Του Πέτρου Βουρλή

Το κράτος μας έχει σαπίσει και πρέπει να το καταλάβουμε. Χρειαζόμαστε νέο πολίτευμα, χρειαζόμαστε μελέτη. Κάνω έκκληση στον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να συγκεντρώσουμε ανθρώπους που έχουν γνώση και να γίνει μία προετοιμασία για ένα υγιές πολίτευμα. Το πολίτευμα αυτό, της φαυλοκρατίας, επιτέλους πρέπει να ανατραπεί.[1]

Πριν από κάθε προσπάθεια ξεπεράσματος μίας δύσκολης κατάστασης, το σημαντικότερο όλων είναι να κατανοήσουμε πιο πραγματικά είναι το πρόβλημα. Δυστυχώς συχνά συγχέουμε το σύμπτωμα με την πραγματική ασθένεια. Αν το θερμόμετρο δείχνει υψηλό πυρετό δεν έχει νόημα να τα ‘βάλουμε΄ με αυτό και όταν νοσούμε το πρόβλημα (όσο και αν αυτά δεν είναι ευχάριστα) δεν είναι ο πονοκέφαλος ή ο πυρετός. Πρέπει πρώτα από όλα να βρούμε την αιτία, την ίδια την ασθένεια, να προσπαθήσουμε να θεραπευτούμε και στην συνέχεια να προστατευτούμε από αυτή.

Έτσι, όσο και αν σε μία πρώτη εκτίμηση θα μπορούσε κάποιος να το υποστηρίξει, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τα μνημόνια, δεν είναι η γερμανική παντοκρατορία και η συνεπαγόμενη πολιτική κατοχή, δεν είναι η κλιμακούμενη εξαθλίωση, δεν είναι η φυγή της πλέον δυναμικής και δυνητικά παραγωγικής ομάδας συμπολιτών μας στο εξωτερικό, δεν είναι η σταδιακή απαξίωση κάθε παραγωγικής διαδικασίας, δεν είναι ο ανεκμετάλλευτος τουρισμός (όλη η χώρα θα μπορούσε να ζει από τον αρχαιολογικό τουρισμό), δεν είναι το ευρώ, δεν είναι η διαφθορά, δεν είναι η ‘παγιδευμένη’, δυσλειτουργική και άδικη δικαιοσύνη. Όλα τα παραπάνω είναι κρίσιμα και συνθέτουν, μαζί με πολλά άλλα, την εικόνα μίας χώρας που φθίνει αλλά δεν αποτελούν το πρωταρχικό μας πρόβλημα. Γιατί, όλα αυτά, από τις απαρχές του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, παράγονται από ένα και μόνο πράγμα: την κομματοκρατία[2]. Μία μικρή – αλλά με σημαντικά μεγάλα παρακλάδια στην ελληνική κοινωνία – παρασιτική ομάδα, η οποία ζούσε και συνεχίζει να ζει σε βάρος όλης της χώρας. Αυτή είναι η ασθένεια και αυτό πρέπει να παλέψουμε. Όλοι οι Έλληνες, όποιες και αν είναι οι ιδέες μας, όποιες και αν είναι οι αφετηρίες μας, οι ελπίδες μας και τα όνειρα μας. Γιατί όλοι έχουμε έναν κοινό και αδίστακτο εχθρό: την πολιτική ελίτ.

Στο απόσπασμα που παρέθεσα στην αρχή, ο Μπέης αναγνωρίζει το πρόβλημα (δεν μιλά για πρόσωπα, αλλά για ένα υγιές πολίτευμα) και προτείνει μία δράση για το ξεπέρασμα του. Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτή, σίγουρα, η λύση δεν μπορεί παρά να είναι η σταδιακή αλλά ουσιαστική αποδυνάμωση της πολιτικής ελίτ και δεν υπάρχει κανένας καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει κανείς από τα δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών. Δείτε εδώ τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με αυτά, σκεφτείτε με πόσους τρόπους θα μπορούσαμε να ελέγχουμε τους ‘αντιπροσώπους’ μας και υποστηρίξτε την πρόταση μας. Γιατί η δημοκρατική αλλαγή δεν θα έρθει παρά μόνο από εμάς, τους απλούς πολίτες και από κανέναν άλλον.

[1] Κώστας Μπέης, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών σε εκδήλωση του ΔΣ Αθηνών (15 Ιουλίου 2010), Δημοσιευμένο στο Περιοδικό «Επίκαιρα» Το νέο ΜΝΗΜΟΝΙΟ η Μαύρη βίβλος για την Ελλάδα.

[2] Διαβάστε οπωσδήποτε το βιβλίο του Βασίλη Ι. Φίλια Κοινωνία και εξουσία στην Ελλάδα.

greekdimo

Advertisements