Αρχική

Η χούντα δεν ξεκίνησε το ‘67

1 σχόλιο

Πολλή συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για την χούντα των συνταγματαρχών. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να αντιληφθώ, η δικτατορία του Παπαδόπουλου έχει μετατραπεί σε μέτρο σύγκρισης και «δημοκρατικότητας» για όλες τις κυβερνήσεις, ενώ η λέξη «χούντα» είναι στα στόματα όλων.

Βουλευτής της Χρυσής Αυγής αναρτά φωτογραφία του ηθοποιού Κώστα Βουτσά να τσουγκρίζει αυγό με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, για να απαντήσει στις κατηγορίες του Κώστα Βουτσά εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Η στάση συγγραφέων, ποιητών, ηθοποιών, καλλιτεχνών αλλά και των απλών ανθρώπων –στην διάρκεια της χούντας- έχει συζητηθεί πολύ. Από την φωτογραφία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Μακαρέζο μέχρι τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Βίκυ Μοσχολιού που τραγούδησαν τον ύμνο της «Επαναστάσεως». Από τον «πνευματικό κόσμο», μόνο η δήλωση του Γιώργου Σεφέρη ήταν ξεκάθαρη εναντίον της χούντας. Περισσότερα

Η «ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ» ΤΗΣ …ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΗΣ «ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ»: Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΥΝΙΣΜΟΣ…

Σχολιάστε

Το θράσος, ο απόλυτος κομμουνιστικός κυνισμός, η κρατική προπαγάνδα, η υπεροψία της κομμουνιστικής εξουσίας σε όλο τους το μεγαλείο και η πλήρης ουσιαστική συναίνεση της «αντιπολίτευσης» χαρακτηρίζουν εν πολλοίς το «νέο επεισόδιο» της «περήφανης» κομμουνιστικής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς».

Ο ωμός κομμουνιστικός αμοραλισμός

Δήλωσε ο κομμουνιστής υπουργός οικονομικών Τσακαλώτος μεταξύ άλλων:

«Όπως σε όλες τις συμφωνίες υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία μας ικανοποιούν και άλλα που δεν μας ικανοποιούν. Είναι στη φύση μίας συμφωνίας να περιέχει και συμβιβασμούς αλλά και πράγματα που στενοχωρούν τον ελληνικό λαό. Νομίζω όμως ότι η συμφωνία στα μεγάλα ζητήματα είναι για τα μέτρα και τα αντιμέτρα. Όπως ακούσατε και από τον πρόεδρο του EG θα υπάρξουν:
Θετικά μέτρα, 1% 2019 και 1% 2020 και μέτρα πιο περιοριστικά για τις συντάξεις 1 % το 2019 και 1% για τη φορολογία το 2020. Η συμφωνία είναι ότι τα περιοριστικά θα νομοθετηθούν τις επόμενες εβδομάδες και τα θετικά θα νομοθετηθούν επίσης τώρα και θα εφαρμοστούν εάν είμαστε εντός των στόχων
». Περισσότερα

Συνταγματική αναθεώρηση, ιδεοληψίες και διαβούλευση

Σχολιάστε

«Η αιώνια ιδεοληψία του Δον Κιχώτη», έργο του Leon Darwin από το FineArtAmerica

Tου Γιώργου Κουτσαντώνη

Δυστυχώς ο «διάλογος» για τη συνταγματική αναθεώρηση κυριαρχείται από τις γνωστές ιδεοληψίες των ειδικών και των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτές οι ιδεοληψίες συχνά συνδυάζονται με έναν πατερναλισμό, αλλά και μια απροκάλυπτη υποτίμηση, τόσο των πολιτών, όσο και της δημοκρατίας. Το φαινόμενο και ο βαθμός της νοσηρότητάς του, είναι ζητήματα «αρχαίας κοπής». Είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που είναι ολιγαρχικών πεποιθήσεων και αυτούς που έχουν δημοκρατική αντίληψη. Είναι, θα λέγαμε, η αιώνια πάλη ανάμεσα σε αυτούς που κυριαρχούν και σε αυτούς που κυριαρχούνται. Ανάμεσα στους κατεστημένους (ειδικούς) και στους αποκλεισμένους (πολίτες). Ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες γενικευμένης διάλυσης και χρεοκοπίας, πολλοί ειδικοί εμμένουν στην «προστασία της κοινωνίας από τον εαυτό της» και στη λεγόμενη αποτροπή της «τυραννίας της πλειοψηφίας». Περισσότερα

Μέτα-αλήθεια – η πρωταπριλιά του Νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οδήγησαν μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωση να ανακαλύψουν (ή να εφεύρουν…) την έννοια της μέτα-αλήθειας (post-truth). Η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς σε όλο τον “δυτικό” κόσμο φαίνεται να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των δημοσιογράφων: η post-truth κοινωνία δοκιμάζεται από την ταχύτητα της πληροφορίας, τον άπειρο όγκο της και την αδυνατότητα ανακάλυψης μιας αντικειμενικής Αλήθειας. Οι κατηγορίες του Λόγου φαίνεται πως πνέουν τα λοίσθια μπροστά στην αυξανόμενη σύνδεση του κόσμου με τον …εαυτό του και την παραγωγή Θεάματος. Είναι έτσι; Πράγματι, μια σειρά δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ, και άρθρων γνώμης τόσο στα εγχώρια όσο και στα διεθνή μίντια αλλά και σε αναγνωρισμένα λεξικά, όπως το παγκοσμίου φήμης Oxford, ανακηρύσσουν την έννοια της «μέτα-αλήθειας» ως τη λέξη της χρονιάς. Η μέτα-αλήθεια ορίζεται ως «οι συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμη από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις», σύμφωνα με το βρετανικό λεξικό. Η έννοια της μετά-αλήθειας σηματοδοτεί το πέρασμα από τη νεωτερική παραγωγή ειδήσεων μέσω ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και διαπιστευμένων δημοσιογράφων στη μετά-νεωτερική και αποκεντρωμένη ενημέρωση μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το πέρασμα αυτό συνοδεύτηκε και από μια βαθιά κριτική και καχυποψία προς τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης η οποία οδήγησε και στην απαξίωση τους. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το αμερικάνικο ερευνητικό κέντρο γα τα μίντια και την δημοσιογραφία PEW, το έτος 2015 ο τομέας της έντυπης δημοσιογραφίας γνώρισε την απόλυτη καταστροφή ενώ και η ηλεκτρονική δημοσιογραφία δεν σημείωσε σημαντική οικονομική πρόοδο, χάνοντας μάλιστα 8% της διαφημιστικής πίτας μόνο στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο διαδικτυακός διαφημιστικός τζίρος διογκώθηκε κατά 20% το 2015, σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα. Το 65% της διαφημιστικής πίτας το καρπώθηκαν εταιρίες διαδυκτιακής τεχνολογίας, όπως οι Facebook, Google, Yahoo και Twitter, που δεν είναι όμως δημοσιογραφικοί οργανισμοί αλλά συμμετέχουν στη βιομηχανία ενημέρωσης. Περισσότερα

