Θέλουμε μια Ελλάδα της ανάπτυξης για όλους. Περισσότερες και καλύτερες δουλειές για τις Ελληνίδες, τους Έλληνες», λέει και ξαναλέει στις προεκλογικές ομιλίες του ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, περιγράφοντας τη «δίκαιη» ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Θέλουμε να πηγαίνουν καλά οι επιχειρήσεις για να μπορούν να στηρίζουν τους εργαζόμενους», λέει και ξαναλέει ο πρόεδρος της ΝΔ Κυρ. Μητσοτάκης, διαφημίζοντας τη «βιώσιμη» ανάπτυξη της ΝΔ.

Είναι πράγματι έτσι;

Ας δούμε δυο τέσσερα παραδείγματα:

Παράδειγμα πρώτο: 

ΟΛΠ – COSCO: Μισθοί και δικαιώματα θυσία στη… «δίκαιη» ανάπτυξη

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΛΠ (ο οποίος έχει εξαγοραστεί από την COSCO), η διακίνηση των εμπορευματοκιβωτίων και στις τρεις προβλήτες για το 2018 έφτασε τα 4,908 εκατ. TEUs (μονάδα μέτρησης που ισοδυναμεί με ένα εμπορευματοκιβώτιο), κατατάσσοντας το λιμάνι του Πειραιά έκτο στην πανευρωπαϊκή κατάταξη και δεύτερο λιμάνι της Μεσογείου.

Ο ΟΛΠ παρουσίασε τους υψηλότερους ρυθμούς αύξησης διακίνησης TEUs μεταξύ των 40 πρώτων λιμανιών του κόσμου και τον υψηλότερο ρυθμό διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων στην Ευρώπη.

Για το 2019 «αναμένεται να ξεπεράσει τα 5 εκατ. TEUs. Ηδη για το πρώτο τρίμηνο του 2019 έχει σημειωθεί νέο ρεκόρ διακίνησης στις προβλήτες εμπορευματοκιβωτίων, καθώς και οι τρεις μαζί αθροιστικά ξεπέρασαν τα 1,33 εκατ. εμπορευματοκιβώτια, εκτινάσσοντας τον ρυθμό αύξησης διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων στο 24,40%».

Ακόμα: «Ο ΟΛΠ πέτυχε την υψηλότερη ιστορικά επίδοση σε κερδοφορία. Τα κέρδη προ φόρων ανήλθαν σε 42,3 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας αύξηση 100%. Το καθαρό αποτέλεσμα ήταν βελτιωμένο κατά 147% και ανήλθε στα 27,9 εκατ. έναντι των 11,3 εκατ. ευρώ της χρήσης 2017».

Τι είδαν οι εργαζόμενοι από όλα αυτά τα κέρδη και την ανάπτυξη του επιχειρηματικού ομίλου;

Οι εργαζόμενοι στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ, οι οποίες έχουν παραχωρηθεί στην COSCO από το 2009, με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να κλείνει τη συμφωνία παραχώρησης και την κυβέρνηση της ΝΔ να την υλοποιεί, μέχρι και αυτήν τη στιγμή είναι εργολαβικοί, με εκ περιτροπής εργασία, ατομικές συμβάσεις εργασίας, άθλιες συνθήκες δουλειάς με σακατεμένους εργάτες από την εντατικοποίηση, εργατικά ατυχήματα που αποκρύβονται.

