Ένα τραμπ-ολίνο υποκρισίας

του Διονύση Ελευθεράτου

Φανταστείτε έναν τύπο που, για κά­ποιο λόγο, είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα επί δυο- τρία χρόνια. Υποθέστε ότι «προ­σγειώνεται» την επομένη της εκλογικής επικράτησης του Ντόναλντ Τραμπ και ακούει όλους αυτούς τους εκπροσώπους της «θεσμικής Ευρώπης» και της «κεντροαριστερού­λας» politicallycorrect Αμερικής να στηλιτεύουν, ενίοτε με οιμωγές, τον ρατσισμό, την έχθρα για τους μετανάστες, κάθε φαλκίδευση ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ίσως ο συμπαθής «ήρωάς μας» απο­κομίσει κάποια αμυδρά ιδέα για τον Τραμπ, κινδυ­νεύει όμως να μπερδευτεί σε βαθμό αφάνταστο για τα της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Γιατί; Μα διότι, κρίνοντας από τα λόγια «θλί­ψης» ή και «απόγνωσης» όλων τούτων των ιερο­κηρύκων της νεοφιλελεύθερης –σε διάφορες, έστω παραλλαγές– «ορθοδοξίας», ο άνθρωπος μάλλον θα νομίσει ότι στα δυο-τρία χρόνια της δικής του «απουσίας» από τον πλανήτη Γη συντελέστηκαν τρομερές αλλαγές, με άρωμα «προοδευτικού ρε­τρό». Πιθανόν να εικάσει ότι η Ευρώπη υποδέχε­ται πλέον τους πρόσφυγες και μετανάστες περί­που όπως η Σουηδία της εποχής του Πάλμε. Και ότι στις σημερινές ΗΠΑ οι μειονότητες ζουν με την ανεμελιά ενός κοινοβίου στο Σαν Φρανσίσκο του 1967…

Ναι, έγινε κι αυτό το «θαύμα»… Χάρη στη νίκη του Τραμπ, «απέκτησαν» δημοκρατικά και αντι-ρατσιστικά χαρακτηριστικά οι πολιτικές και «μιντιακές» ελίτ όλου του κόσμου… Του κόσμου που «παύει» να είναι αυτός που εκείνες (οι ελίτ) έπλασαν. Προ νίκης Τραμπ…

Όχι, λοιπόν, στις ΗΠΑ δεν έχει καταστεί μό­νιμο αστυνομικό παιχνίδι «αναψυχής» η θανά­τωση Αφροαμερικανών στους δρόμους. Κάποια παρεξήγηση θα έγινε. Μάλλον θα πρόκειται για «video game» που έχει τόση πειστικότητα, ώστε οι μαύροι ξεσηκώνονται αδίκως. Ούτε διακατέχε­ται από ρατσιστικές προκαταλήψεις το αμερικανι­κό δικαστικό σύστημα, το οποίο, όπως μας θύμισε ο Άρης Χατζηστεφάνου προ διετίας (30/11/2014), μολονότι π.χ. στα εγκλήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά έχουν ίσο μερίδιο λευκοί και μαύροι, εκείνο στέλνει τους τελευταίους στη φυλακή σε πο­σοστά από 20 έως 57% μεγαλύτερα. Στέλνει δε σε κελί έναν στους 14 μαύρους και έναν στους 106 λευκούς… Όχι, η Ευρώπη δεν διαλύει χώρες και κατόπιν ανεγείρει τείχη για να μείνουν μακριά τα θύματα. Φαίνεται πως σε κάποιο κακό όνειρο θα είδαμε τον περασμένο Μάρτιο τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ να συγχαί­ρει τις χώρες του Βίζεγκραντ για το κλείσιμο της «βαλκανικής διόδου». Α, μάλλον είναι παραίσθη­ση η ιδέα ότι η γερμανική κυβέρνηση προωθεί αυ­τήν την περίοδο μέτρα που –όπως εξηγεί και η Δι­εθνής Αμνηστία– μεταξύ άλλων «πετσοκόβουν» εμπράκτως το δικαίωμα στην αίτηση για χορήγη­ση ασύλου. Και για όλα τα άλλα, κάπως θα λάθε­ψε το μάτι ή το αφτί μας, βρε αδελφέ…