Καπιταλισμός

Σχολιάστε

Το γράφημα πάνω δείχνει την εξέλιξη των εισοδημάτων προ φόρων στην αμερικανική κοινωνία (σαν ποσοστό επί του συνόλου). Η πράσινη γραμμή δείχνει την πορεία του (συνολικού) εισοδήματος του «κάτω μισού» της πυραμίδας. Η πορτοκαλί δείχνει την πορεία του (συνολικού) εισοδήματος του κορυφαίου 1%. Περισσότερα

Τα βιολιά των Fake News συνεχίζονται

Σχολιάστε

Όλοι περιμέναμε ότι ο όρος θα εγκαταλειφθεί μετά την αποτυχία των φιλελέ ελίτ να του προσδώσουν το νόημα που επιθυμούσαν. Προς αυτή την κατεύθυνση άρχισαν να σηματοδοτούν και τα ίδια τα mainstream ΜΜΕ τα οποία άρχισαν διακριτικά να προσπαθούν να ξεχάσουν το όλο ζήτημα. Άλλα όπως φαίνεται η μηχανή είναι πολύ δυσκίνητη και άπαξ και πάρει μπρος, δύσκολα μπορεί να σταματήσει.

Ποια ήταν η χρησιμότητα των fake news?

Θα αρχίσω με μια μικρή ιστορική σύνοψη. Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ το 2016 είχε ως βασικό μοτίβο την ψήφο ενάντια στο κατεστημένο, μια πραγματική επανάσταση των από κάτω που αποφάσισαν πως δεν θέλουν να συνεχίσουν να ακολουθούν σαν πρόβατα στη σφαγή το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σκηνικό. Είναι ένα μοτίβο πολύ συνηθισμένο στα χρόνια της κρίσης, ο σύριζας, οι ποδέμος, ο γκρίλο, η λεπέν βρίσκονταν ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά πρώτη φορά το βλέπαμε να κατακτά την κεντρική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Ψήγματά του υπήρχαν και παλιότερα, συγκεκριμένα το occupy wallstreet από τα “αριστερά” και το tea party από τα “δεξιά”, αλλά πρώτη φορά αυτή η διαμαρτυρία έδειξε πως έχει την κεντρικότερη θέση στα θέματα που απασχολούσαν τους ψηφοφόρους. Περισσότερα

Το μεγάλο πλυντήριο των ευρωπαϊκών τραπεζών

Σχολιάστε

Για κάθε 100 ευρώ δραστηριότητας οι ευρωπαϊκές τράπεζες στέλνουν 42 ευρώ σε φορολογικούς παραδείσους, μας θυμίζει η πρωτοβουλία Wemove.eu σε γράφημα που παρουσίασε.

Πιο συγκεκριμένα οι 20 μεγαλύτερες τράπεζες στην ΕΕ έστειλαν περισσότερο από το 25% των κερδών τους για το 2015 σε φορολογικούς παραδείσους. Περισσότερα

Η μιζέρια του οικονομισμού

Σχολιάστε

Την ώρα που όλοι («εδικοί» και μη) μιλούν με τη γλώσσα των αριθμητικών-στατιστιικών δεδομένων, με όρους τεχνοκρατικούς για την οικονομία, το χρέος, τη δημοσιονομική πειθαρχία κλπ, ξεχνούν (ή αγνοούν) ότι η «πραγματική» οικονομία είναι μια καταπιεστική και αδηφάγα μηχανή, που αντί να ελευθερώνει σκλαβώνει τον άνθρωπο. Και πώς να μην ήταν, αφού πρόκειται για τον καπιταλισμό, για την εκμετάλλευση και την εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αντί να ασχολούμαστε με την πραγματική οικονομία, που είναι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, όπως επίσης σύστημα αξιών, δηλαδή ποιος παράγει, για ποιο σκοπό, με ποιες συνέπειες για το περιβάλλον, για την ευημερία των επόμενων γενεών, ποιες ανάγκες είναι σημαντικές και ποιες δευτερεύουσες κλπ., ασχολούμαστε μόνο με ποσοτικά δεδομένα (που αποσκοπούν στο κέρδος).  Άρα η οικονομία συνδέεται άμεσα με την παιδεία και την κουλτούρα, παράγωγο των οποίων είναι η πολιτική ως σφαίρα ανθρώπινης πρακτικής-δράσης.

Η παραγωγική διαδικασία και σχέσεις, και οι ρόλοι που αυτές οι δομές επιβάλλουν στους ανθρώπους, αλλοτριώνουν τον γνήσιο εαυτό, και αναδεικνύουν ένα ιδιωτικό «ευνουχισμένο» εγώ, ένα ανασφαλές, φοβικό – και γι’ αυτό κυριαρχικό και ανταγωνιστικό – εγώ. Αλλά και γενικότερα οι κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτισμικά στοιχεία (θεσμοί, σύμβολα, στερεότυπα) είναι «εμβλήματα» που συνιστούν «συμβολικό ευνουχισμό» για το υποκείμενο. Οι ρόλοι με τους τίτλους τους είναι και αυτοί καταστάσεις συμβολικού ευνουχισμού, όπως επίσης η εξουσία με τα αξιώματα και τους τίτλους της. Και όντας ευνουχισμένοι, οι εξουσιαστές επιβιώνουν με το να ευνουχίζουν και τους υπηκόους τους. Τα να είσαι εργάτης, υπάλληλος, πανεπιστημιακός ή διανοούμενος, δεν είναι λιγότερο απατηλό από το να είσαι αρχηγός ή αφεντικό. Δεν είσαι ο εαυτός σου, αλλά αυτό που σου επιβάλλουν τα εύσημά σου, οι τίτλοι εξουσίας (λιγότερης ή περισσότερης) στην ιεραρχία της κοινωνίας. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι ώστε να εφευρίσκουν τρόπους για να μην είναι ο εαυτός τους. Έτσι η ιστορία γίνεται ένα δράμα με τραγικούς πρωταγωνιστές. Περισσότερα

