Αρχική

Μαθήματα οικονομικού εθνικισμού από Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημοσίων επιχειρήσεων.

Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν ήταν το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δις. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλεται από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητας να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα. Περισσότερα

Απαγορευμένη λέξη το «όχι» στην Τουρκία

Σχολιάστε

turk1-300x158

Του Γιώργου Αναστασίου

Στις 16 Απριλίου ορίστηκε η ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Εάν υπερισχύσει το «ναι», ο Ερντογάν θα περιβληθεί με εξουσίες που αντιστοιχούν πράγματι στο προσωνύμιο «Σουλτάνος», το οποίο ήδη έχει κερδίσει. Και ενώ η χώρα μπαίνει στην τροχιά του δημοψηφίσματος, ο αυταρχικός παροξυσμός δεν λέει να κοπάσει – με τον πρόσθετο τώρα στόχο να μειωθούν στο ελάχιστο οι πιθανότητες το εκλογικό σώμα να ψηφίσει «λάθος» .’Ετσι η λέξη «όχι» έχει αρχίσει ήδη να τίθεται εκτός νόμου. Και μάλιστα σε βαθμό γελοιότητας: την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, δόθηκε άνωθεν η εντολή να ξηλωθούν εκατοντάδες αφίσες και να ανακληθούν χιλιάδες φυλλάδια του τουρκικού Υπουργείου Υγείας που περιείχαν το μήνυμα… «Όχι στο κάπνισμα»!

Την ίδια στιγμή και κόντρα στο κλίμα τρομοκρατίας έχουν ξεκινήσει οι καμπάνιες υπέρ του «όχι», κυρίως από τις προοδευτικές, αριστερές και φιλοκουρδικές δυνάμεις – αυτές δηλαδή που αποτελούν τον κύριο στόχο της βιομηχανίας δικαστικών διώξεων, φυλακίσεων και μαζικών απολύσεων που έχει στηθεί από την κυβέρνηση Ερντογάν. Η οποία φυσικά δεν μένει με σταυρωμένα χέρια; αυτήν την εβδομάδα για παράδειγμα η τουρκική αστυνομία διέλυσε βίαια διαδήλωση ενάντια στις απολύσεις και συλλήψεις πανεπιστημιακών στην Άγκυρα, συλλαμβάνοντας παράλληλα και 12 άτομα. Περισσότερα

«Ναι» Γερμανίας στον «πόλεμο» με ΗΠΑ

Σχολιάστε

του Γιώργου Δελαστίκ

Εντυπωσιακά αντιαμερικανικό ήταν το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ στις αρχές του μήνα: Έδειχνε ένα σκίτσο του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κρατούσε ένα αιματοβαμμένο μαχαίρι στο χέρι και είχε μόλις αποκεφαλίσει το άγαλμα της Ελευθερίας, ενώ από το κεφάλι του συμβολικού αυτού αγάλματος έσταζαν σταγόνες αίμα! Για όποιον γνωρίζει τη μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, αυτό το εξώφυλλο ήταν ακραία εξτρεμιστικό.

Ο λόγος είναι απλούστατος. Η μισητή ναζιστική Γερμανία που ηττήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν χάρη στις ΗΠΑ που αντί να διαμελιστεί και να μοιραστεί στους νικητές, παρέμεινε δύο κράτη, ένα υπό δυτική και ένα υπό σοβιετική κατοχή, με τελικό αποτέλεσμα τα δύο αυτά κράτη να ενωθούν σε μια ενιαία Γερμανία, η οποία να έχει πάλι υπό την επιρροή της ολόκληρη την Ευρώπη. Η μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, χαρακτηριζόταν λοιπόν από την επίδειξη υπέρτατου σεβασμού προς τις ΗΠΑ, αφού λόγω των αποφάσεων της Ουάσιγκτον συνέχισε να υπάρχει ελεύθερο το γερμανικό έθνος. Το κύριο όμως στο περιοδικό του Σπίγκελ που αναφερόμαστε δεν είναι το εξώφυλλο, αλλά το κύριο άρθρο του περιοδικού στη σελίδα 6, που μετά τον προκλητικό τίτλο «Ο Νέρων Τραμπ», από τον υπότιτλό του κιόλας υπογραμμίζει την πολιτική του Βερολίνου: «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ γίνεται κίνδυνος-Η Γερμανία πρέπει να προετοιμάσει την αντίσταση»!!! Είναι απίστευτα τα όσα γράφονται εκεί: «Ταυτόχρονα πρέπει η Γερμανία να χτίσει μια συμμαχία εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ αλλιώς αυτή η συμμαχία δεν θα υπάρξει. Όμως πρέπει να υπάρξει». Περισσότερα

Ο άξονας του κόσμου (ενός κόσμου που έχει μπει σε στροβιλισμό)…

Σχολιάστε

Οι έλληνες, το πόπολο και οι πολιτικές του βιτρίνες, ψώνια και οι μεν και οι δε, απολαμβάνουν να πιστεύουν ότι αποτελούν το κέντρο του κόσμου. Είναι ο μύθος της “χρυσής βίδας”. Απολαμβάνουν να πιστεύουν ότι ο τρισκατάρατος Σόιμπλε κοιμάται και ξυπνάει με το “ελληνικό πρόβλημα”.

