57922715

Σε πρόσφατο άρθρο σε “φιλελε” site, λόγω του ατυχούς θανάτου του γνωστού στα social media Γαλαξιάρχη γράφτηκε για αυτόν: «Πιθανώς να ήταν όλα αυτά αλλά σίγουρα δεν περιγράφουν ακριβώς τη διαδικτυακή του ταυτότητα. Οι εχθροί του πάντως δεν βγήκαν να πουν αυτά που είχαν στο μυαλό τους μέχρι τώρα για αυτόν, δηλαδή ότι ο χαρακτήρας του στο twitter ήταν χολερικός λαϊκιστής, εχθροπαθής και βίαιος, συχνά βρόμικος και χυδαίος, με ασίγαστο μίσος για αυτούς που θεωρούσε εχθρούς του. Ότι στοχοποιούσε πολιτικούς και δημοσιογράφους και άνοιγε βιτριολικές προσωπικές βεντέτες με τους εχθρούς του, όταν δε τού τέλειωναν τα πολιτικά το έριχνε στα φτηνά σεξουαλικά.»

Όλα αυτά πιο κάτω στο κείμενο γενικεύονται για όλα τα “τρολς” του “άγριου πολέμου” στο διαδίκτυο και μάλιστα συγκεκριμένα μόνο για αυτά του μηχανισμού του Σύριζα. Που υπάρχει φυσικά και μηχανισμός του Σύριζα στο διαδίκτυο προς υπεράσπιση και ξέπλυμα των πολιτικών του. Μια και μιλάμε πια για μια κυβέρνηση πλήρως ενσωματωμένη στο καπιταλιστικό κράτος και στη “συνέχεια” του, που ασκεί τις χειρότερες ever νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές πολιτικές. Και αυτό όχι ως “αναπόφευκτο καταναγκασμό” όπως δικαιολογείται, αλλά ως φυσική συνέπεια της ΔΙΚΗΣ της ξεκάθαρα επιλογής, να συνεχίσει τις παλιές πολιτικές οξυμένες και σε εμβάθυνση, που εγγενώς συνέχεια θα χειροτερεύουν και θα γίνονται πιο βάρβαρες. Καθώς ο ίδιος ο Σύριζα επέλεξε να είναι ο σημερινός εκτελεστής των πολιτικών της Ε.Ε. (*)

Αλλά αναρωτιέμαι για την έλλειψη μνήμης του συγγραφέα σε αντίστοιχους και εξαιρετικά άθλιους, που διεκδικούν και σειρά αρχαιότητας, μηχανισμούς της ΝΔ, της ακροδεξιάς (δυστυχώς κάπου αυτοί οι 2 ταυτίζονται κιόλας) κτλ.

Aλλά ας κλείσει η παρένθεση και ας δεχτούμε για την οικονομία της κουβέντας ότι ήταν έτσι όπως γράφεται (δεν το θυμάμαι αυτό για τον Γαλαξιάρχη συγκεκριμένα, που τον παρακολουθούσα ως χρήστης του τουίτερ, αλλά ας πούμε πως ήταν έτσι), ενώ αποδεδειγμένα το ίδιο ήταν και είναι και οι «αντίπαλοι», μουρουτότρολ , “φιλελέ” ακάουντ κτλ (μην πω αρκετά παραδείγματα που τα έχω στο μυαλό).

Οκ! Ναι! (σύμφωνα με την πιο πάνω υπόθεση εργασίας για να ξεφύγουμε από το ποιός είναι ο “κακός”)… Hellooo, αυτό τελικά πολιτική αντιπαράθεση λέγεται και πολιτική εχθρότητα, που ξεφεύγει κάποιες φορές και από τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης γιατί έτσι είναι και η φύση του μέσου επικοινωνίας. Γιατί από “πίσω” στην πραγματική κοινωνία, υπάρχει ο αληθινός σκληρός ταξικός ανταγωνισμός και ο κοινωνικός πόλεμος. Δεν ξέρω την ταξική κοινωνική βιωματική αναφορά που είχε ο Γαλαξιάρχης, αλλά διάλεξε τότε μια συγκεκριμένη πλευρά.