Όσον αφορά τους υποτίθεται «μόνιμους» υπαλλήλους του ΟΛΠ, με τη βοήθεια του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού των σωματείων του χώρου και τη ΣΣΕ που υπέγραψαν, η COSCO εν μέσω κερδοφορίας, δηλαδή στο τέλος του 2017, έβαλε τσεκούρι στις αποδοχές των εργαζομένων πάνω από το 40%, επιμήκυνε τον εργάσιμο χρόνο. Το 7,5ωρο – 37,5ωρο που ίσχυε έγινε 8ωρο – 40ωρο, ώστε οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ να δουλεύουν πλέον παραπάνω και απλήρωτα! Επιπλέον, κατάργησε το σταθερό πενθήμερο (Δευτέρα- Παρασκευή) και η εργασία το Σαββατοκύριακο και αργίες δεν είναι υπερωρία. Επομένως, αυτό που ισχύει πλέον για τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ είναι δουλειά 7 μέρες τη βδομάδα χωρίς υπερωριακή αμοιβή. Επέβαλε σχέσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, εισήγαγε τον ενεργό και ανενεργό χρόνο εργασίας, σύστημα αξιολόγησης με κριτήριο την παραγωγικότητα, «απλοποίησε» την απόλυση κ.ά.

Στις 12 Ιούνη του 2019, δηλαδή πριν λίγες μέρες, και ενώ η COSCO καταγράφει κερδοφορία ρεκόρ, υπογράφηκε η ΣΣΕ των λιμενεργατών του ΟΛΠ με το καθαρά εργοδοτικό σωματείο. Προβλέπονται συνοπτικά μείωση του βασικού ημερομίσθιου κατά 5,63 ευρώ, μείωση της εργατικής πόστας (ομάδας εργασίας) από 6 σε 5 άτομα, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις συνθήκες εργασίας, κατάργηση του σταθερού ημερήσιου χρόνου, του 5ήμερου, κατάργηση επιδομάτων, όπως χρονοεπίδομα, εντατικοποίηση της εργασίας, με αύξηση του τονάζ ανά εργαζόμενο, κατάργηση των ΒΑΕ, ενώ ορίζει ως ελάχιστο αριθμό λιμενεργατών που θα παραμείνουν στον ΟΛΠ τους 160, επιβεβαιώνοντας την πρόθεση της COSCO να μειώσει τους εργαζόμενους με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, ανοίγοντας το δρόμο για εργαζόμενους μέσω εργολαβικών εταιρειών με «κουρεμένα» εργασιακά δικαιώματα και χωρίς ΣΣΕ.

Παράλληλα, στον ΟΛΠ τρέχει και πρόγραμμα «εθελούσιων» αποχωρήσεων που όπως σημειώνεται στα οικονομικά αποτελέσματα του ΟΛΠ, «βοήθησε στη μείωση των αμοιβών προσωπικού το 2018 στα 55,4 εκατ. ευρώ από 57,8 εκατ.».

Σε αυτά να προστεθεί ότι οι συμβάσεις παραχώρησης του ΟΛΠ στην COSCO που έχουν διαμορφώσει οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, προβλέπουν πλήρη φοροαπαλλαγή, απαλλαγή ακόμα και από δημοτικά τέλη.

Παράδειγμα δεύτερο:

Πρώτοι οι εφοπλιστές, στον πάτο οι ναυτεργάτες

Στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, και μάλιστα αυξάνοντας το μερίδιό του, όπως και τη διαφορά από τον δεύτερο, δηλαδή την Ιαπωνία, παραμένει ο στόλος των Ελλήνων εφοπλιστών, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του διεθνούς νομοτελεστικού οίκου Clarkson’s για το 2019. Ο στόλος τους αποτελείται από 5.211 πλοία με 195,9 εκατομμύρια gt και βρίσκεται στην πρώτη θέση, αυξάνοντας κατά 1,9% τη χωρητικότητά τους. Ελέγχουν πλέον ποσοστό 16% του παγκόσμιου

στόλου με όρους χωρητικότητας, από 15%, ενώ η συνολική αξία του ελληνόκτητου στόλου άγγιξε τα 105 δισ. δολάρια! Μεγάλη είναι η κερδοφορία που καταγράφουν κάθε χρόνο οι εφοπλιστές όλων των κατηγοριών πλοίων.

