Αρχική

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΩΣΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ…

Σχολιάστε

Η τραγωδία στην Ευρωζώνη, σήμερα, είναι η αίσθηση παραίτησης που επικρατεί, όπου τα κατεστημένα κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς αφήνουν την Ευρώπη να κυλήσει σ’ ένα οικονομικό «πυρηνικό χειμώνα». Κατά μία έννοια είναι τραγικό, αλλά μόνο κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορούν να στηρίξουν αξιόλογες στρατηγικές, όπως αναδιοργάνωση χρέους. Η άνοδος των Podemos δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση για εναλλακτική στρατηγική. Αν δεν αλλάξουν θέσεις τα καθιερωμένα κόμματα, θα δημιουργηθεί μεγάλο κενό για να καλύψουν οι Podemos και ΣΥΡΙΖΑ.

Financial Times, Wolfgang Munchau 29/11/2014

Για όσους θέλουν να σκέπτονται λογικά και να μην αναλώνονται σε ευχολόγια και χίμαιρες, είναι φανερό πως άνοιξε ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία. Αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικό κίνδυνο είναι οι συνέπειες μιας αποτυχίας της Αριστεράς στην εξουσία. Για να το αποφύγουμε αυτό, να προσπαθήσουμε όλοι ώστε η Αριστερά να μην καταρρεύσει αργότερα.

Ανδρέας Ανδριανόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών», 4/6/2014

Ο γνωστός ιταλός βιομήχανος Τζιάνι Ανιέλι (1921-2003) φέρεται να έχει πει την παρακάτω φράση η οποία αποδίδεται παρά τις διάφορες παραλλαγές της ως εξής: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από τη Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Περισσότερα

Ελεύθερο Πνεύμα

Σχολιάστε

Με αφορμή τον θόρυβο που προκλήθηκε από τη παράφραση κειμένου του Γεωργίου Θεοτοκά, που δόθηκε στους μαθητές στις πρόσφατες Πανελλήνιες εξετάσεις, όπου ο «κακός πρωθυπουργός» διασκευάστηκε σε «κακό επιστήμονα», θυμηθήκαμε ορισμένα ενδιαφέροντα αποσπάσματα από το δοκίμιο του Γεωργίου Θεοτοκά, «Ελεύθερο Πνεύμα» το οποίο γράφτηκε το 1929, όταν ο ίδιος ήταν μόλις 24 χρονών. Περισσότερα

Ποτέ μην λες ποτέ

Σχολιάστε

Ξαφνικά, ο κραταιός οίκος του «εθνικού εργολάβου» εμφανίζεται να είναι σε διωγμό: οι λογαριασμοί και τα ακίνητα (εντός ελλάδας) του ενός των υιών δεσμεύτηκαν, έναντι χρεών· ενώ γίνονται και εισαγγελικές έρευνες για «χαριστικά δάνεια» στον όμιλο, που συμπαρασύρουν και στελέχη τραπεζών. Ο μηντιακός όμιλος που κάποτε ήταν ναυαρχίδα βγαίνει στο σφυρί, εν μέρει σαν παλιοσίδερα. Αν συνυπολογίσει κανείς αυτήν την «αναταραχή με διακυμάνσεις» που μορφοποιήθηκε απ’ την «μεγάλη εκστρατεία κατά της διαπλοκής» που ξεκίνησε πέρυσι ο αντ’ αυτού (τότε επίσημα παρακοιμώμενος υπουργός) για να καταλήξει στο Βατερλώ του· αυτό το σούσουρο με τον asset 1, μισοϊδιοκτήτη ήδη ενός δημαγωγικού μπλοκ, τον asset 2 που έσκασε “απ’ το κρύο”, και κάτι άλλα ψιλά ακόμα, θα συμπέραινε ότι «κάτι σοβαρό κινείται» στο ελληνικό παρακράτος.

Οι περσόνες, φυσικά, κινδυνεύουν πολύ λιγότερο απ’ όσο υπονοεί ο θόρυβος της δημαγωγίας. Για παράδειγμα ο οίκος του «εθνικού εργολάβου» δεν είναι χαζός να έχει την περιουσία του εντός ελλάδας… Παραμένει ωστόσο αξιοσημείωτο το ότι οι παραδοσιακές βαρωνίες των media έχουν χρεωκοπήσει, ανοικτά και ομολογημένα. Περισσότερα

Project europe

Σχολιάστε

Το πιθανότερο είναι ότι «τέτοιες ιδέες είναι απόλυτα εχθρικές» για τον μέσο έλληνα πατριώτη, που στενάζει κάτω απ’ την γερμανική κατοχή… Θα ήταν κάπως πιο αποδεκτές μόνο υπό μία προϋπόθεση: ότι δισεκατομμύρια ευρώ θα έρρεαν στην φτωχή και τίμια ελλάδα χωρίς προϋποθέσεις και ελέγχους· όπως εκείνες τις ωραίες εποχές των ‘90s και των ‘00s.

