%ce%bf-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%b7%cf%81%ce%ad%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bc%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%af%cf%89%ce%bd

Πριν ακριβώς από δύο χρόνια στις 9-9-2014 με αφορμή την παρουσία του μεγάλου ηγέτη Τσίπρα στην σύνοδο του Ιδρύματος Αμπροζέτι στο Κόμο τα σχόλια στα ΜΜΕ «έδιναν και έπαιρναν» (…κυριολεκτικά):

«Με μία σαφή δήλωσή του, στον απόηχο της παρουσίας του στο συνέδριο του Ιδρύματος Αμπροσέτι στην Ιταλία το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας επιβεβαίωσε την μεγάλη στροφή που έχει επιδιώξει τους τελευταίους μήνες: η Ευρώπη δεν πρέπει πλέον να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι το επιστέγασμα της πλέον πρόσφατης παρουσίας του κ. Τσίπρα σε ένα διεθνές φόρουμ […] Σήμερα ο κ. Τσίπρας είναι επίσημος συνομιλητής της ευρωπαϊκής ελίτ, και το μόνο που διαπιστώνεται είναι μία τάση αντιπαράθεσης για την ορθότητα ή μη της ακολουθούμενης πολιτικής. Αντίστοιχο κλίμα διαπιστώνεται και στους χώρους του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, όπου οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζονται ως εκφραστές μίας απειλής, αλλά επιδιώκουν να κτίσουν το προφίλ μίας νέας ευρωπαϊκής αριστεράς. Στην περίπτωση δε του πρόσφατου Συνεδρίου στο Κόμο, όπου παρέστη ο κ. Τσίπρας, η ιδιαιτερότητα έχει μάλλον περισσότερη σημασία. Συγκεντρωμένοι εκεί ήταν πολλοί από τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής ελίτ, αλλά κατά κύριο λόγο δύο πρώην πρωθυπουργοί της Ιταλίας, σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη περίοδο: οι Μάριο Μόντι και Ενρίκο Λέτα. […] Σύμφωνα με κάποιες πηγές και παρόλο που οι δύο άνδρες κινούνται σε διαφορετικό πολιτικό χώρο, ο σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, δεν παρακολουθεί αδιάφορος τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Κάποιοι μάλιστα αφήνουν να διαρρεύσει, ότι σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να κερδίσει εκλογές στην Ελλάδα και σχηματίσει κυβέρνηση, ο κ. Ρέντσι θα επιδιώξει με κάθε τρόπο να αξιοποιήσει την ευκαιρία ώστε να επιχειρηματολογήσει υπέρ μίας στροφής στην ακολουθούμενη πολιτική στην Ένωση» (Α. Κωβαίος, Το Βήμα).

Παράλληλα, φυσικά, προβάλλονταν και οι «αντιδράσεις» των «ανταρτών» της αριστερής Πλατφόρμας:

«Με άλλα λόγια, η ειδικά ιταλική διαδρομή του Ιδρύματος Αμπροζέτι φαίνεται να συνδέεται ιστορικά με το όλο κλίμα του «ιστορικού συμβιβασμού» – και με την τραγική, στον μακρύ χρόνο μάλιστα, έκβασή του για την αριστερά και το εργατικό κίνημα της γειτονικής χώρας, φάρος κάποτε για όλη την Ευρώπη» (iskra.gr, Στ. Κουβελάκης),

Αεικίνητος, θέλοντας να παίξει σ’ ολόκληρη την σκακιέρα το μεγάλο ηγέτη του Νότου, o κατά κόσμον Τσίπρας, αφού πραγματοποίησε στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ την απαραίτητη για κάθε μέλλοντα πρωθυπουργό συνάντηση με το προεδρείο του ΣΕΒ, δήλωνε τις ίδιες ημέρες στο αμερικανικό δίκτυο CNBC:

«Αυτή η πολιτική αλλαγή δεν είναι απειλή για την Ευρώπη, αλλά πρόκληση για κοινές ευρωπαϊκές λύσεις στα κοινά προβλήματα».