Ο αργός θάνατος του διαπλεκόμενου κοινοβουλευτισμού

Σχολιάστε

Του Γιάννη Ζήση

Αποτελεί πλάνη ότι η Γαλλική Επανάσταση ταυτίζεται με την εμπορική τάξη. Το τραπεζικό σύστημα του κεφαλαίου, όμως, όντως απέκτησε μεγάλη δυναμική στους Αγγλοσάξονες. Μήπως ο νόμος των φθινουσών αποδόσεων  στην οικονομία του Thomas Manlthus μπορεί να διευρυνθεί και να μας εξηγήσει την φθίνουσα πολιτική απόδοση της νεωτερικότητας;  Γιατί δεν υπάρχει αληθινή δημοκρατία στις κοινωνίες που έχουν εξασφαλίσει το σύστημα της αντιπροσώπευσης; Αντίστοιχα, μήπως οι κύκλοι Κοντράτιεφ που περιγράφουν την πορεία της οικονομίας μπορούν να περιγράψουν τους κύκλους των ιδεών – άρα, και της πολιτικής;

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗΣ –
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ –
Η ΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ο κοινοβουλευτισμός γεννήθηκε μέσα από τη διαπάλη της φεουδαρχίας με τη συγκεντρωτική αυταρχική ηγεμονικότητα, όπως επίσης και μέσα από την ανάδυση της αστικής τάξης.

Ωστόσο, η «δημοκρατία» των τάξεων – ή της σύγκλισης των τάξεων και της ανάδειξης της αστικής τάξης ή της τάξης του εμπορίου– δεν είναι νέα. Υφίσταται ως κάστα στον κώδικα του Βαϊσβάτα Μανού σ’ έναν από τους αφετηριακούς κώδικες διοίκησης και νομοθεσίας της ινδοευρωπαικής Αρίας φυλής. [1]

Η ταύτιση της αστικής τάξης και της Γαλλικής Επανάστασης με την εμπορική οικονομία είναι εσφαλμένη, καθώς ο Φρανσουά Κενέ και ο Μιραμπό – που ήταν από τους πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης και του Όρκου του Σφαιριστηρίου– ήταν θεμελιωτές της φυσιοκρατικής οικονομικής σχολής και ήταν αντίθετοι στην εμποροκρατία. Αυτό, όμως, δεν είναι ευρύτερα γνωστό, καθώς έχει επικρατήσει η θεωρία της τότε ανερχόμενης αστικής τάξης ταυτισμένης με το εμπόριο ως πηγή της Γαλλικής Επανάστασης. Περισσότερα

Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Σχολιάστε

του Νώντα Κούκα

Η «βασίλισσα» τεχνολογία

Δεν αρνούμαστε πως κάπου «εκεί έξω» υπάρχει μια κάποια εμπειρική αλήθεια, η οποία όμως είναι καλά κρυμμένη στην ομίχλη του πολιτισμού, ώστε ποτέ να μην μπορέσουμε να τη δούμε – ούτε ίσως ακόμη και να μιλήσουμε γι’ αυτήν. Δεν αρνούμαστε επίσης πως η ιστορία ενός (επιστημονικού) πεδίου στην πραγματικότητα αποτελεί την ιστορία της μεταβαλλόμενης κοινωνικής έκφρασης και ψυχολογικής προδιάθεσης. Παράλληλα, υποστηρίζουμε ακράδαντα πως η δυτική σκέψη επηρεάζει καταλυτικά τη φύση της δυτικής επιστήμης, όχι μόνο λόγω της παραπάνω ιδεολογικής της έκφρασης αλλά και επειδή – ως συνέπεια αυτής της ιδεολογικοποίησης – ο ίδιος ο «δυτικός» κυρίαρχος πολιτισμός έχει καταστήσει τους ανθρώπους μηχανές αυταπάτης και αλληλοεξαπάτησης σε ασυνείδητο και όχι συνειδητό επίπεδο. Κοντολογίς, οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τι κάνουν τόσο στον εαυτό τους όσο και στους άλλους γύρω τους.

Παρομοίως, η θεωρία της εξέλιξης που συγκρότησε ο Δαρβίνος (θεωρία της φυσικής επιλογής των ειδών), τελεί σε συνειδητή αναλογία με την οικονομική θεωρία του Άνταμ Σμιθ: αν θέλεις τάξη στην οικονομία, αφήνεις ελεύθερο το άτομο να παλεύει για το κέρδος• προκρίνεις δηλαδή την ελεύθερη επιχειρηματική δραστηριότητα (laisser – faire). Το ίδιο ισχύει και για τη φύση: αφήνεις τα άτομα να αγωνίζονται για αναπαραγωγική επιτυχία. Να λοιπόν με ποιον τρόπο οι πολιτισμικοί παράγοντες ωσμώνονται με την επιστημονική σκέψη. Περισσότερα

Νεοφιλελευθερισμός by the book …

Σχολιάστε

Στο πρώτο μέρος τους οι δηλώσεις του καταραμένου Thomsen ανήκουν, λοιπόν, στην κατηγορία «ένα ωραίο κουνελάκι με μεγάλα αυτιά».

Όμως οι νεοφιλελεύθεροι, απ’ την εποχή του Milton Friedman ως τώρα, δεν είναι ηλίθιοι! Θέλουν το «εργατικό κόστος» για ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης οπουδήποτε, να είναι όσο χαμηλότερογίνεται· αλλά δεν θέλουν να πεθαίνει ο κόσμος στους δρόμους από πείνα. Έχουν ένα στοιχειώδες πολιτικό κριτήριο… Περισσότερα

Γερούν… γερά !

Σχολιάστε

του Χάρη Ζάβαλου

O επικεφαλής των Eurogroup και υπουργός οικονομικών της Ολλανδίας, Γερούν Ντάισελμπλουμ, δήλωσε πριν λίγες μέρες ότι παρόλο που είναι πολύ αλληλέγγυος καθότι και σοσιαλδημοκράτης, δεν μπορεί να δεχτεί να δίνει λεφτά με ουρά στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και αυτές να τα τρώνε σε γυναίκες και σε ποτά.
Με λίγα λόγια, μετά από 7 χρόνια άγριας λιτότητας και κρίσης, 3 μνημόνια στην Ελλάδα (και το 4ο ετοιμάζεται) και από ένα σε Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο, Ιρλανδία (πρέπει κάποιος να δείξει έναν χάρτη στον Γερούν κάποια στιγμή), μείωση τουλάχιστον 30% του ΑΕΠ εν καιρώ ειρήνης, 500.000 μετανάστες σε όλον τον κόσμο, μισθός 393 ευρώ μικτά για 600.000 εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, χιλιάδες λουκέτα σε επιχειρήσεις, συνεχόμενες αυτοκτονίες λόγω οικονομικών προβλημάτων και όλα αυτά μόνο στην Ελλάδα, επιτέλους φαίνεται ότι οι θεσμικοί παράγοντες της Ευρωπαϊκης Ένωσης αντιλήφθηκαν ποια είναι η ρίζα του προβλήματος.

Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, τα έτσουζαν συνέχεια, όσο ο ποδόγυρος τους είχε πάρει τα μυαλά. Περισσότερα

Χωροκρατικό Σχόλιο…

Σχολιάστε

Της Ευθυμίας Γιώσα

Υπάρχει ένα λεκτικό παιχνίδι που μου αρέσει συχνά να παίζω με τον εαυτό μου –δηλώνω άγνοια αν αποτελεί δικό μου εφεύρημα– το οποίο συνοψίζεται στα εξής ολίγα: διαλέγω ένα ζευγάρι λέξεων φαινομενικά ή επί της ουσίας ασυσχέτιστων μεταξύ τους, παραδείγματος χάριν, ΣΥΡΙΖΑ κι αριστερά, προλεταριάτο κι επανάσταση, Νεοέλληνας και πολιτισμός, και κατόπιν επιχειρώ να βρω ανάμεσα σ’ αυτές ένα σύνδεσμο, κάποιο ενοποιητικό στοιχείο. Για τις απαιτήσεις του εν λόγω άρθρου θα παίξω (ἐν οὐ παικτοῖς) με το δίπολο χώρος και πολιτική. Αφετηριακό σημείο ορίζω τον χώρο.

Από ποιον χώρο ξεκινώ;

Του δωματίου του ενοικιαζόμενου σπιτιού μου, του ασανσέρ της πολυκατοικίας στην οποία βρίσκεται το ενοικιαζόμενο σπίτι μου, της γειτονιάς που διαμένω, της γειτονιάς που μεγάλωσα, της πόλης που ψάχνω για δουλειά, της χώρας που κυκλώνω στον χάρτη του βιβλίου της Ιστορίας, της χώρας της οποίας ξεχνάω την πρωτεύουσα στην Γεωγραφία, ή μήπως της ηπείρου που ως αυτόχθονας έσκαψα το χώμα της για πρώτη φορά, εγώ, μαύρος σε μια λευκή ομηρία; Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί η απάντηση, δεν χωρά αμφιβολία! Γιατί πώς αλλιώς, αν δεν καταλήξω σε μία έστω διαισθητική ψηλάφηση του χώρου θα μπορέσω να προ-χωρήσω, να οριο-θετήσω, να κατα-χωρηθώ; Το τελευταίο έχει ήδη συμβεί χωρίς την άδειά μου. Περισσότερα

Επαναστάτες ή συμπαραστάτες;

Σχολιάστε

Του Κ.Μαραγκού

10 θέσεις για το αντιρατσιστικό μέτωπο

1.

Ο αντιρατσιστικός αγώνας δεν είναι η ελεημοσύνη των βολεμένων στους ξυπόλητους. Δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη των ντόπιων στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Πολύ περισσότερο, αυτή η αλληλεγγύη δεν περιμένει ανταλλάγματα ακόμα κι αν αυτά αποσκοπούν στον ευγενή σκοπό της σύσφιξης του ταξικού μετώπου Ελλήνων και ξένων εργατών. Ή ακόμα και σε μια τόνωση του πεσμένου ταξικού φρονήματος της ντόπιας εργατικής τάξης ή και ακόμα πιο μακριά στην αναζήτηση ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου προς αποπεράτωση ανεκπλήρωτων ιστορικών καθηκόντων που μέχρι πρότινος οι εκ της βίβλου αποστολείς τους ξεχνούσαν ή απέφευγαν να εκπληρώσουν.

Δεν είμαστε αντιρατσιστές γιατί περιμένουμε από τους κυνηγημένους μετανάστες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ούτε να αναλάβουν καθήκοντα που δεν μπορεί να διεκπεραιώσει το ντόπιο ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα. Η μέχρι τώρα εμπειρία δεν έχει δικαιώσει αυτές τις προσδοκίες και ως εκ τούτου είναι μάταιο να επενδύει κανείς τις επαναστατικές του ματαιώσεις σε ανθρώπους που για τους δικούς τους λόγους σκέφτονται απλά πώς θα επιβιώσουν και όχι πώς θα πραγματοποιήσουν κάποια κοινωνική αποστολή για να σώσουν τη χαμένη τιμή του προλεταριάτου. Περισσότερα

Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΚΑΙ Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ…

Σχολιάστε

Δεν χωρά αμφιβολία ότι η «καθυστέρηση» του κλεισίματος της «αξιολόγησης» δηλαδή της επιβολής επί πλέον συντριπτικών μέτρων για πλήθος ανθρώπων που ήδη βρίσκονται σε δεινή θέση έχει να κάνει με ένα και μοναδικό λόγο: το «πέρασμά» τους με όποια διαδικασία ή συνδυασμό διαδικασιών επιλεγεί από το καθεστώς Τσίπρα με την μορφή του «κατεπείγοντος», χαρακτηρισμός που θα καλύψει το περιεχόμενο και τα νέα δυσβάστακτα μέτρα.

Σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση υπάρχει κατά βάθος μια διακομματική στήριξη. Το καθεστώς Τσίπρα βάλλεται από το σύνολο της αντιπολίτευσης που ανήκει στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο ακριβώς γιατί καθυστερεί. Δηλαδή το πρόβλημα ουσιαστικά εντοπίζεται σε αυτήν καθεαυτή την καθυστέρηση, στην οποία, όπως ψευδώς προβάλλεται, οφείλονται τελικά τα δυσβάστακτα μέτρα ή με άλλα λόγια εξ αιτίας της ο «λογαριασμός ανεβαίνει». Περισσότερα

Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως μια σχηματοποίηση Κατεστημένων – Αποκλεισμένων

Σχολιάστε

Σε μία αυστηρά αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η σχέση μεταξύ πολιτικών και πολιτών μπορεί να περιγραφεί ως μία σχηματοποίηση (figuration) κατεστημένων – αποκλεισμένων (established – outsiders). Και οι δύο ομάδες (κατηγορίες ανθρώπων) είναι αμοιβαία εξαρτώμενες η μία από την άλλη. Οι πολιτικοί εκλέγονται από τους πολίτες και οι πολίτες κυβερνώνται από τους πολιτικούς. Όμως, η σχέση τους είναι ασύμμετρη. Οι πολιτικοί μονοπωλούν ή κυριαρχούν σε μία σειρά σημαντικών πηγών ισχύος: Περισσότερα

Η ανθρωπολογική κρίση του καπιταλισμού

Σχολιάστε

Λεπτομέρεια προϊστορικής βραχογραφίας από το σπήλαιο Σωβέ (Chauvet) στη Νότια Γαλλία.