Δεν ανήκουμε σ’ αυτήν την κατηγορία, έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δεν λιμπιστήκαμε «ευρωπαϊκά κονδύλια», και φυσικά ποτέ δεν φάγαμε το παραμύθι ότι για τα βασικά χαρακτηριστικά του ελληνικού καπιταλιστικού συμπλέγματος (και των ιδεολογιών του) φταίνε…. οι «γερμανοί»… Συνεπώς οι δηλώσεις της γερμανίδας πρωθ. Μέρκελ στο ετήσιο συνέδριο του γερμανικού σεβ αξίζουν την προσοχή μας: Περισσότερα

Is this a joke?

Σχολιάστε

Αν παρακολουθείτε το θέμα (έχουμε τις αμφιβολίες μας, με όλο το συμπάθειο…) σίγουρα θεωρείτε ότι το δντ είναι η Lagarde, και άμα αυτή πει κάτι, πάει τέλειωσε.

Ντάξει, βολικό. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Η Lagarde είναι «εκτελεστική ceo» και οι ιδέες της πρέπει να εγκρίνονται από το δ.σ. Το οποίο (σύμφωνα με την καθεστωτική δημοσιογραφία)… έως τις 27 Ιουλίου αναμένεται να εγκρίνει την “επι της αρχής” νέα δανειακή συμφωνία – αυτήν με τον κωδικό “πήραμε αυτά που θέλαμε”. Περισσότερα

Τα λεφτά, τα μπικικίνια

Σχολιάστε

Δεν έχει πλάκα; Να κάθεται κανείς στον Δ του Κενταύρου, με ένα πανίσχυρο τηλεσκόπιο, και να παρατηρεί το ελληνικό παρακράτος (που εμφανίζεται κόσμια, ακόμα και χωρίς γραβάτες, σαν “κράτος”) να προσπαθεί να δαγκώσει την ουρά του, με φόντο κάτι τόνους ηρωΐνης! Περισσότερα

Ανοικτές αγκαλιές , ανοικτές μπουκαπόρτες

Σχολιάστε

Η φιλία της Αθήνας με το Τελ Αβίβ δευτερευόντως μόνο έχει να κάνει με το γκάζι. Για την ακρίβεια το γκάζι είναι μια καλή βιτρίνα για να κρύβει πίσω της το ελληνικό κράτος / παρακράτος / κεφάλαιο τις εκδουλεύσεις που προσφέρει στο μιλιταριστικό / φασιστικό ισραηλινό καθεστώς.

Από τότε που το Τελ Αβίβ “τα έσπασε” με την Άγκυρα (και απ’ την μεριά του τουρκικού καθεστώτος οι λόγοι ήταν πολλοί και εξαιρετικά σοβαροί) η ισραηλινή αεροπορία έχασε το “χερσαίο βάθος” που χρειαζόταν για να εκπαιδεύεται· το ισραηλινό κράτος είναι ελάχιστο σε έκταση. Αυτό το “χερσαίο βάθος” το προσφέρει εδώ και χρόνια η Αθήνα: οι ασκήσεις της ισραηλινής αεροπορίας έχουν γίνει κοινοτοπία στα μέρη μας. Περισσότερα

Ο καπιταλισμός είναι ωμός και εξελίσσεται

1 σχόλιο

Προοριζόταν για παγκόσμιο εργοστάσιο σε φτηνά είδη: T shirts, παπούτσια, παιχνίδια, απομιμήσεις και ανταλλακτικά… Προοριζόταν επίσης για μεγάλη καταναλωτική αγορά των πιο εξελιγμένων (τεχνολογικά) πρωτοκοσμικών εμπορευμάτων.

Δυστυχώς όσοι (πρωτοκοσμικοί) είχαν τέτοια κατα νου, υπολόγιζαν χωρίς τον κινέζο ξενοδόχο. Μια επιστημονική ανακοίνωση στο γνωστό, καθόλα σεβαστό και αναγνωρισμένο δυτικό περιοδικό science, βάζει το κινέζικο τεχνοεπιστημονικό κεφάλαιο στην πρωτοπορεία των κβαντικών εφαρμογών. Αφού πρώτα έβαλαν σε τροχιά γύρω απ’ τη γη, πέρυσι στο τέλος της χρονιάς, έναν κατάλληλα κατασκευασμένο δορυφόρο, οι κινέζοι τεχνοεπιστήμονες ανακοίνωσαν προχτές την πετυχημένη «αποστολή» και «λήψη» ενός ζευγαριού συζευγμένων φωτονίων που «χωρίστηκαν» σε μεταξύ τους απόσταση 1203 χιλιομέτρων. Δεν καταλαβαίνετε ίσως (καταλαβαίνουμε κάτι λίγο παραπάνω), αλλά το προηγούμενο (δυτικό) ρεκόρ στο ίδιο διαζύγιο συζευγμένων φωτονίων είναι κάτι λιγότερο από 100 χιλιόμετρα. Πρόκειται για κάτι σαν το άγιο δισκοπότηρο των εφαρμογών της κβαντικής φυσικής, ειδικά στους τομείς των επικοινωνιών και της κρυπτογραφίας. Περισσότερα

