Στις 4 του Απρίλη 1949 υπογράφτηκε στην Ουάσιγκτον η Συνθήκη δημιουργίας του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, του ΝΑΤΟ. Τα αρχικά κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ ήταν: ΗΠΑ, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Λουξεμβούργο, Ιταλία, Καναδάς, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία. Αργότερα, το 1952, προσχώρησαν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο η Ελλάδα και η Τουρκία, το 1955 η Δυτική Γερμανία και το 1982 η Ισπανία. Η Συνθήκη αποτελείται από 14 άρθρα.

Η δημιουργία του ΝΑΤΟ ήταν η πρώτη επιθετική ενέργεια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κατά της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών χωρών, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ηταν ένα αποφασιστικό βήμα αυτών των δυνάμεων στην πρόκληση του «Ψυχρού Πολέμου».

Ενας πρόχειρος απολογισμός για το ΝΑΤΟ:

Οι κατάφωρες παραβιάσεις των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, όπως στις περιπτώσεις της Κύπρου, της Κούβας, της Χιλής, της Παλαιστίνης, της Γρανάδας, του Παναμά, της Λιβύης, της Δομινικανής Δημοκρατίας, της Νικαράγουας, του Σαλβαντόρ, της Βοσνίας, της Νέας Γιουγκοσλαβίας, των Βαλκανίων γενικότερα κλπ., δίνουν απάντηση όσον αφορά στο «πού πιστεύει» το ΝΑΤΟ.

Οι χούντες στην Ελλάδα, στη Χιλή και την Τουρκία φανερώνουν από μόνες τους την αξία των διακηρύξεων του ΝΑΤΟ περί δημοκρατίας, ελευθερίας και κράτους του νόμου.

Για την προσήλωση των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στα «ειρηνικά μέσα» η ιστορία λέει: Πόλεμος στην Κορέα και στο Βιετνάμ, επέμβαση στην Ινδοκίνα, στη Γρανάδα και στον Παναμά, επιδρομή στη Λιβύη, στο Λίβανο και τον Περσικό Κόλπο, στρατιωτικές επεμβάσεις στις Φιλιππίνες, στην Ελλάδα και τη Σομαλία.

Ας προσθέσουμε τις επιδόσεις των συμμάχων των Αμερικανών, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, στα Φόλκλαντ, στην Αλγερία, και όχι μόνο. Και μαζί με όλα αυτά την άμεση εμπλοκή των «ειρηνοποιών» στα εσωτερικά χωρών, με στόχο την ανατροπή των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών τους και τη στήριξη της αντίδρασης, όπως στο Σαλβαδόρ, στη Νικαράγουα και αλλού.

ημεροδρόμος

Advertisements