Η σκανδαλολογία, τα μεγάλα σκάνδαλα κι ένας φίλος απ’ τα παλιά

Των Γιάννη Ελαφρού, Γιώργου Κρεασίδη

Πριν δέκα μέρες γράψαμε πως ξεχείλισαν οι πολιτικοί υπόνομοι και ένας οχετός αθλιότητας θα κατακλύσει την πολιτική ζωή, μια λασποβροχή διαρκείας θα πνίξει αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι.

Είχαμε τις πληροφορίες μας για το τι θα ακολουθήσει. Αλλά μερικές φορές τα γεγονότα ξεπερνούν και τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις. Μετά την πρώτη κασέτα Μιωνή (έχει προειδοποιήσει πως έχει εννιά), η πλευρά της ΝΔ «έβγαλε» τον Καλογρίτσα να καταγγείλει στην ουσία πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έψαχνε το 2016 να βρει τρόπο να του μεταβιβάσει -αφού πρώτα «ξεπλύνει»- τρία εκατομμύρια ευρώ από λιβανέζικη επιχείρηση, για να λάβει μέρος στο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες.

Ο πρώην φίλος των Τσίπρα- Παππά γίνεται τώρα κατήγορος της ΝΔ. Δεν είναι άγνωστο το παιχνίδι αυτό στον κόσμο των γκρίζων επιχειρήσεων, των μυστικών υπηρεσιών και της αστικής πολιτικής, ειδικά εάν «σε κρατάνε» με οικονομικές ατασθαλίες και όχι μόνο.

Η πλευρά ΣΥΡΙΖΑ «αντεπιτέθηκε», κάνοντας φύλλο και φτερό ηχογραφήσεις που είχε κάνει η ΕΥΠ επί Γ. Ρουμπάτη (κυβέρνηση Τσίπρα) αλλά και επί Δ. Παπαγγελόπουλου και που καταγράφουν έργα και ημέρες -και κυρίως νύχτες- υπουργών και στελεχών της ΝΔ (σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται), από άγρια σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων μέχρι συνεργασία με ισχυρές εγκληματικές συμμορίες — που βεβαίως περιλάμβαναν στελέχη της ΕΛΑΣ, πρώην και νυν. Μέχρι στιγμής δεν έχουν δοθεί ονόματα, μοιάζει περισσότερο με «μαφιόζικη» προειδοποίηση προς την άλλη πλευρά να μην προχωρήσει. Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκαθάρισε την Κόπρο του Αυγεία όσο ήταν κυβέρνηση.

Ποιοι λόγοι τίναξαν το καπάκι των πο­λιτικών υπονόμων και ξεχύθηκε στο πανελλήνιο μέρος της πολιτι­κής βρομιάς των προηγούμε­νων ετών; Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως κάποια από τις δύο πλευρές εμπνέεται από διάθεση… «κάθαρσης». Από το 1989, αυτό το παραμύθι κάηκε στην Ελλάδα. Η βασική πολιτι­κή αιτία του αδίστακτου πολέ­μου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ εί­ναι το ότι μοιάζουν πλέον τόσο πολύ, έχουν λειανθεί τόσο οι όποιες πολιτικές και προγραμ­ματικές διαφορές τους, που μένει μόνο η αντιπαράθεση για το ποιος θα διαχειριστεί το «μαγαζί». Κι εκεί κυριαρχούν οι νόμοι της μαφίας.

Γιατί όμως τώρα; Όταν έσκασε το νέο πακέτο Καλογρίτσα, μετά την πρώτη κασέτα Μιωνή, πολλοί σκέφτηκαν πως ο Κ. Μητσοτάκης θα κάνει τελι­κά εκλογές. Ο χαρακτηρισμός, όμως, μιας τέτοιας κίνησης ως «ανέντιμης» από τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε συνέντευξή του στον Σκάι (7/7), μάλλον κλείνει για το επόμενο διάστημα τη σχετική συζήτηση. Άρα; Δύο φαίνεται να είναι οι βασικοί λό­γοι που οδηγούν τη ΝΔ στη σχε­τική επίθεση: Ο πρώτος είναι η ανησυχία μπροστά στον κίνδυ­νο κοινωνικών αντιδράσεων, ενόψει βαθιάς οικονομικής κρίσης· η σκανδαλολογία είναι πάντα μια καλή μέθοδος παραπλάνησης. Ο δεύτερος είναι η επιλογή -με ιδιαίτερη επιμονή της Σαμαρικής πτέρυγας- να θέσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε δικαστική ομηρία, με προανακριτική για στελέχη του στη βουλή, ακόμα και με ειδικό δικαστήριο.

