cqzrp4owaaabo-p

Ως προς το Μπουρκίνι και την απαγόρευση του στη Γαλλία γίνεται νομίζω καμμιά φορά αδιέξοδη συζήτηση από τους ίδιους τους όρους της.

Για μένα όλο το πράγμα δείχνει την τραγική αποτυχία της δυτικής κουλτούρας των Γάλλων να ενσωματώσει τις τελευταίες δεκατίες τους μουσουλμάνους. Και πρωταρχική αιτία είναι φυσικά κυρίως οικονομικοί λόγοι, ο ανηλεής καπιταλισμός μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εξισωτικών θεσμών κάνει την παράδοση- και τις μετριοπαθείς και τις εξτρεμιστικές ερμηνείες της- και την θρησκευτική ταυτότητα να μοιάζουν ως «αληθινές διέξοδους». Κάτι που φυσικά δεν είναι μόνο «πνευματικό και άυλο» αλλά ταίζεται –στην περίπτωση του militant ισλαμισμού –με λεφτά των Σαουδάραβων ουαχαμπιστών, με την «παράξενη» αποδοχή και έγκριση των δυτικών τους συμμάχων. (Μιλάω για τις διάφορες λίγο πολύ επιθετικές, πουριστικές σκληρές βέρσιον του ισλαμισμού που είναι σε μεγάλο βαθμό εξωγενείς και τροφοδοτούμενος από συγκεκριμένα κέντρα και όχι για την παράδοση της γιαγιάς που την διατηρεί όπως την παρέλαβε)

Και φυσικά η εξτρεμιστική κοινωνιοπαθής βέρσιον του ισλαμισμού με τις τυφλές, κατά απλών ανθρώπων που περπατάνε στο δρόμο, φονικές ενέργειες είναι εκτός συζήτησης, διαπλεκόμενη πάντα όμως με το βρώμικο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών και την διαχείριση του τελικού πολιτικού και κοινωνικού νοήματος από τα ΜΜΕ των καπιταλιστικών ελίτ.Αλλά και η μετριοπαθής βέρσιον-διαπλεκόμενη επίσης πάντα με μη διαφανείς τρόπους με την εξτρεμιστική- είναι μικρόπνοης«βιωσιμότητας», ψυχολογικής τελικά κυρίως υφής και μια μεγάλη αυταπάτη που στο τέλος του δρόμου είναι η σύγκρουση ή η απομόνωση ως best case scenario. Γιατί εκεί οδηγεί κάθε, κανονιστικό αυταρχικό πρόταγμα ειτε «υλικό » είτε «μεταφυσικό», ειδικά στην σύγχρονη εποχή αν σκεφτούμε και το εφιαλτικό πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, με ηγεμονεύουσα ιδεολογία τον πόλεμο όλων εναντίων όλων-άσχετα αν είναι πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας – και την σχεδόν ανυπαρξία δυτικών επαναστατικών μαζικών κομμάτων και οργανώσεων.

Στην ουσία έχουμε ένα μικρότερο αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα «μεταφυσικής φύσεως» (ισλαμισμός) μέσα σε ένα άλλο ισχυρότερο αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα «υλικής φύσεως» (καπιταλισμός) που το πασάρουν ως λύση σε φουκαράδες. Απλώς είναι και αυτό στην βαθύτερη ουσία χαοτικό και μη ελεγχόμενο όπως και ο σύγχρονος καπιταλισμός. Μην αναρωτιέστε γιατί! Γιατί οι εξουσίες δεν μπορούν να ελέγξουν τα πάντα, είναι διατεθειμένες μόνο να κάνουν τα πάντα βέβαια από την άλλη να μην υπάρξει κάποια αληθινά επαναστατική αντικαπιταλιστική διέξοδος. Και φυσικά είναι και «ικανοί» να δίνουν «λύσεις» οι οποίες μπορεί να θίξουν τα πάντα, ακόμα και την ύπαρξης της ίδιας της κοινωνίας ωςκοινωνία,εκτός από τις βασικές ζωτικές δομές του καπιταλισμού.

