Οι επιχειρηματίες: σίγουροι. Το καθεστωτικό περιοδικό newsweek είχε έτοιμα, στις 7 Νοέμβρη, πάνω από 100.000 αντίτυπα για τη νίκη της Κλίντον. Τώρα και τα χαρτιά και η Κλίντον στην πρέσα…

Οι επιχειρηματίες: σίγουροι. Το καθεστωτικό περιοδικό newsweek είχε έτοιμα, στις 7 Νοέμβρη, πάνω από 100.000 αντίτυπα για τη νίκη της Κλίντον. Τώρα και τα χαρτιά και η Κλίντον στην πρέσα…

Μπορεί ο καινούργιος πρόεδρος του δ.σ. των ηπα να θεωρεί (ή να θεωρούσε, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο για αλλαγή γνώμης) ότι το ελλαδιστάν ανήκει στην αρμοδιότητα του Βερολίνου ή της Μόσχας αλλά φαίνεται ότι έχει πολλούς οπαδούς στα μέρη μας. Και μάλιστα “διακομματικά” (πρέπει να είναι οι ίδιοι ή απόγονοι εκείνων που πανηγύριζαν πριν 15 χρόνια για την 11η Σεπτέμβρη…). Αν προσθέσει κανείς και τους οπαδούς της Κλίντον (επίσης απ’ όλο το φάσμα) βγαίνει αβίαστο το συμπέρασμα ότι ένα καλό μέρος του ελλαδιστάν είναι πολιτεία των ηπα. Η 51η. Είναι κρίμα που δεν έχουν αναγνωριστεί “εκλέκτορες” και στην Αθήνα, κι έτσι χάθηκαν τόσες ψήφοι που, ποιος ξέρει;, μπορεί να είχαν σημασία στο τελικό αποτέλεσμα στο γιουνάιτεντ στέιτς οφ αμέρικα.

Γιατί τόσοι πολλοί έλληνες (και ελληνίδες) θεώρησαν υποχρέωσή τους να έχουν γνώμη, και μάλιστα φανατική, για πίτα που δεν τρώνε; Γιατί τόσοι πολλοί /ες θεώρησαν καθήκον τους να είναι (και να το δηλώσουν δημόσια) με το πλευρό της “Σκύλας” και άλλοι τόσοι με το πλευρό της “Χάρυβδης”; Τους απασχολούν με το ίδιο πάθος οι εκλογές στην ιαπωνία; Όχι. Στην ινδία μήπως; Και πάλι όχι. Έστω στον καναδά, στη σουηδία, στο ιράν; Καμία σχέση!
Είναι αυτός ο, ας τον πούμε έτσι, “μικροαστικός διεθνισμός” που δίνει με κάθε ευκαιρία τα ρέστα του. Οι από κοινωνική θέση, συμφέροντα και χαρακτήρα κομπλεξικοί, αυτοί που νοιώθουν ταυτόχρονα “θύματα” και “σπουδαίοι”, έχουν ανάγκη να ταυτίζονται με πρόσωπα στα οποία αναγνωρίζεται ευρύτερα (τοπικά ή και παγκόσμια) μια κάποια ισχύς. Εννοείται ότι είναι μια πονηρή ταύτιση: τόση όσο χρειάζεται για να λουστεί ο ακάλεστος ή καλεσμένος οπαδός του ενός ή του άλλου καθάρματος με την λάμψη της περσόνας που υποστηρίζει.

Το καλό και το κακό ταυτόχρονα είναι ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δεν λείπουν οι αποδείξεις για την διανοητική, ηθική και αισθητική χρεωκοπία έως σαπίλα των ντόπιων πρωτοκοσμικών. Σε κάθε κλίμακα γεγονότων. Από τα μεταναστόπουλα στα σχολεία ή τα κάτεργα των στρατοπέδων συγκέντρωσης στα μέρη μας, μέχρι τον φράχτη που θα φτιάξει ο Τραμπ στην άλλη άκρη του κόσμου, στα σύνορα με το μεξικό, που αγαλιάζει (και) τις ελληνικές ψυχές.

Στην ερώτηση “ποιον απ’ τους δύο” χάθηκε η στοιχειώδως σοφή απάντηση “με κανέναν;” Όχι, καθόλου δεν χάθηκε. Δυστυχώς ιδιωτεύει, σε μια τακτική σιγουριά αλλά και μια περιαυτολογική παθητικότητα. Κι αυτό, το γεγονός δηλαδή ότι την δημόσια σφαίρα την έχουν κατακτήσει συνεταιρικά οι λούμπεν μικροαστοί και οι γιάπηδες γύπες, στήνοντας τα σικέ παιχνίδια μεταξύ τους, αυτό λοιπόν το πληρώνουμε ακριβά. Και θα το πληρώσουμε ακόμα πιο ακριβά όσο νομίζουμε ότι αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο σε τζιτζιφιόγκους και επίδοξους βιαστές, θα βρεθεί, παρόλα αυτά, μια γωνίτσα για να σωθούμε.