Τικ τακ

Σχολιάστε

Έκανε την ρητορική ερώτηση, η απάντηση όμως που έδωσε θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές οδηγών σαν παράδειγμα για το πως να καθαρίζει κανείς τα παπούτσια του μετά από πεζοπορία. (;;! Ε, ναι!). Είπε και ελάλησε ρωτώντας:

– Κάναμε καλά που ανοίξαμε το θέμα του χρέους; Μήπως αυτοεγκλωβιστήκαμε;



Είπε και ελάλησε απαντώντας:

– Κάναμε άριστα, στο βαθμό που σεβόμαστε τον εαυτό μας και δεν είμαστε υποκριτές όπως οι προηγούμενοι… Χωρίς διευθέτηση του χρέους, αναστέλλεται επ΄ αόριστον η αυτοδύναμη έξοδος στις αγορές και μαζί η έξοδος από μνημόνια και κρίση. Περισσότερα

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ Ο «ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ» και Η ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΥΛΟΣ…

Σχολιάστε

«Η επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο την περασμένη Πέμπτη, στον βαθμό που συμβόλιζε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές δήθεν κατά των «ανάλγητων τραπεζιτών», αποτελεί την απόλυτη ειρωνεία. Αν κάτι εκπροσωπεί ο κ. Παπαδήμος με την πορεία στο δημόσιο βίο όλα τα χρόνια, είναι την «καλή Ελλάδα», την Ελλάδα της προόδου, της φιλοευρωπαϊκής κατεύθυνσης, του κοσμοπολιτισμού και των διεθνών διακρίσεων με όπλο την παιδεία και την συνεπή και συνεχή προσπάθεια» (Καθημερινή, Ε. Χρυσολωρά, 28-5-2017).

Ακούραστα τα παπαγαλάκια. Με την αγιαστούρα στο χέρι και όποιος αντέξει. Ο Παπαδήμος ο …καλός ο άνθρωπος, ο κεντρικός τραπεζίτης, που ευλόγησε την «φούσκα» του χρηματιστηρίου, ο τραπεζίτης που νταραβερίστηκε με την Goldman Shacs για να επιτευχθεί η είσοδος στην ΟΝΕ και να ανοίξει ο δρόμος για τον αρμαγεδώνα που ακολούθησε, ο Παπαδήμος πρωθυπουργός με όπλο την καρμανιόλα του δεύτερου μνημονίου, το προβεβλημένο στέλεχος της Τριμερούς, ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ.

Και όμως έχουν περάσει λιγότερα από έξι χρόνια από τότε που κλήθηκε να ολοκληρώσει τις «συνεπείς και συνεχείς προσπάθειές του». Για το καλό όλων; Νομίζεις ότι διαβάζεις κάποια λόγια που αφορούν άλλη χώρα, άλλα πρόσωπα, άλλες συνθήκες, νομίζεις ότι διαβάζεις το παραμύθι με την Χιονάτη και τους επτά νάνους. Περισσότερα

Τόσο δυσνόητο είναι;

Σχολιάστε

Ξεχάστε τα περί «εκλογών», γερμανικών ή οτιδήποτε άλλο. Πρόκειται όχι απλά για αντιστροφή αλλά για διαστροφή της πραγματικότητας! Εκεί που έχει φτάσει, μετά από εφτά χρόνια, το χάλι της «μικρής ασθενούς» το πρόβλημά της μεταχείρισής της είναι πολιτικό – όμως με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό το ξέρουν οι πάντες, τόσο στην ε.ε. και στην ευρωζώνη, όσο και στο δντ και την εκτ· πέρα και άσχετα απ’ το αν κάποια «πολιτική» του ενός ή του άλλου είδους είναι στην αρμοδιότητά τους ή όχι· υπάρχουν και «τεχνοκράτες» γαρ.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι με τα τωρινά δεδομένα, με το είδος του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού που η μεγάλη πλειοψηφία τόσο του «λαού» όσο και των «αρχόντων» ΔΕΝ θέλει να κάνει, η Αθήνα είναι μάλλον απίθανο να μπορεί να πληρώνει δόσεις και τόκους των (πολιτικών) δανείων που έχει ήδη πάρει, ενόσω θα συνεχίζει να δανείζεται, απ’ τις «αγορές» ή απ’ τον Δ του Κενταύρου. Αυτό συνεπάγεται ότι «σήμερα ή αύριο» θα πρέπει να «σβήσει» ένα κάποιο μέρος του υπάρχοντος χρέους. Για δεύτερη φορά· η πρώτη ήταν το 2012… Περισσότερα