Αλλά τα ευρωπαϊκά κράτη / μέλη της ευρωζώνης (και της ε.ε.) και ο γερμανός υπ.οικ. αυτοπροσώπως (κι όχι μόνον αυτός), έχουν σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούν. Ο εμπορικός, νομισματικός, και φορολογικός πόλεμος με το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον έχει κηρυχτεί. Και για τα (σοβαρά) καπιταλιστικά συμφέροντα των αφεντικών στην ευρώπη ΑΥΤΟ είναι ένα απ’ τα καυτά θέματα. Όχι η “μικρή ασθενής”!

Στα μέσα Μάρτη (σε ένα μήνα δηλαδή) ο Σόιμπλε θα είναι οικοδεσπότης της συνόδου των g-20 στο Baden – Baden. Κι εκεί, εκπροσωπώντας τους δυναμικούς και εξαιρετικά ανταγωνιστικούς διεθνώς τομείς του ευρωπαϊκού κεφάλαιου, θα βρεθεί αντιμέτωπος επίσημα, για πρώτη φορά μετά την εκλογή του ψόφιου κουναβιού, με την προστατευτική γραμμή της Ουάσιγκτον. Οι απειλές για μετατροπή της αγγλίας σε φορολογικό παράδεισο θα είναι κι αυτές εκεί, δίπλα. Περισσότερα

Η μεγάλη εβδομάδα της Ρουμανίας

Σχολιάστε

Του Γιώργου Τζαφέρη

Το «πεζοδρόμιο» υποχρέωσε τη νέα κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση

Χωρίς να έχει μειωθεί στο ελάχιστο η ένταση και οι αντιθέσεις που προκαλούν το συνεχές ενδιαφέρον μας για τα Δυτικά Βαλκάνια, τις τελευταίες ημέρες είναι η Ρουμανία, μια χώρα των Ανατολικών Βαλκανίων, που βρέθηκε στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Προηγήθηκαν εδώ και δύο σχεδόν μήνες βουλευτικές εκλογές από τις οποίες προέκυψε αλλαγή της κυβέρνησης, με τη συμμετοχή των πολιτών όμως σε αυτές να μην ξεπερνάει το 40%. Η νέα κυβέρνηση που σχηματίστηκε αποτελείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), το οποίο επιστρέφει ουσιαστικά στην εξουσία μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, και ένα μικρό κόμμα της Κεντροδεξιάς, το Συνασπισμό Φιλελεύθερων Δημοκρατών (ALDE).

Η πρώτη εμπλοκή αφορούσε την άρνηση του προέδρου της χώρας (και ηγετικού στελέχους της δεξιάς παράταξης) να δώσει εντολή σχηματισμού στον ηγέτη του PSD, ο οποίος ήταν υπόδικος για σκάνδαλα διαφθοράς – όπως και χιλιάδες ακόμη κρατικοί αξιωματούχοι, δικαστικοί λειτουργοί και πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν την περασμένη δεκαετία στην πολιτική ζωή. Η συμβιβαστική λύση βρέθηκε (αφού ο πρόεδρος αρνήθηκε και δεύτερη φορά να δεχτεί μια γυναίκα μουσουλμάνα που υπέδειξε το PSD ως πρωθυπουργό) στο πρόσωπο ενός σχετικά άφθαρτου στελέχους του κόμματος, του Σορίν Γκριντεάνου, ο οποίος και σχημάτισε τη νέα κυβέρνηση. Περισσότερα

Το σχέδιο Τραμπ: δημιουργία μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα …

Σχολιάστε

Του Μιχάλη Γιαννόπουλου

Όσο και αν φαντάζει ακραίο ενδεχόμενο, η μόνη αντιπαράθεση που θα είχε πιθανότητες να ανατρέψει ριζικά τους συσχετισμούς προς όφελος της Αμερικής είναι στο πεδίο που την ανέδειξε στο παρελθόν σε παγκόσμια δύναμη, τη βιομηχανία. Δηλαδή η υλοποίηση ενός σχεδίου δημιουργίας μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα, και η οποία θα έχει σαν πρώτη προϋπόθεση την επιβολή συνθηκών εργασίας και μισθών ασιατικού τύπου. Αν μάλιστα είναι αρκετά φθηνά θα μπορούν να πωλούνται και στη διεθνή αγορά.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Σύγκρουση που κλιμακώνεται σημαντικά μετά την επίσημη ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο Κινέζος Πρόεδρος και από κοντά η Γερμανίδα Καγκελάριος υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του σύγχρονου καπιταλισμού, απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο που παρουσιάζεται ως αμφισβητίας. Μια προσεκτικότερη όμως παρατήρηση στα «στρατόπεδα» των αντιμαχομένων ανατρέπει την αρχική εικόνα. Περισσότερα

Εθνικιστικός καπιταλισμός, μια εναλλακτική στην παγκοσμιοποίηση

Σχολιάστε

Του Τζέιμς Πέτρας*

Η ξεπερασμένη Παλιά Τάξη και η αμφίβολη Νέα Οικονομία του Τραμπ

Στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και η Ιαπωνία κατέφυγαν σε ιδιαίτερα περισταλτικές «προστατευτικές» βιομηχανικές και νομισματικές πολιτικές ώστε να ανοικοδομήσουν τις οικονομίες τους. Μόνο μετά από μια περίοδο μακράς ανάκαμψης η Γερμανία και η Ιαπωνία, προσεκτικά και επιλεκτικά, φιλελευθεροποίησαν τις οικονομικές πολιτικές τους.

