Το γεγονός ότι το Παρίσι (και, προφανώς, όχι μόνον αυτό) έχει στείλει στο ιράκ (κι όχι μόνον εκεί) ειδικούς φονιάδες για να «καθαρίζουν» τους «τζιχαντιστές γαλλικής υπηκοότητας» δεν πρόκειται να απασχολήσει. Σε τελευταία ανάλυση «πόλεμος γίνεται»…

Όμως και αυτό το γεγονός (όπως και όλα όσα σχετίζονται με την «τρομοκρατία» και την «αντι-τρομοκρατία») είναι ισχυρή απόδειξη μιας βαθιάς «θεσμικής μετάλλαξης» των πρωτοκοσμικών «δημοκρατιών» (κατά δήλωσή τους). Κι αυτή η μετάλλαξη, ή αναδιάρθρωση, ή όπως αλλιώς ονομαστεί, χρησιμοποιεί την «τρομοκρατία» σαν αφορμή και σα νομιμοποίηση· δεν πρόκειται να περιοριστεί εκεί. Το λέμε, το ξαναλέμε, ξέρουμε ότι συναντάει αδιαφορία, κι αυτό είναι τρομακτικό. Όπως και οι συνέπειες.

Θα το έχετε προσέξει: γενικά δεν υπάρχουν «ζωντανοί τρομοκράτες» στις πρωτοκοσμικές φυλακές· εκείνοι που πετάχτηκαν στο Γκουαντανάμο δεν ήταν καν και καν τέτοιοι. Με μία εξαίρεση: τον Σαλάχ Αμπντεσλάμ. Είναι αυτός που το γαλλικό κράτος «κυνηγούσε σ’ όλο τον κόσμο σαν τον εγκέφαλο της σφαγής στο Μπατακλάν»… Για να αποδειχθεί ότι ήταν κάτι λιγότερο από «τελευταίος τροχός» (ήταν ο ένας απ’ τους δύο που πέταξε το εκρηκτικό γιλέκο έξω απ’ το γήπεδο, χωρίς να το πυροδοτήσει – και έκτοτε κρυβόταν στη γειτονιά του στις Βρυξέλες). Όταν τον έδεσε η βελγική αστυνομία πέταξε κάτι εξαιρετικά βιτριολικό προς την γαλλική, που απαιτούσε άμεσα την έκδοσή του: τουλάχιστον εμείς δεν τους σκοτώνουμε!… Ξεχάστηκε (φυσικά!) αυτή η κουβέντα, αλλά είχε σοβαρό νόημα. Ξεχάστηκε και ο ίδιος, όταν εκδόθηκε στο γαλλικό κράτος, που έχει πάψει να μιλάει για τον “εγκέφαλο”…

Γιατί, λοιπόν, οι «τρομοκράτες», είτε στον πρώτο κόσμο είτε στο ιράκ ή στη συρία πρέπει να δολοφονούνται ακόμα κι όταν είναι δυνατόν να συλληφθούν ζωντανοί; Το γαλλικό κράτος (και κάθε παρόμοιο) ισχυρίζεται ότι έχει στείλει τους κεφαλοκυνηγούς του να «καθαρίζουν» επειδή φοβάται μήπως αυτοί οι «τζιχαντιστές» γυρίσουν κάποτε πίσω. Αφού, όμως, τους ξέρει τόσο καλά, όχι απλά με όνομα και επώνυμο αλλά με τόσα στοιχεία ώστε να τους ξετρυπώνει ακόμα και στην πολιορκούμενη Μουσούλη, εύκολα θα τους εντόπιζε στα σύνορά του· και θα τους έδενε, για να δικαστούν…

Φαίνεται πως εκεί υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα: αυτοί οι τύποι δεν πρέπει να μένουν ζωντανοί, γιατί δεν πρέπει να μιλήσουν. Το τι θα μπορούσαν να πουν αν έμεναν ζωντανοί (έστω και φυλακισμένοι) δεν το ξέρουμε. Επειδή, όμως, έχουμε (τεκμηριωμένη) την άποψη που ξέρετε για το δίπολο «τρομοκρατία – αντιτρομοκρατία», είμαστε βέβαιοι ότι τα πρωτοκοσμικά κράτη φοβούνται οτιδήποτε κι αν πουν. Είτε μιλήσουν για τον ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στον πρώτο κόσμο, είτε μιλήσουν για τον ρόλο των πρωτοκοσμικών κρατών και των συμμάχων τους στη δημιουργία του «τζιχαντισμού». Με λεπτομέρειες… Φοβούνται ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδειχθεί ότι δεν είναι τέρατα αλλά ευκολόπιστοι που κάπως “ψήθηκαν”…

Εκεί βρίσκεται ένα απ’ τα στοιχεία της «θεσμικής μετάλλαξης» των πρωτοκοσμικών κρατών: σκοτώνουν και θα σκοτώνουν «νομιμοποιημένα» για να κλείνουν στόματα. Κι αυτό δεν (θα) είναι πια μυστικό. (Θα) είναι ευρύτερα γνωστό και «νομιμοποιημένο» μέσω της ανοχής ή της βαρεμάρας. Άλλοτε αυτό θα σερβίρεται σαν «αντιτρομοκρατία». Άλλοτε σαν «ατύχημα». Άλλοτε σαν «τρομοκρατία». Άλλοτε σαν «ξεκαθάρισμα λογαριασμών»….

Είναι η διαδικασία όπου τα κράτη γίνονται ανοικτά παρακράτη. Κι αυτό θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά – θυμηθείτε το

sarajevo mag

Advertisements