Το μήνυμα είμαι ’γω…

Σχολιάστε

Μια πόλη χτίζεται πάνω σ’ άλλη νεκρή πόλη, που κι αυτή χτίστηκε πάνω σε μια άλλη νεκρή. Με τις πόλεις συμβαίνει να μπορούν να ζήσουν πάνω στο θάνατο των άλλων. Έτσι, βγάζουν ρίζες και φυτρώνουν, προσπαθώντας να φτάσουν στον ουρανό. Νεκροζωούν, λοιπόν, παίρνοντας την τροφή τους από το παρελθόν του πολιτισμού. Και μέσα εκεί βρίσκεται η ουσία της ζωής τους. Τα φώτα σήμερα μας βοηθούν να το ξεχάσουμε, αλλά οι παλιές πόλεις δε θα μπορούσαν να το κρύψουν. Θα είχαν στο στόμα τη γεύση του μετάλλου, καθώς θα επέστρεφαν στη γη.

Τα φώτα, όμως, χαλάνε τη γεύση. Βγάζουν την άρνηση από το δεν και κάνουν το ναι έναν ξεπεσμένο συμβιβασμό. Δεν είμαστε αιώνιοι ούτε κι η νεκρανάσταση των πόλεων είναι. Δεν είναι όλα πόλη. Είναι κι αυτά που γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε αρχέγονες αλήθειες, μέσα στο χώμα των νυχιών αυτών των πόλεων. Είναι η βρωμιά τους, τα ανεπιθύμητα· τα άλλα ανάμεσα στους ίδιους και απαράλλαχτους μοναδικούς.

Η Αναρχία ανήκει σε έναν κόσμο που οι λέξεις ήταν εικόνες, πριν γίνουν οι εικόνες ψεύτικες λέξεις και μας ζαλίσουν με τη φλυαρία τους. Είναι τόσο απλό κι όμως τόσο δύσκολο να θυμηθούμε πώς είναι να μη ζητάς ανταλλάγματα, να μη θέλεις κάτι, γιατί όλα είναι γύρω σου. Περισσότερα

ΓΟΝΙΔΙΟ D2

Σχολιάστε

Η συμπεριφορά του ανθρώπου αποτελεί αντικείμενο μελέτης για πάρα πολλά χρόνια. Αμέτρητα πειράματα έχουν διεξαχθεί και εξακολουθούν να διεξάγονται ανά τον κόσμο, με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση των κρατών και των πολυεθνικών εταιριών, που συνεργάζονται και αλληλοϋποστηρίζονται. Στόχος είναι ο έλεγχος του ανθρώπινου μυαλού, μιας και ο τρόπος που ενεργεί, αντιδρά και λειτουργεί ένας άνθρωπος είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Παραδείγματα προσπάθειας ελέγχου, με στόχο κυρίως τον αποπροσανατολισμό σκέψης, υπάρχουν πολλά, π.χ. τα κάθε είδους δάνεια (οικονομικός έλεγχος), τα μεταλλαγμένα (διατροφικός έλεγχος), τα ΜΜΕ (που προβάλλουν τρόπο σκέψης και διαβίωσης), κ.τ.λ. Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος δεν έχει μετατραπεί σε υπάκουο πλάσμα, έτοιμο να αποδεχτεί και ανεχτεί όλες τις καταπιέσεις που υφίσταται.

Σε πείραμα που διεξάχθηκε στο Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Διανοητικής Υγείας (NIMH – National Institute of Mental Health) προέκυψαν κάποια αρκετά ενδιαφέροντα, για τους κυρίαρχους αποτελέσματα. Τα πορίσματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Nature Neuroscience από τον νευροβιολόγο και διευθυντή προγράμματος Μπάρι Ρίτσμοντ, πριν από μερικούς μήνες: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κίνητρο να δουλέψουν σκληρά και καλά μόνο όταν υπάρχει η προσδοκία κάποιας αμοιβής, είτε πρόκειται για κάποιο χρηματικό ποσό είτε απλώς για έναν έπαινο. Στα πειράματα αυτά βρήκαμε ότι μπορούμε να ακυρώσουμε αυτή τη σύνδεση, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου η επαναλαμβανόμενη σκληρή δουλειά συνεχίζεται χωρίς οποιαδήποτε επιβράβευση». Περισσότερα

Η υβριδική εφαρμογή του νόμου και ο εξουσιαστικός μηχανισμός διαιώνισης του

Σχολιάστε

του Abraham Gefuropoulos

Από αρχαιοτάτων χρόνων και τις πρωτόγονες κοινωνίες μέχρι και στις μέρες μας,  με την υποτιθέμενη τεχνολογική και πολιτισμική πρόοδο των ‘’σύγχρονων’’ κοινωνιών, ο άνθρωπος ως είδος προσπαθεί αδιαλείπτως και μετά  βδελυγμίας να επιλύσει το πρόβλημα της  νομικής του διασφάλισης, ως μία δικλείδα ασφαλείας για την περαιτέρω εξέλιξη του.