Τις πρόσφατες δεκαετίες, η Ρωσία μεταμορφώθηκε δραστικά από μια ισχυρή κολεκτιβιστική οικονομία σε μια καπιταλιστική υποτελή-μαφιόζικη ολιγαρχία και, πιο πρόσφατα, σε μια ανασυγκροτημένη μικτή οικονομία με ισχυρό κεντρικό κράτος. Η Κίνα μετασχηματίστηκε από μια κολεκτιβιστική οικονομία, απομονωμένη από το παγκόσμιο εμπόριο, στη δεύτερη ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, καταλαμβάνοντας τη θέση των ΗΠΑ ως βασικός εμπορικός εταίρος της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Περισσότερα

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται η Ευρώπη

Σχολιάστε

του Σπύρου Παναγιώτου

Για πρώτη φορά Αμερικανός πρόεδρος της γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη

Η αντιπαράθεση και οι οικονομικοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ε.Ε. δεν είναι κάτι καινούργιο. Πάντα υπήρχαν και πολλές φορές παρουσιάζονταν στιγμές μεγάλης οξύτητας. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν τα βαριά πρόστιμα 13 δισ. ευρώ κατά της Apple στην Ιρλανδία και, ως αντίποινα, η εξίσου βαριά καταδίκη της Deutschebank από τα αμερικανικά δικαστήρια.

Οι μέχρι τώρα αντιπαραθέσεις αφορούσαν όμως δύο εταίρους που μέσα στον ανταγωνισμό τους είχαν αποδεχθεί και συν-λειτουργούσαν στο χαοτικό σύστημα της παγκοσμιοποίησης και παράλληλα υπηρετούσαν κοινά αποδεκτά γεωπολιτικά σχέδια τουλάχιστον στους κρίσιμους τομείς (Μ. Ανατολή, περικύκλωση Ρωσίας κλπ).

Όλα αυτά, με την εκλογή Τραμπ, δείχνουν να τροποποιούνται. Ανεξάρτητα από το βάθος, τη διάρκεια και την αντοχή του Τραμπ στις σχεδιαζόμενες αλλαγές, η δήλωσή του ότι η Γερμανία αποτελεί τον «τζάμπα μάγκα» (free rider) της παγκοσμιοποίησης προκαλεί σοκ. Το ίδιο σοκ προκαλεί ο χαιρετισμός της επιλογής της Βρετανίας να ακολουθήσει τον δρόμο της εξόδου από την Ε.Ε, η πρόβλεψη ότι και άλλες χώρες της Ευρώπης θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της. Είναι η πρώτη φορά μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που ένας Αμερικανός πρόεδρος γυρίζει τόσο επιδεικτικά την πλάτη στην Ευρώπη δείχνοντας μάλιστα τη Γερμανία ως υπεύθυνη της παγκόσμιας οικονομικής ανισορροπίας. Περισσότερα

Detroit: επιστροφή στην Πόλη – Φάντασμα… Φεβ. 12

Σχολιάστε

Aπό τον Giorgos P., editor στο Basketball Guru (@b_ballguru)

Στο Ντιτρόιτ δεν υπήρχε ποτέ κόσμος, παρόλο που σε ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να είναι ένα πολύ όμορφο μέρος. Βρίσκεται επάνω σε ποτάμι , στην απέναντι όχθη του οποίου είναι ο Καναδάς. Φανταστείτε απέναντι από το Σύνταγμα να υπήρχε μία άλλη χώρα. Οι δύο πλευρές ενώνονται με ένα υπόγειο τούνελ, στο τέλος του οποίου είναι ο έλεγχος διαβατηρίων. Συχνά πυκνά το περνούσαμε, καθώς τα δικαιώματα πολλών αγώνων ελληνικών ομάδων τα εξασφάλιζε μέσω δορυφόρου μία καφετέρια του Ουίνδσορ, της πόλης που βρισκόταν στην άλλη όχθη. Δεν ξέρω αν ήταν νόμιμο, αλλά ο ιδιοκτήτης εκεί έβαζε εισιτήριο για έναν αγώνα ευρωλίγκα ή κάποιον άλλον του τσάμπιονς λιγκ. Η διαδρομή από τα προάστια του Ντιτρόιτ (όπου μέναμε) δεν ήταν μικρή, αλλά τουλάχιστον εκεί μπορούσαμε να περπατήσουμε σαν άνθρωποι. Στο κέντρο της πόλης – φάντασμα κάτι τέτοιο φάνταζε μάλλον αστείο. Περισσότερα

Το τηλεφωνικό κέντρο ως τόπος ελέγχου και αντίστασης …

Σχολιάστε

Των Jamie Woodcock και Immanuel Ness 

(μετάφραση: barikat)

Αντί να βλέπουμε τα τηλεφωνικά κέντρα, όπως τα ορίζουν οι τεχνολογικές μέθοδοι ελέγχου και παρακολούθησης, μπορούμε να τα αντιληφθούμε ως τόπο αγώνα και θυμού.

O Jamie Woodcock είναι συνεργάτης στο London School of Economics και συγγραφέας του έργου: “Working the Phones: Control and Resistance in Call Centres”. Το βιβλίο του βασίζεται στο project που πραγματοποίησε ο Jamie στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής, βάση του οποίου εργάστηκε ως “μυστικός” εργαζόμενος σε ένα τηλεφωνικό κέντρο για έξι μήνες. Στο πλαίσιο του project προσπάθησε να κατανοήσει αυτό το είδος της επισφαλούς εργασίας, να αναλύσει πώς γίνεται η διαχείριση, και να διερευνήσει ποιες στρατηγικές αντίστασης των εργαζομένων αναπτύσσονται σε ένα τηλεφωνικό κέντρο.