Σύνοψη από το αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου «Ο Ανθρωπολογικός Τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης», των Γιώργου Κολέμπα, Γιάννη Μπίλλα-εκδόσεις των συναδέλφων (τέταρτη έκδοση):

​Ο καπιταλισμός πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων. Διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, ανεύθυνο, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς, που ακόμα και σήμερα διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που ακόμα και όταν ερωτεύεται δεν το κάνει ανιδιοτελώς, αλλά συνήθως αποβλέπει και σε οικονομικά ανταλλάγματα. Έναν ανθρωπολογικό τύπο, οποίος «αποφασίζει» μια φορά κάθε 4 χρόνια να αναθέσει στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τη διαχείριση της ζωής του.

Ο σημερινός τύπος ατόμου ενσαρκώνει τη γενικότερη ανευθυνότητα και έλλειψη συνοχής και προσανατολισμού. Η «ατομικότητά» του έγκειται στο ότι η κατάρρευση των συλλογικών αναφορών και των αξιών της κοινωνίας του δίνουν την εντύπωση πως έχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει. Ο ιδιωτικός του χώρος, παράλληλα, που κάνει τους ανθρώπους να αδιαφορούν για οτιδήποτε υπερβαίνει τον κοντινό τους περίγυρο (οικογένεια, φίλοι, χόμπι κ.λπ.), εντείνει αυτή την αίσθηση «ατομικής ελευθερίας», «ανεξαρτησίας» κ.λπ., καθώς απωθεί κάθε μορφή σοβαρής συλλογικής δέσμευσης, απαξιώνοντας την έννοια του καθήκοντος. Πρόκειται για μια εντελώς τυπική αντίληψη περί «απελευθέρωσης», που απλώς αναπαράγει το φαντασιακό της εκρίζωσης[1]. Η απελευθέρωση ταυτίζεται με την αποκοπή του ατόμου από κάθε είδους συλλογική ένταξη, ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για ένταξη σε θεσμούς ετερόνομους ή αυτόνομους. Περισσότερα

ΚΡΑΧ: Καταβροχθίζει ο καπιταλισμός τα παιδιά του;

1 σχόλιο

«Η Πέμπτη 24 Οκτωβρίου είναι η πρώτη ημέρα που η ιστορία -έτσι όπως παραδίδεται γι’ αυτό το ζήτημα- ταυτίζει με τον πανικό του 1929. Με βάση την αταξία, τον τρόμο και τη σύγχυση που επικράτησαν, αξίζει ν’ αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο. Εκείνη την ημέρα 12.894.650 μετοχές άλλαξαν χέρια, πολλές απ’ αυτές με τιμές οι οποίες συνέτριψαν τα όνειρα και τις ελπίδες εκείνων που τις κατείχαν […] Έξω από το χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης, στην Μπόαρντ Στριτ, ακούγονταν απόκοσμες φωνές. Πλήθος συγκεντρωνόταν. Ο διευθυντής της Αστυνομίας Γκρόβερ Γουάλεν έμαθε ότι κάτι συνέβαινε κι έστειλε ένα ειδικό απόσπασμα της αστυνομίας στη Γουόλ Στριτ για την τήρηση της τάξης. […] Ένας εργάτης εμφανίστηκε στην κορυφή ενός ψηλού κτιρίου για κάποιες επισκευές και το πλήθος νόμισε ότι ήταν επίδοξος αυτόχειρας και περίμενε να τον δει να πηδά […] Η μια φήμη μετά την άλλη σάρωνε τη Γουόλ Στριτ και τα παραρτήματα των χρηματιστηριακών εταιρειών. Τώρα οι μετοχές πουλιούνταν σχεδόν δωρεάν. Το Χρηματιστήριο του Σικάγου και του Μπάφαλο έκλεισαν. Εξελισσόταν ένα κύμα αυτοκτονιών και έντεκα γνωστοί κερδοσκόποι είχαν κιόλας αυτοκτονήσει».

Το Μεγάλο Κραχ του 1929, Τζων Κενεθ Γκάλμπρέϊθ

Αυτό, λοιπόν, ήταν το «άδοξο» τέλος, μαζί με την «Μεγάλη Ύφεση» που ακολούθησε, της λεγόμενης «πρώτης εποχής» της παγκοσμιοποίησης; Απλά τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στις δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές; Ο πόλεμος, τα οικονομικά μέτρα, οι αποζημιώσεις «των ηττημένων» της πρώτης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής στους «νικητές», που αποδείχτηκαν περισσότερο ευάλωτοι στο να ανακάμψουν στο κυριαρχικό ταμπλό, συναρτώνται με την άλλη ανάκαμψη εκείνη του εθνικισμού, του «απομονωτισμού» του έθνους-κράτους; Η «παρακμή» ή η «υποχώρηση» των «παγκοσμιοποιητικών» χαρακτηριστικών αυτής της περιόδου προετοίμασε ή όχι την επιβολή ολοκληρωτικών μορφών της κυριαρχίας; Περισσότερα

Ο τεχνολογικός »Μετα-καπιταλισμός» των Rifkin, Mason: Όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την ψάχνει μετα-καπιταλιστικά…

Σχολιάστε

Ζούμε το τέλος του καπιταλιστικού κόσμου;

Σε μια παλαιότερη ανάρτηση, προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε κάποιες παραμέτρους της ιστορικής καμπής »μόνιμης στασιμότητας» στην οποία το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό σύστημα φαίνεται να έχει περιέλθει

Όταν το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο παίρνει συνέντευξη από τον J.Rifkin με τίτλο »Πέρα από τον καπιταλισμό, προς μια συμμετοχική οικονομία», τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται σοβαρά. Ή μήπως όχι;

Για ένα απόσπασμα του τελευταίου βιβλίου του Rifkin, Η Κοινωνία του Μηδενικού Οριακού Κόστουςκλικ εδώ. Για ένα άρθρο του για την »άνοδο του αντικαπιταλισμού» μεταφρασμένο στα ελληνικά, βλ. εδώ 

Σε ανάλογο μήκος κύματος, ο »Μετα-καπιταλισμός» του Paul Mason. Για ένα άρθρο του ίδιου στη Guardian για το »τέλος του καπιταλισμού», βλ. εδώ Περισσότερα

