Πολλά χρόνια μετά την χρεοκοπία, την εξαθλίωση, τις τρομακτικές κοινωνικές εντάσεις και τον φοβερό αγώνα για την ανάρρωση μιας κατεστραμμένης οικονομίας, η Αργεντινή ξαναζεί τον ίδιο εφιάλτη.

Μία ακόμα χρεοκοπία, μια ακόμα οικονομική κατάρρευση, μια ακόμα επιστροφή του ΔΝΤ στον τόπο του εγκλήματος.

Δεν υπάρχει σωτηρία για όσους έχουν βυθιστεί μέσα στην άβυσσο του χρέους.

Πολύ περισσότερο, όταν οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται ούτε τους κινδύνους ούτε φυσικά και τους εχθρούς που τους απειλούν.

Πληρώνονται στην πραγματικότητα όλα, όχι μονάχα οι επιλογές που κάνεις, μα και οι επιλογές για τις οποίες διστάζεις να αναλάβεις το ρίσκο.

Σαν ένα κρύο ντουζ μες την καρδιά του χειμώνα, ήρθε η είδηση για την ουσιαστικά νέα προσφυγή του Μπουένος Άιρες στον οργανισμό που διευθύνει σήμερα η κυρία Λαγκάρντ.

Στην Ελλάδα το παιγνίδι έχει τελειώσει από την εποχή που η τριανδρία Σαμαρά-Βενιζέλου-Παπαδήμου έβαλε την σφραγίδα της στο λεγόμενο PSI και την υπαγωγή του δημοσίου χρέους της Ελλάδας στο Αγγλικό δίκαιο, στην διάλυση του ελληνικού τραπεζικού και ασφαλιστικού συστήματος, και στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου έναντι ευτελούς τιμήματος.

Έχουν εγκαταλείψει την χώρα από το 2009-2010, περίπου 700.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι με υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και στην καλύτερη παραγωγική τους ηλικία.

Από τους νέους που βρίσκονται ακόμα στην Ελλάδα, οι μισοί τουλάχιστον περιμένουν την ευκαιρία για να δραπετεύσουν κι αυτοί στο εξωτερικό.

Η χώρα θυμίζει πια μια φυλακή, στην οποία όλοι μαζί -και ο καθένας χωριστά- εκτίουν την ποινή τους.

Και η ποινή αυτή δεν είναι ούτε εξαγοράσιμη, όπως των μαφιόζων πολιτικών, ούτε καν γνωστή.

Αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, και συνδέεται με το χρέος της Ελλάδας που αγγίζει πια το 180% του ΑΕΠ, μια υποθήκη που δεν ξεπληρώνεται ούτε σε 99 χρόνια από σήμερα.

Ζήσαμε όμως για αρκετό καιρό εγκλωβισμένοι στις ιδεολογικές μας αυταπάτες, επιχειρώντας ξανά και ξανά να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα, με βάση τις προσδοκίες που είχαμε και δυστυχώς ακόμα έχουμε.

Είναι αλήθεια πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δυσανασχέτησε –πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε;– με την πολιτική των μνημονίων.

Βγήκε στους δρόμους, απομακρύνθηκε πολιτικά από το ΠΑΣΟΚ και στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα.

Δεν του άρεσε –ούτε φυσικά του αρέσει ακόμα και σήμερα– η ακραία μνημονιακή λιτότητα και η σκληρή πολιτική φτωχοποίησης του πληθυσμού που επιβάλλεται από τους δανειστές και υπηρετείται τυφλά από τους νενέκους επιστάτες τους.

Τον Ιούλιο του 2015, στο ψευτοδημοψήφισμα που έστησε ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την απόφαση του να περάσει το τρίτο μνημόνιο, με τις τράπεζες κλειστές και όλα τα ΜΜΕ να προπαγανδίζουν υπέρ του «Ναι», το 61% των πολιτών ψήφισε «Όχι».

Την επομένη του δημοψηφίσματος, ο Τσίπρας είπε το «Ναι» και εμείς αρχίσαμε την παραμύθα μας κάθε βράδυ για να κοιμηθούμε στο κρεβάτι μας ήσυχοι.

Ο λαός του «Όχι» που …προδόθηκε από τον Τσίπρα.

Ο λαός που ήταν έτοιμος για την σύγκρουση με την τρόικα αλλά προδόθηκε από την ηγεσία του.

Βολικό το σενάριο αλλά δεν ταιριάζει με τα αληθινά γεγονότα.

Ούτε διαδηλώσεις μετά την κωλοτούμπα, ούτε κινητοποιήσεις πριν την πανηγυρική ψήφιση του τρίτου μνημονίου, ούτε καταψήφιση του προδότη στις εκλογές που ακολούθησαν.

Ο Τσίπρας είχε απλά αντιληφθεί καλύτερα από εμάς τι ήταν εκείνο που ο λαός ήθελε.

Δεν ήθελε την σύγκρουση με την τρόικα.