 Εδώ, o ερευνητής σε θέματα εργασίας, Immanuel Ness μιλά στο Jamie για τη φύση της εργασίας στα τηλεφωνικά κέντρα, επικεντρώνοντας τη συζήτηση στο ρόλο της τεχνολογίας, του management και της αντίστασης των εργαζομένων, και αναλογίζεται τις επιπτώσεις των νέων μορφών οργάνωσης της τόσο εντός όσο και πέρα από τα τηλεφωνικά κέντρα. O Jamie και o Immanuel συζητoύν  για τη αποτελεσματικότητα των ερευνών σχετικά με το εργατικό δυναμικό, επιχειρηματολογώντας υπέρ της σημασίας της ανάπτυξης μιας κριτικής μαρξιστικής προσέγγισης με σκοπό την κατανόηση του μετασχηματισμού της εργασίας και των μελλοντικών αγώνων των εργαζομένων. Περισσότερα

Τι θα πρέπει να σας προβληματίζει όταν χρησιμοποιείτε το Facebook

Σχολιάστε

winnowers

Courbet, Οι νικητές

Της Vicki Boykis (μετάφραση: Barikat)

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι πουλάει το Facebook; Εσάς! *…

(…) Το Facebook συλλέγει πληροφορίες για εσάς με εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους, σε πολυάριθμα κανάλια. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξετε ποιες πληροφορίες θα προστατέψετε, ωστόσο η ενημέρωση σχετικά με τη συλλογή αυτή των δεδομένων, μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τους κινδύνους της συγκεκριμένης πλατφόρμας, και να γίνετε λίγο πιο επιλεκτικοί στη χρήση της.

Περιεχόμενα:

Πώς το Facebook συλλέγει τα δεδομένα;

Τι γνωρίζει το Facebook πριν καν το κοινοποιήσετε;

Μετά την κοινοποίηση: Τι πληροφορίες συλλέγει το Facebook για εσάς;

Πώς χειρίζεται το Facebook τα δεδομένα σας off-the-record;

Το αρχείο shadow profile

Τι σχέσεις διατηρεί το Facebook με τους διαφημιστές;

Ποια δεδομένα δίνει το Facebook στην κυβέρνηση;

Τι παρακολουθεί το Facebook αφότου αποσυνδεθείτε;

Τι θα έπρεπε να σας προβληματίζει όταν χρησιμοποιείτε το Facebook;

Πώς θα πρέπει να δράσετε, εφόσον δεν επιθυμείτε το Facebook να έχει τα προσωπικά σας δεδομένα; Περισσότερα

Ηνωμένες Πολιτείες, η γη της επαγγελίας

Σχολιάστε

του Θάνου Καραμπουρνιώτη

Από την 21η Ιανουαρίου και την ορκωμοσία Τραμπ έως και σήμερα επικρατεί ένας κοινωνικός αναβρασμός στις Η.Π.Α. με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους σε καθημερινή βάση. Η εκλογή ενός βαθύπλουτου ρατσιστή στην προεδρεία των Η.Π.Α. είναι το αίτιο ή μήπως η αφορμή για ένα γεγονός στο οποίο οδηγούμασταν με μαθηματική ίσως ακρίβεια; Είναι τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες η χώρα των ευκαιριών και αν ναι για ποιους;

Για να καταφέρουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να ασχοληθούμε με κάποια οικονομικά στοιχεία τα οποία συγκλίνουν σε ένα και μόνο γεγονός, την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η οποία λαμβάνει μέρος εδώ και αρκετές δεκαετίες όπως θα δούμε παρακάτω. Αποτέλεσμα αυτής, το 66% του παραγόμενου πλούτου της χώρας να κατέχουν οι εκατομμυριούχοι (αναμένοντας εκτόξευση στο 71% έως το 2020) ποσοστό δυσθεώρητα μεγάλο εάν σκεφτούμε πως δεύτερες και καταϊδρωμένες στην κατηγορία αυτή έρχονται οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι χώρες της Μέσης Ανατολής και οι χώρες της Αφρικής με 55%(http://money.cnn.com/2016/06/07/news/economy/millionaires-control-wealth/) Η φράση λοιπόν ‘’all dreams come true’’ μάλλον αναφέρεται στους λίγους κατέχοντες μιας και οι πολλοί ενώ έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται,το όνειρο αυτό αποδεικνύεται απατηλό. Ο εφιάλτης ξεκινά ως εξής: Περισσότερα

Το ρολόι γυρίζει πίσω στις ΗΠΑ

Σχολιάστε

του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο σκοταδισμός του νέου προέδρου επιβεβαιώθηκε και με την ορκωμοσία του Τομ Πράις στη θέση του υπουργού Υγείας που θα έχει ως βασική αποστολή να διαλύσει το πρόγραμμα καθολικής υγείας του Ομπάμα — ή τουλάχιστον ό,τι έχει μείνει όρθιο από τις συνεχείς επιθέσεις των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών.