Παρ’ όλα αυτά, οι ποντοπόροι εφοπλιστές από το 2010 αρνούνται να υπογράψουν ΣΣΕ, στα πλοία τους οι ναυτεργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα είναι μέχρι 6 ανάλογα με τη χωρητικότητα και το υπόλοιπο πλήρωμα είναι χωρίς ΣΣΕ, Κοινωνική Ασφάλιση, συνδικαλιστική εκπροσώπηση, χαμηλόμισθοι. Τώρα αξιώνουν ακόμα και αυτοί οι 6 να μην έχουν κανένα δικαίωμα. Οι ακτοπλόοι εφοπλιστές για να ανανεώσουν τη ΣΣΕ θέτουν ως όρο να διαμορφώνουν αυτοί τις οργανικές συνθέσεις στα πλοία, δηλαδή ανάλογα με την κερδοφορία τους, γεγονός που ξεσήκωσε τους ναυτεργάτες, οι οποίοι αντέδρασαν με την 24ωρη προειδοποιητική απεργία της Τετάρτης.

Δεν θα σχολιάσουμε βέβαια τις 59 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών πέραν αυτών που έχει οποιοσδήποτε άλλος εργοδότης όσο μεγάλος και αν είναι στη στεριά, την «εθελοντική» φορολόγησή τους με ό,τι έχουν ευχαρίστηση, τα αμέτρητα προνόμια, τις επιδοτήσεις με ζεστό χρήμα και πάει λέγοντας, που έχουν εξασφαλίσει όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις στους εφοπλιστές, τα οποία είναι μάλιστα και συνταγματικά κατοχυρωμένα όλα στο όνομα πάντα της… ανάπτυξης.

Παράδειγμα τρίτο:

«Ανάπτυξη» με… φιλοδωρήματα βιώνουν οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Σύρου

Μετά «βαΐων και κλάδων» υποδέχτηκαν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και οι λοιποί την είσοδο του αμερικανικού κολοσσού ΟΝΕΧ στο ναυπηγείο της Σύρου, τον οποίο παρουσίαζαν ως «σωτήρα» των εργαζομένων που θα φέρει την ανάπτυξη στο ναυπηγείο, συνολικά στη ναυπηγική βιομηχανία, αλλά και στην περιοχή.

Το πρώτο που απαίτησε ωστόσο ο όμιλος ήταν οι εργαζόμενοι να υπογράψουν τις απολύσεις τους και μάλιστα μεταχρονολογημένες, δηλαδή ότι είχαν απολυθεί ένα χρόνο πριν, και για την ακρίβεια από τον Μάρτη του 2017, προκειμένου να γλιτώσει την καταβολή δεδουλευμένων και αποζημιώσεων!

Αυτήν τη στιγμή, στο ναυπηγείο από τους περίπου 120 εργαζόμενους δουλεύουν οι 60 και αυτοί σε εργολάβο, οι οποίοι αμείβονται με 10 ευρώ την ώρα (!), δηλαδή τέρμα υπερωρίες, άδειες, αργίες, επιδόματα, παίρνουν 16 ένσημα όσο και αν δουλέψουν, ενώ είναι άγνωστο αν τηρούνται και τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς.

Το «σχέδιο εξυγίανσης» και «ανάπτυξης» του ναυπηγείου, που έθεσε η εταιρεία και επικυρώθηκε και δικαστικά, προβλέπει «διαγραφή 100% των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το Ελληνικό Δημόσιο και αποπληρωμή του υπόλοιπου ποσού σε 280 δόσεις», ενώ ορίζεται ρητά ότι στην εταιρεία «ONEX Ναυπηγεία Σύρου» «δεν θα μεταβιβαστούν οι συμβάσεις των πρώην εργαζομένων της υπό εξυγίανση εταιρείας»!