Η Αλίκη στη χώρα των μπράβων

Σχολιάστε

Κάποιοι συμπολίτες μας συνεχίζουν να πέφτουν από τα σύννεφα, πάνω στα οποία διάγουν διακοπές από την πραγματικότητα αορίστου χρόνου.Κάποιοι άλλοι πονηρά-πονηρά ισχυρίζονται πως πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως.Γι’αυτό και ξαναλέω πως ο άνθρωπος ο οποίος δέν αντιλαμβάνεται την σκλαβιά του δέν μπορεί να απελευθερωθεί.Εκείνος δε που αρνείται την σκατίλα και την παράνοια αυτού του  κόσμου είτε είναι ηλίθιος,είτε βολεμένος.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ηλίθιο άνθρωπο και στον χειραγωγημένο.Ο δεύτερος μπορεί μία μέρα να ξυπνήσει από την νάρκωση και την προπαγάνδα του συστήματος.Ο πρώτος το πιθανότερο είναι η ηλιθιότητά του να γίνει επικίνδυνη(450.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής).Βέβαια όσο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα είναι ο ελληνοψυχοεθνοπατριωδεξιός μαλάκας(της κάθε χώρας) άλλο τόσο είναι και ο βολεμένος του συστήματος (αριστερός και δεξιός).Καί οι δύο είναι εχθροί της ελεύθερης και ισότιμης κοινωνίας. Περισσότερα

ΠΩΣ ΘΑ ΘΕΣΠΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΙΣΟΤΙΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

1 σχόλιο

Ένα διαχρονικό κείμενο του Μπα Κιν από το 1921

Τη σήμερον ημέρα οι λέξεις «ελευθερία και ισότητα» είναι μέρος του λεξιλογίου του καθενός μας. Αλλά κάντε μερικές έρευνες και ρωτήστε: Τί είναι ελευθερία; και θα σας ειπωθεί «Ελευθερία σημαίνει ελευθερία της γνώμης, ελευθερία του τύπου, ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι, η ελευθερία του απορρήτου της επικοινωνίας.»

Ρωτήστε: Τί είναι ισότητα; και θα σας ειπωθεί: «Όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ του υψηλής καταγωγής και του χωριάτη». Τώρα, τέτοιοι στενοί ορισμοί δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ελευθερία, την πραγματική ισότητα. Δεν με πιστεύετε; Διαβάστε τότε το παρακάτω.

Η καπνιά πάνω από την ελευθερία των ανθρώπων είναι το Κράτος. Από τότε που το Κράτος ήρθε στην ύπαρξη, έχουμε σταματήσει να είμαστε ελεύθεροι. Ασχέτως τι κάνουμε ή τι λέμε, το Κράτος χώνει τη μύτη του. Το μόνο που ζητάμε είναι να ζούμε με αγάπη με τα αδέλφια μας από άλλα έθνη, αλλά το Κράτος θα μας είχε πατριώτες πάση θυσία, θα μας δήλωνε στους στρατούς του και θα μας ανάγκαζε να δολοφονούμε τους γείτονές μας. Και εδώ στην Κίνα η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη: εδώ έχουμε Κινέζους να δολοφονούν άλλους Κινέζους. Για αρκετά χρόνια τώρα, στη Χουνάν και τη Σαανσί και τη Σετσουάν, «το ρεύμα του αίματος έχει φουσκώσει και τα πτώματα συσσωρεύονται». Περισσότερα

Γιώργος Ν. Οικονόμου: Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα

Σχολιάστε

Απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Γιώργου Ν. Οικονόμου* «Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση», εκδ. Εξάρχεια 2016.

1. Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΡΙΣΗ
1.1 Οικονομική κρίση και πολιτικό σύστημα

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 είναι ασφαλώς κρίση του καπιταλισμού και έχει τις αιτίες της στον τρόπο παραγωγής και διανομής των αγαθών, στον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις τράπεζες, στα ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ, στη χρεοκοπία της Lehman Brothers, και όσον αφορά την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση στην αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων ορισμένων χωρών (PIGS), στην έλλειψη Συνοχής της Ευρωζώνης κ.ά.1 Όμως, οι «εξηγήσεις» αυτές αποτελούν κατά κάποιον τρόπο ταυτολογία, διότι όλες λίγο-πολύ οι οικονομίες είναι καπιταλιστικές, τουλάχιστον στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Ασία, και από την εποχή του Μαρξ ακόμη είναι γνωστό ότι οι κρίσεις είναι εγγενείς του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και περιοδικές. Από την άλλη, προτείνονται ως αιτίες της κρίσης οι κυβερνητικές αδυναμίες και οι ανικανότητες των προσώπων. Περισσότερα

ΟΙ ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΑ ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΟΥΡΕΣ» ΤΗΣ «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ»…

Σχολιάστε

«Μπατάρει» ο Τσίπρας ο εκλεκτός, καθώς προσπαθεί να περάσει πλέον και το τέταρτο μνημόνιο; Χρειάζεται βοήθεια; Θα την έχει.

Γιατί; Γιατί απλά η παραμονή του εξασφαλίζει εκτός των άλλων και ισχυρά εγχώρια πολιτικά συμφέροντα και συσχετισμούς.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρώην προέδρου της βουλής, αλλά και της ΝΔ Ευάγγελου Μεϊμαράκη είναι χαρακτηριστικές.

«Εσείς πιστεύετε ότι έχει διαφορά η πολιτική Τσίπρα από την πολιτική Σαμαρά ή η πολιτική Μητσοτάκη αν έρθει;», ήταν το ρητορικό ερώτημα που απηύθυνε ο  Μεϊμαράκης στους δημοσιογράφους μη διστάζοντας αμέσως να απαντήσει ο ίδιος ως εξής: «Άρα λοιπόν έλεγα εγώ, “πάμε παρέα να καταλάβουν και οι ξένοι ότι μέχρι εδώ είναι”, να καταλάβει και ο λαός ότι μπορεί κάποιοι να συνεννοηθούμε. Και από εκεί και πέρα κλείνουμε τη συμφωνία, κάνουμε την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης […] «Καταλαβαίνω γιατί έκανε εκλογές. Δεν μπορούσε. Αφού κάνεις εκλογές τις ξαναπαίρνεις και αφού έχεις μια αντιπολίτευση που σου λέει εδώ είμαστε, και αφού κολλάς με τον Πάνο, τι παρά φύσιν θα ήταν να κάνεις μια ομάδα διαπραγμάτευσης;». Περισσότερα

Ο Ροναλντίνιο, τέσσερα δοκάρια, ένα PSTN μόντεμ και η αριστερά στον κυβερνοχώρο

Σχολιάστε

του Πάρη Λαυτσή

Χθες βράδυ, όπως χάζευα στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα γνώριμο βίντεο με πρωταγωνιστή τον Ροναλντίνιο να δοκιμάζει ένα καινούργιο ζευγάρι ποδοσφαιρικά παπούτσια και στη συνέχεια να πετυχαίνει τέσσερις φορές στη σειρά τα δοκάρια ενός τέρματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αποτελεί προϊόν μοντάζ, όμως αυτό δεν είναι της παρούσης. Πρόκειται για διαφήμιση γνωστής εταιρίας αθλητικών που προβλήθηκε τον μακρινό Οκτώβριο του 2005, όταν και την είχα δει τελευταία φορά. Το ΥouΤube είχε ξεκινήσει την λειτουργία του λίγους μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, ενώ το πρώτο βίντεο σ.1ανέβηκε μόλις τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου. Θέλω να πω ότι το ΥouΤube εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα πολύ μακριά από το να αποτελεί το κύριο μέσο στο οποίο οι χρήστες έβλεπαν και ανταλλάσσαν βίντεο, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Το ίδιο το ίντερνετ ήταν πολύ μακριά από αυτό που αποτελεί σήμερα, και ο Ροναλντίνιο έχει πλέον κρεμάσει τα παπούτσια του.