Οι νόμοι δεν είναι τίποτα παραπάνω από πολιτισμικούς καρπούς, ανθρώπινες εμπνεύσεις που εξυψώνουν το είδος μας σε περίοπτη θέση μέσα στο ζωικό βασίλειο, κυρίως όμως αποτελούν μία ασπίδα αυτοπροστασίας μπροστά στον μεγαλύτερο κίνδυνο που έχει να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος σε όλο το προτσές της κοινωνικής του, ιστορικής ανέλιξης σε κυρίαρχο ον, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εαυτό του.

Παρά την επιστημονική προοδευτική έκρηξη που συντελείται αιώνες τώρα, στο χώρο της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας και της εγκληματολογίας, ακόμη δεν έχει αποκρυσταλλωθεί με απόλυτη σαφήνεια ένας καθολικός ορισμός για τα αίτια που γεννούν το έγκλημα και τους λόγους για τους οποίους τα άτομα παραβαίνουν το νόμο της εκάστοτε κοινωνίας στην οποία είχαν την τύχη (ατυχία) να γεννηθούν. Περισσότερα

Παιχνίδια ψυχολογικού πολέμου

Σχολιάστε

Της Εύης Νικολοπούλου

Η ψυχολογική βία,όπως και στις άλλες μορφές βίας, βασίζεται στην ανισότητα εξουσίας, στην δύναμη και στον έλεγχο. Ψυχολογική κακοποίηση είναι οι τρόποι με τους οποίους ο ισχυρός προσπαθεί να επιβληθεί στον αδύναμο, ο εξουσιαστής στον εξουσιαζόμενο. Η επιβεβαίωση  μιας κατά φαντασίαν ανωτερότητας, ο έλεγχος, η χρησιμοποίηση και εκμετάλευση για ίδιον όφελος ενός ατόμου-όταν πρόκειται για βία απο άνθρωπο σε άνθρωπο, ή ολόκληρων κοινωνικών ομάδων-όταν πρόκειται για βία που ασκείται από δομές, θεσμούς ή κυβερνήσεις.

Η απουσία δημόσιου διαλόγου, νομοθετικής αναγνώρισης και παρέμβασης στο πεδίο της ψυχολογικής βίας στην ενήλικη ζωή, των τρόπων που αυτή επενεργεί και τις σοβαρότατες συνέπειες για την ψυχοσωματική υγεία και τη λειτουργικότητα του ανθρώπου, είναι ηχηρή και εμφανής. Ιδιαίτερα αν την αντιπαραβάλλουμε με την πλούσια δραστηριοποίηση και την συγκινητική σχεδόν συστράτευση σχολείων, κοινωνίας, μ.μ.ε και κυβέρνησης στον άτυπο πόλεμο εναντίον του πασίγνωστου bullying,της πολυμορφικής δηλαδή βίας, που εντοπίζεται κυρίως στο σχολικό πλαίσιο-και περιορίζεται με ζήλο εκεί. Σαν να πρόκειται για ένα φυσικό φαινόμενο, που δεν μας απασχολεί τόσο το αίτιο εμφάνισης του, αλλά μονάχα η αντιμετώπιση του. Περισσότερα

Οι συνθήκες δημιουργούν τις ιδέες ή μήπως όχι;

Σχολιάστε

Της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Μια γενικά αποδεκτή γνώμη είναι το ότι οι ιδέες πηγάζουν ή επιβάλλονται αποκλειστικά από τις συνθήκες. Αυτή είναι μια ολότελα αστήρικτη άποψη και πιστεύουμε ότι στηρίζεται στην κοινή καταθλιπτική εντύπωση ότι ο άνθρωπος αποτελεί έρμαιο των συνθηκών ή παθητικό δέκτη των συμβάντων της κοινωνικής και φυσικής ζωής. Αυτή η αντίληψη ενισχύει την αίσθηση της παθητικότητας και μηδαμινότητάς του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσει από το βάρος της ευθύνης του να αντιδράσει και να ανταποκριθεί ορθά και έγκαιρα σε αυτές τις συνθήκες. Και όπως ο άνθρωπος θεωρείται έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών, που πάντοτε κάποιοι άλλοι έλλογοι ή άλογοι παράγοντες δημιουργούν, με τον ίδιο τρόπο θεωρούνται και οι ιδέες ως γεννήματα των συνθηκών. Δηλαδή, οι συνθήκες είναι αυτές που ορίζουν και τον άνθρωπο και τις ιδέες. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το ότι πάντοτε οι ιδέες αναδύονται έπειτα από συνθήκες πιεστικές, όταν ο άνθρωπος εξαναγκάζεται να δράσει.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και ξεκάθαρα; Περισσότερα