Έχουμε μια πολύ, πολύ δυνατή σχέση. Πολύ καλή χημεία. Αν αλλάξει κάτι θα σου το πω αμέσως αλλά δεν νομίζω ότι θα γίνει». Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός, Σίνζο Άμπε, πρέπει να αισθανόταν ότι βιώνει μια ασταθή ερωτική σχέση καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ τον περνούσε από συνεχείς ψυχρολουσίες σε θερμούς εναγκαλισμούς κατά τη διάρκεια της επίσημης συνάντησής τους στην Ουάσιγκτον. Καθώς ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων πολιτειών έχει αναγάγει την λεγόμενη «μη προβλεψιμότητα» σε βασικό χαρακτηριστικό της εξωτερικής του πολιτικής, ο Άμπε ζητούσε εναγωνίως να μάθει εάν στη νέα, εξαιρετικά επιθετική πολιτική που έχει προαναγγείλει ο Λευκός Οίκος για την Ανατολική Ασία, η Ιαπωνία θα συμπεριλαμβάνεται στους φίλους ή τους εχθρούς. Και με αυτή την απορία έμεινε. Περισσότερα

Οι προκλήσεις για την αριστερά στην ευρωζώνη

Σχολιάστε

Ιδού ένα κείμενο υπογραμμένο από πάνω από 70 άτομα σε πολλές χώρες της Ευρώπης (βλέπε τον πλήρη κατάλογο στο τέλος του άρθρου). Αυτό το συλλογικό κείμενο αναλύει ξεκάθαρα τους συσχετισμούς δύναμης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προτείνει μια σειρά ριζοσπαστικών αλλά και αναγκαίων προτάσεων για όποιον δηλώνει ότι παλεύει ενάντια στη λιτότητα υπέρ μιας Ευρώπης των λαών και υπέρ της οικολογικής μετάβασης.

Αυτό που κάνει αυτό το κείμενο να είναι σημαντικό είναι, πέρα από το περιεχόμενό του, ότι υπογράφεται από προσωπικότητες και αγωνιστές και αγωνίστριες από περισσότερες από 15 ευρωπαϊκές χώρες, που προέρχονται από διαφορετικούς ορίζοντες: από το Podemos και την Izquierda Unida (Ενωμένη Αριστερά) της Ισπανίας μέχρι το πορτογαλικό Bloco της Αριστεράς, το Parti de Gauche (Κόμμα της Αριστεράς), το NPA και το Ensemble! της Γαλλίας, τη Λαϊκή Ενότητα  και την Ανταρσύα στην Ελλάδα, από τη ριζοσπαστική αριστερά της Δανίας  μέχρι εκείνη της Κύπρου καθώς και εκείνες χωρών όπως η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ή η Ουγγαρία. Υπογράφεται από ευρωβουλευτές και ευρωβουλεύτριες διαφόρων χωρών και διαφόρων κομμάτων, από τον υπεύθυνο οικονομικών της Μαδρίτης, την πρώην πρόεδρο του ελληνικού Κοινοβουλίου, και πολλά μέλη της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος… Περισσότερα

Rojava: Έχει η επανάσταση εξαλείψει το κράτος; …

Σχολιάστε

του Davide Grasso

Όταν οι διαδηλώσεις έδωσαν τη θέση τους στη δημιουργία ένοπλων ομάδων το 2011 στην Συρία, η κυβέρνηση της Δαμασκού παρενέβει με σκληρή στρατιωτική καταστολή, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία  εξασφάλισαν προς την αντιπολίτευση μια σταθερή ροή  χρήματος και  όπλων, ελπίζοντας σε μία ταχεία κατάρρευση των δυνάμεων του Ασαντ. Το χάος ακολούθησε σε ολόκληρη τη χώρα, και η Jabat-Al-Nusra (Αλ-Κάιντα στη Συρία) προσπάθησε να καταλάβει κάποιες πόλεις στο βορρά, όπως η Serekaniye, που συνορεύει με την Τουρκία. Έτσι, οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG) σχηματίστηκαν μεταξύ του μεγαλύτερου μέρος του κουρδικού πληθυσμού της περιοχής, που κατάφεραν την εκδίωξη των Σαλαφιστών μετά από αιματηρές συγκρούσεις.

Τα όπλα των YPG  τότε στράφηκε εναντίον των στρατιωτών της Συρίας. Ήταν Ιούλιος του 2012. «Αυτή ήταν μια επανάσταση, μια πραγματική επανάσταση», λέει η Nuvin, ένα 24-χρονών κορίτσι από την Hasakah. Η εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η συριακή κυβέρνηση «παρέδωσε» την Rojava ειρηνικά στους Κούρδους, έτσι ώστε να μπορεί να ασχοληθεί με  τους  ισλαμιστές στη Δύση και στο Νότο της χώρας, δεν συμπίπτει με ό,τι οι  άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα λένε:  υπήρξε αιματηρή πάλη, και, τελικά, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει.». Περισσότερα

Ο σιωπηρός πολιτικός θρίαμβος του Βίλντερς στην Ολλανδία

Σχολιάστε

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

«Συμπεριφερθείτε λογικά ή φύγετε», κατέληγε η ανοιχτή επιστολή η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της υπενθύμιζε και επευφημούσε τα οφέλη των αστικών ελευθεριών της Ολλανδίας που την έκαναν πόλο έλξης για χιλιάδες μετανάστες. Το παράδοξο ωστόσο δεν ήταν το περιεχόμενο, δεδομένης της άνθησης της ακροδεξιάς δημαγωγίας σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην Ευρώπη.