Αυτά που θα μεταβιβαστούν στην ΟΝΕΧ είναι: Υποχρεώσεις προς τον ΕΦΚΑ, ύψους 20,74 εκατ. ευρώ, οι οποίες προβλέπεται να αποπληρωθούν σε… 280 άτοκες μηνιαίες δόσεις, δηλαδή σε 23 χρόνια! Υποχρεώσεις προς το ελληνικό Δημόσιο, ύψους 5,7 εκατ. ευρώ, επίσης σε 280 άτοκες μηνιαίες δόσεις, ενώ προβλέπεται ότι από το σύνολο των υποχρεώσεων προς τους ΟΤΑ και τις πρώην ΔΕΚΟ διαγράφεται ποσοστό 85,67% και το υπόλοιπο θα εξοφληθεί σε 24 μηνιαίες δόσεις.

Παράλληλα, ρυθμίζονται και 418.000 ευρώ οφειλές προς τον δήμο. Με τη ρύθμιση που γίνεται, η εταιρεία θα καταβάλει – αν καταβάλει – 60.000 ευρώ κι αυτά σε δύο χρόνια κ.ο.κ.

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι αυτό το «μοντέλο»… ανάπτυξης του ναυπηγείου Σύρου έχει χαρακτηριστεί από την κυβέρνηση πρότυπο «εξυγίανσης» και για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Παράδειγμα τέταρτο:

Τι πήραν οι εργαζόμενοι από τη συνεχή αύξηση όλων των μεγεθών στον τουρισμό

Οι ξενοδόχοι, γνωστός αναξιοπαθών κλάδος με βάση το κλάμα που ρίχνουν οι εκπρόσωποι τους τέτοια εποχή κάθε χρόνο, με συνεχή αύξηση του τουριστικού ρεύματος όλα τα χρόνια της κρίσης, είχαν μείωση(!) του τζίρου τους τα πρώτα χρόνια γιατί φοβόντουσαν την έξοδο από το ευρώ και ως γνήσιοι Έλληνες πατριώτες διακρατούσαν ένα μέρος του στο εξωτερικό. Τώρα όμως που παρά τις λοβιτούρες τα κέρδη δεν κρύβονται τι γίνεται; Ας δούμε κάποια στοιχεία:

Βελτίωση κερδοφορίας εμφανίζουν οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις

της χώρας με βάση έρευνα της εταιρίας μελετών New Times, για την πορεία των 610 σημαντικότερων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Σύμφωνα με αυτήν αποτυπώνεται αύξηση 49,1% των συνολικών κερδών για το 2016, ενώ το 2017 (με βάση τους ως τις 16/11/2018 δημοσιευμένους ισολογισμούς) 200 ξενοδοχειακές επιχειρήσεις αύξησαν τα κέρδη τους κατά 51,6%.

Ειδικότερα, το 2016 από τις 610 ξενοδοχειακές επιχειρήσεις του δείγματος, οι 399 εμφάνισαν κέρδη ενώ 211 παρουσίασαν ζημιές. Αντιστοίχως το 2017 (με βάση τους ως τις 16/11/2018 δημοσιευμένους ισολογισμούς) 200 ξενοδοχειακές επιχειρήσεις αύξησαν τα κέρδη τους κατά 51,6%.

Τι είδαν μετά από τον καλπασμό αυτό των κερδών οι ξενοδοχοϋπάλληλοι στην τσέπη τους;

Αυξημένοι κατά 1,5% είναι φέτος οι μισθοί στα ξενοδοχεία για το σύνολο των 114.000 ξενοδοχοϋπαλλήλων, που πλέον καλύπτονται από τη γενικώς υποχρεωτική κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας. Για το 2019 οι βασικοί μισθοί κυμαίνονται από 792,08 έως 863,83 ευρώ, ενώ διατηρούνται όλα τα επιδόματα που προβλέπει η κλαδική σύμβαση εργασίας, η οποία έχει κηρυχθεί ως γενικώς υποχρεωτική για όλα τα ξενοδοχεία της χώρας, με υπουργική απόφαση της υπουργού Εργασίας, Έφης Αχτσιόγλου.

