Του Δημήτρη Μήλακα

Όσο πιο δύσκολο είναι για τα κόμματα εξουσίας να βρουν και να αναδείξουν τις διαφορές τους επί ζητημάτων που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των οικονομικών υποθέσεων της χώρας – καθ’ ότι τόσο αυτοί που κυβερνούν όσο κι αυτοί που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν έχουν αποδεχτεί απόλυτα τις οδηγίες των δανειστών – τόσο το πεδίο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης μεταφέρεται στο πεδίο του θεσμού της Δικαιοσύνης.

Το τελευταίο διάστημα είναι προφανές ότι στο πεδίο που ορίζει ο θεσμός (ακρογωνιαίος λίθος του αστικού δημοκρατικού συστήματος) της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης εξελίσσεται μια άγρια αντιπαράθεση, στην οποία εκτός από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση συμμετέχουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι ενώσεις των δικαστών, επιχειρηματίες και παράγοντες των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Η ένταση της αντιπαράθεσης είναι τέτοια που εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι οι εμπλεκόμενοι αδυνατούν να δουν πως τα πυρά των συγκρούσεων είναι τέτοια που καταρρακώνουν τελικά τον θεσμό, ο οποίος, όπως είπαμε, είναι βασικό συστατικό του συστήματος μέσα στο οποίο κινούνται όλοι οι αντιμαχόμενοι.

Μύχιοι… πόθοι

Παρακολουθώντας τα επεισόδια των συγκρούσεων, εύκολα διαπιστώνει κάποιος τις μύχιες επιδιώξεις, τουλάχιστον της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και ο στόχος – κρυφός και ανομολόγητος πάντοτε – είναι ο έλεγχος της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Από αυτόν τον πειρασμό καμία πολιτική δύναμη δεν ξέφυγε – πουθενά στον κόσμο – όταν βρέθηκε στην εξουσία. Και από αυτόν τον κίνδυνο, η δικαστική εξουσία παλεύει – παντού στον κόσμο – να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της αξιοποιώντας το θεσμικό οπλοστάσιο που διαθέτει, άλλοτε πετυχημένα άλλοτε όχι.

Και στην προκειμένη περίπτωση η αντιπαράθεση της κυβέρνησης με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποκρύπτει τον ανομολόγητο στόχο του ελέγχου της Δικαιοσύνης. Και οι δύο πλευρές ξιφουλκούν στο όνομα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, ωστόσο:

— Η αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση για παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης

— Η κυβέρνηση κατηγορεί τη Δικαιοσύνη ότι με κάποιες αποφάσεις υπονομεύει την προσπάθειά της να «καθαρίσει» το σύστημα από τις παθογένειές του. Μάλιστα στην κυβέρνηση δεν κρύβουν ότι διακρίνουν μια «υπόγεια» σχέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τη δικαστική εξουσία, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μοχλό που στόχο έχει , τελικά, την αποτυχία του κυβερνητικού έργου.

Αναλυτικότερα, για την επιχειρηματολογία που αναπτύσσουν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση στην αντιπαράθεσή τους στο πεδίο της Δικαιοσύνης μπορείτε να διαβάσετε στις σελίδες (4,8 και 14) που ακολουθούν. Αυτή η συνοπτική περιγραφή ωστόσο καταγράφει με σαφήνεια και αναδεικνύει τους κινδύνους βαρύτατου τραυματισμού του θεσμού της Δικαιοσύνης, του οποίου η ισχύς εξαρτάται από το πόσο κοντά πλησιάζουν οι αποφάσεις του με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Πριονίζουν το κλαδί…

Ακριβώς επάνω σ’ αυτό, στην αξιοπιστία δηλαδή του θεσμού, επικεντρώνονται εκατέρωθεν οι βολές με αφορμή συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις και συμπεριφορές.
Το παράδειγμα της περασμένης εβδομάδας με την τοποθέτηση της πρώην προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασ. Θάνου, ως (άμισθης) προϊσταμένης στη νομική υπηρεσία του πρωθυπουργού ήταν μια αφορμή για το κόμμα της Ν.Δ. να μιλήσει για «διαπλοκή» και για την κυβέρνηση να υπενθυμίσει ότι παρόμοιες τοποθετήσεις είχαν γίνει νωρίτερα με εν ενεργεία δικαστικούς, που «επιστρατεύονταν» από κόμματα και πολιτικά γραφεία και μετά γύριζαν στην έδρα για να δικάσουν.

Ένα ακόμη παράδειγμα του τραυματικού για τη Δικαιοσύνη τρόπου με τον οποίο τα κόμματα εξουσίας αντιπαρατίθενται στον χώρο της είναι η υπόθεση της παρέμβασης του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου στη δικαστική διερεύνυση της υπόθεσης του ναρκόπλοιου «Noor 1». Γι’ αυτή μάλιστα την εμπλοκή η Ν.Δ. ζητά από τη Βουλή σύσταση εξεταστικής επιτροπής, καθώς υποστηρίζει ότι ο υπουργός Άμυνας αναμείχθηκε ευθέως στο έργο της Δικαιοσύνης με στόχο μάλιστα να «καταστρέψει» επιχειρηματία, ο οποίος δραστηριοποιείται και στο χώρο των media.

Στις κατηγορίες αυτές η κυβέρνηση ανταπαντά ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ασχολείται με την ουσία της υπόθεσης που είναι το εμπόριο ναρκωτικών, αλλά το μόνο που επιδιώκει είναι να προστατέψει τον επιχειρηματία ο οποίος της παρέχει υπηρεσίες από τα ΜΜΕ που έχει ήδη στην κατοχή του.

Μέσα σ όλα αυτά θα πρέπει να επισημανθεί και η τελευταία δικαστική απόφαση που είχε να κάνει με την παραμονή της Ηριάννας στη φυλακή. Στελέχη της κυβέρνησης, ακόμη και ο αρμόδιος για τη Δικαιοσύνη υπουργός δεν δίστασαν να τοποθετηθούν απέναντι στην απόφαση, συντασσόμενοι σ’ αυτήν την περίπτωση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Το γεγονός αυτό επέτρεψε στο κόμμα της Ν.Δ. να μιλήσει για παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης, εντείνοντας την αντιπαράθεση.

Θεσμικός κίνδυνος

Η ανεξαρτησία του θεσμού της Δικαιοσύνης μπορεί να μην είναι απόλυτα εφικτή, καθώς κάθε φορά η κάθε κυβέρνηση θα επιχειρεί να τη ρυμουλκήσει προς τις πολιτικές της επιδιώξεις και η εκάστοτε αντιπολίτευση θα δίνει μάχες για την ανεξαρτησία της. Έτσι λειτουργεί το σύστημα και, ως ένα βαθμό, κάπως έτσι εξελίσσεται το παιχνίδι. Ωστόσο, στα παιχνίδια πάντα υπάρχουν κανόνες και όρια, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση μοιάζουν να εξαφανίζονται κάτω από το βάρος της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Οι πολιτικές μάχες – στο πεδίο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης – μοιάζουν με το πριόνι που πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθονται όλοι όσοι αντιμάχονται, καθώς η καταρράκωση του θεσμού συνεπάγεται την καταρράκωση συνολικά του πολιτικού συστήματος.

Με λίγα και απλά λόγια: παιδιά , σοβαρευτείτε…

Ημεροδρόμος

Advertisements