Του Γιώργου Μουρμούρη

Οι «ρόμποκοπ» του Χρυσοχοϊδη χτυπάνε όποιον βρεθεί στον δρόμο τους

Την πόρτα ανθρώπων που δεν αποτελούν τους «συνήθεις υπόπτους» για την αστυνομική βία και καταστολή χτύπησε, κυριολεκτικά, την εβδομάδα που μας πέρασε το ξεχαλινωμένο αστυνομικό κράτος που οικοδομεί με ταχύτητα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πατώντας στα θεμέλια που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ινδαρές και η οικογένειά του ήταν τα νέα θύματα της καταστολής, από άνδρες των ΕΚΑΜ που στάλθηκαν για να εκκενώσουν κατάληψη στην περιοχή του Κουκακίου. Οι εικόνες με τον κακοποιημένο σκηνοθέτη και οι καταγγελίες για όσα έλαβαν χώρα το πρωί της Τετάρτης έκαναν τον γύρο της Ελλάδας, αποκαλύπτοντας στα μάτια και των πλέον –εκουσίως ή ακουσίως– αφελών το πραγματικό πρόσωπο της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Ξεσκεπάστηκε, παράλληλα, ο μηχανισμός προπαγάνδας που έχει στήσει η ΕΛΑΣ, το αρμόδιο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και ο πολιτικός προϊστάμενος των δυνάμεων καταστολής, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, σε απόλυτη σύμπνοια με τη πλειοψηφία των αστικών ΜΜΕ — που φανερώθηκε πόσο απροκάλυπτα παίρνουν «γραμμή» από τα κεντρικά της ΓΑΔΑ. Έτσι, σε μία θεαματική κωλοτούμπα, τη δεύτερη του είδους της μέσα σε λίγες ημέρες, από την άρνηση της αστυνομικής βίας, ΕΛΑΣ και υπουργείο πέρασαν στην ιλαροτραγωδία του «δεν χρησιμοποιήθηκαν πλαστικές σφαίρες αλλά ελαστικές μπάλες».

Τα όσα συνέβησαν στο Κουκάκι αποτέλεσαν τον κρίκο που συνδέει την αχαλίνωτη αστυνομική βία, που θεωρείται ως ένα βαθμό κοινωνικά νομιμοποιημένο να ασκείται σε πρόσφυγες, μετανάστες, αναρχικούς-αντιεξουσιαστές και αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής κυρίως Αριστεράς, με τμήματα της κοινωνίας που βρίσκονται εκτός κινηματικών διεργασιών, που ακόμα που και εναντιώνονται σε αυτές. Αναδείχθηκε, δηλαδή, με τον πιο ωμό σωματοποιημένο τρόπο, ότι η «προπόνηση» των δυνάμεων καταστολής στα κορμιά μεταναστών, αντιεξουσιαστών και θαμώνων των Εξαρχείων ήταν μόνο η αρχή για μια κατάσταση γενικευμένης καταστολής που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει την πόρτα ακόμα και του πλέον ανυποψίαστου.

Από αυτή την άποψη, το θέμα αποτελεί επικοινωνιακό Βατερλώ για την ΕΛΑΣ και τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη προσωπικά. Αυτό ομως δεν είναι αρκετό, καθώς χρειάζεται οργάνωση της ταξικής αντίστασης στη βία του αστικού κράτους, ειδικά τώρα που το βρομερό χνώτο της αγγίζει ολοένα μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας. Εξάλλου, λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν την εισβολή στο Κουκάκι, είχε έρθει στη δημοσιότητα μία ακόμη καταγγελία για εξευτελιστική συμπεριφορά αστυνομικών, με θύμα αυτή τη φορά μία νεαρή φοιτήτρια. Η 22χρονη κατήγγειλε ότι ενώ περπατούσε στην Πατησίων και χωρίς κάποια αφορμή, ζητήθηκε ο έλεγχος των στοιχείων της από αστυνομικούς, διαδικασία που σύντομα μετατράπηκε σε σωματικό έλεγχο. Η νεαρή καταγγέλλει ότι της ζητήθηκε να γδυθεί στη μέση της Πατησίων ενώ, στην άρνησή της, γυναίκα αστυνομικός την οδήγησε στις τουαλέτες κοντινού καταστήματος, όπου και την ανάγκασε να γδυθεί μπροστά της.

Η αποδοχή από μεγάλο μέρος της κοινωνίας της καθημερινότητας της αστυνομικής αυθαιρεσίας αποτελεί το ένα μόνο σκέλος της κατασταλτικής εκστρατείας της κυβέρνησης. Παράλληλα, υπάρχει προσπάθεια περιορισμού των διαδηλώσεων, ζήτημα για το οποίο προανήγγειλε νομοθετική πρωτοβουλία ο Μ. Χρυσοχοΐδης. Ήδη από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει θεσμοθετηθεί το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και τον συνδικαλισμό, ενώ το νομικό-ποινικό πλαίσιο γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό.

ΠΡΙΝ