Και η Αριστερά; Συχνά σε παρόμοιες περιπτώσεις βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος, μένει στη συγκεκριμένη υπό­θεση και χάνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο βλασταίνουν τα άνθη του κακού. Από την άλλη, βέ­βαια, είναι «άσφαιρα πυρά» οι γενικόλογες καταγγελίες του καπιταλισμού, χωρίς συγκεκρι­μένη ανάλυση της συγκεκριμέ­νης κατάστασης.

Η αντικαπιταλιστική κομ­μουνιστική Αριστερά οφείλει πρωτίστως να αναδείξει συ­γκεκριμένα τα μεγάλα πραγ­ματικά σκάνδαλα, για τα οποία δεν μιλάει η αστική πο­λιτική. Είναι μεγάλο σκάνδα­λο η ατομική ιδιοκτησία και έλεγχος των μέσων μαζικής πληροφόρησης από μια χού­φτα μεγαλοεπιχειρηματίες- που μπορούν να καθορίζουν τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εξελίξεις. Είναι μεγάλο σκάνδαλο οι αυτοκινη­τόδρομοι, τα μεγάλα έργα που καλύπτουν βασικές κοινωνι­κές ανάγκες, τα δημόσια αγα­θά (νερό, ρεύμα, επικοινωνίες κ.λπ.) να ανήκουν σε ιδιωτι­κές εταιρείες, να είναι αντι­κείμενο κερδοσκοπίας. Είναι μεγάλο σκάνδαλο οι εξοπλι­σμοί. Είναι μεγάλο σκάνδα­λο να σηκώνει το τηλέφωνο ο πρέσβης των ΗΠΑ ή του Ισρα­ήλ και να κλείνει δουλειές. Εί­ναι μεγάλο σκάνδαλο η ύπαρ­ξη μιας αστυνομίας με βασικό αντικείμενο την καταστολή και την -επικερδή- διαχείριση του εγκλήματος — ναρκωτικά, πορνεία, νύχτα, λαθρεμπόριο κλπ. Είναι μεγάλο σκάνδαλο η αποθησαύριση χρήματος -μαύρου και άσπρου- από ελάχιστους πολυεκατομμυριούχους, προερχόμενου από το μεγαλύτερο σκάνδαλο απ’ όλα την απόσπαση υπεραξίας από εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο που θέτει σε λειτουργία και τον τροχό του εγκλήματος.

ΣΥΡΙΖΑ: από τα αλώνια στα σαλόνια

Η προσπάθεια διαχείρισης και ελέγχου της εξουσίας, σε συνεργασία με ολιγάρχες, στελέχη της ΚΥΠ και ακροδεξιούς

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ κα­ταγγέλλει μεθόδους παρακράτους και τους ολιγάρχες των ΜΜΕ, γεννιέται το ερώτημα ποια ήταν η δική του στάση απέναντι σε αυτούς τους μη­χανισμούς και πώς απάντησε στο αίτημα για εκδημοκρα­τισμό, όταν βρέθηκε για τεσσεράμισι χρόνια στην κυβέρ­νηση. Τότε που πέρασε βα­θιά κρίση το αστικό πολιτικό σύστημα, ειδικά το ΠΑΣΟΚ, χρεοκόπησαν κανάλια-ναυαρχίδες και έκλεισαν ιστορι­κές εφημερίδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε από την πρώτη στιγμή πού το πάει, επιλέγοντας τη συγκυβέρνηση με την εθνικιστική δεξιά των ΑΝΕΛ. Ο αρχηγός τους Πάνος Καμμένος, που δεν έχανε ευκαιρία να δείξει πόσο αμερικανόφιλος ήταν, ορίστηκε υπουργός Άμυνας για να εγγυηθεί τη συνέχεια του κράτους που έταξε πριν τις εκλογές ο Τσίπρας, επισκεπτόμενος σαν αξιωματική αντιπολίτευση το Πεντάγωνο. Τα υπουργεία Εξωτερικών και Δημόσιας Τά­ξης αναλάβανε οι Ν. Κοτζιάς και Ν. Τόσκας, απόστρατος με νατοϊκή διαδρομή, προερχόμε­νοι από την πασοκογενή συνι­στώσα «Πράττω» με ελάχιστα μέλη, αλλά σταθερό προσανα­τολισμό στις ΗΠΑ. Τα υπουρ­γεία που συνδέονται με αυτό που σχηματικά ονομάζεται «βαθύ κράτος» συμπλήρωνε η ανάληψη του υπουργείου Δικαιοσύνης από τον αρχηγό της ΕΥΠ επί κυβερνήσεων Καρα­μανλή, Δ. Παπαγγελόπουλο. Για την οποία ΕΥΠ, επιλέχτηκε διοικητής ο Γ. Ρουμπάτης, άνθρωπος του πάλαι ποτέ συγκροτήματος Λαμπράκη που διατέλεσε εξ απορρήτων του Α. Παπανδρέου, με διασυν­δέσεις με τις ΗΠΑ. Η ρήξη με το «παλιό» έφτασε μέχρι τη συ­γκυβέρνηση με στελέχη της Δε­ξιάς, που για τους λόγους τους συγκρούστηκαν με τον Σαμα­ρά, όπως και με αντίστοιχες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ.