Και ναι να πούμε μαζί ότι και το αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα του επιθετικού πούρου ισλαμισμού, από τη φύση του όπως κάθε τι με αυτές τις ιδότητες, θέλει να επικρατήσει «οικουμενικά», δηλαδή σε όσο μεγαλύτερο κοινωνικό χώρο μπορεί. Και φυσικά είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Για μένα είναι μια σχεδόν ψυχοπαθολογική πολιτισμική αυταπάτη εκπορευόμενη από πλούσιες ελιτ αράβων, που ούτως ή άλλως είναι πλήρως ενσωματωμένοι και πιστότατοι στον πιο σκληρό σύγχρονο καπιταλισμό και σε αυτόν υποτάσονται και θα υποταχθούν και θα περιοριστούν ως εκεί που τους παίρνει από άλλες ισχυρότερες καπιταλιστικές ελίτ, όταν αυτές κρίνουν αναγκαίο.

Αλλά αν οι δυτικές κοινωνίες μπορούσαν να ενσωματώσουναληθινά τους πληθυσμούς, κυρίως και πρώτα οικονομικά και τελικά κοινωνικά, θέτοντας ένα κοινό πρόταγμα, έστω και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δουλειάς και ευκαιριών μαζί φυσικάμε ανισότητα και κυριαρχία του κεφαλαίου, όπως έκανε πάλαι πότε ο καπιταλισμός για εξωγενείς λόγους, αυτό το δράμα δεν θα ήταν απαραίτητο να παιχτεί. Και αυτό αφορά φυσικάΚΑΘΟΛΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ τους μουσουλμάνους αλλά ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, στις υπό διάλυση δυτικές κοινωνίες. Για αυτό και η καταφυγή στην ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε είδους, στην εχθρότητα στον άλλο και στις περιχαρακωμένες από την υπόλοιπη κοινωνία ατζέντες εκπορευμένες από ομαδούλες, ομάδες ή μεγάλους παραδοσιακούς θεσμούς, που κάποτε θα λέγαμε ότι ήταν σαφώς πιο αδυναμοι, όπως οι εκκλησίες και οι θρησκείες. Όταν η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία και η καπιταλιστική οικονομία λειτουργεί για τους ανθρώπους ως χάος, βαθιά ανασφάλεια και φόβος και στην ουσία τελικά ως έλλειψη νοήματος, τα παραπάνω είναι μια «φυσική» αντίδραση.

Τέλος αυτός ο νόμος για την απαγόρευση του Μπουρκίνι ας μην πανηγυρίζεται ως νίκη στην οπισθοδρόμηση, είναι ένδειξη όχι δύναμης αλλά αδυναμίας και ανικανότητας της Γαλλικής κοινωνίας να ηγεμονεύσει ως κοσμική, καταφεύγοντας στον αυταρχισμό και μάλιστα σε γελοία επίπεδα.  Επειδή αυτή η κοσμικότητα υπάρχει μέσα σε και ταυτίζεται φαινομενολογικά με ένα πανάθλιο νεοφιλ καπιταλισμό που «παράγει» πια κυρίως φρίκη, ανασφάλεια και εχθρότητα. Και χειρότερα, έτσι σκεφτόμαστε εμείς και κλαψουρίζουμε για την έλλειψη ηγεμονίας για κάποια κεκτημένα που κάποτε ήταν αυτονόητα. Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος το μόνο που “σκέφτεται” είναι η διατήρηση του κανονιστικού και ηγεμονικού πλαισίου του καπιταλισμού των καιρών μας. Και αντίθετα από εμάς δεν έχει ευαισθησίες και αυταπάτες γνωρίζοντας ότι η μόνη βιώσιμη διέξοδος για τους σκοπούς του είναι περισσότερος αυταρχισμός, σχεδόν σε κάθε πια πεδίο.

ΠΗΓΗ