Πρωτογενές πλεόνασμα; Δύο χασάπηδες μαλώνανε για το ποιος σφάζει καλύτερα.

Όταν αλλάζεις πολιτική, αλλάζεις και ορολογία. Διεκδικείς τους όρους και τις έννοιες του αντιπάλου, καθώς έχεις ήδη υιοθετήσει την πολιτική του. Στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για ό,τι ακριβώς πανηγύριζε η κυβέρνηση Σαμαρά λίγο πριν καταρρεύσει: Για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Η έκθεση της Eurostat αναφέρει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2015 έκλεισε στο 0,7% του ΑΕΠ, ή 1,1 δισ. ευρώ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί του τρίτου μνημονίου βρήκαν την αφορμή να καταγγείλουν ξανά το ΔΝΤ προσδοκώντας οι αφελείς ότι ο πρώτος και βασικότερος εταίρος των δανειστών, δηλαδή η ΕΕ, θα συγκινηθεί από την ευρωψύχωση που έχει καταλάβει την κυβέρνηση Τσίπρα και θα αποδεχτεί ένα ελαφρύτερο πρόγραμμα. Βρήκαν επίσης την ευκαιρία να καταγγείλουν τη Νέα Δημοκρατία, η οποία όμως θύμισε ότι επί των ημερών Σαμαρά είχαν πετύχει υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα.

Οπότε καταλήγουμε στο εξής παράλογο: Να τσακώνονται η κυβέρνηση του δεύτερου μνημονίου με την κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου για το ποια είναι ικανότερη να σφάζει καλύτερα την εργαζόμενη κοινωνία. Υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα μπορούσε να πετύχει ο οποιοσδήποτε. Αρκεί να μειώσει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις, να κηρύξει στάση πληρωμών στις κοινωνικές δαπάνες, να μειώσει τους προϋπολογισμούς για σχολεία και νοσοκομεία. Η επιτυχία θα ήταν απόλυτη. Γιατί κάθε ευρώ που αφαιρείται από τις δημόσιες δαπάνες, κάθε ευρώ που βγαίνει από την πραγματική οικονομία και μπαίνει στις τσέπες των δανειστών, αυξάνει ταυτόχρονα το πρωτογενές πλεόνασμα. Φοβερή επιτυχία.

Σε αυτό είχε δίκιο ο Γ. Βαρουφάκης όταν (ανάμεσα σε πολλές αυταπάτες) έλεγε ότι ένα βασικό στοιχείο της διεκδίκησης ήταν το χαμηλότερο δυνατό πρωτογενές πλεόνασμα ώστε η προσαρμογή να είναι ηπιότερη και η λιτότητα να εμπεδώνεται σταδιακά και όχι απότομα. Επί των ημερών Σαμαρά, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε το προφανές: Ας μην πανηγυρίζουμε για τα πρωτογενή πλεονάσματα γιατί αποτελούν δείκτες για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ επαίρεται για το βαθμό αφαίμαξης της ελληνικής κοινωνίας που ο ίδιος πετυχαίνει και κοντράρεται με την αξιωματική αντιπολίτευση για το ποιος γδέρνει αποδοτικότερα τους εργαζόμενους. Και όλα αυτά με τι στόχο; Τη σύγκρουση με ένα καθεστώς διαρκούς δουλοπαροικίας που εξασφαλίζουν τα μνημόνια; Την εξασφάλιση μια αναγκαίας πρώτης επάρκειας μετά τη ρήξη; Όχι βέβαια. Στόχος είναι η αποπληρωμή των δανειστών.

Το πρόσφατο παράδειγμα με την εντολή μεταφοράς των διαθέσιμων των ελληνικών νοσοκομείων στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν αφορά προφανώς τη χρηστή διαχείριση. Στοχεύει στο μάζεμα των ταμειακών διαθέσιμων κάθε δημοσίου οργανισμού για να μπορούν να εξυπηρετηθούν οι άμεσες δαπάνες. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρμέγει την κοινωνία, τα νοσοκομεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Γιατί στόχος της δεν είναι να ζήσει ο λαός αλλά να εξυπηρετούνται οι δανειστές.

Όσο για το ότι το ΔΝΤ έπεσε έξω στις προβλέψεις του; Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι το πρωτογενές πλεόνασμα είναι λογιστικό δημιούργημα καθώς δεν υπολογίζονται σε αυτό τα 7,1 δις που δόθηκαν για τη στήριξη των τραπεζών και που αν υπολογίζονταν θα προέκυπτε θηριώδες έλλειμμα, η απάντηση προς τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές είναι απλή: Αν το ΔΝΤ κάνει ανεύθυνη πολιτική, με άτιμες σκοπιμότητες και εγκληματικά αποτελέσματα, διώξτε το. Ποιος όμως μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο από την κυβέρνηση Τσίπρα;

antapocrisis