Πλεονάσματα και ελλείμματα

Σχολιάστε

Όσο πιο πολύ κοκορεύονται οι φαιορόζ (και η αυτού εξοχότης ο πρωθυπουργός ο ίδιος) για την «υπεραπόδοση του πλεονάσματος» του 2016 τόσο περισσότερο μας ζώνουν τα φίδια. Οικονομολόγοι ή λογιστές δεν είμαστε (ευτυχώς) αλλά διαβάζουμε. Πολύ. Και αναρωτιόμαστε: είναι τόσο σίγουροι ότι η εισπρακτική σπασικλιά τους δεν τους έχει ρίξει σε παγίδα;

Κατ’ αρχήν το θρυλικό «πλεόνασμα» του 4,2% επί του αεπ είναι λογιστικό. Όχι πραγματικό. Δεν οφείλεται μόνο στην θεαματική αύξηση των φόρων. Αλλά και στο ότι το ελληνικό κράτος δεν πληρώνει τους προμηθευτές του. Αυτό το λογιστικό τρικ το δέχεται βέβαια η eurostat· αλλά δεν το δέχεται η πραγματικότητα. Κάτω απ’ τα 7 δις «πλεόνασμα» υπάρχει ένα ληξιπρόθεσμο χρέος 5 ή 6 δις. Οπότε… Περισσότερα

Η χούντα δεν ξεκίνησε το ‘67

1 σχόλιο

Πολλή συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για την χούντα των συνταγματαρχών. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να αντιληφθώ, η δικτατορία του Παπαδόπουλου έχει μετατραπεί σε μέτρο σύγκρισης και «δημοκρατικότητας» για όλες τις κυβερνήσεις, ενώ η λέξη «χούντα» είναι στα στόματα όλων.

Βουλευτής της Χρυσής Αυγής αναρτά φωτογραφία του ηθοποιού Κώστα Βουτσά να τσουγκρίζει αυγό με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, για να απαντήσει στις κατηγορίες του Κώστα Βουτσά εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Η στάση συγγραφέων, ποιητών, ηθοποιών, καλλιτεχνών αλλά και των απλών ανθρώπων –στην διάρκεια της χούντας- έχει συζητηθεί πολύ. Από την φωτογραφία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Μακαρέζο μέχρι τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Βίκυ Μοσχολιού που τραγούδησαν τον ύμνο της «Επαναστάσεως». Από τον «πνευματικό κόσμο», μόνο η δήλωση του Γιώργου Σεφέρη ήταν ξεκάθαρη εναντίον της χούντας. Περισσότερα

Η «ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ» ΤΗΣ …ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΗΣ «ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ»: Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΥΝΙΣΜΟΣ…

Σχολιάστε

Το θράσος, ο απόλυτος κομμουνιστικός κυνισμός, η κρατική προπαγάνδα, η υπεροψία της κομμουνιστικής εξουσίας σε όλο τους το μεγαλείο και η πλήρης ουσιαστική συναίνεση της «αντιπολίτευσης» χαρακτηρίζουν εν πολλοίς το «νέο επεισόδιο» της «περήφανης» κομμουνιστικής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς».

Ο ωμός κομμουνιστικός αμοραλισμός

Δήλωσε ο κομμουνιστής υπουργός οικονομικών Τσακαλώτος μεταξύ άλλων:

«Όπως σε όλες τις συμφωνίες υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία μας ικανοποιούν και άλλα που δεν μας ικανοποιούν. Είναι στη φύση μίας συμφωνίας να περιέχει και συμβιβασμούς αλλά και πράγματα που στενοχωρούν τον ελληνικό λαό. Νομίζω όμως ότι η συμφωνία στα μεγάλα ζητήματα είναι για τα μέτρα και τα αντιμέτρα. Όπως ακούσατε και από τον πρόεδρο του EG θα υπάρξουν:
Θετικά μέτρα, 1% 2019 και 1% 2020 και μέτρα πιο περιοριστικά για τις συντάξεις 1 % το 2019 και 1% για τη φορολογία το 2020. Η συμφωνία είναι ότι τα περιοριστικά θα νομοθετηθούν τις επόμενες εβδομάδες και τα θετικά θα νομοθετηθούν επίσης τώρα και θα εφαρμοστούν εάν είμαστε εντός των στόχων
». Περισσότερα