Τα επιχειρήματα: ακόμα περισσότερο του σκοινιού και του παλουκιού. Όσο γίνεται σ’ ένα ψηφιακό σχόλιο ας το κάνουμε: μας εξαγριώνουν τα φοβερά και τρομερά επιχειρήματα του γιατί το φασισταριό σε διάφορα γεωγραφικά πλάτη και μήκη έχει σηκώσει κεφάλι.

Πρώτο επιχείρημα: η “απελπισία του λαού εξαιτίας της κρίσης ή/και της παγκοσμιοποίησης” φταίει…Ποια απελπισία τίνος “λαού” για ποιαν αιτία; Οι ψηφοφόροι του αυστριακού Χάιντερ, το 2000, ήταν “απελπισμένοι”; Από τι; To 25,5% των ιταλών ψηφοφόρων που το 1996 το έριξαν στην φασιστική lega lombarda, και το 2000 το πήγαν στο 26,2% στις περιφερειακές εκλογές, ήταν “απελπισμένοι”; Από τι; Οι ψηφοφόροι του “κόμματος της ελευθερίας” του Wilders στην ολλανδία από τι απελπίστηκαν; Στη φινλανδία, στη σουηδία, στη νορβηγία τι κακό τους έχει βρει;
Είναι τόσα πολλά τα φασιστικά / ρατσιστικά κατορθώματα τα τελευταία 20 χρόνια, ώστε είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι το πολυδιαφημισμένο θέωρημα “η φτώχια φταίει” δεν είναι συμπέρασμα αλλά υπόδειξη: αν έχετε φαγούρα πηγαίνετε ακροδεξιά. It’s o.k.!

Γιατί εκεί είναι καλά; Επειδή εκεί οι “δυσαρεστημένοι”, οι “αγανακτισμένοι” και οι “θιγμένοι” μικροαστοί και “μεσαίοι” της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης / αναδιάρθρωσης επιτρέπεται να κρατήσουν ατόφια τα φαντάσματα της ταξικής ισχύος και της δύναμής τους, αν και έχουν υποτιμηθεί από υλική άποψη! Με τέτοιον τρόπο ώστε να μεταβιβάζουν διαρκώς τις θηριώδεις εξουσιαστικές ορέξεις τους πίσω και πάνω, στις τυραννικές δομές της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Με τέτοιον τρόπο, επίσης, ώστε να κτυπάνε πρακτικά και καθημερινά τους πιο κάτω…
Είναι καλό αυτά τα φαντάσματα δύναμης να τα καταθέσουν οι ιδιοκτήτες τους στις τράπεζες του πανγουρουνισμού. Θα επενδυθούν δεόντως.

Δεύτερο επιχείρημα: οι “θιγμένοι πάνε αντισυστημικά”. “Αντισυστημικός” ο Τραμπ; Ο πολυεκατομμυριούχος Τραμπ είναι ενάντια στο “σύστημα”; Ποιο “σύστημα”; Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τα υπόλοιπα παραδείγματα: όσοι απ’ τους “αντισυστημικούς” της μόδας και των μήντια δεν είναι ρουφιάνοι και χαφιέδες είναι τσάτσοι. Και το ανάποδο.
Τρίτο επιχειρήμα: “υγιής επιτροφή στο εθνικό κράτος”. Αλήθεια; Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουν όλοι αυτοί οι “υγιείς” θα ήταν να βάλουν τα ασιατικής κατασκευής κινητά τους και τις επίσης ασιατικής κατασκευής τηλεοράσεις τους κάτω απ’ τα λάστιχα των (αδιάφορο που κατασκευάζονται) αμαξιών τους. Μέχρι να γίνουν αλοιφή. Το να σταματήσουν να χρησιμοποιούν “εξωεθνικά” το internet (είτε το ρηχό είτε το βαθύ) θα πρέπει να το έχουν κάνει από πριν.

Παρασκευή 11 Νοέμβρη

Τα κουρέλια προς το παρόν σωπαίνουν. Ξέρουμε ότι είναι πολλοί και πολλές (κι όχι μόνο στα μέρη μας) που δεν είναι καθόλου έτσι. Το άσχημο είναι ότι το ξέρουν και τα αφεντικά. Και επειδή το ξέρουν κρατάνε και εντείνουν διαρκώς τους ιδεολογικούς, συναισθηματικούς και ηθικούς βομβαρδισμούς και εκβιασμούς τους. Δυστυχώς ως τώρα έχουν αποτελέσματα: ελέγχοντας σχεδόν απόλυτα την δημόσια σφαίρα, προβάλλοντας συστηματικά τα σκουπίδια και τα ψευτοδιλήματα (του είδους “ζήτω η Κλίντον” – “ζήτω ο Τραμπ” – “ζόφος της δημοκρατίας” – “γιορτή της δημοκρατίας”, κλπ κλπ). Αυτό οδηγεί πολλούς που δεν γουστάρουν σε διάφορα είδη πολιτικού αναχωρητισμού, που δεν πρόκειται να έχει κανένα αποτέλεσμα. Ούτε, καν, για τους ίδιους.

Αλλά για τα αφεντικά έχει. Αυτό θέλουν: όχι να μας εξαφανίσουν από προσώπου γης· να εξαφανίσουν τον αποφασισμένο (και κυρίως: επίκαιρο) ταξικό ανταγωνισμό μας.

sarajevomag.gr