Αυτό που σχολιάστηκε εκτεταμένα από τον ευρωπαϊκό Τύπο ήταν η υπογραφή στην ανακοίνωση που δεν ανήκε στον ηγέτη του ξενοφοβικού Κόμματος για την Ελευθερία, Γκέερ Βίλντερς, αλλά στον νυν πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε, ηγέτη του κόμματος των Φιλελεύθερων, που ανέκαθεν είχε στις σημαίες του την ανοχή. Πλέον όμως όχι.

Εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 15ης Μαρτίου το κέντρο βάρους του πολιτικού λόγου έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά κατά θεαματικό μεν, αλλά πέρα για πέρα προβλέψιμο τρόπο. Περισσότερα

Μικροτσίπ στο σώμα για να ελέγχει το αφεντικό!

Σχολιάστε

Ενα μικροτσιπ στο σώμα, που θα έχει προσωπικές πληροφορίες για τον καθένα. Δεν είναι εφιαλτικό σενάριο, αλλά η πρόταση που έκανε μια εταιρεία, στο Βέλγιο, στους εργαζόμενους!

Πρόκειται για την εταιρεία Newfusion στην περιοχή Mechelen (Malines), στην Αμβέρσα.

Η ιδέα (!) είναι το μικροτσίπ να καταργήσει τις κάρτες εργαζομένων και να έχουν …άνετη πρόσβαση στις εγκαταστάσεις του χώρου εργασίας! Το μικροτσίπ (σε μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού) «τοποθετείται» στο χέρι. 

Αξιοσημείωτο είναι πως κάποιοι εργαζόμενοι δέχονται την εμφύτευση του μικροτσίπ, που θα έχει και προσωπικά δεδομένα. Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα στo ρεπορτάζ (στα γαλλικά) του rtbf.be. Στο βίντεο του ρεπορτάζ  του rtbf.be (μετά το 1.30) ένας εργαζόμενος δεν εφαρμόζει την κάρτα του, αλλά το χέρι του, για να μπει στην επιχείρηση. Περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ιρλανδία… (2)

Σχολιάστε

Βρυξέλλες, Γιούρογκρουπ 14/2/2011: Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συνομιλεί με τον Μπράιαν Λένιχαν. Στο φόντο οι υπουργοί οικονομικών Γαλλίας και Ισπανίας, Κριστίν Λαγκάρντ και Έλενα Σαλγάδο.

Στις 15 Οκτωβρίου 2010 ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ αναλαμβάνει δράση προκειμένου να υποχρεώσει (και όχι να πείσει) την ιρλανδική κυβέρνηση να αποδεχτεί ένα πρόγραμμα στήριξης, ένα μνημόνιο. Στέλνει μια πρωτοφανούς χυδαιότητας απειλητική επιστολή στον ιρλανδό υπουργό οικονομικών Μπράιαν Λένιχαν, με την οποία δηλώνει ευθέως ότι η ΕΚΤ θα διακόψει κάθε χρηματοδότηση των ιρλανδικών τραπεζών αν η Ιρλανδία δεν υπογράψει μνημόνιο με την Ευρωζώνη. Ο Τρισέ θυμίζει στον Λένιχαν ότι οι τράπεζες της χώρας του έχουν λάβει ιδιαίτερα υψηλή έκτακτη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ αλλά αυτό «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ως μακροπρόθεσμη λύση» και σημειώνει ότι «το διοικητικό συμβούλιο δεν μπορεί να δεσμευτεί ότι θα διατηρήσει σε μόνιμη βάση το μέγεθος της χρηματοδότησης».

Ο Κόουεν καταλαβαίνει ότι είναι στριμωγμένος αλλά διστάζει να υπακούσει επειδή φοβάται την λαϊκή κατακραυγή. Όμως οι τραπεζίτες δεν είναι διατεθειμένοι να περιμένουν πολύ. Έτσι, στις 19 Νοεμβρίου ο Τρισέ στέλνει δεύτερη επιστολή στον Λένιχαν. Αυτή την φορά αφήνει κατά μέρος και το τελευταίο ίχνος αβρότητας, δείχνοντας ωμά στον Λένιχαν ποιος είναι το αφεντικό: Περισσότερα

Ο Τραμπ, οι διανοούμενοι και τα κινήματα

Σχολιάστε

Του Σωτήρη Ρούσσου *

Βαραίνει η έλλειψη ενιαίου αντι-ηγεμονικού λόγου και σχεδίου

Ήταν Σεπτέμβρης του 1993 στην Ανατολική Ιερουσαλήμ όταν μια συζήτηση με Αμερικανούς κοινωνικούς επιστήμονες είχε προχωρήσει το μακρύ ταξίδι της μέσα στη νύχτα. Δεν συζητούσαμε για την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση αυτή τη φορά, αλλά για τα κοινωνικά κινήματα στις ΗΠΑ. Βρισκόμασταν πολύ πριν τα κινήματα της αντι-παγκοσμιοποίησης, το Σιάτλ και το Πόρτο Αλέγκρε, και η συζήτηση εστίασε στο χαρακτήρα και τα αιτήματα των κινημάτων. Οι συνομιλητές μου ανήκαν όλοι σε αυτό που ονομάζουμε Βορειοαμερικανική Αριστερά, η οποία ουσιαστικά αντιστοιχεί στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, αλλά με πολύ περισσότερο ακτιβισμό – και με βασική αναφορά στο δεύτερο συνθετικό (δημοκρατία, δικαιώματα) και καθόλου αναφορά στο πρώτο (σοσιαλισμός, ταξική σύγκρουση).

