Tης Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Και καθώς περπατάω στην παραλία του Ντακάρ κρατώντας ενα παγωμένο καφέ στο χέρι, διασχίζω συνεχώς σύνορα ανάμεσα σε δυο κόσμους. Στην παραλία τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο μέσα στο νερό βάζοντας σκασμένα λαστιχα για τέρμα με το δροσερό αεράκι του ωκεανού να εναλλάσσεται με τη μυρωδιά απο το καμμένο πλαστικό.

Τα ακριβά διαμερίσματα, στην πλειοψηφία νοικιασμένα απο υπαλλήλους ανθρωπιστικών οργανώσεων και στελέχη ξένων εταιρειών και διεθνών οργανισμών, έχουν θέα τον απέραντο ωκεανό και είναι τόσο ψηλά, όσο πρέπει για να μην τα φτάσει ποτέ η μυρωδιά των καμμένων σκουπιδιών. Υπάρχει ενα παράδοξο εδώ, κατι τόσο βαθιά λάθος που δεν το βλέπουμε πια. Και ενώ ερχόμαστε στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, με τους μεγάλους μας μισθούς και την πεποίθηση οτι εργαζόμαστε για την «ανάπτυξη» της χώρας, και ενώ απολαμβάνουμε όλα τα όμορφα που μας δίνει η Αφρική, αρνούμαστε στους ντόπιους το δικαίωμα να κάνουν το ιδιο.

Τους πνιγούμε στις βάρκες για να μη φτάσουν στην Ευρώπη, τους παραδίδουμε στα σκλαβοπάζαρα της Λιβυης, τους αφήνουμε να σαπίσουν σε στρατόπεδα προσφύγων. Γιατί εκείνοι δεν έχουν δικαίωμα στο όνειρο μιας καλύτερης ζωής, τα δικά τους όνειρα, όπως και όλα σε αυτόν τον κόσμο κοστίζουν ακριβά, και τα πληρώνουν με θάνατο.

Advertisements