Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Το έδαφος για την ανάπτυξη του φασισμού δεν το καλλιέργησε η οικονομική κρίση.
Οχι.

Το προετοίμασε η περίοδος της ευμάριας των δανεικών, της απληστίας, του εκβλαχισμού, της αναγόρευσης του αμοραλισμού σε αρετή, της ιδεολογίας της αρπαχτής.

Ενα εκπαιδευτικό περιβάλλον χωρίς προσανατολισμό και διαρκώς εκφυλιζόμενο, ένα Πολιτικό παραδομένο στην κυριαρχία των αγορών και ένα μηντιακό που αναπαρήγαγε όλα τα παραπάνω και αναγόρευε την ήσσονα προσπάθεια σε «εξυπνάδα» και «μαγκιά» και το οποίο σου πιπίλαγε το μυαλό -με κάθε τρόπο- με την ιδέα «όχι τι και πόσα γνωρίζεις αλλά ποιούς ξέρεις» όλα αυτά λειτούργησαν σαν το υνί που σκάβει το χώμα.

Η οικονομική κρίση ήταν η βροχή που χρειαζόταν ο σπόρος του φασισμού.

Ετσι, δεν είναι μόνο τα περιστατικά του Μπουτάρη, του Κουμουτσάκου πέρυσι, της Δουρου με την Κανέλλη, στον ΑΝΤ1, των μεταναστών, των προσφύγων και των διαφορετικών που γίνονται στόχοι και θύματα.

Είναι, ίσως και πιο πολύ, η δίκη της ΧΑ που περπατάει στον 4ο χρόνο, στο ακροατήριο. Για σκεφτείτε.

Μία δολοφονία θάβεται στο χρόνο, σιγά σιγά. Μαζί με την απόδωση δικαιοσύνης.

Και τούτο είναι πιο επικίνδυνο. Γιατί έχει μήνυμα.

Το μίσος, δεν τιμωρείται. Και ο Φασισμός ειναι η ιδεολογία του Μίσους.

Advertisements