Διαπραγμάτευση περίμενε μονάχα, για ελαφρά χαλάρωση του περιλαίμιου.

Όμως το «παιδί» προσπάθησε αλλά δεν …μπόρεσε.

Οπότε, ψήφο και ανοχή στον «προδότη».

Κι ίσως να είναι η μοναδική μας ελπίδα, μπας και κάποτε αλλάξει η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, η αλήθεια και η παραδοχή της δυσάρεστης πραγματικότητας.

Δεν είναι μονάχα η απονομή δικαιοσύνης η αναγκαία προϋπόθεση.

Προέχει η αλήθεια.

Η αλήθεια σώζει, εφόσον έχεις την δύναμη να την δεχτείς.

Δεν σε αφήνει να τυλιχθείς με την κουβέρτα της δικαιολογίας, τον παραμορφωτικό καθρέπτη της πραγματικότητας όταν αυτή δεν μας βολεύει.

Και η αλήθεια είναι πως στην θέση του Τσίπρα έρχεται το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη.

Και η αλήθεια είναι ότι μετά την …καθαρή έξοδο από τα μνημόνια το 2019, έρχεται το 2021-2022, όπου τα νούμερα σε δισ. ευρώ που απαιτούνται για την εξυπηρέτηση του χρέους εκτοξεύονται.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη διαπραγμάτευση για την μείωση του χρέους, πέρα από κάτι πονεμένα νιαουρίσματα του Τσακαλώτου στα Eurogroup που συμμετέχει.

Και η αλήθεια είναι ότι το φάντασμα μιας νέας χρεοκοπίας πλανιέται πάνω από την χώρα, την εποχή που θα …εορτάζουμε τα 200 χρόνια από την έναρξη της επανάστασης του 1821.

Και η αλήθεια είναι ότι το ΔΝΤ που φεύγει, όπου να ‘ναι ξανάρχεται.

Μια νύχτα μαγική …σαν την Αργεντινή.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Το κείμενο δεν είναι και τόσο επίκαιρο -αν και η χρεοκοπία είναι πλέον μια μόνιμη κατάσταση και βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα- όμως βρίσκομαι εδώ και μερικές μέρες στο Ηνωμένο Βασίλειο και δεν είχα internet διαμέρισμα όπου μένω. Το συνδέσανε σήμερα. Μάλλον ήταν το δώρο του πρίγκιπα Χάρι στην αφεντιά μου, παρά το γεγονός ότι αγνοώ επιδεικτικά κάθε είδηση που αφορά τις χαρές του, παρά το γεγονός ότι τα …έγκυρα βρετανικά ΜΜΕ έχουν λυσσάξει με το θέμα. Σήμερα λοιπόν άκουσα μαζεμένα όλα σου τα podcast και φυσικά την ανησυχία σου για την εξαφάνισή μου. Everything is OK. Την αγάπη μου.

(Φίλε Ηλία, λίγο πριν προσφύγει η Ελλάδα στον μηχανισμό στήριξης, τον Απρίλιο του 2010, είχα ανεβάσει στο μπλογκ το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για την Αργεντινή. Θυμάμαι ότι μου έγραφαν κάποιοι αναγνώστες πως είμαι υπερβολικός και πως εδώ είναι Ευρώπη. Τελικά, η Ελλάδα τελείωσε πολύ σύντομα, αν και συναντάω ακόμα ανθρώπους που λένε πως η Ελλάδα δεν έχει χρεοκοπήσει, ενώ υπάρχουν κι αυτοί που λένε πως την Ελλάδα την χρεοκόπησε ο Βαρουφάκης το …2015. Ηλία, οι περισσότεροι Έλληνες είναι τσακωμένοι με την αλήθεια. Η καλύτερη απόδειξη είναι πως έχουν χάσει τη χώρα τους για πάντα και ανησυχούν μην τους επιτεθούν οι Τούρκοι και οι …Σκοπιανοί. Δεν παλεύεται η ηλιθιότητα. Επίσης, τώρα υπάρχει και το άλλο: αν μιλάς γι’ αυτά που έχουν συμβεί στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία, δεν θέλει να σε ακούσει σχεδόν κανείς. Άρνηση της πραγματικότητας. Ε, άρνηση και αλήθεια δεν πάνε παρέα. Ηλία, γουστάρω το ΔΝΤ να ξανάρθει με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Θέλω να δω πόσο βλάκες θα αισθανθούν αυτοί που θα τους έχουν κάνει ξανά κυβέρνηση. Και θα έχουν ξεχάσει την χρεοκοπία του 2010. Φαντάσου να είναι ξανά υπουργός Οικονομικών ο Βενιζέλος. Ζω για αυτή τη μέρα. Ηλία, καλά να περνάς, αλλά να γράφεις. Εγώ έχω χρεοκοπήσει στις παραλίες των νησιών και περνάω πάρα πολύ άσχημα. Αίμα φτύνω. Να με σκέφτεσαι κι εμένα. Την αγάπη μου.)

pitsirikos

Advertisements