Όχι, δεν μπορεί ο «λαμπρός» κ. Τέο Φράνκεν, αρμόδιος για τη Μετανάστευση υπουργός στο Βέλ­γιο (όχι εκπρόσωπος κάποιας ευρωπαϊκής «λεγε­ώνας» της Κου Κλουξ Κλαν) να είπε στον Γιάννη Μουζάλα «πνίξτε τους», σε εκείνο το άτυπο συμ­βούλιο υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον περασμένο Ιανουάριο. Ποιος ξέρει μπορεί ο άν­θρωπος να είπε «πλήξτε τους», εννοώντας τους διακινητές και όλοι να παράκουσαν…

Ούτε συνιστά σοβαρό λόγο να θυμώνει κα­νείς με την πρόσφατη δήλωση του Φράνκεν, ότι προτιμά να πουλήσει τα έπιπλα του γραφείου του για να πληρώσει το πρόστιμο που του επιβλήθη­κε, παρά να χορηγήσει βίζα σε μια τετραμελή οι­κογένεια, από το Χαλέπι. Αυτή που κέρδισε σε βελ­γικό δικαστήριο το δικαίωμα μετάβασης στη χώ­ρα, δοθέντος –άλλωστε– ότι εκεί μια γηγενής οι­κογένεια προθυμοποιήθηκε να της παράσχει στέ­γη. Ας το εκλάβουμε καλύτερα όλο αυτό ως επι­θυμία –εκπεφρασμένη, έστω, με υπερβολικό τρό­πο– του κ. Φράνκεν να ανανεώσει την επίπλωση του γραφείου του και ας αποφύγουμε την εξαγω­γή εσφαλμένων συμπερασμάτων…

Κι όχι, δεν αρπάζει στ’ αλήθεια η Δανία τα χρή­ματα των προσφύγων, βάσει του νόμου που τέθη­κε σε ισχύ στο τέλος Ιουνίου και ο οποίος προ­κάλεσε συνειρμούς (τς, τς, τς, οποία υπερβολή…) με αντίστοιχους «κανόνες» των ναζί σε βάρος των Εβραίων. Να δείτε που τα λεφτά αυτά το δανέζικο κράτος θα τα βάζει σε κάποιον προθεσμιακό λο­γαριασμό, προς όφελος των μεταναστών και προ­σφύγων. Τους το κρατάει για έκπληξη… Τώρα, λοι­πόν, πάνω σε ένα Τραμπ-ολίνο υποκρισίας χορο­πηδούν ένοχοι και συνένοχοι, προσπαθώντας να επιδείξουν όσο το δυνατόν καλύτερα την οψίμως εμφανισθείσα «ανθρωπιστική» ευαισθησία τους. Ακόμη και οι πέτρες φυσικά αντιλαμβάνονται ότι σε άλλους λόγους οφείλεται η αμηχανία και η δυ­σφορία τους για την επικράτηση του φαινομενικώς «αντισυστημικού» Τραμπ. Δεν είναι του παρόντος σημειώματος η επ’ αυτού ανάλυση, είναι όμως η υποκρισία. Ανάλογη εκείνης που χαρακτηρίζει π.χ. όσους πρώτα ξανακάνουν τη Γαλλία «πολέμαρχο» αποικιακής έμπνευσης, επιβάλλουν το νόμο για τα εργασιακά με καθεστώς έκτακτων υπερεξουσιών (παρακάμπτοντας την Εθνοσυνέλευση), απαγορεύ­ουν ακόμη και διαδηλώσεις για την κλιματική αλ­λαγή και κατόπιν φωνάζουν: «Βοήθεια, έρχεται η Λεπέν, κινδυνεύει η δημοκρατία μας»…

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, πείτε μας, εγχώριοι «μι­ντιακοί» φωστήρες: Είναι «γραφικός» ο Πέπε Γκρί­λο στην Ιταλία και άκρως …σοβαρό να κυβερνά τη Γαλλία πρόεδρος με 4% δημοτικότητα;

prin