Στον χώρο των ΜΜΕ, ο ΣΥ­ΡΙΖΑ απέρριψε εξαρχής κάθε θεσμική δυνατότητα για μια ΕΡΤ με στοιχειώδη δημοκρα­τική λειτουργία και συμβολή στην ενημέρωση. Η ΕΡΤ ξανάνοιξε μετά τη διετία του «μαύρου» που επέβαλλαν Σαμαράς-Βενιζέλος με μια απλή μετονομασία της ΝΕΡΙΤ, του περιθωριακού κρατικού φε­ρέφωνου που είχε μπει στη θέση της. Αναβίωσε το παλιό μοντέλο διοίκησης που είχε απαξιώσει τη δημόσια τηλε­όραση, με όλη την εξουσία στον διευθύνοντα σύμβουλο, τον Λ. Ταγματάρχη, έναν άνθρωπο της αγοράς των ιδι­ωτικών ΜΜΕ και των σχεδιασμών του ΠΑΣΟΚ για συρρίκνωση της ΕΡΤ που κατέλη­ξαν στο «μαύρο» του 2013.

Η ΕΡΤ παρέμεινε στη γω­νία και στον παραδοσιακό της ρόλο σαν όργανο κυβερνητι­κής προπαγάνδας, αντί να «ανοίξει» στην κοινωνία και τις αναζητήσεις της, στις δυ­νάμεις του πολιτισμού και της μαχόμενης δημοσιογραφίας, όπως επιχειρήθηκε με αξιοσημείωτα αποτελέσματα από την αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3 και το εγχείρημα της ERTopen. Η τηλεόραση παρέμεινε στα χέρια των ολιγαρχών και ο ΣΥΡΙΖΑ απλά περιορίστηκε στο να ανακατέψει την τράπουλα με εργαλείο τον νόμο για την αδειοδότηση των καναλιών. Θυμίζουμε ότι τα κανάλια, με βάση το καθεστώς που διαμόρφωσε η συγκυβέρνη­ση Τζαννετάκη των ΝΔ-ΣΥΝ (ΚΚΕ και ΕΑΡ) λειτουργούσαν ουσιαστικά άτυπα και χωρίς άδεια, επιτρέποντας ένα δι­αρκές αλισβερίσι καναλαρχών και εκάστοτε κυβέρνησης.

Έτσι αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να στα­ματήσει το καθεστώς απόλυ­της ασυδοσίας των καναλαρχών, με όρους νομικής ρύθμι­σης του πλαισίου λειτουργίας (δεν περιμέναμε από τον Τσίπρα τα αναγκαία επαναστατι­κά μέτρα), επιχείρησε πρώτα να τα βρει με τους ολιγάρχες.

Στιγμιότυπα αυτής της φά­σης ήταν το προεκλογικό δεί­πνο Δούρου-Μαρινάκη και το «κόκκινο» πρωτοσέλιδο των Νέων επί Ψυχάρη, μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού δεν του βγήκε, άρχισε γαϊτανάκι με τον Σαββίδη, τον γνώριμο από παλιά Καλογρίτσα κα. Στο τέλος της ημέρας τα μισά ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας της χώρας ανήκουν σε έναν αμφιλεγόμενο εφο­πλιστή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθη­κε εγκαταλειμμένος από τους μιντιάρχες, οι οποίοι όπως πάντα πήγαν με τον επόμενο νι­κητή . Η επανέναρξη του Mega μετά την εκλογή Μητσοτάκη, απλά ήρθε να συμβολίσει ότι «όλα αλλάξανε, για να μην αλ­λάξει τίποτα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι, μέσα σε αυτό το σκηνικό που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να εδραιωθεί, ρίχνοντας γέφυ­ρες σε πρόσωπα και συστήμα­τα από το παλιό κατεστημένο που ήρθαν σε ρήξη με τη συ­γκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, μέχρι και ο Σάμπι Μιωνής αρθρογραφούσε στην Εφημερίδα των Συντακτών κατά του Βορίδη και του αντισημι­τισμού του. Ήταν η εποχή των γνωστών συνομιλιών με τον Παππά, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ τον αξιοποιούσε για να οικο­δομήσει σχέσεις με την ακρο­δεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ, αλλά και για πλήξει την εικό­να της ΝΔ, χωρίς να θίγει την πολιτική της.