Μάλιστα 1,5 %, ενάμισι τοις εκατό, τόσο πολύ και μάλιστα σε μια πολυδιαφημισμένη από την κυβέρνηση σύμβαση.

Τα κέρδη αυξάνονται το μερίδιο των μισθών μειώνεται

Αυξημένα κατά 14% ήταν τα καθαρά κέρδη των 179 εισηγμένων εταιρειών που έχουν δημοσιεύσει τα οικονομικά τους αποτελέσματα για τη χρήση του 2018, εφόσον αφαιρεθούν από την εξίσωση έκτακτες ζημίες και επιβαρύνσεις που έπληξαν την περυσινή κερδοφορία. Παράλληλα, 30 εταιρείες εμφανίζονται να έχουν καταγράψει την υψηλότερη επίδοση κερδών στην ιστορία τους ως εισηγμένες, επισημαίνει σε σχετική της ανάλυση η BETA Χρηματιστηριακή.

Σύμφωνα με τους αναλυτές, η εν λόγω παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς στις εταιρείες με τα υψηλότερα –διαχρονικά– κέρδη περιλαμβάνονται μεγάλοι όμιλοι του δείκτη FTSE-25, όπως η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή, ο όμιλος Σαράντη, ο ΑΔΜΗΕ και η Coca-Cola, αλλά και επειδή επιτεύχθηκε με τους δυσμενέστερους φορολογικούς συντελεστές εταιρικών κερδών.

«Αν επομένως οι εταιρείες αυτές επιτύχουν το ίδιο αποτέλεσμα προ φόρων και το 2019 δεν αποκλείεται να αυξήσουν την απόδοσή

τους, αφού φέτος ο συντελεστής φόρου θα είναι 28% αντί για 29% που ήταν το 2018», επισημαίνει η BETA.

Ενώ καλπάζουν πλέον τα κέρδη τι γίνεται με τους μισθούς;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το Δεκέμβριο του 2018 σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2017:

To μέσο ημερομίσθιο στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 0,52%, στα οικοδομοτεχνικά έργα μειώθηκε κατά 1,41% και στο σύνολο μειώθηκε κατά 0,52%.

Ο μέσος μισθός μειώθηκε στις κοινές επιχειρήσεις κατά 0,25% και στα οικοδομοτεχνικά έργα μειώθηκε κατά 0,53%.

Στις κοινές επιχειρήσεις με πλήρη απασχόληση, το μέσο ημερομίσθιο μειώθηκε κατά 0,85%, ενώ ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 1,23%.

Καμιά ανάπτυξη γενικώς και αορίστως δεν φέρνει βελτίωση των μισθών. Αντιθέτως τρέφεται αυτή από την εργασιακή βαρβαρότητα και τους μισθούς πείνας. Γι αυτό και φροντίζει για την «εκτροφή» τους είτε δια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού είτε δια της πολιτικής των αστών πολιτικών είτε δια της γυμνής τρομοκρατίας της ανεργίας ή και της έμπρακτης.

Καμιά ανάπτυξη που αυτοί πρεσβεύουν, και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι προσδοκούν, δεν πρόκειται από μόνη της να δημιουργήσει την επιθυμία σε κανένα εργοδότη να μοιραστεί τα κέρδη Του.

Μόνο η ανάπτυξη των διεκδικητικών αγώνων των εργαζομένων φέρνει κατακτήσεις. Οι προϋποθέσεις για μια νέα εργατική άνοιξη αγώνων είναι το ζητούμενο των ημερών. Ένα μαζικό, ενωτικό, με ολοένα και πιο διευρυμένους ορίζοντες, εργατικό κίνημα είναι η μόνη ελπίδα.

Επιμέλεια-σχόλιο: Α.Κ.

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης, Καθημερινή, Νέα Σελίδα, ΑΠΕ, sofocleousin

Εύφορη Πεδιάδα