέπεται να αποπληρωθούν σε βάθος 40ετίας). Περισσότερα

Τι είναι το ψηφιακό νόμισμα

Σχολιάστε

του Γιάννη Σπαθά

Τα τελευταία χρόνια, ακούμε και διαβάζουμε για τα ψηφιακά νομίσματα (Bitcoin, Litecoin κ.λπ.). Τι ακριβώς όμως είναι το ψηφιακό νόμισμα και πόσο ασφαλές είναι; Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα, παρουσιάζοντας τεχνικές πλευρές αλλά και σημαντικούς σταθμούς στην πορεία του την τελευταία δεκαετία.

Πώς ξεκίνησε;

Όλα ξεκίνησαν μετά την κρίση του 2008 στις ΗΠΑ. Τότε, και μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, αυξήθηκαν οι αναζητήσεις σε ακαδημαϊκούς κύκλους και τεχνολογικές κοινότητες για την δυνατότητα να υπάρξει το οικονομικό σύστημα χωρίς μια κεντρική αρχή, χωρίς δηλαδή το τραπεζικό σύστημα που θα εποπτεύει, θα πιστοποιεί και τελικά θα ελέγχει τις συναλλαγές.

Το 2009, πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο του διαδικτύου ένα κείμενο-πρόταση για ένα καινούργιο νόμισμα, το Bitcoin, από ένα πρόσωπο που κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι στη πραγματικότητα, τον κατά το διαδίκτυο γνωστό ως Satoshi Nakamoto. Το βασικό σκεπτικό πίσω από την πρόταση ήταν πως οι ηλεκτρονικές συναλλαγές θα μπορούσαν να γίνονται απευθείας από τον έναν συναλλασσόμενο στον άλλο (Peer 2 Peer) χωρίς να υπάρχει ένας ενδιάμεσος που να πιστοποιεί τη συναλλαγή. Επίσης, ακριβώς επειδή δεν θα υπήρχε ενδιάμεσος πιστοποιητής, δεν θα υπήρχε και χρέωση επί της συναλλαγής. Αυτά τα χαρακτηριστικά, μαζί με την δυνατότητα για πλήρη ανωνυμία του κατόχου των νομισμάτων, στάθηκαν ικανά να αυξήσουν τη δημοφιλία του. Περισσότερα

Το σχέδιο Τραμπ: δημιουργία μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα …

Σχολιάστε

Του Μιχάλη Γιαννόπουλου

Όσο και αν φαντάζει ακραίο ενδεχόμενο, η μόνη αντιπαράθεση που θα είχε πιθανότητες να ανατρέψει ριζικά τους συσχετισμούς προς όφελος της Αμερικής είναι στο πεδίο που την ανέδειξε στο παρελθόν σε παγκόσμια δύναμη, τη βιομηχανία. Δηλαδή η υλοποίηση ενός σχεδίου δημιουργίας μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα, και η οποία θα έχει σαν πρώτη προϋπόθεση την επιβολή συνθηκών εργασίας και μισθών ασιατικού τύπου. Αν μάλιστα είναι αρκετά φθηνά θα μπορούν να πωλούνται και στη διεθνή αγορά.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Σύγκρουση που κλιμακώνεται σημαντικά μετά την επίσημη ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο Κινέζος Πρόεδρος και από κοντά η Γερμανίδα Καγκελάριος υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του σύγχρονου καπιταλισμού, απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο που παρουσιάζεται ως αμφισβητίας. Μια προσεκτικότερη όμως παρατήρηση στα «στρατόπεδα» των αντιμαχομένων ανατρέπει την αρχική εικόνα. Περισσότερα

Older Entries