(Α) Η ΘΕΣΗ

(Β)  Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ

Με βαθείαν συγκίνησιν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εδέχθη τας ευχάς και προτροπάς τού πρωθυπουργού τής χώρας κ. Παπαδοπούλου, αι οποίαι είναι ένα εκ πιστευούσης καρδίας θερμόν κήρυγμα πίστεως και αγάπης. Προσφωνών συγκεντρωμένα πλήθη της Β. Ελλάδος είπεν: «Εύχομαι εις όλους σας χρόνια πολλά και κατανόησιν εις τον Ευαγγελισμόν του Θεού, ο οποίος εγεννήθη προχθές κι ο οποίος την θρησκείαν την οποίαν πιστεύομεν την εβάσισεν επάνω εις το Αγαπάτε Αλλήλους. Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Εάν επιτύχωμεν όλοι οι Έλληνες να αγαπήσωμεν ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τον τόπον αυτόν, επάνω εις τον οποίον εγεννήθημεν, εις τον οποίον ηγωνίσθημεν, διά τον οποίον εχύσαμεν και αίμα, τότε να είσθε βέβαιοι ότι η Ελλάς μας θα ζήση με μεγάλην προκοπήν εις το μέλλον και με ευτυχίαν δι’ όλους μας». Και εις άλλην ομιλίαν του θερμώς παρεκίνησεν να εργασθώμεν με όλας μας τας δυνάμεις «διά μίαν Ελλάδα ευημερούσαν, ηνωμένην, αγαπημένην, αδελφωμένην, όπως επιτάσσει ο Θεάνθρωπος που εγεννήθη». Τέτοιαι ομιλίαι, διαποτισμέναι από το ζωογόνον πνεύμα τής ζωής, ευρίσκουν πάντα απήχησιν εις τας καρδίας των Ελλήνων και οικοδομούν μίαν καλυτέραν αύριον.

[Περιοδικό «Ζωή», 4/1/1968]

