Του Ηρόστρατου

Από τη Eurovision στη σφαγή. Η απατηλή όψη της «διαφορετικότητας»

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, μέσω twitter, εξέφρασε τη χαρά του για τη νίκη της Νέτα, γράφοντας «Νέτα, είσαι λατρεία. Έχεις φέρει σεβασμό για το κράτος του Ισραήλ! Το επόμενο ραντεβού στην Ιερουσαλήμ!»

Πανηγυρίζουν ανά την ευρωπαϊκή επικράτεια για τη νίκη της Νέτα Μπαρζιλάι, της Ισραηλινής νικήτριας του 63ου μουσικού διαγωνισμού της Eurovision, με το τραγούδι «Toy». Είναι, λέει, νίκη της «διαφορετικότητας».

Το εν λόγω πανηγύρι, εδώ και χρόνια, έχει πάρει διαζύγιο από τη μουσική, αλλά όχι από την πολιτική.

Είναι απορίας άξιο που όλες οι χώρες δέχονται ασμένως να συμμετέχει το Ισραήλ σε έναν –υποτίθεται– ευρωπαϊκό διαγωνισμό. Θα μου πείτε «και στον αθλητισμό τα ίδια γίνονται και εδώ και χρόνια όλοι σωπαίνουν. Η Eurovision σε μάρανε;»

Κι όμως, στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ μπορεί να υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες που αλλοιώνουν το αποτέλεσμα, αλλά σπανίως αυτό οφείλεται σε πολιτική χαλιναγώγηση.

Μετά τα πανηγύρια περί νίκης της διαφορετικότητας ήρθε η «επόμενη μέρα».

Αντιγράφω: «Στους 59 ανέρχονται πλέον οι νεκροί στη Γάζα, μετά το θάνατο βρέφους, της μόλις οκτώ μηνών Λέιλα αλ Γάντουρ, από εισπνοή δακρυγόνου κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, με τους τραυματίες να υπερβαίνουν τους 2.700. Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας, το βρέφος απεβίωσε αφού εισέπνευσε δακρυγόνο κατά τη διάρκεια των επεισοδίων ανάμεσα σε παλαιστίνιους διαδηλωτές και ισραηλινούς στρατιώτες στα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας με το Ισραήλ».

Όπως σημειώνεται, πρόκειται για την πλέον αιματηρή μέρα για τους Παλαιστίνιους έπειτα από τον πόλεμο στην Γάζα το 2014. Γιατί υπάρχουν διαφορετικότητες και «διαφορετικότητες».

Αυτό το κράτος-σφαγέας καθαγιάστηκε με την ψήφιση της εκπροσώπου του. Αν τα κράτη δεν παίρνουν πρωτοβουλίες, θα μπορούσαν οι πολίτες, με ένα ωραίο μηδενικό, να πετάξουν έξω το Ισραήλ από τα πανηγύρια.

Όμως όχι. Το σόου μετράει.

Κι ας γίνει και στη ματωμένη Ιερουσαλήμ. Εμείς να είμαστε καλά και να συζητάμε αν άξιζε η Φουρέιρα τη νίκη.

Ξεχνάμε τι έγινε όταν κι εμείς κοιμηθήκαμε γλυκά με τη νίκη της Παπαρίζου κάποτε. Πήραμε τις χάντρες που μας δώσανε, αναλάβαμε τα γλέντια και τελικά πληρώσαμε και τον βαρύ λογαριασμό.

Αν είχε κανείς οποιαδήποτε αμφιβολία για τον πολιτικό ρόλο της Eurovision, η συγκεκριμένη συγκυρία με τα εγκαίνια της πρεσβείας των ΗΠΑ και τη συνακόλουθη σφαγή, θα έπρεπε να την αφήσει πίσω.

Αν η νικήτρια είχε οποιαδήποτε σχέση με την προάσπιση της «διαφορετικότητας» θα έπρεπε να δώσει το βραβείο της πίσω.

Και φυσικά, περιμένω από κάθε πολιτισμένη χώρα να απέχει από τη γιορτούλα που ετοιμάζουν για του χρόνου στην Ιερουσαλήμ…

Δρόμος της Αριστεράς