Και φθάνουμε στην σημερινή σύνοδο των ηγετών του Ευρωπαϊκού Νότου στην Αθήνα που δήθεν ήταν το παντοτινό όνειρο του εμπνευσμένου μεγάλου ηγέτη, ο οποίος θα μας συγχωρέσει επειδή θα παραμερίσουμε τον ίδιο για λίγο βέβαια για να ασχοληθούμε με εκείνον τον ασήμαντο πρωθυπουργό της Ιταλίας που αναφέρθηκε και προηγουμένως στο απόσπασμα του δημοσιεύματος που παραθέσαμε.

Είχε, λοιπόν, σήμερα ο Ρέντσι την εκτίμηση ότι η Ευρώπη μπορεί να φτάσει στον καλύτερό της εαυτό καθώς δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί συνεχώς με κανόνες λιτότητας, τεχνικισμούς και γραφειοκρατία, ενώ διάνθισε τον λόγο του λέγοντας ότι η «Η Ευρώπη πρέπει να βασίζεται στις βαθύτερες αξίες της, να γίνει μια πιο κοινωνική Ευρώπη, μια Ευρώπη της ομορφιάς» προσθέτοντας δε προφανώς τις τελευταίες πινελιές ζωγράφισε μια Ευρώπη που είναι ήπια δύναμη (soft power) και τον αυριανό Ευρωπαίο που θα μοιάζει με τον «καλό καγαθό της αρχαίας Ελλάδας όχι με την έννοια της αισθητικής, αλλά με την έννοια της ηθικής».

Όσο για τον γάλλο (όχι και για πολύ ακόμη) πρωθυπουργό Φρανσουά Ολάντ (ναι, καλέ αυτόν που χαρακτήριζε κάποτε ο Τσίπρας Ολανδρέου) είχε και αυτός την τιμητική του:

«Χρειαζόμαστε ενότητα και συνοχή στην Ευρώπη. Οι χώρες της Μεσογείου μπορούν να συμβάλλουν στην έναρξη συνεργασίας, διαλόγου και δράσεων χρήσιμων για όλη την Ευρώπη».

Δεν θα κουράσουμε με τις δηλώσεις των υπολοίπων γιατί πιστεύουμε ότι όλοι καταλάβαμε.

Ο Τσίπρας ήταν και παραμένει ένα κοινό ανδρείκελο, το οποίο όμως παραμένει (για την ώρα) χρησιμότατο για τα ευρωπαϊκά κέντρα κυριαρχίας. Άλλοτε για να παραδειγματίζει τους υπόλοιπους (με τις ταπεινωτικές κωλοτούμπες στις οποίες πράγματι δείχνει μεγάλη έφεση), άλλοτε επειδή εξασφαλίζει (και πάλι για την ώρα) την απαραίτητη κοινωνική χειραγώγηση και άλλοτε σαν λαγός συμφερόντων κρατών όπως το γαλλικό ή το ιταλικό που αντιτίθενται εν τη ενώσει τους με άλλα σημαντικά κυριαρχικά συμφέροντα, όπως εκείνα του γερμανικού κράτους ή των χωρών του Βίζενγκραντ.

Τα παραλειπόμενα από εμάς, αφορούν τις γνωστές επικοινωνιακές φανφάρες που θα παίξουν τα κρατικά κανάλια και όχι μόνο…

Α, και κάτι ακόμη. Το μεγάλο ηγέτη και οι φωστήρες που το περιτριγυρίζουν είναι μάλλον απίθανο να καταλάβουν σύντομα ότι το κλωτσοσκούφι που τους επιφυλάσσουν οι μεγάλοι και αυτοί του Νότου και αυτοί του Βορρά θ’ αργήσει να λάβει τέλος… Μόνο που όπως πάντα εκείνοι που πραγματικά θα πληρώσουν για μιαν ακόμη φορά το μάρμαρο θα είναι οι πιο αδύνατοι και οι πιο ευάλωτοι του κοινωνικού χώρου…

Δημοσιεύθηκε από Συσπείρωση Αναρχικών

anarchypress