Συνταγματική αναθεώρηση, ιδεοληψίες και διαβούλευση

Σχολιάστε

«Η αιώνια ιδεοληψία του Δον Κιχώτη», έργο του Leon Darwin από το FineArtAmerica

Tου Γιώργου Κουτσαντώνη

Δυστυχώς ο «διάλογος» για τη συνταγματική αναθεώρηση κυριαρχείται από τις γνωστές ιδεοληψίες των ειδικών και των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτές οι ιδεοληψίες συχνά συνδυάζονται με έναν πατερναλισμό, αλλά και μια απροκάλυπτη υποτίμηση, τόσο των πολιτών, όσο και της δημοκρατίας. Το φαινόμενο και ο βαθμός της νοσηρότητάς του, είναι ζητήματα «αρχαίας κοπής». Είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που είναι ολιγαρχικών πεποιθήσεων και αυτούς που έχουν δημοκρατική αντίληψη. Είναι, θα λέγαμε, η αιώνια πάλη ανάμεσα σε αυτούς που κυριαρχούν και σε αυτούς που κυριαρχούνται. Ανάμεσα στους κατεστημένους (ειδικούς) και στους αποκλεισμένους (πολίτες). Ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες γενικευμένης διάλυσης και χρεοκοπίας, πολλοί ειδικοί εμμένουν στην «προστασία της κοινωνίας από τον εαυτό της» και στη λεγόμενη αποτροπή της «τυραννίας της πλειοψηφίας». Περισσότερα

Μέτα-αλήθεια – η πρωταπριλιά του Νεοφιλελευθερισμού

Σχολιάστε

Οι πρόσφατες εξελίξεις στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, οδήγησαν μερίδα των μέσων μαζικής ενημέρωση να ανακαλύψουν (ή να εφεύρουν…) την έννοια της μέτα-αλήθειας (post-truth). Η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς σε όλο τον “δυτικό” κόσμο φαίνεται να επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των δημοσιογράφων: η post-truth κοινωνία δοκιμάζεται από την ταχύτητα της πληροφορίας, τον άπειρο όγκο της και την αδυνατότητα ανακάλυψης μιας αντικειμενικής Αλήθειας. Οι κατηγορίες του Λόγου φαίνεται πως πνέουν τα λοίσθια μπροστά στην αυξανόμενη σύνδεση του κόσμου με τον …εαυτό του και την παραγωγή Θεάματος. Είναι έτσι; Πράγματι, μια σειρά δημοσιευμάτων, ρεπορτάζ, και άρθρων γνώμης τόσο στα εγχώρια όσο και στα διεθνή μίντια αλλά και σε αναγνωρισμένα λεξικά, όπως το παγκοσμίου φήμης Oxford, ανακηρύσσουν την έννοια της «μέτα-αλήθειας» ως τη λέξη της χρονιάς. Η μέτα-αλήθεια ορίζεται ως «οι συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμη από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις», σύμφωνα με το βρετανικό λεξικό. Η έννοια της μετά-αλήθειας σηματοδοτεί το πέρασμα από τη νεωτερική παραγωγή ειδήσεων μέσω ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης και διαπιστευμένων δημοσιογράφων στη μετά-νεωτερική και αποκεντρωμένη ενημέρωση μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το πέρασμα αυτό συνοδεύτηκε και από μια βαθιά κριτική και καχυποψία προς τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης η οποία οδήγησε και στην απαξίωση τους. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το αμερικάνικο ερευνητικό κέντρο γα τα μίντια και την δημοσιογραφία PEW, το έτος 2015 ο τομέας της έντυπης δημοσιογραφίας γνώρισε την απόλυτη καταστροφή ενώ και η ηλεκτρονική δημοσιογραφία δεν σημείωσε σημαντική οικονομική πρόοδο, χάνοντας μάλιστα 8% της διαφημιστικής πίτας μόνο στην Αμερική. Ταυτόχρονα, ο διαδικτυακός διαφημιστικός τζίρος διογκώθηκε κατά 20% το 2015, σύμφωνα πάντα με την ίδια έρευνα. Το 65% της διαφημιστικής πίτας το καρπώθηκαν εταιρίες διαδυκτιακής τεχνολογίας, όπως οι Facebook, Google, Yahoo και Twitter, που δεν είναι όμως δημοσιογραφικοί οργανισμοί αλλά συμμετέχουν στη βιομηχανία ενημέρωσης. Περισσότερα

Καπιταλισμός

Σχολιάστε

Το γράφημα πάνω δείχνει την εξέλιξη των εισοδημάτων προ φόρων στην αμερικανική κοινωνία (σαν ποσοστό επί του συνόλου). Η πράσινη γραμμή δείχνει την πορεία του (συνολικού) εισοδήματος του «κάτω μισού» της πυραμίδας. Η πορτοκαλί δείχνει την πορεία του (συνολικού) εισοδήματος του κορυφαίου 1%. Περισσότερα

Τα βιολιά των Fake News συνεχίζονται

Σχολιάστε

Όλοι περιμέναμε ότι ο όρος θα εγκαταλειφθεί μετά την αποτυχία των φιλελέ ελίτ να του προσδώσουν το νόημα που επιθυμούσαν. Προς αυτή την κατεύθυνση άρχισαν να σηματοδοτούν και τα ίδια τα mainstream ΜΜΕ τα οποία άρχισαν διακριτικά να προσπαθούν να ξεχάσουν το όλο ζήτημα. Άλλα όπως φαίνεται η μηχανή είναι πολύ δυσκίνητη και άπαξ και πάρει μπρος, δύσκολα μπορεί να σταματήσει.