Με έκδηλον ενθουσιασμόν και παλλαϊκήν συμμετοχήν εωρτάσθη εις ολόκληρον την χώραν η πρώτη επέτειος της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967. Το Έθνος κατά το διαρρεύσαν έτος απήλαυσε πλείστα αγαθά εκ της επιβολής της τάξεως εις το εσωτερικόν της χώρας διά της εξαρθρώσεως του Κομμουνιστικού οργανισμού και των παραφυάδων του και εκ της διεθνούς αναγνωρίσεως της Κυβερνήσεως. Κάθε φιλόπατρις και φιλήσυχος Έλλην, όσον με βαθείαν ανησυχίαν αντίκρυζε την παντοειδή αποχαλίνωσιν εις τα εκδηλώσεις τού Κρατικού μηχανισμού, μέχρι της 21ης Απριλίου, τόσον με έκδηλον ικανοποίησιν απολαμβάνει τα αγαθά της τάξεως και ευνομίας, ουχ ήττον δε και της οικονομικής σταθερότητοςκαι της παντοειδούς ανορθωτικής δραστηριότητος της Εθνικής Κυβερνήσεως εις όλους τους τομείς τής ζωής τού Έθνους. Ο Θεός, τον Οποίον συχνά επικαλούνται οι πρωτεργάται της Επαναστάσεως, ας φωτίζη τους ηγέτας τού Έθνους και ας καθοδηγή την Εθνικήν Κυβέρνησιν εις ορθάς ενεργείας προς όφελος και δόξαν της Ελλάδος.
[Περιοδικό «Σωτήρ», 8/5/1968]
Η δήθεν οργή των νέων, που την υπέθαλψαν και την ωργάνωσαν αναρχικά και κομουνιστικά στοιχεία, έφθασε στον καιρό μας σε σημείο εκρηκτικό. Με μακρυά μαλλιά, παρδαλό ντύσιμο, λίγοι φοιτηταί και περισσότεροι εργάται και οικοδόμοι κλείσθηκαν στο Πολυτεχνείο, ξεχύθηκαν στους δρόμους με ανατρεπτικά συνθήματα, με οδοφράγματα, με πυρπολήσεις και ανατινάξεις, έσπειραν τον όλεθρο παντού όπου πέρασαν. Η αναστατωμένη ζωή τους και οι εκρήξεις βίας και καταστροφής πηγάζουν από το κενό που νοιώθουν. Μερικοί απ’ αυτούς ζουν χωρίς ιδανικά, ή μάλλον με ιδανικά τής αναρχίας. Οι περισσότεροι παρασύρονται και νομίζουν ότι θα έλθη ο… κόκκινος Παράδεισος αν ανατρέψουν τα πάντα! (…) Να αναλογισθούμε τις ευθύνες μας εμείς οι ώριμοι. Τις ευθύνες τους μάλιστα οι αυτοκαλούμενοι ηγέται τους, εκείνοι που έντεχνα παρασύρουν ένα μέρος τής νεότητος στην εξαθλίωσι και στην καταστροφή. Κλονισμένοι οι ίδιοι, δηλητηριάζουν εφήβους και νέους με της αναρχίας το δηλητήριο και το όπιο της αθεΐας. Κάτω η οικογένεια, φωνάζουν οι νέοι αυτοί, κάτω ο νόμος, κάτω κάθε ηθική. Ζήτω η σεξουαλική ελευθερία! Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία!
[Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Αλεξίου, περιοδικό «Ζωή», 16/12/1973]
Αυθόρμητος αναβαίνει εις τα χείλη ημών η προς την Παναγίαν Τριάδα εκ βαθέων ευχαριστία, διότι τη Χάριτι του Παναγίου Πνεύματος εφώτισεν την Ιεράν ημών Σύνοδον και την Εθνικήν Κυβέρνησιν και τον λαοφιλή ημών Άνακτα. Όλους αυτούς εκ μέσης καρδίας ευχαριστώ διότι ηθέλησαν να επιβλέψουν εις την ιδικήν μου ελαχιστότητα και θεωρήσουν με ικανόν ίνα αναδεχθώ τον όγκον των ευθυνών και υποχρεώσεων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
[Ενθρονιστήριος λόγος αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου Κοτσώνη,
περιοδικό «Εκκλησία», 15/5/1967]
Είναι ιστορικαί αι στιγμαί και διά την Εκκλησίαν και διά το Έθνος. Έπειτα από μίαν περιπέτειαν καθ’ ην το Έθνος Υμών διέτρεξεν κρισιμωτάτας στιγμάς και έφθασε μέχρι του χείλους της αβύσσου, ερρύσατο Υμάς ο Κύριος, διά χειρών γενναίων. Η Εκκλησία ήδη απολαμβάνει πρώτη τους καρπούς της εθνοσωτηρίου εκείνης επεμβάσεως.
[Εγκύκλιος μητροπολίτη Πατρών Κων/νου Πάτη «προς τον Ορθόδοξον Ελληνικόν Λαόν»,
εφημερίδα «Νεολόγος των Πατρών», 10/5/1967]
Η εκ της επαναστάσεως της 21ης Απριλίου 1967 προελθούσα Κυβέρνησις δεν ήτο δυνατόν να ευνοήση, κατά τα πρώτα τουλάχιστον βήματα αυτής, λύσεις βίας και διωγμών κατά των παλαιοημερολογιτών.
[Από την διδακτορική διατριβή του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη,
η οποία κατατέθηκε εφτά χρόνια μετά την χούντα, το 1981]
Είναι γνωστό σε όλους ότι Έλληνες Αξιωματικοί επί πέντε χρόνια τώρα σαπίζουν στις φυλακές του Κορυδαλλού ως πολιτικοί κρατούμενοι. Και να σκεφθή κανείς ότι αυτοί οι έντιμοι στρατιωτικοί προέταξαν πάντοτε τα στήθη τους μέχρι αίματος για την ελευθερία και τη σωτηρία της πατρίδος. Είναι ολοφάνερο ότι η πράξις αυτή είναι άδικη, παράνομη, καταλυτική κάθε έννοιας ηθικής τάξεως, διασπαστική της ενότητος του έθνους και διά τούτο αντιχριστιανική. Συνεπώς αυτοί οι άνθρωποι δεν έπρεπε να μείνουν ούτε μια ώρα φυλακή.
[Μητροπολίτης πρώην Θεσσαλονίκης Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, Σεπτέμβριος 1979]

Το Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, σε φωτογραφία του 1942. Στον τοίχο, ανάμεσα σε βασιλείς, πρίγκηπες, πατριάρχες και ηγουμένους, ο Αδόλφος Χίτλερ. Μετά τον πόλεμο, την θέση του Χίτλερ πήρε η Φρειδερίκη

Υστερόγραφο
Περισσότερες «ιδεοληπτικές ερμηνείες» είχαμε παρουσιάσει σε τούτο το ιστολόγιο τον περασμένο Μάιο, σε σειρά τεσσάρων κειμένων με τίτλο  Εκκλησία και φασισμός. Συνελόντι ειπείν, ας θυμίσει κάποιος στον Μακαριώτατο ότι καλό είναι να μη μιλάμε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

cogito ergo sum