Συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από το περίφημο διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου από το Καστελόριζο στις 23 Απριλίου 2010 το οποίο σηματοδότησε την έναρξη της διαδικασίας ένταξης της Ελλάδας στα μνημόνια τα οποία μετέτρεψαν την Πατρίδα μας σε μια γερμανική αποικία με την τρόικα να αποφασίζει για τις τύχες του Ελληνικού λαού θέτοντας στο περιθώριο κυβέρνηση και κοινοβούλιο και υπονομεύοντας τη δημοκρατία.

Αποτέλεσμα των μνημονίων και των επονείδιστων δανειακών συμβάσεων ήταν και παραμένει ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας, η υπονόμευση της δημοκρατίας, η συνεχής δημοσιονομική εποπτεία, η υποθήκευση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, η μείωση   μισθών και συντάξεων,  η φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI. “Κατατέθηκε χθες το βράδυ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το Εθνικό μας Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας “Ελλάδα 2.0”. Το Σχέδιο περιλαμβάνει 106 επενδυτικά προγράμματα και 67 μεταρρυθμίσεις που περιγράφονται και κοστολογούνται με ακρίβεια σε 4.104 σελίδες. Η  Ελλάδα, που χάρη στη διαπραγμάτευση που έκανε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει κερδίσει τους περισσότερους πόρους, κατά κεφαλήν, στην Ευρώπη από το Ταμείο Ανάκαμψης, είναι η δεύτερη χώρα που καταθέτει το τελικό της σχέδιο δήλωσε ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών κ. Θόδωρος Σκυλακάκης.

Χτες η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που σε ανάρτησή της ανέφερε: «Λάβαμε το Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Χαίρομαι για την έμφαση σε καίριους τομείς, όπως πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, απασχόληση, δεξιότητες, ιδιωτικές επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις». Πρόσθεσε δε ότι «μετά την αξιολόγηση η Ελλάδα θα μπορέσει να λάβει μέχρι 30,5 δισ. μέσω του Ταμείου “Next Generation EU”».

Προπαγανδίζοντας υπέρ του προγράμματος ο υφυπουργός Άκης Σκέρτσος είπε τα εξής γι’ αυτό: Το σχέδιο «Ελλάδα 2.0» με τις 58 μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνει δίνει απαντήσεις σε αυτά και σε πολλά ακόμα αντίστοιχα ερωτήματα με τέσσερις προτεραιότητες:  την πράσινη ανάπτυξη, την ενίσχυση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής, τη στήριξη της επιχειρηματικότητας, την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων και την προώθηση καινοτομίας και βεβαίως τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την τεχνολογική αναβάθμιση του  δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

Στην πραγματικότητα, για τους πακτωλούς αυτούς στους επιχειρηματικούς ομίλους ο λαός θα κληθεί να πληρώσει «μέχρι δεκάρας», με νέα χαράτσια και φόρους που «στον αμέσως επόμενο τόνο» θα φορτωθούν στις πλάτες του ώστε να αποπληρωθούν τα δάνεια που παίρνουν ΕΕ και κυβερνήσεις, αλλά και με τις περίπου 60 «μεταρρυθμιστικές» πρωτοβουλίες – προγράμματα, αντιλαϊκές ανατροπές που η νομοθέτησή τους, κατά τη γνωστή διαδικασία όλων των μνημονίων, όπως και των «μεταμνημονιακών» δεσμεύσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θα «ξεκλειδώνει» τις εκταμιεύσεις δόσεων.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, πάνω – πάνω στη λίστα «φιγουράρει» το αντεργατικό τερατούργημα με την κατάργηση του 8ωρου, τη 10ωρη δουλειά, τις απλήρωτες υπερωρίες και τα νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, που φέρνει η κυβέρνηση.

Ενώ και οι υπόλοιποι στόχοι και «μεταρρυθμίσεις» που καταγράφονται στο σχέδιο σηματοδοτούν νέα βάρη και «πράσινα» χαράτσια, εκτίναξη του κόστους για τα «πράσινα» εμπορεύματα, όπως και της ενεργειακής φτώχειας, με το λαό να καλείται να πληρώσει το πανάκριβο ρεύμα των ΑΠΕ, ένα αστικό κράτος «αποτελεσματικότερο» για το κεφάλαιο και αντιδραστικότερο για το λαό, μεταξύ άλλων με «θωράκιση» της αστικής Δικαιοσύνης και με αναδιαρθρώσεις όπως η ψηφιοποίηση για τη γρηγορότερη υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής.

Νέα πλήγματα προβλέπονται και για επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, μεταξύ άλλων με τη συνέχιση της φοροληστείας, το νέο Πτωχευτικό, τις αναδιαρθρώσεις που προωθούν το ηλεκτρονικό εμπόριο, αλλά και για τους νέους, όπου παρά τα «παχιά λόγια» της κυβέρνησης, προδιαγράφεται μαύρο μέλλον, με μόνιμη τη διαδρομή από τη δουλειά χωρίς δικαιώματα, στην ανεργία, στην κατάρτιση με ημερομηνία λήξης, ανάλογα με τις εφήμερες ανάγκες του κεφαλαίου, κ.ο.κ.

Τα παραπάνω αποτελούν τους κοινούς άξονες του σχεδίου του κεφαλαίου που από κοινού υπηρετούν η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, στα προγράμματα των οποίων πρέπει να ψάξει κανείς με «μεγεθυντικό φακό» τις διαφορές.

Επιμέλεια: Νίκος Πυλιώτης

Εύφορη Πεδιάδα