Η εμπειρία από την πολι­τική του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτά τα επίπεδα δείχνει ότι η πολε­μική της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς ενάντια στον κυβερνητισμό δεν ήταν αποτέλεσμα ιδεολογικής καθαρότητας και φοβικότητας απέναντι στην ευθύνη της εξουσίας. Το αστικό κράτος και ευρύτερα οι θεσμοί της αστικής εξουσίας είναι ένα πλέγμα πολύ πιο σύνθετο από αυτό που περιγράφουν οι αντιλή­ψεις είτε εμφανίζονται σαν κεντροαριστερές, σοσιαλδη­μοκρατικές ή της ριζοσπα­στικής Αριστεράς, οι οποίες καλλιεργούν αυταπάτες για την «αριστερή κυβέρνηση» και τις δυνατότητες της κοι­νοβουλευτικής πλειοψηφίας. Είναι καθοριστικής σημασίας η σύνδεση της εσωτερικής λο­γικής αυτών των θεσμών με τα συμφέροντα της αστικής τάξης και τον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό παρά τα παχιά τα λό­για, όχι ρήξη με το σύστημα εξουσίας και το ολιγοπώλιο των ΜΜΕ, ούτε καν μια στοιχειώδη δημοκρατική ρύθμιση στα θεσμικά πλαίσια δεν επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ, δοκιμάζο­ντας απλά να το χρησιμοποι­ήσει, όπως όλες οι κυβερνή­σεις της μεταπολίτευσης. Για να καταφέρουν όλες ακριβώς το αντίθετο.

Αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει το καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας των καναλαρχών, επιχείρησε πρώτα να τα βρει με τους ολιγάρχες και μετά να φτιάξει τους δικούς του

Ένας φίλος από τα παλιά για την κυβερνώσα Αριστερά

Ο εργολάβος Χρήστος Καλογρίτσας είναι παλιός γνώριμος της «κυβερνώσας Αριστεράς». Άνθρωπος εμπιστοσύνης του Χαρίλαου Φλωράκη, εμφανίστηκε σαν εκδότης της Πρώτης, όταν το ΠΓ του ΚΚΕ αποφάσισε στις 22.2.1986 την έκδοση μιας εφημερίδα πλατύτερης από τον Ριζοσπάστη ώστε να διαμορφώσει κλίμα για δυο φιλόδοξα σχέδια. Το πρώτο αφορούσε τη συγκρότηση του Συνασπισμού με τη σοσιαλδημοκρατική ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου. «Εγκέφαλος» της εφημερίδας ήταν ο Μίμης Ανδρουλάκης, σύμβουλος έκδοσης ο Στέργιος Πιτσιόρλας εκ μέρους του Κύρκου. Το δεύτερο σχέδιο ήταν να γίνει ο Συνασπισμός κόμμα εξουσίας σε συνεργασία με τις «τίμιες» αστικές δυνάμεις. Αυτό οδήγησε τον Ιούλη του 1989 στην κυβέρνηση Τζαννετάκη με τη ΝΔ, για να ακολουθήσει αυτή του Ζολώτα με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Το σύντομο καλοκαίρι της εξουσίας κατέληξε σε φιάσκο και διασπάσεις, ενώ το ΚΚΕ έκλεισε το Σεπτέμβρη του 1990 την Πρώτη, αφού έπαιξε το ρόλο της, με πρόσχημα τα παγίως άσχημα οικονομικά της. Η αρχή για μια ανοικτά διαχειριστική Αριστερά έγινε όμως με το Συνασπισμό, που μετεξελίχθηκε στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Καλογρίτσας, αξιοποιώντας κάθε γνωριμία, στη δεκαετία του 1990 βρέθηκε στο σύμπαν του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας δουλειές με τον Άκτωρα που γιγαντώθηκε τότε. Στο σύμπαν αυτό συνάντησε τον σημερινό υπουργό της ΝΔ Τ. Θεοδωρικάκο που, αφού διέλυσε την ΚΝΕ σαν γραμματέας (διορισμένος από τον Περισσό), πέρασε από τον Συνασπισμό, βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνος του γραφείου τύπου. Συμμετείχαν μαζί στην εταιρία δημοσκοπήσεων GPO.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε κυβερνητική τροχιά, ο Καλογρίτσας ξαναβρέθηκε με παλιούς γνώριμους κάνοντας αυτό που τόσο καλά ήξερε…

ΠΡΙΝ