579c0af5daa7c3a107ca786d5155f4da-540x280-300x156

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Το να πεις τον εαυτό σου ποιητή είναι μεγάλη κουβέντα. Αυτό είχε πει πριν από πολλά χρόνια ο νομπελίστας Μπομπ Ντίλαν στον βιογράφο του, τον Ρόμπερτ Σέλτον: «Ποιητής είναι όποιος δεν θα αποκαλούσε τον εαυτό του ποιητή. Όποιος αποκαλεί τον εαυτό του ποιητή δεν θα μπορούσε να είναι ποιητής. Ειλικρινά θα μου άρεσε να σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ποιητή, αλλά δεν μπορώ να το κάνω τη στιγμή που πολλοί άχρηστοι (slobs) αποκαλούνται ποιητές».

Στην Ελλάδα έχουμε (και πάντα είχαμε) πολλούς ποιητές. Όμως τα ποιήματα, όμορφα ή άσχημα, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν. Ωστόσο, δεν ισχύει το ίδιο για όσους αυτοαποκαλούνται, έμμεσα ή άμεσα, σωτήρες, επαναστάτες, ορίτζιναλ πατριώτες ή γνήσιοι αριστεροί.

Μόνο τα φισεκλίκια δεν ζώστηκε ο Πόνος Κομμένος όταν, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, χαιρέτησε «συντρόφισσες και συντρόφους» και ισχυρίστηκε «μαζί χτίσαμε ένα νέο Γοργοπόταμο». Θα περίμενε κανείς ότι θα έπεφτε η οροφή του σταδίου και να τους πλακώσει όχι από αγανάκτηση αλλά από ντροπή. Όμως ο υπουργός Εθνικής Άμυνας εισέπραξε από τους συνέδρους το πιο θερμό χειροκρότημα (μετά από αυτό που είχε εισπράξει ο πρωθυπουργός).

Ο Αλέξης Τσίπρας, στην ομιλία του, παρουσιάστηκε σαν εκπρόσωπος της Αριστερός που «δεν φοβάται να μπει στη φωτιά» σε αντίθεση με την «Αριστερά της απόδρασης». Παρουσιάστηκε και σαν σωτήρας που απέτρεψε την «πυρηνική καταστροφή» που θα έφερνε η κατάρρευση των τραπεζών λόγω της εξόδου από το ευρώ.

Όλοι ποιητές, λοιπόν, όλοι σωτήρες, όλοι πατριώτες κι φλεγόμενοι αριστεροί. Μόνο που στο καμίνι της αριστερής εξαπάτησης δεν καίγεται η κυβέρνηση αλλά η γενιά των 200 ή των μηδέν ευρώ.

Πριν