Ποια ήταν η χρησιμότητα των fake news?

Θα αρχίσω με μια μικρή ιστορική σύνοψη. Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ το 2016 είχε ως βασικό μοτίβο την ψήφο ενάντια στο κατεστημένο, μια πραγματική επανάσταση των από κάτω που αποφάσισαν πως δεν θέλουν να συνεχίσουν να ακολουθούν σαν πρόβατα στη σφαγή το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σκηνικό. Είναι ένα μοτίβο πολύ συνηθισμένο στα χρόνια της κρίσης, ο σύριζας, οι ποδέμος, ο γκρίλο, η λεπέν βρίσκονταν ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά πρώτη φορά το βλέπαμε να κατακτά την κεντρική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Ψήγματά του υπήρχαν και παλιότερα, συγκεκριμένα το occupy wallstreet από τα “αριστερά” και το tea party από τα “δεξιά”, αλλά πρώτη φορά αυτή η διαμαρτυρία έδειξε πως έχει την κεντρικότερη θέση στα θέματα που απασχολούσαν τους ψηφοφόρους. Περισσότερα

Το μεγάλο πλυντήριο των ευρωπαϊκών τραπεζών

Σχολιάστε

Για κάθε 100 ευρώ δραστηριότητας οι ευρωπαϊκές τράπεζες στέλνουν 42 ευρώ σε φορολογικούς παραδείσους, μας θυμίζει η πρωτοβουλία Wemove.eu σε γράφημα που παρουσίασε.

Πιο συγκεκριμένα οι 20 μεγαλύτερες τράπεζες στην ΕΕ έστειλαν περισσότερο από το 25% των κερδών τους για το 2015 σε φορολογικούς παραδείσους. Περισσότερα

Η μιζέρια του οικονομισμού

Σχολιάστε

Την ώρα που όλοι («εδικοί» και μη) μιλούν με τη γλώσσα των αριθμητικών-στατιστιικών δεδομένων, με όρους τεχνοκρατικούς για την οικονομία, το χρέος, τη δημοσιονομική πειθαρχία κλπ, ξεχνούν (ή αγνοούν) ότι η «πραγματική» οικονομία είναι μια καταπιεστική και αδηφάγα μηχανή, που αντί να ελευθερώνει σκλαβώνει τον άνθρωπο. Και πώς να μην ήταν, αφού πρόκειται για τον καπιταλισμό, για την εκμετάλλευση και την εξουσία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αντί να ασχολούμαστε με την πραγματική οικονομία, που είναι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, όπως επίσης σύστημα αξιών, δηλαδή ποιος παράγει, για ποιο σκοπό, με ποιες συνέπειες για το περιβάλλον, για την ευημερία των επόμενων γενεών, ποιες ανάγκες είναι σημαντικές και ποιες δευτερεύουσες κλπ., ασχολούμαστε μόνο με ποσοτικά δεδομένα (που αποσκοπούν στο κέρδος).  Άρα η οικονομία συνδέεται άμεσα με την παιδεία και την κουλτούρα, παράγωγο των οποίων είναι η πολιτική ως σφαίρα ανθρώπινης πρακτικής-δράσης.

Η παραγωγική διαδικασία και σχέσεις, και οι ρόλοι που αυτές οι δομές επιβάλλουν στους ανθρώπους, αλλοτριώνουν τον γνήσιο εαυτό, και αναδεικνύουν ένα ιδιωτικό «ευνουχισμένο» εγώ, ένα ανασφαλές, φοβικό – και γι’ αυτό κυριαρχικό και ανταγωνιστικό – εγώ. Αλλά και γενικότερα οι κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτισμικά στοιχεία (θεσμοί, σύμβολα, στερεότυπα) είναι «εμβλήματα» που συνιστούν «συμβολικό ευνουχισμό» για το υποκείμενο. Οι ρόλοι με τους τίτλους τους είναι και αυτοί καταστάσεις συμβολικού ευνουχισμού, όπως επίσης η εξουσία με τα αξιώματα και τους τίτλους της. Και όντας ευνουχισμένοι, οι εξουσιαστές επιβιώνουν με το να ευνουχίζουν και τους υπηκόους τους. Τα να είσαι εργάτης, υπάλληλος, πανεπιστημιακός ή διανοούμενος, δεν είναι λιγότερο απατηλό από το να είσαι αρχηγός ή αφεντικό. Δεν είσαι ο εαυτός σου, αλλά αυτό που σου επιβάλλουν τα εύσημά σου, οι τίτλοι εξουσίας (λιγότερης ή περισσότερης) στην ιεραρχία της κοινωνίας. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι ώστε να εφευρίσκουν τρόπους για να μην είναι ο εαυτός τους. Έτσι η ιστορία γίνεται ένα δράμα με τραγικούς πρωταγωνιστές. Περισσότερα

Older Entries