Προσωπικά είχα κατεβάσει το συγκεκριμένο βίντεο στη δουλειά του πατέρα μου -στο σπίτι θα ήταν μάλλον αδύνατο- από κάποιο σάιτ, του οποίο το domain σήμερα πιθανότατα να οδηγεί κάπου αλλού ή να μην υπάρχει καν. Και το είχα κατεβάσει περιμένοντας αγωνιωδώς μία ολόκληρη ώρα. Μία ολόκληρη ώρα για μερικά δευτερόλεπτα κακής ποιότητας εικόνας. Μία συνηθισμένη διαδικασία τότε που ξεκινούσε από ένα PSTN μόντεμ κάπως έτσι σ.2. Και όλο αυτό για να τρέξω μετά στο γήπεδο να δοκιμάσω κι εγώ. Συγκλονιστικό; Συγκλονιστικό, όσο το τηλέφωνο ή η τηλεόραση μέχρι πριν από μερικές μόλις δεκαετίες. Αυτονόητο, σήμερα ακόμα ίσως και για κάποιον «αλητάκο» στις φαβέλες του Ρίο που αναζητεί αυτή τη στιγμή το ίδιο βίντεο σε ανάλυση HD περιμένοντας μόλις κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου για να το απολαύσει. Για κάποιον πιτσιρικά που ψάχνει στο ίντερνετ το τελευταίο γκολ του λατρεμένου του ποδοσφαιριστή ή για κάποιο κορίτσι που αναζητεί το τραγούδι της αγαπημένης της τραγουδίστριας -όχι, αυτά δεν έχουν αλλάξει τόσο, αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης. Για κάποιον «ανήσυχο» νέο που ξέρει πως κάτι δεν πάει καλά και «την ψάχνει» στο διαδίκτυο, για κάποια νέα που ενημερώνεται σήμερα μόνο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Όλη η πληροφορία στα ακροδάχτυλά σας»: ίσως το πιο διάσημο σλόγκαν του 21ου αιώνα. Μία πραγματικότητα που η Αριστερά γνωρίζει, αλλά αδυνατεί για την ώρα να αναμετρηθεί μαζί της με σοβαρούς όρους. Αδυνατεί, γιατί το παραπάνω δεν είναι παρά ένας από τους μεγαλύτερους μύθους της εποχής, πως η πληροφορία είναι απλά θέμα πατήματος ενός κουμπιού, ενός κλικ. Πως οι πληροφορίες, δηλαδή, είναι κάποια δεδομένα στον κυβερνοχώρο που μετατρέπονται σε πληροφορίες μόλις αναζητηθούν από κάποιον ή πως είναι φτηνές. Στην πραγματικότητα φθηνή είναι μόνο η αναπαραγωγή τους. Φθηνή -χάρη στην όλο και αυξανόμενη ταχύτητα μετάδοσης- είναι η εκπομπή τους, ενώ αντίθετα η λήψη τους γίνεται όλο και πιο ακριβή σε χρόνο και προσοχή, κάτι που ο Χέρμπερτ Σάιμον, Αμερικάνος οικονομολόγος και θεωρητικός της τεχνητής νοημοσύνης, συνέλαβε πρώτος σ.3  και που αργότερα θα ονομαζόταν «οικονομία της προσοχής». Η Ακροδεξιά, αντίθετα, -με τις ανάλογες πλάτες σε πολλές περιπτώσεις ή και όχι, αλλά ούτε αυτό είναι της παρούσης- το έχει αντιληφθεί αυτό και παίζει το παιχνίδι με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Το έκανε στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές με τον Τραμπ σ.4, το κάνει χρόνια πια στην Ελλάδα με την Χρυσή Αυγή σ.5.

«Ναι, αλλά κι εμείς στήσαμε μπλογκ και σάιτ, λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανεβάσαμε βίντεο από την τελευταία παρέμβαση». Όλα αυτά ίσως να ήταν αρκετά πριν από μια χούφτα χρόνια, όπως το 1917 κάποια εφημερίδα ή ένα περιοδικό να «έκανε την δουλειά». Σήμερα χρειάζεται βουτιά στα βαθιά νερά του κυβερνοχώρου, εκεί που η νεολαία περνάει μεγάλο κομμάτι του ελεύθερού της χρόνου, χρειάζεται χαρτογράφηση των μέσων, των χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων τους, μελέτη της προπαγάνδας του αντιπάλου, διεισδυτικότητα, πρωτότυπη και μαχητική παρέμβαση, μαζική και νεολαιίστικη απεύθυνση. Χρειάζονται δεσμοί με τα κινήματα του διαδικτύου και τις κοινότητες ελεύθερου λογισμικού, επαφή με καλλιτέχνες που αναδύονται από το ίντερνετ και καταπιάνονται με τα κοινωνικά κινήματα, σχέσεις με προσωπικότητες όπως ο Σνόουντεν ή ο επόμενος Άαρον Σουάρτς, γέφυρες με τους «χακτιβιστές» που αναστατώνουν ολόκληρους οργανισμούς ή ακόμα και κυβερνήσεις με μερικές γραμμές κώδικα. Ας θυμηθούμε το κύμα αντιδράσεων και αντιστάσεων που δημιούργησε η συζήτηση γύρω από τα νομοσχέδια SOPA, PIPA και ACTA, και την απουσία της Αριστεράς από την μάχη για το ανοιχτό διαδίκτυο και ας αναστοχαστούμε.