Κοινός παρονομαστής όλων για την άρθρωση των κινημάτων ήταν η αυτονομία του καθενός – φεμινιστικού, οικολογικού, εργατικού, αφροαμερικανικού, των γηγενών αμερικανικών εθνών, των λοατ κ.λπ. – και η ανάγκη για συνεργασία και συντονισμό μεταξύ τους. Εκείνο που με εντυπωσίαζε ως «απαρχαιωμένο» Ευρωπαίο ήταν η έλλειψη αναφοράς στο πολιτικό υποκείμενο, που θα συνέθετε τα κινήματα αυτά σε έναν ενιαίο αντι-ηγεμονικό λόγο για τη διεκδίκηση της εξουσίας, και βεβαίως η συνακόλουθη έλλειψη ιεράρχησης των αιτημάτων στη βάση ενός αντι-ηγεμονικού προγράμματος. Περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ιρλανδία… (1)

Σχολιάστε

Μέχρι το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης τού 2008, η Ιρλανδία ήταν μια ευτυχισμένη χώρα εξίμισυ εκατομμυρίων κατοίκων. Από την μια, ο παραδοσιακά χαμηλός φορολογικός συντελεστής 12,5%, ο οποίος ισχύει αμετάβλητος ως σήμερα, λειτουργούσε ως κράχτης για πολλές μεγάλες ξένες επιχειρήσεις (Βουλγαρία και Κύπρος είχαν μεν 10% αλλά ήσαν στην άλλη άκρη τής Ευρώπης), κάτι που διατηρούσε την ανεργία στο παραδεισένιο επίπεδο του 4,2%. Από την άλλη, ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης των ισχυρών οικονομιών τής Ευρώπης κρατούσε χαμηλά την εγχώρια ζήτηση δανείων, οπότε οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως της Βρεττανίας και της Γερμανίας) στράφηκαν στην Ιρλανδία και την πλημμύρισαν με δάνεια. Ευτυχισμένα χρόνια.

Δυστυχώς, σ’ εκείνα τα χρόνια τής ευφορίας δεν βρέθηκε κανείς να χτυπήσει το καμπανάκι και να φωνάξει ότι αυτή η ευφορία ήταν επίπλαστη. Μέσα στην εξαετία 2003-2008 ο τιμάριθμος ξεπέρασε το 18% και τα αφειδώλευτα δάνεια εκτίναξαν την αξία των ακινήτων στα ύψη αλλά ουδείς «θεσμός» αισθάνθηκε την ανάγκη να επέμβει και να τραβήξει μερικά χαλινάρια. Ούτε καν η ΕΚΤ, η οποία εξακολουθούσε να τροφοδοτεί τις τράπεζες με φτηνό χρήμα, βοηθώντας ουσιαστικά στην μεγέθυνση της φούσκας. Προφανώς, οι αρχιτραπεζίτες τής Ευρώπης δεν θεώρησαν ανησυχητικό το εύρημα της Ντώυτσε Μπανκ ότι τα ξένα κεφάλαια που είχαν τοποθετηθεί στην Ιρλανδία άγγιζαν το δεκαπλάσιο του ΑΕΠ ούτε το εύρημα της Τράπεζας Διεθνών Συναλλαγών (BIS) αυτό το ποσό αναλογούσε σε κάτι λιγώτερο από 700.000 δολλάρια ανά νοικοκυριό (*). Περισσότερα

Αβεβαιότητα σε μεγάλα κράτη μέλη της Ε.Ε.

Σχολιάστε

Του Ερρίκου Φινάλη

Η Ευρώπη έχει μπει σε μια χρονιά σημαντικών εκλογικών αναμετρήσεων, που θα διεξαχθούν μεταξύ άλλων στη Γερμανία και τη Γαλλία. Αυτές οι ούτως ή άλλως σημαντικές αναμετρήσεις αποκτούν τώρα μεγαλύτερη σπουδαιότητα, αφού το φόντο τους χρωματίζεται από την ολοένα αυξανόμενη διεθνή αστάθεια – προϊόν τόσο της ανεξέλεγκτης πλέον λαϊκής δυσαρέσκειας όσο και των στρατηγικών αδιεξόδων ενός παγκοσμιοποιημένου συστήματος σε κρίση. Η δυσαρέσκεια μπορεί να εκφράζεται στρεβλά, ιδίως ελλείψει Αριστεράς, αλλά βρίσκει τον τρόπο να το κάνει, ανατρέποντας παγιωμένους συσχετισμούς και μηχανισμούς ελέγχου και εκτόνωσης που για δεκαετίες ήταν «αποτελεσματικοί». Έτσι μέσα σε λίγους μήνες η Δύση γνώρισε φαινόμενα όπως ο Σάντερς και ο Τραμπ στις ΗΠΑ, ή το Brexit και το ιταλικό «Όχι» στην Ευρώπη. Περισσότερα

Η «Ομάδα των Τριάντα»

Σχολιάστε

Από το «Διεθνές Τραπεζικό Σεμινάριο 2013» του G30: Ομιλητής ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας Ρατζάν Ραγκουράμ. Δίπλα του ο ιδρυτής τού G30 Τζέφφρυ Μπελ. Άκρη δεξιά ο Ζαν Κλωντ Τρισέ.

