dya_xalx0aqvzto

Του Βαγγέλη Μαρινάκη

– Είναι σαφές πως μια από τις βασικές προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ ήταν η εφαρμογή του δόγματος «Νόμος και Τάξη». Η κυβέρνηση πια της ΝΔ απέδειξε πως τηρεί τις υποσχέσεις  της. Με αφετηρία τις εκκενώσεις των καταλήψεων από πρόσφυγες και με την ένταση της αστυνομικής καταστολής να αυξάνεται από τα γεγονότα της ΑΣΟΕΕ και μετά, είναι γεγονός πως η ΕΛ.ΑΣ.  νιώθει «αέρα στα φτερά της». Το διαλαλούν και οι συνδικαλιστές της σε όλα τα πάνελ αλλά κυρίως το πιστοποιεί πολλαπλά η δράση της και η συνέπεια με την οποία υπερασπίζονται κάθε αλητεία της οι γνωστοί ΜπογδανοΛοβέρδοι και πάσης φύσεως ακροδεξιά τομάρια. Οι τύποι -ειδικότερα τα επίλεκτα σώματα τύπου ΜΑΤ και ΕΚΑΜ- έχουν ξεφύγει για να το πούμε λαϊκά και λειτουργούν ως κρατικές συμμορίες. Χτυπάνε στο ψαχνό, κινηματικούς και μη, έτσι γιατί τους γουστάρει έχοντας την κάλυψη και στήριξη του Χρυσοχοΐδη και άλλων υπουργών που παπαγαλίζουν την ατζέντα της «χαλαρότερης αστυνομίας της Δύσης».

– Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» δεν ακουμπά μόνο την συμπεριφορά της αστυνομίας απέναντι στους διαδηλωτές και τους πολίτες, αλλά παίρνει και θεσμική διάσταση. Ο Χρυσοχοΐδης προανήγγειλε νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις. Πλέον θα απαιτείται ενημέρωση της Αστυνομία 48 ώρες πριν, ονοματεπώνυμο διοργανωτή και θεσπίζεται «αναλογικότητα» στην κατάληψη δημόσιου χώρου, δηλαδή η πορεία θα καταλαμβάνει χώρο ανάλογα με τον όγκο της. Όπως καταλαβαίνουν όλοι όσοι δεν έχουν πάρει διαζύγιο με την κοινή λογική μιλάμε για μια καραμπινάτη προσπάθεια στοχοποίησης και απαξίωσης πάσης φύσεως κινητοποιήσεων, με τους διαδηλωτές να μετατρέπονται σε γραφικούς φωνακλάδες που θα ουρλιάζουν ενώ περνάνε δίπλα τους φορτηγά και αυτοκίνητα. Επιπλέον, οποιαδήποτε φθορά σε περίπτωση κινητοποιήσεων θα «φορτώνεται»στον υπεύθυνο, πράγμα που οδηγεί σε ακόμη περισσότερες δικαστικές διώξεις για τους αγωνιστές.

– Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμενόμενη και θλιβερή συνάμα. Ο Τσίπρας  υπερασπίστηκε τον Νοέμβρη εν μέρει την επέμβαση της αστυνομίας που προηγήθηκε των επεισοδίων με το σκεπτικό πως «επενέβησαν για να καθαρίσουν τον πανεπιστημιακό χώρο από ένα στέκι όπου είχανε μπουκάλια που πιθανώς κάποιοι θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν ως βόμβες μολότοφ». Προχθές υπερασπίστηκε την εκκένωση των καταλήψεων, τις οποίες βέβαια μας είπε πως επί των ημερών του γίνονταν δίχως παρατράγουδα. Η οικειοποίηση από τον ΣΥΡΙΖΑ ρητορικής φιλικής προς τους νοικοκυραίους δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι κομμάτι μιας στρατηγικής επιλογής της ηγεσίας του κόμματος να πατήσει στο κέντρο και να προσεταιριστεί φιλήσυχους δημοκράτες που θέλουν μια πιο ήπια μορφή καταστολής, ανθρώπους που ποντάρουν στην γαλήνη της ανάπτυξης και θέλουν «να ησυχάσουν τα πράγματα», μα τους πέφτει βαριά το να σε ξεβρακώνουν οι μπάτσοι. Από την άλλη, το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να αξιοποιήσει ακόμη και παραδοσιακά κοινοβουλευτικά όπλα όπως την πρόταση μομφής συνιστά απόδειξη της αδυναμίας του. Παρά το 31.5% των εκλογών παραμένει ένα γερασμένο κόμμα με μικρή κοινωνική γείωση, ένα κόμμα συνεπώς δίχως μαζικές αντιστάσεις στο εσωτερικό του, ευπροσάρμοστο στις διαθέσεις ενός στενού ηγετικού πυρήνα. Στο όλο παζλ θα πρέπει να προστεθεί η συνολική στροφή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μετά την 7η Ιουλίου, με αιχμή του δόρατος τα συστημικά ΜΜΕ και την ατζέντα που διαμορφώνουν.

– Η στάση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ως τώρα υπήρξε το μόνο θετικό στοιχείο. Από τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ και μετά βρήκε την ευκαιρία όχι μόνο να κάνει αντιπολίτευση στον δρόμο σε ένα θέμα προνομιακό για την πλευρά μας αλλά και με αφορμή αυτό να συνενώσει δυνάμεις που ήταν σκόρπιες και αποπροσανατολισμένες σε εσωτερικές μικροσυγκρούσεις, δίνοντας παράλληλα νέα ώθηση στο φοιτητικό κίνημα. Έχουμε όμως την εντύπωση πως αυτή η ευχάριστη και δυναμική  επανάκαμψη δεν αρκεί ώστε να γίνει η υπέρβαση σε άλλα πιο σημαντικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να καλύψει τα υπαρκτά κουσούρια του κόσμου πέραν της σοσιαλδημοκρατίας (σχέση κινημάτων-πολιτικής, εθνικισμός, ο αντιιμπεριαλισμός σήμερα). Για αυτά χρειάζεται πέρα από την συμπόρευση στους δρόμους του αγώνα υπομονή και ειλικρινής διάλογος σε βάθος χρόνου.

avantgarde