Ο χρόνος στο διαδίκτυο τρέχει γρήγορα και τρέχει συνεχώς. Αυτός είναι ο ένας από τους δύο λόγους που το Twitter είναι τόσο πετυχημένο. Ο άλλος είναι ο περιορισμός των -φαινομενικά λίγων- 140 χαρακτήρων κάθε τουίτ. Ίσως να μην χρειάζονται πολλοί περισσότεροι για να τραβήξει κανείς την προσοχή. Κάθε μέσο επικοινωνίας και κάθε πλατφόρμα έχει τα δικά του εγγενή χαρακτηριστικά, περιορισμούς, αλλά και δυνατότητες. Όχι, δεν μπορείς να κάνεις αριστερή πολιτική με 140 χαρακτήρες, ούτε πρέπει η Αριστερά να εκπαιδεύει στην εύκολη, επιφανειακή, γρήγορη ανάγνωση, στον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και διαλόγου. Όμως το ταμπλό έχει στηθεί και χρειάζεται να παίξουμε και με αυτούς τους κανόνες, τουλάχιστον για να τραβήξουμε την προσοχή. 140 χαρακτήρες. Σε ένα βίντεο δύο λεπτών. Σε ένα σχόλιο κάτω από ένα βίντεο δύο λεπτών. Σε πολλά σχόλια. Σε ένα infographic. Σε μια εικόνα. Σε ένα meme. Σε ένα μεγάλο σύμπλεγμα δικών μας μικρότερων σάιτ; Με μαεστρία, όπως και να ‘χει, λόγο ανατρεπτικό, ελκτικό στην νεολαία και τον κόσμο της εργασίας. Ίσως το ότι το 2017 ένας δεκάχρονος vlogger που μιλάει για τον κομμουνισμό έχει πιο μαζικό ακρωτήριο απ’ ότι το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας του να μην είναι τελικά παράδοξο. Ο μικρός Ντέιβιντ σ.6 έχει γίνει τις τελευταίες μέρες viral στα social media, ακριβώς γιατί -εκτός από το γεγονός ότι είναι ένα πιτσιρίκι που μιλάει για τον κομμουνισμό- όπως και τα περισσότερα παιδιά της γενιάς του, αντιλαμβάνεται με ευκολία τα εγγενή χαρακτηριστικά του ΥouΤube και τις προσδοκίες του κοινού.

Ας δούμε όμως και ένα άλλο παράδειγμα, το UpWorthy.com, ένα πρότζεκτ διαδικτυακών ακτιβιστών. Ένα σάιτ προοδευτικών, αντιρατσιστικών απόψεων, με μεγάλη δράση πρόσφατα ενάντια στον νεοεκλεγέντα Τραμπ. Αυτό που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα αντίστοιχα σάιτ είναι ότι αναδημοσιεύει άρθρα προσθέτοντας βίντεο, κόμικ, γραφήματα και κυρίως «πιασάρικους» τίτλους, τίτλους σαν αυτούς που κατακλύζουν τα timeline όλων των χρηστών του Facebook και γίνονται viral μέσα σε μερικές ώρες. “Immigrants make America great, and one organization has the data to prove it”, “How 7 things that have nothing to do with rape perfectly illustrate the concept of consent”, και “12 amazing ways ordinary Americans turned out against Donald Trump’s ‘Muslim ban” είναι μόνο μερικοί τέτοιοι τίτλοι πρόσφατων άρθρων. Σήμερα μετρά 50 εκ. μοναδικούς επισκέπτες κάθε μήνα. Φυσικά, για να είμαι ειλικρινής, στα πρώτα βήματα του συγκεκριμένου σάιτ έχουν βάλει το χεράκι τους (στην τσέπη) πρόσωπα που εμπλέκονται με το Facebook, το Twitter, το Reddit και άλλα αντίστοιχης εμβέλειας μέσα. Η ουσία, όμως, που νομίζω ότι πρέπει να κρατήσουμε είναι πώς υπάρχουν τρόποι να συμμορφωθεί κανείς με τις απαιτήσεις του μέσου χωρίς να υποταχθεί σε αυτό.

Προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε αφελείς: το ίντερνετ δεν είναι ένα ουδέτερο εργαλείο. Η ευπλαστότητα του καπιταλισμού και η ικανότητά του να καταναλώνει, μπορεί να εκφυλίσει κάθε θύλακα απελευθερωτικής τεχνολογίας που γεννιέται εντός του. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν είναι εύκολο να «κοροϊδέψουμε» τον αλγόριθμο της Google, ώστε να εμφανίζει στην πρώτη σελίδα των αποτελεσμάτων κάθε αναζήτησης αυτά που θα θέλαμε εμείς και όχι αυτά που θέλουν οι «από πάνω» σ.7. Οφείλουμε, ωστόσο, να διδαχτούμε από τις δυνατότητες του εργαλείου. Από την μεγάλη συμβολή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην Αραβική Άνοιξη σ.8, στα «Occupy» και «Democracy Now!», το πιο πρόσφατο «Fight for $15» που οδήγησε στο νικηφόρο κίνημα των εργατών των McDonald’s στην Αμερική για συλλογικό κατώτατο μισθό και δικαίωμα στον συνδικαλισμό, μέχρι το διαδικτυακό crowdfunding για τον Μπέρνι Σάντερς, που του επέτρεψε να δώσει την μάχη των εκλογών απέναντι στην Χίλαρι Κλίντον και τους χορηγούς της. Το κοινό όλων αυτών είναι ότι πρόκειται για καμπάνιες που ξεπήδησαν -λιγότερο ή περισσότερο- αυθόρμητα, αναδεικνύοντας αφενός τις τεράστιες δυνατότητες συντονισμού, οργάνωσης και απεύθυνσης των κοινωνικών κινημάτων σήμερα στον κυβερνοχώρο, αφετέρου την απουσία της Αριστεράς από αυτόν. Τροφή για σκέψη, λοιπόν.

k-lab

Τα τρελά σκυλιά

Σχολιάστε

donald-trump-and-sadie

Είναι γνωστό στη διεθνή πολιτική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών (αν και είναι απίθανο να βρείτε κάτι της προκοπής googlάροντας): ονομάζεται τακτική του τρελού σκύλου. Η πατρότητα της ιδέας αποδίδεται στους καθεστωτικούς του Τελ Αβίβ· δεν έχει, ίσως, σημασία. Τι είναι αυτή η τακτική; Το εξής: ενόσω η κεντρική πολιτική βιτρίνα εμφανίζεται «ήπια» σε διάφορες διεθνείς σχέσεις, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει παρά μόνο εν μέρει αυτήν την ηπιότητα, επειδή στο (κυβερνητικό) δωμάτιο υπάρχει κι ένας τρελός σκύλος… Κάποιος που είναι πολύ σκληρός και ωμός, κάποιος που εκφράζει κι αυτός ένα μέρος της κοινωνίας, κάποιος που θα επιτεθεί στον «μετρημένο» αν εκδηλωθεί. Περισσότερα

Older Entries