Μιας και τούτες τις μέρες πιάσαμε στο στόμα μας τις τράπεζες, ας αφήσουμε την κουβέντα να ανοίξει λίγο περισσότερο. Για παράδειγμα, σήμερα μπορούμε να μιλήσουμε για την «Ομάδα των Τριάντα» ή «Group of Thirty», πιο γνωστό ως G30. Ναι, ξέρω ότι από Gx ο περισσότερος κόσμος έχει ακούσει κυρίως το G7 αλλά πιστέψτε με ότι και το G30 έχει πολύ ενδιαφέρον.

Πρώτα-πρώτα, ας δούμε τι πράγμα είναι αυτή η «Ομάδα των Τριάντα». Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπό της, είναι «ένας ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός, διεθνής οργανισμός που αποτελείται από διακεκριμένους εκπροσώπους τού ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και της ακαδημαϊκής κοινότητας», ο οποίος «αποσκοπεί στο να εμβαθύνει στην κατανόηση των διεθνών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών θεμάτων και να διερευνά τις διεθνείς επιπτώσεις των αποφάσεων οι οποίες λαμβάνονται στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα». Όπως καμαρώνουν οι ίδιοι, τα χαρακτηριστικά τής Ομάδας είναι «η γνώση του παρελθόντος και η ανοιχτόμυαλη, προοδευτική σκέψη». Περισσότερα

ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ 5% ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Σχολιάστε

Το ιταλικό κράτος ανέστειλε προσωρινά την εξόντωση του 5% των λύκων της χώρας ύστερα και από τις κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν σ’ ολόκληρη την Ιταλία ενάντια στην «εκκαθάριση» εκατοντάδων λύκων του είδους Canis lupus italicus, που διακρίνεται από τη γούνα του, η οποία κοκκινίζει το καλοκαίρι, και υποτίθεται ότι αποτελεί προστατευόμενο είδος από το 1971. Σύμφωνα με υπολογισμούς, οι οποίοι όμως αμφισβητούνται έντονα εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχει πρόσφατη απογραφή, περίπου 1600 λύκοι ζουν στις ορεινές περιοχές των Απεννίνων Oρέων και περίπου 150 στις Άλπεις. Περισσότερα

«Κάλλιο εμείς παρά ο Τραμπ…»

Σχολιάστε

Tου Διονύση Ελευθεράτου

Η ΕΕ νομίζει ότι βρήκε τον βάρβαρο που χρειαζόταν -ας βρει και τον μπελά της!

Αναμενόμενο ήταν: Το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» δείχνει, σχεδόν διακηρύττει πλέον, ότι βρήκε στο πρόσωπο του Τραμπ τον βάρβαρο που επειγόντως χρειαζόταν. Ουδέν κακόν αμιγές καλού… Το «καλό» για τα διευθυντήρια Βερολίνου και Βρυξελλών είναι ότι ξεπρόβαλε το «αντίπαλο δέος», η σύγκριση με το οποίο (ελπίζουν πως) θα βοηθήσει την ελάχιστα δημοφιλή, πλέον, Ευρωπαϊκή Ένωση να παρουσιαστεί ως ανάχωμα. Ως «μικρότερο κακό», έστω. Προβληματικό, φθαρμένο, αντιπαθές έως και μισητό, αλλά «αναγκαίο», απέναντι στο νεοφερμένο, παγκόσμιο ταραξία. Το  ευρωπαϊκό μαντρί της λιτότητας που ενίοτε λειτουργεί και ως σφαγείο -βλέπε Ελλάδα- νομίζει ότι βρήκε την ευκαιρία να συστηθεί ως καταφύγιο.

Εν αρχή ην ο συναγερμός… Να προετοιμαστούμε για μια περίοδο «ταραγμένη, απρόβλεπτη, γεμάτη αβεβαιότητα» μας ζήτησε ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Χώρας που -βεβαίως, βεβαίως- φροντίζει ώστε οι ευρωπαϊκές κοινωνίες και ιδιαίτερα αυτές του Νότου να ζουν σε έναν αδιατάρακτο παράδεισο σιγουριάς… Περισσότερα

Προς μια νέα φούσκα (;)

Σχολιάστε

Διάγραμμα 1: Εξέλιξη του ισολογισμού τής SNB (ποσά σε εκατομμύρια ελβετικών φράγκων)

Διάγραμμα 1: Εξέλιξη του ισολογισμού τής SNB (ποσά σε εκατομμύρια ελβετικών φράγκων)

Αλήθεια, πώς θα αντιδρούσατε αν ξαφνικά μαθαίνατε ότι σε τούτη την δύσκολη και μακρόχρονη περίοδο της κρίσης τα χρηματιστήρια βρίσκονται διεθνώς σε περίοδο ανόδου; Και πώς θα σας φαινόταν αν αμέσως μετά διαπιστώνατε ότι οδηγοί αυτής της ανόδου είναι οι τράπεζες; Απίστευτο; Και όμως! Κάνετε λίγη υπομονή και θα καταλάβετε.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ελβετίας (Schweizerische Nationalbank – SNB) ανήκει στην μειοψηφία των κεντρικών τραπεζών που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο, ακριβώς όπως και η Τράπεζα της Ελλάδος. Το 45% των μετοχών της ανήκει στις ελβετικές περιφέρειες (καντόνια), το 15% στις τράπεζες των καντονιών και το υπόλοιπο 40% σε ιδιώτες επενδυτές. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο μεγαλύτερος επενδυτής μεταξύ των ιδιωτών είναι ο καθηγητής τού πανεπιστημίου τού Μονάχου Τέο Ζήγκερτ, ο οποίος κατέχει το 6,6% των μετοχών τής SNB. Περισσότερα

Older Entries