Αυτό που δεν θέλουν να αποδεχτούν και δεν χωνεύουν με τίποτα, όλοι οι “φιλελέδες”, οι βολεμένοι και “λειτουργικοί” εντός του νεοφιλελευθερισμού, ή έστω όσοι είναι καθαρά ιδεολογικά φιλελέ (αμφιβάλω ότι υπάρχουν αληθινά αρκετοί τέτοιοι αλλά και πάλι ας πούμε έτσι για την οικονομία της συζήτησης ) είναι η σκληρή αλήθεια της ταξικής εχθρότητας και του ταξικού ανηλεή ανταγωνισμού, μεταξύ, κάπως σχηματικά πάντα, της εργασίας και μεγάλης μερίδας των υπό προλεταριοποίηση μικρομεσαίων απέναντι στο κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό του, υψηλόμισθους μάνατζερς, υψηλά αμοιβόμενους επαγγελματίες, συνήθως με μπίζνες με το κράτος κτλ, ο οποίος ως τώρα αποβαίνει συντριπτικά υπερ των δεύτερων. Ένας ταξικός πόλεμος που γίνεται μέσω πολιτικών εκπροσώπων, εντός του δημόσιου λόγου από εν δυνάμει τους πάντες και μέσω του αγώνα για ιδεολογική ηγεμονία. Μπορεί να διαμεσολαβείται και να διαστρεβλώνεται μέσω της πολιτικής, της (ψευδούς-βλ. Σύριζα) αντιπροσώπευσης και της ιδεολογίας, αυτός ο οξύς κοινωνικός-ταξικός πόλεμος, αλλά όχι απλώς υπάρχει αλλά είναι και βαθύς, δομικός και τελικά καθοριστικός για τις όποιες πολιτικές εξελίξεις κάθε φορά.

Κλαψουρίζουν λοιπόν για «εχθροπάθειες», «διχασμό» και «βία» (συμβολική φαντάζομαι γιατί δεν έχω πέσει μάρτυρας τουιτερικού ξυλοδαρμού) ενώ η κοινωνία ήταν ήδη και είναι εντεινόμενα, ταξικά και κοινωνικά διχασμένη και βίαιη. Και στην ρίζα της κοινωνικής εχθρότητας είναι η ίδια η καπιταλιστική οικονομία και κοινωνία, με τον ανηλεή ανταγωνισμό της και τον κοινωνικό δαρβινισμό της, όπου το μόνο πλαίσιο ύπαρξης των ανθρώπων είναι ο «πόλεμου όλων με όλους». Ειδικά στην εποχή μας, που τα μνημόνια είναι ο μόνος τρόπος ύπαρξης του καπιταλισμού στην χώρα, εντός της Ε.Ε. 

Αυτό που βλέπουνε στα social media ως “εχθροπάθεια και μίσος” είναι η αντανάκλαση της φύσης και βαθύτερης ουσίας του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού που όμως στηρίζουν με πάθος, όσοι νιώθουν “σοκ” και “ενόχληση” από όλα αυτά. Άρα ας μη βαράνε το σαμάρι αντί για το γαίδαρο επειδή ο γαίδαρος τους βολεύει και συνήθως τους πάει όπου θέλουν, όταν θέλουν.

Σαφώς και οι εργαζόμενοι και άνεργοι, που είναι καταπιεσμένοι, δια του “καταναγκασμού των συνθηκών” υποτελείς, διαλλυμένοι κοινωνικά και φτωχοποιημένοι θα μισούν και θα εχθρεύονται αυτό που θα θεωρήσουν πηγή της συμφοράς τους. Και πολλοί, δικαίως και πολύ εύστοχα, θεωρούν τις τράπεζες, την ΕΕ, την ολιγαρχία, το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό τους κτλ -άρα στην ουσία έμμεσα ή άμεσα οι πιο αποφασισμένοι, τον καπιταλισμό. Δεν είναι λογικό αυτόν που σου γκρεμίζει και διαλύει τη ζωη και τους εκπρόσωπους του να τους μισείς και να τους εχθρεύεσαι; Νομίζω ότι μιλάμε για ένα υπαρκτό και αποδεκτό συναίσθημα και μια “φυσική” στάση άμυνας, κοινωνική και ατομική από την εποχή της βίβλου ή μάλλον πολύ παλαιότερα, Απλώς τότε εκφράζονταν μέσω της κοινότητας και της ταυτότητας, σήμερα στο σημερινό καπιταλιστικό κόσμο μέσω της ταξικής διαφοράς και σύγκρουσης. Οπότε μη στρεψοδικείτε και πουλάτε τρέλα εσείς γραμματείς και φαρισαίοι «φιλελέδες», περί «μίσους και εχθροπαθών» και deal with it.

(* )Προς τιμή του ο εκλιπών, όταν σχετίστηκε επαγγελματικά με το Σύριζα, αν δεν κάνω λάθος σε αυτό, ότι σχετίστηκε επαγγελματικά, προτίμησε να απέχει από τον “άγριο πόλεμο του διαδικτύου”.

ΠΗΓΗ: Ο ΓΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